Насловот ќе беше соодветен и да гласеше: границите на глупоста. Иако малку ќе „замирисуваше“ на оксиморон зашто граници на глупоста – нема. И тоа е ноторен факт, а многумина кај нас се нагледен пример дека глупоста е безгранична. Но истото, важи и за неодговорноста. Таа, неодговорноста, и глупоста одат рака под рака, се надополнуваат и ги надминуваат сите потенцијални граници. И тоа го докажуваат од ден во ден, од час во час, со сите сили и сите средства.

И заедно ја потврдуваат тезата дека кај нас „демократскиот“ соцреализам е моторот на системот, движечката сила на секоја акција. Па и реакција. И допира до сите сегменти во општеството, особено во политиката, многу често дури и во самиот државен врв. Впрочем оние години по 2017-та и главните политикантски протагонисти во нив сосе нивната „интелектуална“ клиентела се егземпларни години, време со катастрофален импакт врз сегашноста и иднината на државата. Стасаа дотаму тајно да договараат прашања од витално, историско и судбинско значење за граѓаните и за државата, дури и да потпишуваат меѓудржавни договори небаре кафеански сметки од нивните омилени биртии. Таква неодговорност, но и глупост, немало во поновата македонска политика/историја! Барем не со такви димензии.

Не велам дека македонската политика по 1992 година е пример за одговорно, разумно, компетентно и далекувидо однесување, никако. Доволен е примерот на признавањето на Тајван, катастрофата во 2001 година итн.! Згора, на највисоки државни позиции доаѓаа полуписмени шарлатани со еден пар гаќи на газот, а потоа стануваа средно богати бизнисмени, амбасадори и слично, но онакво бахато, арогантно и непринципилено однесување, секојдневно кршење на законите, државната поддршка на криминалот и корупцијата… како во периодот 2017-2024 година – немало.

За некои, односно за една помала тогаш владејачка клика од таа група тоа, меѓу другото, значеше лансирање во повисоките сфери на бизнисот (Дубаи!), меѓународните политички позиции (нато!) и слично, за дел од онаа клиентела министерски и амбасадорски ситуирања, пратенички и советнички места, помали бизниси, посигурни кариери…, сето како резултат на едно тотално неодговорно и ретроградно однесување во државните/националните политики со далекусежни последици. Неодговорноста не размислуваше за утре – очекуваше да биде на власт барем уште една деценија.

Затоа денес овој плач и лелек, оваа дефамација на сè што поинаку се случува во македонската политика. Не велам дека се случува нешто многу значајно, но главните насоки се сепак корегирани. И почнуваат да даваат резултати. Долгорочни. Без оглед на сите застрашувачки бајки за утрешно гладување, за изолација, за непријателство од другите европски земји…, тој „филм“ е само уште едно бедно продолжение на неодговорното и глупаво однесување на една веќе безначајна, ефемерна и саможива групација која што полека, но сигурно се распаѓа одвнатре.

Но, уште е витална во неодговорноста. И глупоста. Последните примери на веќе патолошката опсесија со „српскиот свет“ и „бугарската тема“ во нивната најцрна варијанта не се само врвот на неодговорноста кон државата, глупоста, безобразието, провинцијализмот и одамна демонстрираната страст за командување со туѓиот ум, туку се токму и јавна потврда на „демократскиот“ соцреализам на една групација, „идеолошки“ тотално забегана. И она „идеолошки“ по којзнае кој пат го ставам во наводници зашто таквото нивно „размислување“ и однесување нема ама баш никаква врска со некаква идеологија во нормалната смисла на тој поим туку е чисто лукративна припадност кон една поширока булумента криминогени политиканти. А „идеолошкиот“ предзнак – како она „наследници на СКМ“ или „државотворна партија“ – е само параван за лични и групни болни амбиции.

И во нивното неодговорно политикантско бунило се меша сè што може да застане во шарлатанските им памфлети, му испраќаат „пораки“ на народот небаре се поштари со торби натежнати од различни агенди, па и да врне и да вее, дури и сонце да грее, нивната глупост – или задача? – треба да биде развеана во широката јавност. Згора, на Србите што живеат во Македонија и на Македонците неодговорно им се лепат етикети дека се за Александар Вучиќ, други пак, типично поштарски, испраќаат јавни пораки дека ако сме сакале да покажеме дека го сакаме српскиот народ треба да ја сакаме неговата иднина итн., итн. И бидејќи ние по обичај сме малоумни, особено оние кои биле на митингот во Куманово, овој ветов поштар ќе ни „открие“ дека таа иднина се „стотиците илјади студенти, млади, граѓани на Србија кои ја сочинуваат тамошната демократската јавност“.

Браво. Ете, сега сме просветлени! Или тоа се само светулки од некакви „жарчиња“- остатоци од локалната 2017 година кога овдешната иднина односно оние илјадници „студенти, млади, граѓани“ на Македонија кои ја сочинуваа овдешната демократската јавност беа излажани, а власта беше приграбена од грст неодговорни криминалци?

Од друга страна, само пред неколку дена, оној „меѓународен“ шарлатан од „државотворната“ секта крајно шизоидно – да не речам идиотски! – хистеризираше дека „Ако 3.504 Бугари во нашата држава одеднаш се претставуваат како огромен ризик за државата и народот, тогаш како е можно 35.939 Срби во Македонија да не се никаква закана за македонскиот идентитет, јазик, култура?“!

Не се докрај јасни мотивите на ваквото неодговорно политичко однесување. Тоа не може да биде само лукративниот мотив, зашто тогаш за таквото однесување би важеле некои други „дијагнози“. Или навистина до нивниот ум – ако го има – не допира фактот дека таа и таква внатрешна беспримерна хајка против сè што доаѓа од политичкиот противник, којшто сепак е легална власт во државата, е штетна, крајно неодговорна, ригидно анахрона и најмалку демократска, туку попрво радикално соцреалистичка? Сето тоа жално потсетува на некои мрачни времиња на подметнување и кодошење, на измислување вина и виновници со несогледливи последици по државата. Зашто нивните манипулативни конструкции потоа се враќаат во земјата како соседски и еу (малите букви се…) „извештаи“ (примерот со „српскиот свет“!), како „аргументи“ за санкционирање или валкање на државата и др.

Или, всушност, токму тоа е нивната намера? Зашто, по ѓаволите, па и шумарон Вајц конечно ја сфати штетноста на шарлатанскион Протокол бр. 2!

Но, ако сето ова се прави свесно и со одредена цел, тогаш веќе говориме за нешто друго, а не само за неодговорност, глупост, ограничени умови… Зашто, повторно, да споредуваш односно изедначуваш „ризици“ од две етнички заедници во државата при што едната е во отворен судир со македонската државност, идентитет, јазик, култура… а другата апсолутно нема такви амбиции, да прогласуваш цел народ за про-ова или про-она само заради некаков митинг на неколку стотини луѓе… е прилично лизгав политикантски терен. И впрочем, каква е таа „прогресивна“ политика која што непринципиелно спротивставува народи, односно етнички заедници во една држава, промовира ксенофобија и непријателство кон едни соседи само за да се додвори до – други соседи?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Границите на неодговорноста appeared first on plusinfo.mk.

Многупати го користам зборот соцреализам зашто, барем за мене, тој е израз на најцрниот период во историјата на некогашна Југославија, но никогаш темелно погребан односно и денес витален како плевел што ја задушува секоја прогресивна и демократска мисла. И секогаш наидува на плодна почва да се прилепи, прицврсти и пушти корења. И цут, се разбира. Едновремено, погрешно е да се мисли дека соцреализмот беше само културна доктрина, изразито присатна во литературата и уметноста. Денес „фиданките“ на соцреализмот се начин на мислење, однесување, управување…, затоа впрочем се задржа до сега. Не само кај нас, никако, го има ширум просторот на некогашна Југославија!

И пошироко, секако. Ене ви ги Бугарија, Србија, Албанија…, за БиХ воопшто и да не говориме, но вирее и во Хрватска итн. Во сите спомнати држави соцреалистичкото наследство, повеќе или помалку, беше преку „кадровската“ политика внимателно трансплантирано во новиот „демократски“ систем, па добивме – „демократски“ соцреализам. Но, како што вели една умна госпоѓа апропо полагањето на правосудниот испит, според етнички и партиски а не професионални и демократски критериуми и принципи!

Или, говорејќи за актуелната ситуација во Македонија, што инаку претставува – ако не најцрн соцреализам – изјавата на еден висок партиски функционер кој речиси половина „работен“ век го помина како пратеник, министер итн.: „Сите знаевме дека таа дискотека работи – и граѓаните на Кочани и луѓето низ Македонија“. Ма немој. И сега – сите ли сме виновни? Еве јас не знаев дека воопшто постои таква кочина што некој сака да ја вика дискотека. И немам намера да бидам алиби за некои шутраци кои за мито издавале дозволи на невидено. Ама „стручњакот“ и на тоа има соцреалистичка забелешка: „Дали може градоначалници кои биле на функција во 2012 или 2017 година да носат одговорност за тоа што се случило во 2025 година? Мора да има каузалитет и јасен тек кој ќе гарантира правда“.

Па се разбира дека може „градоначалници кои биле на функција во 2012 или 2017 година да носат одговорност за тоа што се случило во 2025 година“ бидејќи тие точно знаеле каква кочина е таа „дискотека“ и што може еден ден да се случи со неа, тие издавале секакви дозволи, затворале очи пред криминалот… И не само градоначалници туку и министри и државни секретари… Каков друг „каузалитет“ може да има освен тој? Или повторно: сите сме виновни? Е па не сме.

А не знаеме ни кој е навистина виновен што резултатите од анализите на горивото во скандалот „Мазут“, што пристигнале пред осум месеци, нема експерт кој може да ги прочита и да ги протолкува! Но случајот и без тој аспект е – затворен.

Или кога „лидеро“ на сектана од собраниска говорница бара од премиерот и власта заедно со него да ги направат уставните измени и при тоа да ја споделат одговорноста за тој чин велејќи: „(…) сакам да знае дека ја споделуваме одговорноста за било што, што понатаму ќе се случува во текот на преговорите“ (sic!). Што повторно ќе рече дека најцрно соцреалистички подметнуваат божем сите го пишувавме смешнион Договор за пријателство и добрососедство со Бугарија, а особено сите учествувавме во составувањето на шизоиднион Протокол бр. 2 и ставивме заеднички потпис на истиот! Ма немој, повторно – сите, нели? „Сите“ да им ги бришат кашканиците!

Таквите левофронтовски политиканти со закречени соцреалистички умови залегнаа во државава уште од онаа 1992 година. Најлошиот отпад – чест на исклучоци, но не и на нивниот молк за целото ова време! – преку ноќ стана „државотворен“. Но само кога тоа беше вносно, на пример како во времето на фамозната ајдучка приватизација. Кога ќе дојдеа во тесно, во таканаречени „волнени времиња“, тогаш сакаа да споделуваат, тогаш беа/бевме – сите. Највеќе во поглед на одговорноста!

Е па нели ни беше доста?

Зашто ним очигледно не им е. Тие ги продолжуваат истите „политики“ на „заедништво“ само кога имаат потреба од „народ“, од масовност, од „сите“… Тогаш доаѓа до израз колку всушност нѐ „сакаат“. Не нас, де, туку двата прста односно гласот.

Инаку, ечат токму со тонот како од онаа 1948: „Не сте поканети, ниту ќе ве поканиме. Фронтот на вистина и правда не е за приврзоци на ВМРО и сателити од типот на ЗНАМ и Левица – ЗНАМ верзија 2.0.“. Повторно непријатели, повторно предавници…, уште нов Голи оток им фали! И таму ќе го пратат „предводникот“, „бугарскиот стопанственик Максим Димитриевски“, вреска лидеро! Реномираниот хирург со тапија на бугарски стопанственик – барем како што вели власта а тој ни збор да каже да демантира! – обвинува други за истото „злосторство“! Толку брутално соцреалистички.

Исто како и во онаа 1948 година, но сега со плишани ракавици, се воведоа непријатели, предавници, кодоши…, некој друг кој ќе биде виновен за грешките и поразите. Но, ако во таа година, според некои, тоа беше историска неминовност, во 1992 и потоа тоа беше демократска катастрофа, историски анахронизам. Чиишто последици ги гледаме и денес. Уште од онаа 1992 година на интелектуален план се спроведува напредна соцреалистичка „чистка“ на неколку рамништа: првото е партиското (кој не е со нас е против нас), второто е професионалното (стручниот критериум е непожелен во партиската држава), третото е интелектуалното (провициската политикантска „елита“ никогаш не може да ја разбере интелектуалната), четвртото е криминално-коруптивното насилие во општеството… итн.

П.С.

Како што најцрн соцреализам претставува и лековерноста и глупоста на „лекцијата“ на оној „меѓународнион“ на „партијата“ што глуми наследник на СКМ кој, мислејќи дека начекал миг кога да одржи патриотски час, се впушта во „анализа“ на некаков митинг за поддршка на Вучиќ во Куманово и околу тоа разврзува приказна недостојна ни за првоодделенец. Зашто, прво, подметнува дека македонската Влада има некаква врска со митингот, па ги вмешува Мицковски, Муцунски, по нив и Радев и македонските „бугари“, па ги изедначува политиките на Србија и бугарија (малите букви се…) кон Македонија, па… Човеков нема не само усул и мерка, па тој е најтемна соцреалистичка табула раза!

Еднакво и на оној „Безбедносен форум“ во Атина, каде единствен претставник од Македонија бил – Бујар Османи. И тој, во нечие име, поддржувал некакви предлози на оној Мерц – таканаречен нон-пејпер на Мерц – во однос на постепената интеграција во еу (малите букви се…)!

Господ да чува и да брани од вакви соцреалистички шарлатани.

The post Нѐ убива „демократскиот“ соцреализам appeared first on plusinfo.mk.

Ние немаме, како Кина и САД, на пример, проблем со „стапицата на Тукидид“. Таа очигледно е предизвик на „големите сили“, но тие ќе си ја решаваат. Некогаш и врз наш грб бидејќи некои им го даваат тоа право на „китовите“. Но ние имаме проблем со редица други стапици, на пример со моралот, вредностите, знаењето, стручноста, професионалноста, (само)почитувањето… и не умееме ниту една да разрешиме. Не дека не знаеме, туку заради тоа што ги „разрешуваат“ погрешни луѓе!

А сепак, денес, се чини е најопасна стапицата на заглушувачкиот молк што владее во јавниот простор – политички, општествен, морален, вредносен, професионален… Таа стапица лесно може да ни дојде до главата! Буквално.

Зашто кога наместо дијалог помеѓу двете најголеми партии имате или молк или река од навреди, кога од политичките табори рее молчалива омраза а на пошироката општествена сцена оро играат шутови чии ѕвончиња на капите не ви даваат минутка мир, што прави македонскиот интелектуалец? Молчи.

Не е лесно да се дефинира тој заглушувачки молк, има многу причини за него. Меѓу нив и апатија, замор, рамнодушност… Но македонскиот молк не е само тоа. Тој, делумно, е одраз на провинцијализмот на македонскиот интелектуалец. Да, има некои кои ќе прашаат дали воопшто останаа интелектуалци во државата или сите ги уби Ванчо Михајлов и „меката диктатура“ на Тито? Да, има шарлатани што ќе се фатат (и) на таа јадица. Меѓутоа, нашиот молк повеќе е одраз на страв, на чувство на несигурност, на нелагодност и непредвидливост на последиците од јавниот збор и настап… Некој ќе рече дека историски гледано тој страв е разбирлив. Впрочем, ни пет века „под турско“ не се малку.

Или, ги убиваат оние кои говорат односно – не молчат. Ама не е баш така.

А сепак, колку и да е разбирлив тој страв, молчењето не е злато, како што сака да каже поговорката, особено не во земји како Македонија и во времиња како денешново. Зашто, кога молчат оние кои мораат да говорат, говорат оние кои не знаат што говорат. А тоа не е говор, тоа е измама, лага, манипулација и махинација…

И бидејќи молчат повеќето од оние кои мораа(т) да говорат, денес низ македонскиот етер доминира тој не-говор, таа лапавица од незнаење и таа промаја од глупости. И не мислам тука на секојдневните будалаштини на социјалните мрежи туку на јавниот говор подметнат како интелектуален, дури експертски став во пишуваните и електронските медиуми, на телевизиите со национална лиценца, од говорниците на партиите итн. Дури и од страна на поединци платени од државни пари да шират знаење, морал и вредности а не простотилаци, партиски кампањи, дури и монструозни квалификации за сопствениот народ и држава. Или коекакви пропалитети од бивши еднопартиски новинари да ви „толкуваат“ надворешна и внатрешна политика, секакви шушумиги да расправаат за темелни историски процеси, клиентелистички компањероси да подметнуваат партиска пропаганда како важни домашни проблеми…!

Односно, ако ние молчиме за нашите витални, суштински прашања, како ќе размислуваме, па и говориме, за нашето место во регионот, во Европа и светот? За она за кое што Бенда (Julien Benda) велел дека е суштината на интелектуалната должност: да ја гарантира сувереноста на универзалното! И ако така ги поставиме нештата, нема мали и големи теми, важни и неважни настани, тие се поврзани во една (идна) целост којашто мора да му се претстави, предочи на граѓанинот, на јавноста. Инаку, повторно, шутовите го преземаат и го вртат на сите страни! Како денес.

Или, ако сакате, гледајте во кои насоки се движи скандалот со „криминалот на векот“: кој што и каде ручал, зошто овој му се јавил на оној…! Тоа ли е експертски став за една трауматична разврска на толкав потенцијален криминал и истрага од една година? И колку такви „истраги“ завршија без резултат, а колку воопшто и не започнаа? Тоа ли е резултатот на „независноста“ на правосудството? И независност – од кого, и од што? Да не смее граѓанинот да праша: абе вие, нормални сте – и обвинители, и судии, и експерти…? А тој ги плаќа „независните“!

Или, ако баш сакате, а кога веќе говориме за „независноста“: нема ли баш никој да праша, или да каже, како „независна“ невладина организација врти милион долари годишен профит? Или – тоа не е наша работа? А што е?!

Следствено, говориме ли за страотното, историското предавство на македонскиот интелектуалец денес, за неговиот срамен молк пред налетите на полуписмени шарлатани од сите страни кои го користат токму неговиот молк, неговите често ниски страсти, поткупливост, страв… од дисквалификација, негирање, етикети…? За молк на цела една „партија“ дури и за навредите за Делчев од страна на нивен шарлатан? Па и тоа е дел од улогата на интелектуалецот, денес повеќе од кога и да е. Или и понатаму ќе се залажува дека неговиот молк и отсуство на квалификувана реакција се одбрана на нечие индивидуално право на збор и мислење? Затоа ли имаме и универзитетски професори кои пишуваат „незнам“?

И што, кај нас, значи тоа „право“? Секој полуписмен да се затскрива зад тие права и да исполнува некакви агенди, често и со антидржавна насока? Или да симулира предавања ex catedra преку наивно читање на туѓи текстови и да ни соли памет за некакво признавање на Македонецот со мало „м“, дека ние допрва „создаваме идентитет“ којшто треба да ни се потврди преку членството во еу (малите букви се…)? Или треба да ни го потврди Бугарија, како што во триесеттите години на минатиот век им наложуваше Германија на Унгарците?

И како е можно странците да го разбираат македонскиот проблем и опасностите од притисоците од бугарија и еу (малите букви се…) а локалнава „аристократска“ интелектуала да глуми дека е падната од Марс?

Но, до каде би можеле да одиме со вакви примери? И зошто, впрочем, кога реалноста секојдневно нѐ притиска и нѐ потсетува на светата интелектуална должност? Или навистина целосно ќе пропаднеме во стапицата на молкот и ќе „уживаме“ во тишината? Само што кај нас нема тишина, има какафонија од иритантни звуци кои никогаш не наликуваат на хармоничен говор.

Е па ако тоа ни се допаѓа… Само што баш и не знаеме што утре носи овој молк, какви разврски и последици!

П.С.

Инаку, гледано низ историска перспектива, ние имаме повеќе такви регионални стапици, а токму бугарија (малите букви се…) е нашата актуелна „стапица на Тукидид“, сега поставувана двострано – од источната и од внатрешната страна на границата!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Стапицата на молкот appeared first on plusinfo.mk.

The post Евроинтеграциите како хорор сторија appeared first on plusinfo.mk.

Многумина кај нас велат дека се „во шок“ од фарсата со т.н. „криминал на векот“, но такви шокови допрва ќе гледаме. Барем според најновите „теории“ за некаква неопходна „политика на флексибилност, тактички компромиси, балансирање и прилагодување“ а отсуство на морал, принципи и вредности, посилните од „реалниот свет“ ќе останат неказниви! Ние и понатаму ќе се шокираме и морализираме, а тие ќе ги трупаат богатствата во ѕидовите на родителските куќи.

И таа „реалност“ предлагаат да биде и наша ѕвезда водилка: неморалниот, криминалниот, посилниот или поснаодливиот се оние на кои треба да се угледаме, ним и на нивните „стандарди“ и интереси да им ја препуштиме државата. Зашто се силни, по ѓаволите!

Нема помизерна ситуација од (квази)интелектуалната манипулација, од подметнувањето на „ставови“ и „објаснувањето“ на состојби од страна на самопрогласени интелектуалци, во слободно време патерици и умоносци на актуелните политички групации од сите провениенции. Но сепак, ловоровиот венец веќе со децении (а последниве години особено) го носи онаа булумента приучени и полуописменети шушумиги кои некој „тупамарос“ ги ставаше дури и во Парламентот, ги именуваше за министри и секаква друга политикантска боранија.

Мигот кога се смени власта во 2024 година и најавите за промена и на политиките кон источниот сосед и фамозниот евроинтегративен процес, почнаа да кокодакаат во јавноста секакви петли и кокошки, па и пилци недоквакани, објаснувајќи ни ја „новата“ геополитичка „реалност“ и солејќи ни памет како треба да се однесуваме, ни ги преповторуваа македонскиот сон и стратешките интереси на нацијата уште од онаа 1991 година божем запишани во каменот како Мојсиевите заповеди итн., итн. Зашто, ние глупавите, ништо од тоа не разбира(в)ме а тие се од Господа пратени во земјава – после апостол Павле, се разбира – да ни ги појаснат нештата.

И тие се двата главни правца на нивните „проповеди“. Особено геополитичкиот и нашата малост и глупавост „буквално да го сфаќаме светот како поле за културен натпревар меѓу народите“, наивно да мислиме дека „нашиот ‘спас’ се принципите и вредностите“, дури и да очекуваме дека целиот свет треба да се придржува до цивилизациските придобивки и моралниот кодекс. Се разбира, ние во нашата глупост и ограниченост со тие хуманистички вредности не можеме да видиме дека „грмат топови“, дека се одвива „битка меѓу слоновите“ и дека мораме да клекнеме и да му се поклониме на Ѓаволот кој се заканува со нуклеарна печурка! Е за тоа ни требаат овие „нови пророци“ инсталирани уште во онаа 1991 година, кои три децении ни го покажуваат патот, а ние никако да го видиме. Уште помалку да го разбереме.

Додуша, имаше периоди кога нештата се движеа по нивниот ум, и – видовме каде дојдовме. Но, впрочем, тоа не се случуваше само кај нас. Современата цивилизација, токму негирајќи ги врвовите на своите хуманистички дострели, допушти во одделни шизоидно силеџиски периоди секакви малоумни типови заскитани не само во политиката туку во животот воопшто да делат „ум“ раководен од брутална сила и геноцидни политики. Фактот што дел од тие силеџии, провинциски простаци и параспур политиканти држат некакви раководни механизми во рацете не значи дека тие се во право. Напротив, тие се само уште еден доказ дека човештвото, барем досега, не успеало да најде начин да се ослободи од таквите пробисвети.

Да, „малите“ имаат проблем со „големите“, „посилните“ и материјално побогатите. Но тоа не е само денес. Целата историја на човештвото е битка на доброто против злото и на моралот против неморалот. Но и против лажните пророци, безобѕирните умоделители, политиканти и манипулатори кои ни поттураат наведната глава, коленичење пред грубата сила и поклонување пред беззаконието.

Ако е пак сето тоа навистина така, ако на Човекот не му требаат принципи, морал и вредности, што останува од него? Вреќа коски и, да простите, гомна? Е па друго – нема. Како што впрочем нема потреба ни од Устав и закони, институции, право и правда…! Кому би му биле тие потребни ако силата е таа што владее? Значи ли тоа дека секој будала и насилник може утре да ве сопре на улица и да ве малтретира, пљачкосува… убива? И кој ќе го сопре и врз основа на што?

Која и каква е таа држава – ако воопшто може така да се нарече – која што би функционирала врз тој принцип односно принципот на силата? Тоа ли треба да ги учите децата во училиштата и тоа ли ги учевте студентите на факултетите? Па каква е тогаш таа хипокризија околу некакво насилство во училиштата и тепачки (дури со оружје) меѓу децата? Или околу семејното насилство? Какво друго однесување очекувате кога проповедате дека „моралниот јазик не може да ја смени реалноста“? Па тогаш нека се убиваат, нели?! И кога има такви што тие малоумни идиотизми ќе ги објават како некакви високопарни мудрости?

Или можеби поентата е дека така треба да се однесуваме само кон надворешниот свет, а дома да бидеме поинакви – чесни, морални, принципиелни…? Каква тогаш хипокризија и шарена лажга би биле? И пресликајте ја таа „теорија за силата“ врз поблиското и подалечното минато? Поточно, каде ќе беше светот и сите ние во времето на Хитлер, на пример, ако туку-така требаше да се клекне пред силата? Или сега треба да се клекне пред бугарија и еу (малите букви се…)? Тоа ли е приоритетот?

Па вие нормални ли сте, бре?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Е па ајде нека царуваат криминалот, силата и неморалот! appeared first on plusinfo.mk.

Новиот унгарски премиер Маѓар, инаку „побратим“ на нашава локална секта, на цел глас објавува дека министер за социјални и семејни прашања ќе му биде слепиот адвокат и аикидо мајстор Вилмош Катаи-Немет, демек прв слеп министер во модерната историја на Унгарија. А ние имавме цела влада слепа, глува, нема па и малоумна, што нѐ тормозеше полни седум години со своите хендикепи! А потоа, како подарок себеси, комплет се смести во Парламентот.

Како и да е, мојата неинформираност во текстот Црна „честитка“ ја набеди власта дека е незаинтересирана за одбележување на Денот на победата над фашизмот, што се покажа неточно. И за што се извинувам. Но се покажа и нешто друго: кој е кој и што е што, иако и до сега веќе има(в)ме прилично прецизна слика. Сега истата е заокружена.

Имено, онаа црна „честитка“ на „лидеро“ на опозициската секта до новоизбраниот бугарски премиер го комплетираше нивното срамно, вулгарно, денунцијантско и колаборационистичко однесување и понижувањето на сопствената држава и народ. Но, дефинитивно покажа и дека таму не останало ни „п“ од некаква политика, уште помалку некое слово од поимите морал или чест. Впрочем, тоа со својот молк (повторно) го покажа и онаа нивна „пајтон интелигенција“ која се влече по нив како градинарско црево – без срам пишувајќи секакви глупости и премолчувајќи ја патологијата на нивните газди.

Зашто, без оглед колку и да звучи пресилно, овде веќе сериозно мириса на дијагнози со коишто некој мора да се позанимава. Дали станува збор за групна дисоцијација (свесна или не), за форма на амнезија и деперсонализација…, но овој грст луѓе е веќе целосно одвоен од средината, од реалноста, што прераснало во механизам на одбрана од минатото односно искуствата од изминатите години кога беа неприкосновена власт.

Поточно, да кажете, на пример, „Како има тој човек право да го запре повеќедеценискиот пат на државата? Од каде му е тоа право? Што си мисли, дека е монарх некој?“ после оние страотно налудничави и историски неписмени седум години, мора да имате некаков проблем. Со себеси, со минатото, со реалноста… Зарем е можно „лидеро“ да не се запраша како тој, како член на владата (малите букви се…) и десна рака на неговиот тогашен (и сегашен) „премиер“ имаа право да го сменат вековното име на државата? Што мислеа, дека тие се монарсите вечно залегнати врз вратот на граѓаните? И од каде им тоа право?!

Или, кога „лидеро“ прашува „Кој е Христијан Мицковски да каже не? Каков е тој предавник и на стратешките, и на националните интереси на државата? Од кај му е таа храброст или од кај му е тој политички или морален или било каков легитимитет?“, зошто не направи обична замена на личното име и не праша: кој е Зоран Заев, или Венко Филипче, или Бујар Османи, или Радмила Шеќеринска… да го менуваат името на државата, да вршат предавства на стратешките и националните интереси и да прекројуваат историја, од каде им храброст да поддржуваат онаков Протокол бр. 2 и сѐ што тој носи со себе и кој и каков е нивниот „политички или морален или било каков легитимитет?“?

Бидејќи, ако себеси и на најблиските криминални пајташи не си ги поставиш тие прашања, од каде ти право да му ги поставуваш на Христијан Мицкоски или било кој друг?

И како, после сѐ што таа негова криминална власт направи, тој обвинува дека „оваа власт ниту има политички, ниту морален легитимитет повеќе да води оваа држава“. Колку за потсетување, оваа власт добила легитимитет на легални избори, со речиси половина милион гласови повеќе од таа на селскион „лидер“ и тоа, за неа, е доволно оправдување. Дали така и ќе остане е прашање кое допрва ќе биде поставено. Но него, барем засега, не може да го поставува ни Филипче ниту пак неговата селска клика.

Зашто, за жал или повеќе за среќа, изгубија секаков легитимитет – политички, морален, национален, интелектуален – воопшто да поставуваат прашања. Тие, можеби, низ некои спомнати патолошки „процеси“ се помириле со себеси и злосторствата што ги направија во оваа држава, но единственото прашање што им е дозволено да (си) го постават е: дали гласачкото тело се помирило со нив и нивните катастрофални политики? И на тоа прашање веќе добија два жестоки изборни шамари/одговори, а ќе добијат и нови. Зашто фактот што тие се помириле со себеси и сега живеат во некаков нов нереален политикантски балон на граѓаните ништо не им значи. Тие ќе казнуваат сѐ додека слепциве вака се однесуваат.

И не само Филипче и неговата булумента во извршниот одбор (малите букви се…), кои очигледно нештата ги помнат онака како што тие сакаат, туку и онаа интелектуална банда што се провира покрај нив, во оваа реалност немаат право да поставуваат прашања. Најмалку онакви од типот: а што направи власта за вас? За многумина такви оваа држава, во нејзините криминални изданија, правеше многу. Затоа се вака аздисани и не можат да се помират што не се први балерини, сиви еминенции, момци и девојки за сѐ…

И тие, очигледно, живеат во некоја своја реалност гледајќи се и понатаму како важни и некому потребни ликови, притоа надевајќи се дека јавноста заборавила како и од кого во едно друго време примаа плата во готово и на списоци, за кого работеа, какви куферчиња туркаа, чии пари трошеа, на кои газди се поклонуваа…

Тогаш, во таа реалност што сега ги жеже и ги мачи, не поставуваа „тешки“ прашања туку кочоперно грабаа и арогантно се смееа. И токму таа тогашна реалност, а особено онаа неодамнешна седумгодишна – повторно со нив како неизбежен „фактор“ во сите скаламерии! – во најголем дел е „темелот“ на сите сегашни наши порази. Впрочем, особено подметнувањето дека некој сега води војна со науката, културата, образованието…, дека царуваат „лажни пророци“… е минхаузеновска деперсонализација.

Па лажните пророци залегнаа овде уште во онаа 1992 година и ги спакуваа картите. Ова денес е само повторување на повторувањето и вадење нови шпилови… И во таа година, и по неа, беше одново реинсталиран целиот полуписмен универзитетски „кадар“ кој сега така грчевито се држи до своите позиции. Како впрочем и правосудниот „кадар“, културниот, образовниот… итн.

Можеме ли да пресметаме колку илјади интелектуалци се „идеолошки“ шиканирани и заобиколувани во периодот 1992-2024 година? Па само слушнете дел од „обраќањата“ на „лидеро“ – како да е во 1948 година!

Затоа, јасно е дека новата реалност им е неподнослива, а старата пече до срж и мора да се закопа, деконструира, заборави… Затоа и, сигурен сум, пред да започнат со гнасотилаците, дотичните имаат миг кога ги затвораат очите за да дојдат до онаа точка во нив каде сѐ е мрачно, гнило, смрдливо…

И истата да ја транспонираат во денешницата. И сѐ им станува полесно за да продолжат понатаму по истиот пат зашто за нив само тој мрачен пат е светол, топол, убав… Гнаси!

The post Гнасотилаци appeared first on plusinfo.mk.

Не знаеме како власта ќе го „прослави“ Денот на победата над фашизмот. Најверојатно како и години претходно – со ништо. Нам тој ден изгледа ништо не ни значи.

Но видовме како самонаречената опозиција го прослави. Воочи еден од најсветлите датуми во поновата македонска историја, датум којшто апсолутно нè диференцира регионално (од некои соседи) но и пошироко, таа испраќа срамно, вулгарно, денунцијантско, колаборационистичко писмо-честитка до новиот бугарски премиер велејќи дека „за жал, во Македонија постои криминална група, предводена од Христијан Мицкоски, која свесно го блокира европскиот пат на земјата и создава вештачки конфликти со соседите, заради заштита на својот корумпиран систем“ (sic!).

Ќе бидам искрен и ќе кажам дека цитатот, пренесен на повеќе македонски онлајн портали, го примив со неверување, дури со мисла дека е во прашање „несолена“ шега односно дека некој сепак грдо и неумесно ѝ подметнува на опозицијата олицетворена во сдсм (малите букви се…), каква-таква, и нејзиниот „лидер“. Заради што и проверив на нивниот сајт, каде под насловот „Филипче на X: СДСМ му честита на Радев, со почитување на нашиот идентитет и на европските принципи, можеме да ги надминеме сите отворени прашања“, од 8.5.2026 во 11:21 часот, стои целиот текст на пораката до Радев, вклучувајќи го и наведениот цитат! И не само него.

Просто е фрапантно како некој може да смисли, па и да се осмели да напише, такви нешта во куртоазна честитка до соседен новоизбран премиер. Зашто тој тип на честитики не се ништо друго, туку израз на добронамерна пристојност, добро воспитување и куртоазија. Ова, за жал, е нешто сосема спротивно: ова е невиден простотилак, непристојност, провинцијализам и кодошлак на најниско рамниште. И тоа не е резил само на потписникот на тие редови, туку на сите оние кои претходно го виделе и го одобриле, но и сите оние од таа „партија“ кои го виделе како објава и – премолчеле! И со тоа дефинитивно престанале да бидат партија. Барем македонска.

Зашто кога од една земја што важи за колевка на многувековен регионален цивилизациски подем излегуваат такви гадотии, кога таа земја некој, свесно или не, но сигурно ја придвижува кон страотни ерозивни амбиси, тогаш целосно се губат сите национални, културни, морални… вредности. А доминантна станува алчноста за власт, кодошлакот, непријателството кон сопствениот народ…! Зошто, што освен сјајни сребреници се добива со таквото однесување?

Зарем некој во онаа „партија“, после ова, навистина се надева дека ќе добие глас повеќе на следните избори? Зарем некој таму навистина го смета македонскиот граѓанин толку црн, прост, глуп… и после ова од него очекува политичка милост? Поточно, зарем кодошењето на сопствената земја, па и власта којашто дури и можеби не ви е по волја или мерка, кај комшии чии политики парадоксално и најбезобразно го негираат вкупниот историски развој на вашиот (ако е ваш?) народ, земја, држава…, не е акт на најсрамотен потег својствен единствено на најдолниот ранг на современиот човек? Фактот дека некој/некои аплаудираат на таквото политикантско самоубиство не менува ништо: само докажува дека, за жал, и кај нас постојат луѓе подготвени да продадат сè – за ништо.

Зашто „ништото“ е платата за тој и таков неморален чин, без оглед колкумина – а малку се – се обидуваат тоа да го „објаснат“ со некакви смешни тези за „идеолози“ и „политичари“. Тоа, ова, не го прават ни едните ниту пак другите. Згора на тоа, овие кај нас кои се затскриваат зад таквите шарлатански флоскули, најмалку можат да се претставуваат како едното или другото. Тие се – нула, зеро, ништо, мрак…

Извор: Теодосиевски уметност

The post Црна „честитка“ appeared first on plusinfo.mk.

Просто е неверојатно како кај нас сѐ може да се постави наопаку, наглава, дури и најнормалните нешта што инаку функционираат кај сите други – да не речам нормални – кај нас одамна тиштат како здодевна забоболка. Дури и нормалноста на насловот на колумната на Виктор Грозданов дека „Индустријата носи пари, а политикантството ’трачарење’“ кај нас е обратна: „трачарењето“ носи пари а индустријата никој не ја ферма! Очигледно ние не сме ни свесни какви пари „се вртат“ во државава кога толкава полуписмена толпа самонаречени интелектуалци може удобно да живее токму од – „трачарење“.

Само треба да добијат шлагворт, актуелен рефрен, и хорот на трачерите да започне да завива. Еднаш тоа се евроинтеграциите, па „Safe City“ (уште од кога се спомна како можност), па екстрадицијата на пребегон од Будимпешта, па (нормално) Делчев, сега вриежот на границите кон Грција… Ако пак почнете да бележите што ни помина прекуглава во изминативе две години, ќе треба поприлично простор. И нерви.

Но, интересно е како темите само се отвораат, се „пумпаат“, и потоа – штама. Нема завршница зашто биле токму напумпани – на пример онаа со бајатите изјави на земјоделецон од Виена на кои се налепи цела „опозиција“, а веднаш ја „заборавија“ кога нештата ги појасни самиот Вајц.

Впрочем, како прилог кон сето ова го гледам и енормниот наплив на онлајн медиуми, поткасти и др., од коишто најголемиот број служат токму за – „трачарење“. А тоа, трачарењето, во најголем процент се сведува на непријатни, непристојни, неточни или полувистинити… напади врз актуелната власт. Иако останува ноторниот факт дека најголемиот дел од нив – ако не баш сите – зрачат со завист завиткана во светликавата хартија на тенденциите за „високоумно“, а најчесто високопарно и тесноумно (да не речам малоумно!) политичко – поточно политикантско! – мудрување. Или „трачарење“, како сакате.

На пример, и по којзнае кој пат настрвени да го дефамираат „безбеден град“ бидејќи тие од крадење не стигнаа ништо да направат, опозицискана секта сега сака да нѐ убеди дека добивањето лажни пораки за наводни прекршоци како „нова голема измама преку системот што владата го промовираше како ’безбеден’“ е нешто невидено. И, демек, поентираат дека власта не може да ги заштити податоците и системот од надворешни напади и измами. Типично трачарење од група слепци кои не успеаа да го заштитат ни својот премиер од хакерски упад на двајцана украинци кои го направија резил пред светот! Најзаштитените системи во светот, меѓу нив на нато (малите букви се…), на тајни служби, на огромни корпорации и банки… биле пробивани низ такви упади, та сега „безбеден град“ бил некаков страшен исклучок! Примитивни блефери.

Како што впрочем е и користењето на актуелната состојба со почетокот на летните метежи на границите кон туристичките дестинации благодарејќи на „мудрата“ (EES) политика на еу за, како што вели еден „трачер“, „контрола на сопствените граници“! И можеби тоа е навистина (и) тоа – „контрола на сопствените граници“ – но замислете сега и ние да воведеме сличен систем па сите патници од земјите од еу на нашите граници да минуваат низ таков систем на „контрола на сопствените граници“. Можете да претпоставите што би пишувале овие и вакви трачери, како би врескале по власта и со какви имиња би ги нарекувале?

А сепак, зарем тоа не би била некаква форма на доследност кон еу политките и, како што вели трачерот, борба за „европската реалност“ и „владеење на правото“?! А оној од сектана му терцира дека повикот за летување дома е повик за изолација а не е причина системот што им го воведува љубимата еу. Или слепциве навистина ли мислат дека EES е наметнат од Мицковски и Вучиќ?!

За жал, тие и такви зборови, како впрочем и поимањето на демократијата, кај нас (им) служат само за „премерување на дворот“ на другиот. Зашто, на пример, како е можно ниеден, ниту еден од силниве демократи и оние „загрижени“ универзитетски „професори“ стегнати во идеолошкото менгеме на глупоста да не кажат ни збор за начинот на избор на старо-новата ректорка на уким (малите букви, особено после тоа, се реален одраз на академската свест на таа фела таму!)? Во изминативе три децении повеќе од половина универзитет се тркалаше низ највисоките функции во државава продавајќи ни некакво слово за демократијата, ама кај нив дома тие прават избори со некакви математички формули! И не победува оној со најмногу гласови туку со – најмногу поени. Собирани којзнае каде, можеби низ ходниците на факултетите? А после цела држава се чуди зошто ваквите шапшали ги нема на Шангајската листа!

Впрочем, нивната свест за демократија е еднаква како и онаа за автократија, која што ја гледаат само кај другиот, но не и во нивното идеолошко трло. Токму овие заробени трачерски умови ниту еднаш не напишале збор за партиската суроица во рацете на нивниот врховен газда, за власта што тој ја има и дебело ја практикува во сите пори на нивната партија. Меѓу другото, кога веќе говорат за тенденцијата за автократско владеење кај сите други во државава, навистина ли забораваат на султанскиот тип на хиерархија во нивното идеолошко трло, каде „лидеро“ дури именува и разрешува претседатели на општинските организации и претседател на градската организација на Град Скопје? Ама сепак, во интерес на „демократската“ маска, распишуваат отворен повик за самокандидирање за претседатели на општински организации?

Или, како истиот „лидер“ и неговите пулени експерсно разрешуваат членови кои отворено се спротивставуваат на актуелните ступидни и недемократски политики на сектата, но скандалозно молчат за мизерноно „мудрување“ за Делчев на член на нивниот Извршен одбор? Или и тие така мислат?

Па поголема фарса од тоа има ли?! И не ли ги здоболува тој идеолошки јарем околу главата?

The post Заробени до болка умови appeared first on plusinfo.mk.

Секогаш извонредниот Бенкси во пресрет на овој Први мај ѝ подари на Британија, но и на светот, уште едно ремек дело – скулптура сместена на постамент во централен Лондон. А во тој „свет“ овојпат ја вбројувам и Македонија зашто скулптурата на човек кој со развеаното знаме што му го покрива лицето зачекорува во амбис како да е правена баш за нас. И за нашиов Први мај. (Само)идентификациите се неверојатни – кој сака да ги види, се разбира – а особено за оној „воинствен“ дел на македонската опозиција, нивната „интелектуална“ клиентела, но и за македонскиве синдикалци. Само што човекот претставен од Банкси е во костум и вратоврска, а не во оние нивни џемперчиња со коишто „се борат“ но „не се молат“! И со коишто ќе го срушат капитализмот. Оние илјада луѓе? Па ве молам!

Покрај сите глупости и восклици што ги слушаме особено за овој Први мај, се наметнува прашањето: зарем на македонскиот работник му треба само минимална плата и ништо друго? Зарем сѐ друго му е по ќеф, средено и стокмено, има своја куќа/стан, децата спастрени во одлични училишта, имаат дури и бесплатни учебници, секоја година оди на море со фамозниот К-15 од работодавачот… итн.? Сето тоа го има, само уште платата да му е поголема за една или две илјадарки? Кога ќе се потсетите на оние историски работнички и синдикални водачи, кога ќе ги прочитате нивните говори, денес просто ве фаќа срам. Овие одвај две простопроширени реченици да склопат, а во двете – минимална плата! Не им треба време и пари за членство во библиотека, за влезница во музеј, за книга…, доволни им се турските серии?

А впрочем, тоа кореспондира и со „заложбите“ на синдикалците во културата кои се пенат пелтечејќи за некаков нивен фамозен колективен договор. И тоа пред Уставниот суд, заканувајќи се дека „Тука денес се трасира патот дека секој колективен договор што обезбедува поголеми права од законските (…) утре може да биде доведен во прашање“ (sic!). Па се разбира дека може. И тоа не само што „може“ туку и мора „да биде доведен во прашање“ И како впрочем некаков „колективен договор“, па нека е и за култура, може да обезбедува поголеми права од законските? И кој ќе ги сервисира тие „права“ што некој „ги договорил“ ако, на пример, станува збор за – финансиски права, или за права од работен однос, или…?!

И тоа ни вели дека и во културата е сѐ средено и по мерка на нивните полуписмени „водачи“ освен – некоја илјадарка плус на платата. И условите за работа, и средствата за проекти, и кадровската политика, и усовршувањата…, сѐ им е спастрено според меѓународни стандарди. Влегле ли овие луѓе во странски музеј, библиотека, театар, институт за заштита…, знаат ли како таму се работи? Барем да спомнат и нешто друго освен фамозниот колективен договор!

Но – празник е, треба да се слави. Што? Во државава владее страотна пандемија од незнаење, неодговорност, некомпетентност, неморал… И никој не прашува како може тој колективен договор да биде над законите во државата? Кој, кога и каде тоа ги подучи? Згора, во сопствената некомпетентност, да го навредувате и Уставниот суд кој е единствено надлежен да ја оценува уставноста и законитоста на такви документи. И никој друг, најмалку коекакви неписмени „културни работници“ или оние токмаци од „сојузниот“ синдикат во нивните џемперчиња застанати како сидникална стража на глупостите на „културњацине“ кои појма немаат што е Устав, закон, договор…

Се разбира, ние можеме да си продолжиме да играме такви и слични мајмунлаци внатре во државата, можеме да се правиме – или не? – дека со мининалната плата или надзаконскиот колективен договор ќе ги решиме сите прашања во земјата. И ќе заличиме на нормална држава. Или слепциве мислат дека сите други проблеми се решени? А тоа сѐ повеќе наликува токму на мајмунски играрии во коишто нема правила, чест, морал, знаење… Затоа тие се лажливи, неодговорни и ретроградни, а ги подметнува секоја шушумига која не знае поарно. И кога гледа дека играта не проаѓа односно во неа губи – ги урива фигурите.

А спомнувајќи го веќе Први мај не можам да не го спомнам (повторно) актуелниот Делчев како (меѓу другото) еден од првите познати македонски борци и за социјални права. Оној ист Делчев кому денес секој минорен пезевенк може да му го одредува, или одзема, историското место и реноме кај македонскиот народ. И не само нему туку и на многу други македонски дејци, важни историски датуми и/или настани. Што повторно е мајмунска играрија на неуки шарлатани кои не можат на друг начин да допрат до јавноста освен со подметнување скандалозни нивни „толкувања“ на нештата.

А ние (повторно) забораваме да се оддолжиме на таквите ликови во некоја современа црна книга на македонската глупост. За којашто има многу кандидати, домашни и странски.

Или, ако сакаме, а бидејќи сите тие се огнени приврзеници на оние будалаштини викани „250 Бугари во Устав“, можеме во Уставот да предложиме „црна преамбула“ и таму да го одбележиме оној спомнатион – по име и презиме, но со мали букви, разбира се! – кој не сака да го оптеретува народот со Делчев, кој всушност е мит, ништо не напишал (а овој напишал!) и не извојувал ниту една битка… А за таму би имало и други сериозни кандидати кои, повторно по име и презиме но со мали букви – меѓу нив и оној каракачанов, па радев и борисов сосе пајташот им заев, па филипче и други – би сјаеле со црна светлина во иднината на македонската држава. Сите кои мислат дека имаат право да го прекројуваат минатото а од остатоци од сегашноста да градат некаква иднина. Каква, мајмунска?!

Се разбира, не мислам дека треба да направиме нешто од ова. Ова е само мој мајмунски одговор на нивните мајмунски играрии. Но нешто мора да се направи и тоа мора да го направи новата власт. Ако претендира да биде сериозна, македонска (не во тесна национална смисла), евроинтегративна но не и европоданичка… итн. Поточно, мора да најде начин да ги изолира сите овие мајмунски играрии на поединци и групи, да ги игнорира и/или санкционира. Зашто нивното одамна ги помина границите на демократско право на глас туку се претвори во некакво/нечие „право“ на плукање по сите кои не мислат како нив. А тие се сепак – сива зона! И тоа ќе останат. „Поуките“ на коекакви самопрогласени „аналитичари“ во нивните првоодделенски предавања дека некоја и нечија историја ни ја доделила картата да го решиме македонско-бугарскиот спор, ама ете, ние тераме инает и бегаме „од темата поставувајќи му услови на ’оној што го молиш’“, се скандалозно глупави поуки!

Ако пак премиерот сериозно мисли дека „Ова е нова Македонија во која секој граѓанин допринесува и се труди за иднината на оваа земја подеднакво, не по етничка основа. Ова е поинаква Македонија во која сите сакаме да придонесеме со проект повеќе, политика повеќе и реформа повеќе“, тогаш овие тажни ликови мора да заминат во историјата. Онаа црната! И да останат таму зашто немаат ама баш ништо што би ги квалификувало за ова совремие.

И тоа би била нашата најдобра прослава на Први мај!

The post Првомајски мајмунлаци appeared first on plusinfo.mk.

Денес кај нас станува особено тешко да (си) разјасните дали одделни „групации“ – меѓу нив и оние што глумат политички партии и нивната „интелектуална“ клиентела – се навистина толку глупави па не разбираат за што се залагаат, дали не умеат правилно да ги читаат нештата (напишаните и ненапишаните), дали сериозно не разбираат за што станува збор или нивните (веќе) отворено антидржавни заложби кријат некакви „таинствени“ интереси… итн., итн. Зашто, дури и кога отворено и до детали го предочуваат „историјатот“ на македонско-бугарскиот спор со сите негови нецивилизирани услови и стапици, тие повторно ургираат за некакви „Бугари во Устав“ – и кои, оние 250? – и надминување на само ним познатиот „ќор-сокак“ во македонските евроинтеграции.

Каков црн „ќор-сокак“, зарем навистина не го гледаат отворениот пеколен амбис пред нив?

Згора, сега им се погоди оној Радев – една ригидна, ветва, униформирана (во секоја смисла) личност и диригент на најжестокиот современ антимакедонски хор, кој (ќе) го подметнуваат во секоја прилика. А што е најсмешно, но и најзачудувачки, дури и сега кога ги разврзуваат приказните за почетокот и текот на бугарските условувања и вето за македонските евроинтеграции не можат (или не сакаат?) да ги видат будалестите до созли и детски наивни постапки на нивните „прогресивни“ газди во започнувањето на „преговорите“ со Бугарија, небаре си разменувале сликички од фудбалери или актерки! Во порно пози, разбира се, од типот „ја нему“ и „он мене“. Каква шарлатанско-политикантска мизерија.

И онака најлефтерно ги позиционираат сите по ред барања на другата страна, од Делчев до македонскиот јазик, инсистирање на нота од Македонија со откажување од истоимениот географски регион во Бугарија, откажување од македонското малцинство во Бугарија, источната Рамковна позиција, некаков „пробив“ во т.н. Историска комисија… заедно со многу други групи барања што мора да ги исполни исклучиво македонската страна итн., итн. И го везат тоа како да се однесува на Гренланд а не на Македонија, уште да почнат да удираат таламбаси дека шизоидните пречки на Бугарија се логични и добрососедски мотивирани.

На крајот, останувате во недоумица за што всушност овде станува збор? Дали глупоста, лукративноста, „идеолошката“ матрица и властољубивата диоптрија надвладуваат овде над рационалното размислување? Зашто, кога на крајот ќе ги сведете нештата по исполнувањето на сите бугарски барања – а тие со сигурност нема утре да исчезнат кога веќе преживеале векови! – која земја, со кој народ, јазик, култура… ќе биде членка на еу (малите букви се…)? Татаристан, Апсурдистан…, која? Мисли ли некој од слепциве на тоа?

И повторно: можно ли е толку да се глупави? Не е, разбира се.

Зашто и во глупоста има некаков резон, има искри на разум и логика. Но кога за секретар за меѓународна соработка позиционирате „архитект“ кој, прво, нема поим што е тоа нато (малите букви се…), а веројатно и еу, но згора сака да држи лекции за меѓународна политика па пелтечи дека „Македонија никогаш досега немала министер за надворешни работи кој е толку невидлив, толку безгласен и толку ирелевантен на домашната и на меѓународната сцена“, значи дека глупоста отстапила место на нешто друго зашто, очигледно, ним им треба министер како оној кој го подготви Договорот со источниот сосед и го потпиша фамозниот Протокол бр. 2 којшто потоа станува „бисерот“ во круната на македонските евроинтеграции! И тие повторно би го потпишале, со двете раце.

И понатаму, истата таа некомпетентна персона сака и да навреди па тврди дека „Во време кога дипломатијата треба да биде најгласна, нашата молчи“! Ама нивната го подготви Договорот и Протоколот бр. 2, ја прифати т.н. Француска рамка и ќе возеше така до Брисел, преку Софија. И не им е воопшто важно што во изминативе две години се очигледни поместувањата во еу токму заради ставот на Македонија за нецивилизираниот притисок врз земја-кандидат од страна на земја-членка и целата „фон дер Лаеновска“ мангупска бирократија, не сакаат да ги слушнат повиците ниту од една Белгија, Словачка, Хрватска, Словенија, па и Унгарија… за непринципиелниот став на еу и неопходноста од менување на пристапот при одлучувањето за „спорови“ од билатерален карактер итн.

Тие повторно би ја вратиле приказаната назад, на нивната „хируршка дипломатија“ којашто не е само нема, глува и слепа туку е и тотално антидржавна, на нивното поданичко однесување кон секој диктат што доаѓа од Брисел, на нивната некомпетентност и неписменост, на нивната глупост…

А всушност, повторно: овде веќе не станува збор за глупост. Кога и после сѐ, после сите бугарски барања и одбивањето да се дадат какви и да се гаранции дека таквиот непријателски притисок ќе сопре по промената на Уставот тие продолжуваат да вршат притисок дома за прифаќање на сите услови, тогаш станува збор за нешто што оди многу, многу подалеку и подлабоко од глупоста на неколкумина слепци седнати во фотелјите на една секта што глуми политичка партија.

И зарем кога го препрочитуваат историјатот на сите оние бугарски шизофрени услови навистина не разбираат за што таму станува збор? И веруваат во една радикална историска пресвртница со едно просто внесување на 250 Бугари во Уставот?

Извинете, но ако некои овде се слепи и историски неписмени, се прават или се глупи, па и луди или се обидуваат да ги сокријат вистинските мотиви за своите постапки, кои и да се и какви и да се, зарем сите треба да се поклониме пред нив? Зошто?!

The post Можно ли е да се толку глупави? appeared first on plusinfo.mk.