СМРТТА НА СВОЈОТ СИН НИКОГАШ НЕ ЈА ПРЕБОЛИ Мишо Ковач почина без да се расветли погибијата на 16-годишниот Еди
Загубата го фрли Мишо во тешка депресија и тој во јануари 1999 година се обиде да си го одземе животот, пукајќи си со пиштол во градите. Лекарите го спасија неговиот живот, но болката никогаш не ја излечи.
Легендарниот хрватски пејач Мишо Ковач почина на 31 октомври, на 85-годишна возраст, со болката што го следеше повеќе од три децении – загубата на неговиот син Еди. Шеснаесетгодишното момче почина на 9 април 1992 година во Загреб, по ранување чии околности никогаш не беа целосно разјаснети. Легендарниот пејач со години бараше одговори, убеден дека јавноста не ја дознала вистината за смртта на неговото дете.
По смртта на Ковач, на социјалните мрежи повторно се прошири фотографија на која Еди, облечен во војничка униформа, стои зад татка си и ја држи раката на неговото рамо. Мишо седи пред него, насмеан. Фотографијата го врати сеќавањето на трагедијата за која пејачот зборуваше во повеќе интервјуа, секогаш со истото чувство дека загубата е непреболна.
„Таа болка никогаш не поминува“
– Најтешко е да изгубиш дете. Таа болка никогаш не поминува, само учиш да живееш со неа – изјави Ковач за „24сата“ во 2008 година, на шеснаесетгодишнината од смртта на Еди.
Објаснуваше дека синот физички му недостига, но дека постојано го чувствува покрај себе. Годишнините ги одбележуваше со посета на неговиот гроб на загрепски Мирогој.
Еди бил дете од бракот на Мишо со Анита Батурина, со која ја добил и ќерката Ивана. Според сведочењето на Анита, со почетокот на војната момчето сè почесто зборувало дека сака да ја брани Хрватска. Родителите се надевале дека краток престој во воена единица ќе го одврати од таа намера. Се случило спротивното: војничката дисциплина дополнително го привлекла.
Телефонскиот повик што го скрши семејството
Во својата подоцнежна исповед, Анита раскажа за ноќта кога Еди не се вратил дома и не се јавувал. Родителите го чекале до доцна, а околу два и пол часот по полноќ заѕвонил телефонот. Според нејзиното сведочење, полицијата ги известила дека синот е во загрепската Клиника за трауматологија. Кога пристигнале, лекарите им дале надеж дека ќе преживее, иако можни биле последици врз движењето на десната рака.
Анита тврдеше дека состојбата потоа се влошила, дека Еди бил префрлен во КБЦ Ребро и дека починал од сепса. Нејзиното уверување било дека смртта можела да се избегне. Тоа е сведочењето на мајката за болничкото лекување – околностите на ранувањето останаа посебно, неразјаснето прашање што со децении го измачуваше семејството.
Мишо, пак, во интервјуто со новинарот Петар Луковиќ, објавено во „Ферал трибјун“ на 8 септември 2001 година, отворено тврдеше дека син му бил убиен. Одбиваше да ја прифати формулацијата „мистериозна смрт“. Зборуваше со гнев на татко кој верува дека од него се кријат одговорите. Неговото тврдење за убиство, сепак, не претставува судски утврден исход на случајот.
Бараше одговори, остана со сомнежите
Во истата исповед Ковач тврдеше дека тогашните власти настојувале да ја прикријат поврзаноста на малолетниот Еди со војската. Раскажуваше дека претставник на Министерството за одбрана ја зел воената легитимација на момчето. Тврдеше и дека во 1999 година добил известување дека Фрањо Туѓман побарал случајот да се истражи докрај. Според неговото кажување, ниту тоа не го донело одговорот што го чекал.
По загубата следувале години тешка психичка криза. Семејството се распаднало, а Мишо подоцна зборуваше за долги периоди во кои речиси целосно се повлекол од животот. Во 1999 година преживеа обид за самоубиство. Со текот на времето повторно се врати на музиката и на настапите, со поддршка од блиските, но за Еди продолжи да зборува како за секојдневно присуство во својот живот.
Живот одбележан со трагедии
По смртта на Еди, семејството Ковач минувало низ нови тешки искушенија. Бракот на Мишо и Анита се распаднал, а нивната ќерка Ивана се борела со зависност од хероин. Заминувањето на лекување ѝ помогнало да закрепне, по што изградила сопствена пејачка кариера.
Мишо, пак, со години се борел со депресија и во јануари 1999 година се обидел да си го одземе животот, пукајќи си со пиштол во градите. Лекарите го спасиле, а подоцна отворено зборувал за тешката психичка состојба во која се наоѓал.
Неговиот живот бил обележан и со тешка сообраќајна несреќа во 1971 година, на Јадранската магистрала кај Задар, која ја преживеал и по која морал да закрепнува. Подоцна се соочувал и со сериозни срцеви проблеми.
Болно го доживувал и чувството дека е медиумски заборавен: во интервјуто со Петар Луковиќ во 2001 година се жалел дека го нема на телевизија и во печатот, иако зад себе имал огромна популарност. Ова негово сведочење се однесува на периодот по распадот на Југославија.
Според објавите на хрватските медиуми, желбата на Ковач била да биде погребан покрај својот син на Мирогој. На гробот на Еди, по веста за смртта на пејачот, беа запалени свеќи. Таму треба да биде и последното почивалиште на таткото кој повеќе од триесет години јавно ја споделуваше својата болка по момчето што го загуби на само шеснаесет години.