Радев повторно ја вергла истата плоча – овој пат во името на Европа

Румен Радев повторно се обидува да ја продава старата политичка приказна како нова европска вистина. Неговата порака дека „Мицкоски има проблем со Европската Унија, а не со Бугарија“ е пример за политичка манипулација во која причината се претставува како последица, а виновникот како судија.

Веќе со години официјална Софија ја злоупотребува својата позиција во Европската Унија за да наметнува билатерални историски, јазични и идентитетски услови кои немаат никаква врска со европското право, ниту со Копенхашките критериуми. Наместо европските вредности, Бугарија се обидува да ја европеизира сопствената национална агенда.

Парадоксално е што токму Радев зборува за владеење на правото, а молчи кога правото се заменува со политичко вето. Зборува за човекови права, а не признава дека правото на самоидентификација е едно од најтемелните човекови права. Зборува за европски вредности, а брани политика која е спротивна на самата идеја врз која е создадена Европската Унија.

Уште поапсурдно е што секој инцидент во Македонија веднаш се претвора во доказ за „неевропско однесување“, додека систематските притисоци врз македонскиот идентитет треба да се прикажат како нормална европска политика.

Тоа не е европска политика. Тоа е политички рецидив од едно време кога државите веруваа дека историјата може да се пишува со декрети, а идентитетите да се менуваат со политички одлуки. Очигледно, некои политичари сè уште не излегле од таа матрица.

Македонија нема проблем со Европската Унија. Македонија има проблем со злоупотребата на Европската Унија од страна на Бугарија. Тоа се две сосема различни работи.

И конечно, ако навистина сака да зборува за европска иднина, Радев најпрво треба да престане да ја користи Европа како параван за националистичките политики на Софија. Европа не смее да биде заложник на историски комплекси и политички фрустрации.

Колку повеќе Радев се обидува да ја искриви вистината, толку поочигледно станува дека проблемот не е во Македонија, туку во политиката што тој упорно ја брани.

Особено зачудува леснотијата со која Радев ја дели Европа на „послушни“ и „непослушни“. Тоа не е јазик на современ европски државник, туку речник што потсетува на времиња кога вистината се произведуваше во партиски кабинети, а не се утврдуваше преку факти. Наместо аргументи, повторно слушаме политички квалификации; наместо дијалог, повторно добиваме лекции. Очигледно, некои политички навики од едно минато време многу тешко се напуштаат.

Радев би требало да знае дека Европа не е империја во која една држава одлучува што ќе бидат историјата, јазикот и идентитетот на друга држава. Но, очигледно, неговата политичка матрица сè уште е заробена во времето кога вистината се креираше на седниците на Политбирото, а не се утврдуваше преку науката, фактите и слободната волја на народите. Верува дека со политички притисок може да се препишуваат учебници, да се прекројува историјата и да се редефинира националната свест на еден народ. Тоа не е европска политика. Тоа е анахрона политичка доктрина која одамна требаше да остане во архивите на еднопартиските режими.
Иронијата е што човек кој толку често се повикува на европските вредности, всушност ја користи Европската Унија како инструмент за остварување на бугарски национални и историски претензии. Наместо да биде мост на добрососедството, Радев избра да биде чувар на една политика која живее од конфликти, историски ревизионизам и постојано произведување нови условувања.

Најголемата заблуда на Радев е уверувањето дека вистината може бесконечно да се повторува додека не стане факт. Тоа можеби беше правило во времето на комунистичката пропаганда, но не и во демократска Европа. Денес документите, науката, меѓународното право и историските факти се многу посилни од секоја политичка изјава, колку и често да се повторува. Затоа, колку повеќе Радев ја „вергла“ истата лекција, толку повеќе ја разобличува немоќта на политиката што ја застапува.

Историјата нè учи дека ниту една политика изградена врз негирање на туѓиот идентитет не победила на долг рок. Империи пропаѓале, идеологии исчезнувале, а народите останувале. Македонија ќе продолжи да постои со својот јазик, својата историја и својот идентитет, без оглед колку пати Радев ќе ја „вергла“ истата плоча. Зашто лагата може да се повторува безброј пати, но вистината нема потреба од повторување, таа едноставно постои.