ЗОШТО ДЕТЕТО УДИРА, СКОКА И ВРЕСКА? Кога „смири се“ или „престани да скокаш“ не функционира!
Кога нервниот систем на детето е надвор од рамнотежа, телото инстинктивно бара начин да се врати во рамнотежа. Удирањето, скокањето и врескањето се всушност обиди за саморегулација. Единственото нешто што не помага е викањето и нападот на бес и паника од страна на родителите.
Дали следното сценарио ви звучи познато: вашето дете одеднаш почнува да трча во кругови, да се фрла на подот, да мавта со рацете, да вреска или намерно да се удира во мебел? Првата реакција на родителот често е да помисли дека детето тера инает или дека има напад на бес. Сепак, основната причина за ова однесување честопати не е непослушност, туку сензорна дисрегулација.
Кога нервниот систем на детето е надвор од рамнотежа, телото инстинктивно бара начин да се врати во рамнотежа. Удирањето, скокањето и врескањето се всушност детски (иако фрустрирачки) обиди за саморегулација.
Зошто точно се случува ова?
Нервниот систем на мало дете сè уште се развива и обработува илјадници информации што доаѓаат од околината секој ден.
Кога се случува напад на бес, причината обично лежи во една од овие две крајности:
Сензорно преоптоварување: Бучава, премногу луѓе, силни светла или премногу одговорности во текот на денот можат да го преоптоварат мозокот на детето. Врисокот и плачењето се начин на телото да го ослободи насобраниот стрес и да се обиде да блокира понатамошни стимули.
Сензорно барање (Sensory Seeking): Ова е причина зошто детето скока, турка, каса или удира. Им недостасува проприоцептивен влез (информации што мускулите и зглобовите ги испраќаат до мозокот за тоа каде се наоѓа телото во просторот). Залетувањето во ѕид или удирањето со нозете по подот обезбедува силен повратен сигнал до мускулите, што му дава на мозокот на детето чувство на заземјување и безбедност.