ЕДИ МАРФИ ОТКРИ КОЈ МУ БИЛ НАЈГОЛЕМИОТ ИДОЛ „Тој беше вистинска фаца“

Еди Марфи во текот на 1980-тите вешто искористил неколку различни медиуми и за многу кратко време станал една од најголемите холивудски ѕвезди. Кариерата ја започнал како стенд-ап комичар, а национална слава во САД му донел ангажманот во скеч-емисијата „Saturday Night Live“, пишува Far Out Magazine.

Неговиот телевизиски специјал „Delirious“ му донел дополнителни признанија, додека филмот „Raw“ станал најуспешниот концертен филм на еден комичар во историјата. Овој рекорд го држи и денес, речиси четири децении подоцна.

Во периодот од 1983 до 1985 година бил номиниран за наградата Златен глобус за три од своите први четири филмови. Насловите „48 часа“, „Полицаецот од Беверли Хилс“ и „Коло на среќата“ го вброиле меѓу најбараните актери и од релативен почетник го претвориле во една од најпопуларните и најисплатливи ѕвезди во индустријата.

Покрај тоа, неговиот прв музички албум достигнал златен тираж во САД и го изнедрил хитот „Party All the Time“. Освен трите номинации за Златен глобус, Марфи освоил и Греми за најдобар хумористичен албум „Comedian“, како и три номинации за Еми за работата во „Saturday Night Live“, со што дополнително го зацврстил статусот на мегазвезда.

Сето тоа го постигнал пред да наполни 30 години, што претставува редок успех во забавната индустрија. Малкумина доживеале толку брз подем во толку различни области истовремено.

Предизвиците на огромната слава

Таквиот успех носел и голем притисок. Со секој нов хит растеле и очекувањата, па предизвикот повеќе не бил како да се пробие во Холивуд, туку како да се одржи кариерата под постојаното внимание на јавноста.

Постигнувањето толкава слава на млада возраст често носи ризик од брз пад. Иако и Марфи подоцна се соочил со потешкотии, според него причината била лошиот избор на филмски улоги, а не нешто друго. Тој бил свесен за замките во кои западнал неговиот најголем идол.

„Најголемиот забавувач што некогаш живеел“

– Елвис Присли беше мојот идол – изјавил Марфи за списанието Rolling Stone во 1984 година.

– Тој едноставно беше најголемиот забавувач што некогаш живеел. Ако Елвис Присли влезеше во просторија, тогаш Елвис Присли беше центарот на таа просторија. Не ми беше важно кој друг е таму со него – Хемфри Богарт, Мерилин Монро или кој било друг. Тој беше вистинска фаца. Девојките сакаа да бидат со него, а мажите велеа: ‘Човеку, би сакал да бидам како него’ – рекол Марфи.

Присли бил единствен феномен кога станува збор за препознатливост и популарност, но тоа имало и своја цена. Тој беше легенда што обележа цела ера и една од највпечатливите личности во поп-културата. Почина млад, совладан од нарушеното здравје и личните проблеми.

Марфи доживеал исклучително брз подем, кој не бил идентичен со оној на Присли, но бил доволно брз за актерот да се потруди да не ги повтори истите грешки и да не западне во истите замки.