Спомнатите минатиот пат општонародни демонстрации на 27 март 1941 година против пристапувањето на Кралството Југославија на Тројниот пакт (Германија-Италија-Јапонија) – организирани од тогашната КПЈ – се само еден (локален) пример на одговор/однос кон налудничави меѓународни политики и договори склучувани од една власт со единствена цел: да ги задржи властодржечките позиции во земјата приклонувајќи се кон посилниот. Но и полудиот, поагресивниот, крвожедниот, непријателски и злосторнички ориентираниот…, какви што впрочем тогаш биле Германија, Италија и Јапонија. Инаку, има и многу други примери на автентично поништување на идиотски меѓународни договори – нешто од што ние се плашиме небаре ќе ни пишат голема единица во дневникот на „госпожа“ фон дер Лајен!

И, да не остане некажано: онакви протести имало и во Македонија, а најмасовните антифашистички демонстрации и манифестации биле одржале во Скопје, Битола, Велес и др. Протестите биле организирани од локалните организации на КПМ односно КПЈ и поддржани од слободоумниот македонски народ. Потоа – следувал 11 Октомври!

Но денес кај нас, повторно и повторно, токму самопрогласените наследници на таа државотворна партија врескаат дека баш тие, „(…) се наследниците на државотворните политики на нашите предци партизаните, на вредносните политики на антифашистичката борба“. А како такви не само што протестираат туку и „сечат вени“ државата да прифати таков „пакт“!

Се разбира, ги претпоставувам забелешките што ќе бидат упатени за „несоодветноста“ на споредбата на чинот на пристапувањето на Тројниот пакт со „Договорот за добрососедство, пријателство и соработка“ со Бугарија, „Преспанскиот договор“ и др. Но, дали е баш така односно дали се тие баш толку различни? И да, ќе има забелешки и за споредбата на еу (малите букви се апсолутно објективни за нејзиниот статус денес) со режимите во земјите од спомнатиот пакт пред Втората светска војна. Но и тука следува легитимното прашање: а во што е разликата во однос на Македонија? Или, ги заборавате ли говорот на омраза и отворените закани токму на таа ступидна еу за отворена војна со Русија веќе утре, во 2030 година? И ги сметате за нормални, цивилизирани, културни, современи… и нешто поразлични од лудакон во 1939? Или, ги заборавате ли отворените спротивставувања на културниот идентитет на Македонецот од страна на јужниот и источниот сосед, со кои еден овдешен простак камуфлиран во „умен државотворец“ потпиша онакви договори? Извинете, но јас – не!

Оттука, наспроти пелтечењата на Филипче и еден минорен малолетен дел кој битпазарски ни препродава нечии пароли дека ова денес е некаква „4-годишна само-блокада на европските интеграции и јасно одбивање на исполнување на обврските на државата“, зошто никој од нив не сака да знае која е – другата цена?! И кој ќе ја плаќа? Или ја знаат, ама – молчат? На некои дури и им се допаѓа? Секој еден договор, па нека е и светимеѓународен, мора да биде укинат, отповикан, поништен… или „елегантно“ заобиколен ако е на штета на државата! Или некој сака сериозно да ми каже дека спомнатите два, па и онаа ступидна „француска рамка“, се добри за нас? И не ги гледаме ли пошироките геополитички назнаки во оваа и ваква еу коишто потоа како ураган би нѐ зафатиле и нас? (Но за тоа во некоја следна прилика.)

Која е, инаку, и каква е функцијата на една власт, со Влада, министри, советници и секакви други зевзеци-функционери, ако не да ги пронајдат најбезболните патишта за благосостојбата на граѓаните? И ќе го повторам Бакман: „Од оние кои се многу платени, се очекува многу“! Или толкавите плати и привилегии се заради нивната убавина?

И конечно, а во светлината на 85-годишнината на овој 11 Октомври: што ќе се случеше и каде ќе беше Македонија, регионот и Европа ако во онаа 1941 година КПЈ се провикнеше – како слепциве денес – во полза на Тројниот пакт? И не го повикаше народот на отпор, па и во партизани, во целосно неизвесна битка со далеку понадмоќен непријател туку му сугерираше да го прифати пактот? Гледаме како таа Европа им враќа на оние кои ја ослободија, но мораме ли и ние да се придружиме на тоа лицемерие, на таа подлост и неморал? Не само таму туку и во регионот, но и дома?

Впрочем, од друга страна, нема ли „континуитет“ во протестите на 27 март 1941 година во оној „консултативен“ рефендумот за „Преспанскиот договор“ којшто јасно го презентираше мнозинскиот став на народот? Па и оние демонстрации низ Скопје апропо Договорот со источниот сосед и особено со обзнанувањето на „Османовите протоколи“? Фактот што за него гласале 67 пратеници – а на што се повикува токму антимакедонскиот потписник (или ние и понатаму мислиме дека тој бил случајно инсталиран на таа функција?)! – во случајов не значи ама баш ништо бидејќи тоа го тангира идентитетот на мнозинството граѓани во државава. А пратениците, такви какви се, утре би гласале и Скопје да го прекрстиме во – Токмакград!

Сакам да кажам: сосема е легитимно правото на еден народ да се спротивстави на налудничавите планови на една власт на било кој начин, дури и со отворени демонстрации. А во тој контекст и паролите „Подобро гроб отколку роб“ и „Подобро војна отколку пакт“ се извонредно сликовита споредба со ова што се случува кај нас последниве години со евроинтегративниот пат и односот на соседите и еу кон нас. Не знам зошто досега овие пароли не се појавиле во јавноста, па дури и во речникот на Владата!

Или, ако баш сакате: ако огромен дел од (не само македонските) аналитички согледувања упатуваат на предвидливи и лесно докажливи сериозни проблеми за македонскиот идентитет, култура, јазик, историја и самобитност во случај на целосно спроведување на дотичниот „договор“ со источниот сосед вклучувајќи ја и фамозната дополнителна измислица „Бугари во Устав“, дефинитивното прифаќање на „француската рамка“ а со тоа и „Османовите протоколи“ и слично, тогаш повторно се поставува прашањето: дали сме ние нормални односно дали навистина заслужуваме држава? И зошто отворено и тврдоглаво би влетувале во таква целосно непредвидлива авантура која што веќе утре може да нѐ чини дури и човечки животи? И зошто некој од Македонија би гинел за некои бриселски идиоти и профитите на европската воена индустрија, ве молам?

Истиот резон – се разбира плус идеолошкиот (фашистичкиот) аспект, којшто е функционален и во нашиот случај! – го имала и КПЈ кога на оној 27 март 1941 година го повикала народот на демонстрации против пактот (договорот) за пристапувањето кон Силите на оската! Знаеле што ги чека потоа.

Ние глумиме дека не знаеме. И тоа го претставуваме како државна политика и стратегија. Или навивачите за еу (малите букви се резултат на враќањето на фашизмот на голема врата во некои тамошни земји) однапред имаат подготвени локации каде ќе ги дислоцираат своите семејства? За да бидат – на сигурно?!

Се разбира, јас можеби грешам, не пледирам на сопствената видовидост како оние неколкумина политикантски платеници самопрогласени за „аналитичари“, но се обидувам да гледам и во минатото и во иднината и да ги поврзам нештата. А тие не се баш поволни за ваквите македонски „политики“! Се разбира ако во онаа фашизоидна еу остане сѐ вака како што е. А некои велат дека и да има промени, тие ќе бидат на полошо! Е па – повелете.

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Подобро гроб отколку роб“! appeared first on plusinfo.mk.

Актуелниот политички миг во Македонија, на внатрешен и надворешен план – „планови“ што, инаку, толку се испреплетуваат, речиси во некаков Гордиев јазол – навидум не остава простор за рационализирање на можните разврски. А само тие, токму логичните разврски, се единствениот можен излез, посакуван од мнозинството граѓани, но и тврдоглаво отфрлан од една друга, значително помала групација којашто сака да се претставува како некаква политичка опција.

На што има право, се разбира, барем засега, како „право“ стекнато со бројот на добиени гласови на последните парламентарни избори. Иако нивниот арогантно недоделкан став не гарантира такви гласови и на следните избори.

Нејсе, го сакал тоа некој од власта или/и од опозицијата или не, државата изгледа ја живее последната и досега најагресивната фаза на (не)културната војна, започната „тивко“ уште од 1992-та година. Се разбира се потсмевам со ова „тивко“ бидејќи уште тогаш, иако јасно видливи, како да не беа препознаени првичните знаци на истата, што многумина одлесно го припишуваа(т) на наивноста и неискуството на тогашните „елити“, дури и на еден „лисец“ како Глигоров, иако тој де факто никогаш и не беше вистински политичар. Но, по толку децении во Белград, требал нешто и да научи! Онаа останата политикантска „боранија“ околу него гледаше како веднаш да си ги смести задниците во функционерските фотелји, побргу и целосно да ги исклучи искусните македонски политички кадри од форматот на еден Мојсов, (Грличков, за нивна среќа, почина во 1989 година), Црвенковски, Милосавлески…, да смислува стапици за и да се пцуе со еднакво наивните „кадри“ на новата политичка опција со четирите историски имиња итн.

Ги задржаа само оние најригидните болшевички шутраци со најлепливи прсти и најпразни глави за да ги пренесат граѓаните жедни преку вода и да го инсталираат стариот „систем“ во „нови“ услови. Дури и еден Тупурковски спадна на нивото на Георгиевски! Сељачките кадровски комбинаторики и жестоките провинциски политикантски пресметки засенија сѐ друго во државата.

А (не)културните војни само чекаа(т) такви токмаци кои, прво, ќе ги спроведат локалните „културни војни“ (приватизацијата, негативната селекција, уништувањето на образованието и културата, еколошката девастација, „Скопје 2014“ и др.), па потоа ќе отворат пат за „либералниот“ хаос и идентитетскиот инженеринг!

Како „решение“ на сѐ поагресивниот културоцид, истите и/или слични пазарџии ја довлечкаа државата до „Преспанскиот договор“, „Договорот за добрососедство, пријателство и соработка“ со Бугарија и „францускиот предлог“ за пристапните преговори со еу (малите букви се…)!

Всушност, со тоа се назира и крајот на (не)културната војна контра Македонија и исполнувањето на сите европски неоимперијалистички стратешки планови за обезличување на земјата пред последната фаза. Која, каква? Останува да ја видиме таа планирана „нова реалност“, но најверојатно ќе биде многу блиску до онаа од цитатот на Геровски: дека сме ја украле нашата историја, „Дека сме фалсификатори и лажговци. Дека, всушност, сме измислени и дека не постоиме“!

И тоа – особено последното – секако е/ќе биде крајниот резултат на оваа долга (не)културна војна со, изгледа, однапред познат резултат. Со несебична внатрешна поддршка, се разбира. Затоа и прашањето од насловот: сакаме ли навистина да бидеме своеволно избришани од историјата? Слепцине од сектана би рекле: подобро како северномакедонци отколку никако? Ама – сигурни ли се дека ќе ги остават да бидат дури и тоа?

Ова двегодишно интермецо односно овие обиди на новата власт за денфување односно разрешување на некои наметнати државни порази внесуваше некаква надеж за отпор, иако многу, многу „тенка“. Бледнее ли и таа после (веќе) две години, како што денес изгледа? Ќе се фатат ли за новата сламка на Марта („удба“) Кос иако знаат дека таа ама баш ништо не менува?

Не верувам дека некој очекуваше дека за овој краток период ќе се разрешат многуте дилеми во однос на македонските евроинтеграции. А сепак, напластените порази изгледаат уште посилни и поболни бидејќи на повидок нема ниту милиметар поместување од завземените рововски „позиции“. Дури напротив, агресорот реди нови „операции“, како „скандалот Самоил“. Зачудува и фактот што не се користат ни потенцијално можните внатрешни демонстрации на решителност за справување со оние кои ја доведоа државата до оваа небиднина.

На пример, зарем нема „казнен“ механизам за она налудничаво „научно“ прифаќање дека Самоил е дел од некаква „заедничка историја“ – став наметнат од еден човек, веднаш награден со членство во ману (малите букви се реален одраз на реномето на таа институција!)? Не може ли таа и таква ману да се „ослободи“ од таков член, очигледно политикантски промовиран и унапреден? И впрочем, зарем не може таа и таква ману јасно и гласно да ги објави сите документи од 1945 година наваму во кои „добрососедска“ Бугарија прифаќа сосема друга интерпретација за Самоил? Или тоа да го стори барем Владата и тоа јавно да го презентира пред еу членките и бирократијата во Брисел?

Понатаму, ако Претседателката на државата, и не само таа, упорно ја посочува небулозата со онаков меѓудржавен договор потпишан од министер за надворешни работи, не може ли по тој основ истиот да се поништи? И во тој контекст, а наспроти „стручњакот“ за бетониран јазик Филипче, нема ли начин погласно да се реагира на бугарската „фуснота“ во преговарачката рамка?

Или, понатаму, во време кога светот, па и еу, завзема цврст цивилизациски став околу враќањето на незаконски присвоеното туѓо културно наследство – меѓу другите дури и онаа ретро-империјалистичка Франција! – зошто ние молчиме за актуелнава провинциска бугарско-грчка „трампа“ со македонски културни вредности? И за што, меѓу другото, постојат оние „важни“ институции за заштита на културното наследство? Да молчат зашто во нив седи полуписмен свет кој ниту знае што му е работа? И треба луѓе преку социјалните мрежи (на пример Рамадан Рамадани и други) јавно да ги будат од сонот во којшто западнале?!

И впрочем: кој треба да ја информира јавноста кои се тие реликвии од Македонија што сега Бугарија ги трампа со Грција? Рамадан, Петко, Станко, Јанко… или државните институции, па и Владата, кои примаат плата и за тоа?

И како, и зошто, никој во Македонија – почнувајќи уште од атентатот врз Глигоров – не одговара за страотни злосторства направени заради неспособност и неукост, за лошо извршување односно неизвршување на државна функција, за непостапување, за идиотизми во службата, за очигледен криминал и корупција, за прикривање дури и на евидентни докази дека против државата се води специјална односно (не)културна војна…?

Или, на пример, оние историски пописмени веројатно се сеќаваат на 27 март 1941 година и општонародните демонстрации против пристапувањето на Кралството Југославија на Тројниот пакт? Нели е тоа соодветен одговор на брисељачките повикувања за исполнување на превземените меѓународни обврски, no matter what односно по секоја цена?

Но за тоа во следната прилика.

The post Дали навистина сакаме да бидеме избришани од историјата? appeared first on plusinfo.mk.

Нема да кажам дека не ги разбирам реакциите апропо „скандалот Самоил“. Ама зарем бевме толку наивни па верувавме – или веруваа, некои, кои сега симпатично си се нарекуваат „гордите слепци на Самоил“ – дека ги решиле сите проблеми, па остана само оној викан „Бугари во Устав“? Други пак се „чудат“ во каков тоа свет сака (Северна) Македонија да живее? Но како никој од овие „умници“ не се чуди зошто љубимите им Б’лгари со години измислуваат свои „браќа“ во Пустец – центар на Мала Преспа – само за да ѝ прават друштво на поголемата измислица викана останките на „можеби Самоил“? Нив не можеа да ги измислат, но успеаја да го одоброволат за трампа секогаш подготвениот побратим Мицотакис.

И зошто на овие наши локални „горди слепци“ толку им се допаѓа ваквото резилење на историјата коешто, де факто, ја докажува само нивната денешна дволична улога?

Но, како и во животот, така и во политиката сѐ си доаѓа на наплата. Или, попрво, сите идиотштини на политиката потоа доаѓаат на наплата во животот. Како впрочем и ова со Самоил, од неговите „слепци“. Што требаше и да се очекува. Можеби, барем за мене, не беше предвидлив баш конкретниот чекор, зашто такво нешто само на неарни мајтапчии од форматот на Бај Гањо може да им текне, но нешто слично – да. А кога на таков лик ќе му се придружи и некој соседен Караѓоз или Момос, плус и локален Итар Пејо од домашна опозициска провениенција, го добивате славното трио балкански малоумни мајтапчии и ова што ни го приредуваат деновиве. Откако еден грст бедни македонски итарпејовски политиканти и „големи“ еурофили им ги исполнија сите вековни сништа на кочоперните соседни итромани, требаше да знаеме дека ќе дојде мигот кога тие „новоцивилизирани“ европејци отворено, да простите, ќе ни се посерат врз главите! Без око да им трепне. Заедно со онаа „госпожа“ Урсула како главен капо на таквите процеси.

Меѓутоа, за волја на вистината, овој грчко-бугарски самоиловски дует со локални опозициски терцирања и под диригентската палка на еу (малите букви се…), како и да заврши, е само уште едно скаредно мајтапење со историјата и современоста на Македонија, една бизарна грчко-бугарско-сдсмовска циркусијада која што ќе постигне единствено спротивен ефект. Не само кај нас. А кога вакви „археолошки испрдоци“ на нечии „можеби“ коски би докажувале историја и идентитет, колкави ли колони со секакви „посмртни останки“ би се шетале низ светот!?

А ние – поточно нашиве „слепци“ – ќе глумат дека се изненадени наспроти бројните знаци, но и отворени укажувања дека нештата се далеку, многу далеку од „европејски“ чисти во валканата историско-идентитетска (не)културна војна на соседите градена речиси два века. Во која тие слепо и глупо ја турнаа земјава. Или не беше баш така слепо и глупо како што изгледа(ше) бидејќи тие сега целосно го игнорираат скандалот небаре – го нема?!

Згора, кога повторно го слушате локалниов Итар Пејо преправен во „лидер“ на опозицијата и неговиот уличарски говор како продолжеток на оние седумгодишни бит-пазарски „политики“ на неговите претходници и целата таа сељачка номенклатура, логично е да се прашате: па каде растела оваа багра, во која црна провинција, меѓу какви нелуѓе? Можно ли е во оваа Македонија, после сѐ што поминавме, па и после овој скандал со Самоил, и понатаму да има такви поединци и групи/„партии“ кои би распродале сѐ без око да им трепне, кои во актуелните состојби упорно ја бараат вината кај другиот плачејќи дека „сме во ќорсокак“, дека по наша вина нѐ нема пред вратата на Европа, дека сето ова било некаква патриотска глума зашто „името, јазикот, културата, идентитетот, па сè е зачувано во меѓународните договори“! А и „коскиве“ ли се таму бре шутрак? И ако навистина има комплетни идиоти во државава, зарем не се тоа токму тие што така мислат? Сосе онаа епохално идиотска теза дека со Бугарија и Грција нѐ поврзува заеднички начин на живот? Па зарем можеме да бидеме толкави идиоти?!

И зошто впрочем не отидоа кај Радев и Мицотакис да им го кажат тоа, но и да се наредат во поворката за испраќањето на посмртните останки на „можеби Самоил“ од Грција во Бугарија? А можеби навистина би им ги „спакувале“ и Охрид и Преспа како дополнителен подарок на Бугарите, да се почувствуваат малку поголеми македонофили?! Инаку, во слободно време, нашиве „слепци“ се, ете, тооолку загрижени „како живееме, зошто се селиме и бегаме што подалеку“ и не сакаат вака да им изгледа „животот до судниот ден“. Зашто би го вратиле она едно друго време, кога не беа слепци туку очиклени итарпејовци, кога дрпаа од сите страни и не ги интересираше многу „гладниот Македонец“!

Меѓутоа, и по којзнае кој пат: зарем уште не можеме да ги поврземе сите вакви скандалозни „Самоиловски“ точки во мозаикот наречен (ке)културна војна против Македонија? И што ние воопшто правиме во тој поглед и во одбрана на државата? Ако конечно и целосно ги исклучиме – а одамна требаше – сите оние малициозни навивачки гласови за некакво наше заостанување, ќорсокаци и слични будалаштини, што всушност прави власта контра оваа војна? Или смета дека ова не е војна туку некаква добрососедска, да простите, заебанција? Која што нема крај? Зашто, во случајов, и не само заради Самоил, сето ова што се случува во соседството и еу како нивен покровител одамна е директно и отворено вперено контра интересите на Македонија. Не само по нивна вина односно вина на соседите и „политиките“ на еу, туку и заради оние последни (за век и веков) седум сдсмовски години на национално предавство што ја доведоа државата до ова дереџе.

Инаку, крајот, за жал, ќе е сепак предвидлив. И тој ќе биде многу сличен на она дека „нашата ’заедничка историја’, всушност, е туѓа. Дека сме ја украле. Дека сме фалсификатори и лажговци. Дека, всушност, сме измислени и дека не постоиме“ (Героски).

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Добрососедски“ археолошки испрдоци appeared first on plusinfo.mk.

Морам повторно да го потенцирам значењето, или важноста, како сакате, на извинувањето во „реалната политика“ како предуслов за некаква доверба, па и простување, она простување коешто Хана Арент го смета за неодминлив услов во политичкиот свет. Ова го велам поради фактот што некои од „платформашите“ итекако имаат причина да се извинат на јавноста за дејствувањето во минатото, и тоа токму во редовите на оваа сдсм (малите букви се…)! Ако е тоа така, а така е, веќе на стартот прават грешка во чекори, што подоцна може скапо да ги чини кај гласачкото тело (ако се осмелат да излезат на избори, се разбира). Зашто некој, некогаш, и кај нас (ќе) мора да ја надмине некултурната провинциска убеденост во непогрешливоста во политичкото делување.

А понатаму, бидејќи станува збор за (повеќе или помалку) академска односно интелектуална група луѓе, морам пак да потсетам на Арент и нејзиното укажување дека „делата и говорот“, во крајна линија, не значат, не „произведуваат“ ништо; нивниот „продукт“ се интерпретативните наративи што произлегуваат од нив. А од овие изминати седум, плус оние 28 години партократски криминал и корупција, во јавноста произлегоа страотни наративи. Да, граѓанинот слуша и гледа, а виденото и слушнатото, комбинирано со реално стореното, создаваат политичко значење!

Па следствено, ниту во овој поглед дотичната „Платформа“, барем на почетокот, не ги исполнува очекувањата. Дури напротив!

Зашто, кога поединецот се крие зад групата односно кога нема „три чисти“ да биде цитиран во јавноста, па и оценуван (или гласан!) според кажаното веќе денес или утре, тогаш гласачот останува дури и без оние „дела и говор“ на Арент. Или – останува без ништо! Кога говорот – особено политичкиот! – не можете да го поврзете со лик, како утре ќе го поврзете (или не) со дело? Не постои анонимност во политиката, особено кога говорот дава суд, ги означува – позитивно или, како во случајов, негативно – актуелниот политички миг и состојби. Не знам зошто некои сериозни поединци тоа не го разбираат? Впрочем, тоа е интерпретацијата на Арент на Кантовата „Критика на моќта на судењето“ идентификувана како „продолжен начин на мислење“ – или „здрав разум“ – што му овозможува на судот да го „пречекори“ личното кога е упатено како став кон другите.

А најновото „соопштение“ на „платформашите“ врие од безлични, двосмислени, често контроверзни и (најблаго речено) неумесни судови за македонската политичка сцена. Од, на пример, „35 години (…) ненаучени лекции“ (во коишто голем дел од нив имаат директен удел), за „болните компромиси“ за меѓународното етаблирање на Македонија (каде, повторно, и тие имаат удел, а во случајов не нудат дури ни став за иднината на „компромисите“), за „суровата поделба на супер богати и драматично сиромашни работници и семејства“ (што беше идеен проект токму на нивната партија)…, до „ актуелната власт на врвот на ранг листата на неспособни Влади“ (та зарем онаа на Заев и Ковачевски беше поуспешна, или онаа на Бучковски?) итн., итн.

Или, поточно, да го беа пишувале ова млади луѓе кои штотуку зачекоруваат во политиката, ќе беше разбирливо, дури и симпатично. Но вака да се обраќаат до јавноста партиски членови со онолкав (темен) стаж во првите политички редови, или поединци (Петровска, Петров и др.) кои до вчера беа дел од онаа заевистичка номенклатура со директен удел во „болните компромиси“, е тоа е навредливо! И тоа веќе нема никаква врска со политиката туку – со здравиот разум. Оној на Кант! Зашто, „минатите дела“ (повторно Арент!) не можат да бидат поништени. Нивната „трајност“ не е само во нивните ефекти туку и во „приказните“ генерирани од јавноста во политичкиот свет низ годините!

А сепак, сепак, „Платформата“ има една гооолема предност. Имено, факт е дека денешнава сдсм е болна партија, попрво секта на неразумни самобендисани и „бизнис ориентирани“ поединци, чист пример на вештачка политикантска интелигенција во македонскиот јавен простор. Впрочем, погледнете ја онаа фотографија под „планот на шемаџиите“. Па, по ѓаволите, страв да те фати! За овие и Робеспјер или Берија се мали деца. И факт е дека јавноста речиси секојдневно отворено таму бараше коренити реформи зашто овие политикантски шалабајзери континуирано го девастираа(т) македонското политичко ткиво. Запрепастува и фактот што во едно некогашно сепак образовано (иако претежно соцреалистичко) партиско милје не остана ни грст разумни интелектуалци, луѓе со пошироки политички и историски погледи кои можеа, и можат, да внесат промени во таа „партија“. Потиснати од актуелната вештачка интелигенција, тие целосно се повлекоа. Што, во дадени ситуации, не може да им се забележи зашто актуелнава партиска машинерија меле сѐ пред себе.

Затоа впрочем досега не се најде еден, барем еден да се спротивстави на убиствената болшевичка порака на „лидеро“ Филипче после катастрофата на локалните избори дека „и за пораз и за победа никогаш не е на еден одговорноста, секогаш е колективна“! Кога таков ортодоксно ретрограден дух и понатаму провејува во оваа и ваква секта, таму тешко може да има некакви поместувања, особено не од неопходниот вид, па и од оние посочени од групацијава иницијатори на промени.

Меѓутоа, и во една претходна прилика напишав: ако „акцијата“ на оваа „Платформа“ се сведува на некакви стереотипни и сиромашни „соопштенија“, при што секој си го пази (да простите) задникот јавноста да не разбере кој што рекол, од тоа нема да има ништо конструктивно. Такви „интелектуални“ муабети се водат на секоја втора кафеанска маса во Македонија. Тоа е чист селско-табланетски „блеф“, обид да се излезе од калта со чисто лице. Што по правило е невозможна мисија!

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Мала група пучисти“ контра онаа мала група… appeared first on plusinfo.mk.

Насловот всушност треба(ше) да гласи „Будење на стаорецот“, во чест – но и како парафраза! – на блиската 60-годишнина од освојувањето на „Сребрената мечка“ (Берлин, 1967) на Живоин Павловиќ за истоимениот филм и неговата и денес алузивна моќ. Се откажав поради потенцијалната лоша асоцијација на стаорецот со народот, а намерата не е таа. Како што се покажа, „стаорецот“ беше некој друг во таа 2017 година и тоа народот добро го памети. А приказната, за жал, и продолжува со истото темпо!

Зошто ги спомнувам „стаорецот“ и народот? Па затоа што сите политики и секоја демократија без поддршка од народот/граѓанинот е само блеф, виц, манипулација односно хибридна демократија… А оние „структури“ од минатиот пат – државотворните „наследници“ и нивните соцреалистички инсталации (правосудство, универзитет, медиуми) – денес останаа токму без главната поддршка: народот/граѓанинот! Оттаму и сите нивни „лекции“ за демократијата, со коишто мислат дека ќе го вратат граѓанинот-гласач под своето крило.

А во тој лекцијашки хор на најсилно се вклучени и социјалните мрежи, каде цела сурија ботови, непрежалени соцреалистички шарлатани и дното на тој талог упорно се идентификува со остатоците на криминалната банда од онаа 2017 година, повикувајќи на ново будење на народот. Српските студенти дополнително им ги подгреваат надежите дека и овде може уште еднаш да се случи чудо (иако состојбите се радикално различни!).

Се провикнуваат на социјалните мрежи и некакви лакрдијашки ликови дури и од странство, загрижени демек за судбината на државата со овие „националисти“ на власт, а со веќе опскурна надеж во остатоците од оние тотално неспособни соцреалистички „елити“ построени зад грст полуписмени шутраци. Интересно како истите тие толку загрижени ликови не смеат да писнат за политиките на властите во земјите каде што сега живеат, но имаат полни усти отрови за состојбите во Македонија и точно знаат што и како треба(ло) да се направи овде?!

Наспроти целиот катастрофичен од на македонската демократија, во реалниот живот уште има ликови чии капацитети се на толку ниско рамниште што не можат да ги поврзат сите нишки на големите предавства на нивните непрежалени фаворити па трагикомично сонуваат за некакво будење на македонскиот граѓанин, но не во општа полза туку само и единствено заради враќање на нивните криминалци на власт. И, секако, новото започнување на истата коруптивна пракса и лажлива реторика за подемот на демократијата, сличен на онаа импотентна 2017 година, таа што повторно сакаат да ни ја сместат уште на првиот свиок.

Дел од овие во суштина трагични ликови се беа вносно етаблирале во тој одживеан но ревитализиран „систем“ и веројатно имаат за што да жалат. Но најголемото мнозинство од нив е де факто западното во некои опсесивни идеолошки сништа кои, мислат, им ги остварува онаа банда што онака го киднапираше народниот протест во 2016/17 година. И кои само им фингираа(т) соцреалистичка едночинка во неколку продолженија, превеслувајќи ги жедни преку идејата/желбата за демократска вода.

Но, народот веќе не е наивен! Или, поинаку поставено: во вакви пост-ситуации како македонската по онаа 2017 година, нештата неповратно се менуваат. Ако некои тоа не го разбрале – ништо не разбрале. Што пак е евидентно од однесувањето на некогашната власт, а денес очајна маргинализирана групација. Дури и кон „своите“. Повторното будење на народот не може да се случи со истата лажлива реторика филувана со аналфабетски „лекции“ за некаква демократија што треба да дојде. Тоа се приказни за мали деца, како онаа за „демократијата на радијата“. Во американски стил!

Како и во животот, и во политиката нема простување без извинување. Тоа е првиот чекор кон менување на нештата – чекор што кај нас изостана. И изостанува! Извинувањето го заменија со – пцовки!

За да има политичко (во потесната смисла на зборот) простување – а ние всушност за тоа говориме! – мора да има искрено извинување за сите злостори сторени, поточно наметнати, во името на демократијата и граѓанинот. Тоа – особено во дваесет и првиот век – е морален долг, цивилизиран чин на „одговор“ на насилникот кон жртвата! Зашто, во крајна линија, дури и „малиот македонски свет“ е (како што велат Хусерл и Хајдегер) „споделен свет“, интерсубјективен хоризонт, а не само лев идеолошки (да не речам соцреалистички!) камп во којшто едни наметнуваат ставови на други и стражарат тие да не се премислат.

Во тој „споделен простор“ се судруваат ставовите на различни „светови“ и создаваат еден „политички свет“ во којшто, особено кога се бара поддршка за политички ставови, постојат норми што мора да се задоволат. Една од нив – во „реалната политика“ – е извинувањето за грешките и молбата за политичко простување. Впрочем, не случајно и Хана Арент го смета политичкото простување за услов во политичкиот свет! Зашто, „делата и говорот“, во крајна линија, не значат, не „произведуваат“ ништо; нивниот „продукт“ се интерпретативните наративи што произлегуваат од нив. А од оние седум години криминал и корупција произлегоа страотни наративи! Без политичко извинување и политичко проштевање (како резултат на истото), постои реална опасност од непоправлива политичка штета и заложништво од нивните консеквенци. Што и се случи на изборите во онаа 2024 година, со тенденција да се повтори и на наредните избори.

Во нашиот случај, во македонскиот политички свет, особено оној од (самопрогласена) лева ориентација, отсуствува токму тој морален чин: извинување на „жртвата“ и барање политичко простување. А наместо тоа нивната актуелна реторика во тој нивен тотално изместен „свет“ по правило бара грешки кај другиот, одбивајќи дури и обид за партиско и лично преиспитување на минатите „политики“, не пак за јавно извинување за лагите, неисполнетите ветувања, криминалните постапки, злосторничкото здружување итн. На политикантската врхушка во таа групација како да не ѝ е важен потенцијалниот иден гласач туку исклучиво самопромоцијата и настојчивоста да се прогласи „црн ѓавол“ во македонското општество. И тоа по правило да биде – политичкиот противник, најчесто прогласен за омразен непријател! А сега таа листа се проширува и со дел од некогашните нивни „камаради“.

Таквите ставови и однос кон јавноста односно граѓанинот веројатно никогаш во поблиска иднина нема да резултираат во „будење на народот“. Напротив. И тоа се/ќе бидат политичките консеквенци на отсуството на моралниот чин на извинување и елементарното политичко воспитување и култура.

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Будење“ на народот?! appeared first on plusinfo.mk.

Најголеми и најзаслужни демократи (или „демократи“, како сакате) кај нас по онаа 1990 година станаа најтврдокорните „болшевици“, подопашните комунистички подлизруковци и најцрните слуги на тогашниот режим. А меѓу нив тогашната „елита“: полуписмени универзитетски професори, битпазарски обвинители и судии и онаа најгадна „фела“ викана „општествено-политички работници“ а всушност гласноговрници на режимот. Преку ноќ се преоблекоа и почнаа да држат лекции за – демократијата! И за „нашиот пат“ кон иднината.

Но, речиси по правило, врз сосема погрешни премиси и пракса и со крајно проблематичен политички и стручен потенцијал. И тоа трае до денес.

Не можете да одречете дека оние кои говорат (на пример Героски) дека „Референдумската волја на македонскиот народ за суверена држава е пламен што мора да се чува, да се разгорува и да се слави“ или дека „независноста (…) го поткрена духот на нацијата“ имаат право. Но граѓаните (вклучувајќи ја и мојата дребност) тогаш гласаа – за зборови. Нема да речам пароли, но сепак поимите независност, сувереност, самостојност, демократија… не ни беа баш толку туѓи. Но, на пример, капитализам – да, нато (малите букви се…) особено – да, па и еу (тогаш ЕЗ) за најголемиот број гласачи беа само наметнато привлечни но реално прилично магловити поими.

Тие, за жал, се тоа и денес ако читате некои актуелни „мисли“ дека, на пример, ние „сме запретани во транзиција на општественото уредување од едно во друго, од наводно феудално-социјалистичко кон капиталистичко-модерно и цивилизирано…“ (sic)! Па ве молам, „феудално-социјалистичко“, или „капиталистичко-модерно и цивилизирано“…?! Згора и дека „некои подмолни ветришта и маглини ’од негде-некаде’ се испречија на нашиот пат“.

Тие не се испречија „од негде-некаде“ туку токму од оние кои онака се расфрлаа со зборови, а ние им верувавме. Додека говореа – сите, до еден! – тие размислуваа за дела, но не онакви какви што ветуваа. Размислуваа за долгорочното осигурување на личната и семејната иднина врз грбот на државните ресурси, континуирано трансакцирани на сметките на оф-шор локации. Затоа и ги оставија оние преоблечени „структури“ со крајно проблематичен политичко-демократски и стручен потенцијал како база за личната „надградба“! И тие се и денес тука, им ги вршат измеќарските работи, носат пресуди, „раководат“ со државните ресурси, до пензија (ќе) „предаваат“ (или продаваат, како сакате) на државните универзитети…

Сѐ во интерес на независноста, самостојноста, сувереноста… и материјалното богатство на една номенклатура! За граѓанинот останаа само прашинки од некогашната духовност и онаа утеха од плебисцитарно изразената волја. И секојдневните лекции за подоброто утре! Меѓу нив и за демократијата. Онаа што ќе дојде, некогаш, односно кога оние ќе (решат да) ни ја донесат.

Целиот потенцијално ветен „демократски систем“ ни беше дозиран со мали лажички, во количества по избор на политикантските првенци, за да не ни дојде одеднаш премногу. Односно, за прво тие да ги средат нивните планирани работи, како на пример приватизацијата на целата држава – процес од којшто секој од тие криминалци добиваше дебели проценти/провизии додека „плебсот“ ринташе за минимална плата. Но, впрочем, токму оттаму и идејата за некаква поделба на елитна номенклатура и плебс, на работници и газди, на граѓани и политиканти… Сето тоа во праксата беше поддржано од соодветните претходно спомнати „структури“ – академската, судско-обвинителската и медиумската армија платени арамолебци, до денешен ден вгнездени во самото срце на системот.

Некои и денес се спремни овие триесет и пет години да ги припишат на неискуството, геополитиката, „меѓународниот фактор“ итн., што е само лоша шега и вид на себеоправдување за наивноста и незнаењето. Па оттука и тезите дека „меѓународната структура на моќта јасно го покажуваше патот кон безбедноста и просперитететот“. Тоа се само бабини деветини и прикривање на процесот на грабеж прекрстен во транзиција којашто, еве, трае до денес.

А истите грабливци и понатаму ни солат памет за некакво „најголемо историско промашување“ и создавање на „суров капитализам од американски тип“! Како тоа да го спроведуваа некои вонземјани од далечната Алфа Кентаури а не токму оние ликови кои не само што себеси се инсталираа како некакви државотворни наследници туку ни октроираа и цел систем платеници кои деноноќно работеа само за нив. И затоа кога денес слушаме бајки за некакви заслужни протагонисти на патот на независноста а пред себе ги гледаме резултатите од тој процес, остануваме затечени во сопствената глупост и наивност.

И забораваме дека, како што вели Бакман, тие исти ликови беа платени многу бидејќи од нив се очекуваше многу. А го добивме ова денес!

Но токму за тоа се оние „структури“ чувани како заштитено соцреалистичко наследство кои ќе ни држат лекции дека всушност сиот лом во државата се случува „последниве две години“, а особено „околу притисоците на политиката врз судството“ и промените „во обвинителството, во раководствата на судовите“, дека токму сега се заборавиле „препораките на Рајнхард Прибе“ (а божем се применувале до вчера, во времето на нивните газди!?), дека „институциите не постојат во оваа држава“ (иако токму тие се најзаслужни за нивната целосна девастација), сега во земјата владеат „неправда, обесправеност, омаловажување, подбивање, закани“ (а до вчера живеевме во идеална „хибридна држава“!), само кога друга политичка опција е на власт на граѓаните им се порачува „дека глас од срце не им се подарува на оние кои имаат потреба од мозок“ итн., итн.

И тоа трае, и трае…, соцреалистичката приказна продолжува со нивниот монопол не само на демократијата туку и на власта како таква, зашто секоја друга опција е опасна за нив и нивните инсталации. А ние треба само да слушаме и да бидеме умни кога ќе дојде денот за гласање зашто другиот по правило е вештерот што ја мати водата. А некогаш става и нездрави супстанци во неа. Како во Гостивар, на пример.

Затоа и оваа македонска веќе трагикомична „демократија“ и во овие пост-празнични приказни на мигови заличува на бескрајна фарса во која што граѓанинот е маргинализиран до крајни граници, истите „структури“ го тормозат со нивните вечно новооткриени теории за топлите македонски води под коишто се крие само безочна битка за превласт врз буџетот и другите државни ресурси. Во услови на отворен политикантски терор на негирање на другиот, веќе нѐ индоктринираат и за некаква „вистинска, либерална суштина“ која што само тие ја знаат и некогаш ќе ни ја испорачаат во вид на „демократија на активни, информирани граѓани“! Ако бидеме умни, се разбира, и ги слушаме нивните саморекламерски тиради дека тие се најубави, најумни, најспособни, најчесни…, како впрочем и во онаа 2017 година кога од државата направија закотвен прогрес.

И тогаш конечно ќе се одоброволат и ќе го пуштат во погон она „креирање јавни политики базирани на факти“, зашто досега ги „креираа“ со гледање на гравчиња. Или на кафе. И ние ќе бидеме среќни и весели како „когнитивно автономни граѓани“ во нивната железна прегратка. А тогаш, можеби, како што пелтечи еден од „структурите“, ќе добиеме и по едно радио за секој да може да вресне кога ќе посака. Зашто тоа било – демократија!

Иншалах!

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Лекции“ по демократија appeared first on plusinfo.mk.

Во потрагата по вистината – или „вистината“, ако така повеќе ви се допаѓа – (не само) македонските политиканти туку веќе и целата општествена заедница (нај)често се повикуваат на нечии/некакви сеќавања иако многу добро знаат дека тоа се две дијаметрално различни нешта. Ако вистината треба да биде некаква објективност, сеќавањето е чиста субјективност, што ќе рече – негова спротивност. А сепак, луѓето инсистираат на нивното вештачко поврзување во една не баш благопријатна целина.

Или, ако сакате, ако Аристотел пред 2200 години рекол „Платон ми е пријател, но вистината ми е поголем пријател“, денес таа веќе легендарна мисла (не само) кај нас е превртена во „Вистината ми е пријател, но сеќавањето ми е поголем пријател“. Светот денес (повторно) војува поради „политиките на сеќавањата“ (Н. Кандиќ), нечии и некакви, дури и магловити и непроверени, носи важни одлуки, избира пријатели или непријатели итн. Впрочем, и „специјалната операција“ во Украина не е ништо друго туку судир поради некои дамнешни – но и не така дамнешни! – сеќавања, како што и сегашните „политики“ на оние билмези во еу (малите букви се…) се само некакво далечно ехо од времето на Втората светска војна, на сеќавањата на поразите и грчовитиот напор истите сега да се прикажат како некакви победи. Што повторно и по којзнае кој пат нѐ враќа на зборовите на маршал Жуков: „Ние ја ослободивме Европа од фашизмот, но тие тоа никогаш нема да ни го простат“!

Таканаречената „граѓанска војна“ што го следеше распадот на СФРЈ, деновиве како актуелизирано сеќавање преку една смрт и една пресуда, е само најсвеж пример на релациите помеѓу потенцијалната вистина и „вистината“ на сеќавањето. И нивниот конфликт, се разбира. Во којшто пак ние, поради различни, често непринципиелни побуди, се втурнуваме како некакви второстепени судии. Се држат огнени прес-конференции, се мафта со зборовите „крвник“ и „херој“, одново се суди и осудува врз база на лични „сознанија“ и туѓи сеќавања, цели народи со неколку збора се ставаат на кладата на историјата… И никој не ги прашува: од каде ви е тоа право? Ако едната смрт беше поттик за сеќавање на околу 8.000 невини жртви во Сребреница, дали сега резултатот е изедначен со пресудата за убиство на околу 9.000 цивили во една друга војна? Така ли (ќе) се мерат димензиите на злосторот, според бројот на жртвите? И ако превагнува едната или другата цифра, што тогаш? Колежот ќе продолжи?

Воскликот на пресудата дека осудените „се дел од една славна страница во историјата на Косово“ е апсолутно рамносилен на онаа за смртта на „небесниот генерал“. Тука апсолутно нема никаква дилема! Но што тоа има врска со македонската вистина? Или сеќавање?!

Војната помеѓу вистината и сеќавањата никогаш нема да заврши а победникот е секогаш познат: поразот на вистината е однапред предвидлив, речиси неминовен. Таа, вистината, можеби ќе преживее во некои историски елаборации, но не и во учебниците, медиумите, фолклорот/традицијата…, и особено не во политиката. Која што е всушност само бедно политикантство и манипулација со повредени души и нивните сеќавања. Коишто пак некои шутраци и беспризорни политиканти сакаат да ги квалификуваат како националистички. Не сум сигурен дека тоа е баш така, дури и кај сеќавањата, а особено не кај вистината.

А сето ова го пренесовме и на најтрагичните настани како оној во Кочани, каде војната се разгоре токму врз сеќавањето кој и кога дал дозвола, кој ја потпишал, кој извршил или не извршил инспекција и што (не) констатирал… Ги подбуцнуваа(т) неутешните родители ставајќи ги во центарот на политикантските пресметки. А јавноста – навива!

Можеби затоа и оваа константна војна со сеќавањата, што во крајна линија претставува пресметка и со вистината и наметнувањето едни или други наративи, во конечниот збир поттикнува единствено бес и омрази. Таквите „сеќавања“ не се ништо друго туку мизерно неартикулирано политикантство со мрачни агенди во поттекстот. И директно буричкање во незараснатите рани на вистината!

Затоа и не може да се разбере македонското медиумско но и политичко инволвирање во овие „процеси“, заземањето страна, хушкањето односно отвореното туркање кон омраза меѓу едни и/или други…! Чуму, кому тоа му служи и што треба да се постигне? И ние ли (ќе) се правиме малоумни како онаа „госпожа“ фон дер Лајен и нејзината минорна „gospodinjska pomočnica“ Марта Кос па не знаеме кој беше кој и што беше што не само во крвавите конфликти по распадот на СФРЈ туку и во збиднувањата на Балканот (па и во Сребреница, Косово итн.) во поблиското или подалечното минато? Не можете да се згрозувате или „сеќавате“ само на едни злосторства а другите да ги претставувате како некаква борба за слобода и човекови права! Или, не можете да го гледате само она каде едните викаат „смрт на …“, но да не го видите и другото каде се вулгаризира цел народ. Впрочем, не можете да глумите лудило дека не ги паметите ни не така дамнешните колони трактори со цели фамилии и дел од покуќнината од едната кон другата завојувана страна зашто бројката од 200.000 луѓе не е баш така мала.

А всушност – ние можеме, очигледно, зашто ние – како и обично – можеме сѐ што од нас се бара, ние сме специјален пример кој по барање на „меѓународниот фактор“ (што и да значи таа будалаштина!) се откажавме и од вистината и од сеќавањата за нашата 2001 година! И тоа званично, државнички, во Собранието!

А веќе утре некои малоумници се подготвени да се откажат не само од вистината и сеќавањата туку и од сѐ друго: од идентитетот, од културата, од традицијата, од историјата и името…, од меморијата… бидејќи, велат тие, „исполнување на обврските на државата“ и „единствена ’пресвртна точка’ е конечно спроведување на уставните измени“ (sic!)! Обврски кон кого и преземни од – кого; пресвртна точка – за што? За дефинитивна окупација на вистината но и на сеќавањаата дури и со небулозни паушални „академски“ обиди да се наметне ставот дека „внесот на Бугарите во Уставот“ не може „да го доведе во прашање идентитетот на Македонците“!?

Но, може ли да се доведе во прашање вистината за тие некои сегашни Македонци, но и сеќавањето за нивните претци? Војната на сеќавањата е една од најбеспоштедните војни денес, рамносилна на онаа за физичко уништување на цели народи. И таа е тука, и кај нас, се води можеби и без ние да сакаме. Само што овојпат резултатот зависи (и) од нас!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Војни на сеќавањата appeared first on plusinfo.mk.

Ни насловот, ниту пак текстот, немаат намера на каков и да е начин да го минимизираат или оправдаат она провинциско-простачко обраќање коешто, со право предизвика јавен револт. Но сепак се поврзува со целата таа пост-фестум ситуација и крекавиот хор на цела сурија вувузели која разврза мини-оперетка најмалку за ступидниот инцидент туку за сѐ друго, повеќе индиректно отколку директно поврзано со прославата на годишнината од независноста.

Хорот стаса дури и до епохално ступидниот рефрен „Немаме за леб, ама за Гета има“, преку уличното рангирање на посочениот Давид Гета и дали такви проекти воопшто ни требаат, до дилетантско разглобување на финансиската страна на прославата небаре прва и последна од тој тип итн.

Прво за првото: да имаше Македонија некаква, каква и да е, културна политика во изминативе триесет и пет години, ние досега ќе бевме една од централните културни точки (барем) на Балканот ако не во Европа. Но Македонија – попрво нејзиниот културен талог – не сака да има современа културна политика бидејќи тогаш ќе стане уште поочебијна катастрофалната невредност на нејзините самопрогласени „првенци“, „заслужни уметници“, „авангардисти“ и слични шарлатани кои секојдневно се шепурат низ македонската културна сцена. Ние имаме некаков документ кој го викаме Национална стратегија за развој на културата, но исто како и да го немаме бидејќи (реално) никого не обврзува на ништо. А во времето на „славната скафандерка“ наградена со министерско место – го забошотија и тој документ! Го украдоа, како и многу други нешта.

Не дека тој нешто решава или гарантира, но секој љубопитен може да види што планира државата во еден период, може да сугерира, да предложи… Вака, без него, уживанција! Впрочем, што чудо од импотентни стратегии имаме што ништо не значат…

Но јас сепак говорам за друг тип културна политика, онаа која државата ја гледа како субјект во културното милје на Европа и светот, инсистира на учество во размената на културните вредности и, пред сѐ друго, во позиционирањето како една од магистралните културни раскрсници на Балканот. А тоа значи (и) прифаќање на врвни светски имиња како Гета, па и Карерас, ако баш сакате, чија слава не темнее со годините. Но нашата провинциска простотија, нели, умее сѐ да изгнаси.

Па оттука, за второто: кој е тој Гета, што е тој… итн. На провинцијалецот му е по мерка само локалното, селското, игнорантското…, нешто што ќе испие два литри ракија и три гајби пиво и ќе сече вени или ќе започне тепачка. Чаше ломим…, пееше еден неодамнешен премиер среде „Скадарлија“ (онаа која што не е, демек, од нашиот „српски свет“!). Тоа ли ѝ треба на Македонија? Е Гета не е тоа, иако не мора секому да му е по ќеф. И „го има“ на светските музички сцени! Но на локалнава сељачана би им пречеле и Пикасо (затоа и го кријат во депоата на МСУ), Капур и Кифер, би се спрдачеле и со Џетро Тал или Џими Хендрикс, затоа го избркаа и Малкович а Стефан Миленковиќ кај нас одвај поминува како кафеански виолинист итн.

Сме немале за леб, ама имало – за Гета! Господ да чува и да брани. И чекаат четири часа на граница за да се вратат дома со купениот леб!

Но Македонија не беше секогаш таква. Не беше ни пред 1990 година, па ни после. До извесна граница. Некои институции (МТВ) умееа, на пример, да се позиционираат како едни од пионерите во поддршката на видео уметноста во екс-Југославија анимирајќи ја и македонската видео сцена и презентирајќи го најдоброто во оваа уметност од светот додека „уметничките“ институции дремеа во нивната провинциска зачмаеност и незнаење. Низ одделни фестивали помина светската режисерска и снимателска филмска елита, ама таа на слепциве само им покажуваше колку се минорни во нивните закожурени умови. Па затоа и престанаа да ги канат за тие да станат – „елита“! И само со едното око поспано ѕиркаше што се случува „надвор“. Потоа – и тоа го затворија. За триесет и пет години не успеавме да направиме една пристојна меѓународна манифестација на визуелната уметност наспроти триесетината „меѓународни“ ликовни колонии со гости од Бугарија и Албанија итн.

Да имаше македонската култура современа и амбициозна културна политика Гета, и Тијесто, и Капур или Рој ќе ги гледавме почесто, можеби ќе ги слушавме и Боно или Тејлор Свифт, можеби во Македонија ќе се снимеше некоја голема копродукција…?! Можеби, но не со ваква амбивалентна односно поданичко-силеџиска култура: поданичка кон политиката и силеџиска кон јавноста. И особено не со онакви политички шарлатани како актуелниве критизери во таканаречената опозиција.

Зашто, заборавајќи на сите свои криминално-коруптивни потфати во изминативе години, тие и понатаму се дрзнуваат да го изрецитираат она „сдсм бара“. Врз основа на што – бара, со што заслужило да бара, па и да добие? Имаа цели седум непречени години да го направат тоа што сега го бараат, па и да го исполнат она што го ветуваа. Направија – ништо. Ама сега бараат…

Што? Ние им личиме на идиоти без меморија и свест за нивните државни катастрофи?

За една – да простите – пишлива нато-прослава (малите букви се…), за еден ден, поарчиле 244.000 евра. Што за еден месец, колку што траеше прославата на годишнината, би изнесувало 7.5 милиони евра! Ама упорно „бараат“ сега некој баш ним да им поднесе сметка за потрошените 4.5 милиони! Нивните министри за култура во изминатите седум години беа шега и смеа (а најчесто солза), палјачовци за показ, како впрочем и целата друга политикантска екипа. Впрочем, оној повеќегодишен резил што се случува(ше) со Охрид и УНЕСКО е директно наследство на нивната неспособност, неукост и самобендисаност.

Ама тие – „бараат“! Па барајте во Дубаи.

The post Е па, сега ние ли ви личиме на идиоти? appeared first on plusinfo.mk.

„Честитката“ на Претседателката содржана во реченицата „каква држава ќе создадеме, таква ќе имаме“ ќе нѐ следи уште долго, долго…, можеби навистина уште цели три децении. Иако тоа и не е честитка – затоа впрочем ја ставив во наводници – туку повеќе предупредување. Коешто, можеби, доаѓа (пре)доцна. Дај боже да грешам.

Зашто ние веќе создадовме некаква држава, или „држава“ (како сакате), па можеби затоа и ја – немаме? Ја имаат, додуша, некои кич-луѓе, некои преваранти, профитери, најчесто молчаливци а најгласни кога ќе им наредат…, оној талог што постојано врие. Се огласуваат и сега, ‘ржат, којзнае кој ветер сега ги зоврира.

Тоа се, главно, припадниците на стројот на онаа самопрогласена провинциска „елита“ – политичка, културна, академска, уметничка… – која и понатаму мисли дека некој ја слуша. Особено онаа културна и уметничка македонска „авангарда“ која де факто е само бесмислен грст заталкана збирштина бескичмени умисленици, кочоперни „џезери“ кои не разбираат ни „а“ од авангарда, подмитливи плашливци и идеолошки вејки подготвени да ќарат од сѐ и сешто.

Со други зборови: кич-луѓе кои сега се обидуваат да наметнуваат некои веќе ветви теми во кои токму тие и нивната молчалива кооперативност биле центарот, сега се осилиле да кажат збор-два за нешто што инаку и не го разбираат… Нешто се узјогуниле, изгледа по наредба или сериозно им ги намокриле крилјата, им ги поткастриле вечно отворените профитерски хоризонти?

Или сега се разбудиле од долгиот себичен сон па се судруваат со некаква „ерозија на естетски цензус“ (што и да значи таа глупост)? Сега, одеднаш, се сетија дека македонските уметнички институции треба да глумат некакви столбови на културниот идентитет и да изигруваат добермани на некаков естетски вредносен систем. Кој, чиј, каков…, оној нивен довчерашен вредносен панаѓур во којшто тие се шепуреа како петлиња и кокошки, а грото од „јајцата“ беа – сматок? Некој им чепна во територијата обележена со нивните рачиња – да не кажам полош збор – и каде што никој однадвор немаше пристап?

Ако постоеја заробени институции во оваа де факто заробена држава, тие беа заробени токму од нив и нивните пајташи – (речиси) сите до еден умислени „авангардисти“ кои само во нивните забегани сништа создаваа некакви кураторски простори и вредности, де факто токму евтини манифестации на манипулативната моќ на политиката и културата како нејзин подопашен дел. И сѐ им беше дозволено ако нивните „цензори“ тоа го прогласат за национален дострел, дури за вредност. Зашто, што се всушност институциите? Зарем објектите ќе ни бидат „столбови“ а не луѓето во нив?

Оттука, зарем проблемот не е во тој молчалив кооперативен талог кој ракоплеска на „политиките“ на кич-политикантите? И зарем не било така отсекогаш, барем кај нас? И сега тие зовреа, кренаа глава да попуваат некому?

Дури сега ли им се отворија очите и за она „Скопје 2014“, за коешто молчеа како безгласни „авангардистички“ буквички во некое свирипичино? Цели 14 години не смееја да го спомнат ни името на градот во којшто живеат за некој да не помисли дека говорат баш за „Скопје 2014“. Ама сега некако прогледаа, којзнае како и зошто? Сега, одеднаш, се појави кичот во Македонија, ја зароби македонската уметничка сцена, го девалвира сиот авангардистички панаѓур на суети на нивните пријателчиња „авангардисти“, со години закачен на вратот на македонската култура. Или така брзо го заборавија времето на нивното срамно подлизурништво кон секакви претходни партиски диригирани директорчиња од форматот на некакви маји, халиди, дити, петровци, елизи…, од секакви полуписмени членови на вукојебински комисии кои им доделуваа без проекти (дома и во странство), ги праќаа по бел свет да продаваат „онакво“ за бубрези… итн., итн.?

Или, зборна ли нешто некој од овие „авангардист(к)и“ кога нивниот „систем“ инсталираше онакви „министри“ за култура како Адеми и Исмаили, Стефоска и Бисера…? Или кога спомен-куќата на Личеноски се „правеше“ речиси петнаесет години, или праша ли некој како воопшто може да постои Музеј на современа уметност без постојана поставка? Или кога се пишуваа епови за сосема просечни талог-уметници, или кога на ретроспективи на значајни македонски уметници од диптих се изложуваше само еден дел… итн.?

Како баш ниту еден тогаш не се осмели јавно да го постави прашањето на одговорност, на девалвација на уметничките и други вредности, за бранот на популизам и комерцијализација? Или сакаат да кажат дека сѐ што гледавме – но и гледаме, секако, повторно во нивна „режија“ – во македонските уметнички институции беше/е врвна вредност? Дека нивните „проекти“ во изминативе години – особено на, на пример, Биеналето во Венеција – беа некакви ремек дела а не резултат на нивните „дај-дам“ талог-политики, на блефот и чистата деструкција, на бедните пајташки ракувања, легнувања и „пазарни“ размени?

Па зарем толку глупава ја сметаат македонската културна јавност?

И зарем дури сега, одеднаш, а не и пред неколку години (во „ерата“ на нивнион врвен „стручњак“ Заев) се сетија на деструктивната „моќ“ на тоа „Скопје 2014“, но заборавија колку од нивните „авангардни“ пајташи – и тогаш и сега нарекувани „водечки стручни автори“ (sic) – сесрдно соработуваа и заработуваа на тој „проект“? И потоа ги примаа на „нивниот“ факултет. А што им ветуваше лидеро-тезгарош? Па зошто молчеа толку години? Беа слепи, па сега – прогледаа?!

И зарем во фамозната Национална галерија дури сега се појави кичот, а одговорноста е ставена на тест пред бранот на комерцијализација и популизам? Па можно ли е оваа македонска „авангарда“ да била така и толку слепа – да не кажам потежок збор – или тука нешто друго смрди? И до кога ќе си играте со тие и такви смрдеи што ги ширите низ целата македонска култура? Сакате да говориме за смрдеи? Со задоволство, но потоа – нема назад. И нема пардон! Кога валканите алишта ќе излезат во јавноста, толку е, да нема после плачки. За која и каква подобра Национална галерија говорат слепиве „авангардисти“ од ова што е сега? За онаа со Дита, со Маја, со Халиде…? И тие ли беа – авангардистки? Па малку срам бре, шутраци!

И кој и кога од тие „авангардист(к)и“ во изминативе 12 години кажа збор за кичот и популизмот, за „Скопје 2014“ и за целата оваа комплетна девалвација – но и девастација! – на македонската култура токму од страна на „идеолошки“ партизираните македонски „врвни“ уметници, куратори и остала „гамад“? Или вредност е она што сега го прави еден „професор“ на ФЛУ глумејќи „куратор“? Па знаете ли што воопшто значи тој збор, слепци едни?! И кој од таа сурија „авангардисти“ последниве години направил што и да е значајно за македонската култура како оправдување за парите што ги земаат? Или самото нивно присаство овде е поен за нас?

Па вие нормални ли сте, бре?!

Не знам до кога оваа „држава“ ќе трпи вакви кич-луѓе кои упорно ја водат по кич провинциски патеки. Уште три децении? Нели е многу, претерано многу? И до кога другиот ќе биде единствено виновен? Уште нови триесет и пет години?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Кога талогот зоврива… appeared first on plusinfo.mk.

Само што помислив дека апропо 35-годишнината од независноста императив е некој да направи напор за интерна ретроспекција на тој пат, на ветувањата и остварувањата, на промените и/или стагнацијата, на „доброто“ и „лошото“ (иако тие два поима се кај нас најдискутабилни односно најконтроверзни) и др., и дека би требало тоа да го направи некој доволно смел за тоа, се појави оној панел на тема „8 Септември низ призма на неговите учесници и сведоци“. Нема да се впуштам во анализа кои се и какви се поканетите „непосредни учесници и сведоци“ и дали местото им е баш тука. Но такви „непосредни учесници и сведоци“ не се тоа што го имав на ум. Освен Претседателката, која и по функцијата е таа која мора да биде смела објективно да ги заокружи изминатите повеќе од три децении во една скица, во еден наратив што на граѓанинот ќе му даде некаков нов или дополнителен елан за претстојните битки.

Конечниот утрешен збор, секако, ќе остане на историјата, но денес тоа е македонскиот граѓанин и (особено) оние малку интелектуалци кои, наместо „непосредните учесници и сведоци“, имаат поинаква слика за изминатиот период. И тие посмело ќе го оценат придонесот на оние кои ги апострофира Претседателката, меѓу кои многумина ни останаа баш во лошо сеќавање.

Нејсе, но ако навистина науката смета дека се потребни цели шеесет години – ни повеќе ни помалку! – за изградба на функционална демократија, тогаш идните генерации веднаш нека подготоват ордени за „заслуги за народ“ за сите оние спомнати и неспомнати политиканти кој три децении ја тормозеа демократијата во зачеток, не оставајќи простор да се раскрили.

Меѓу другите можат комотно да го закитат со орден и оној „лидеро“ на опозицијата. Поточно, во нормалните земји и тој би се вброил меѓу оние кои би имале што да кажат по повод годишнината. Само ние одамна не сме тоа – нормална земја, уште помалку тоа може да се очекува од овој „лидер“ на опозицијата. А всушност, тој си кажа: па тој, по ѓаволите, одржа своја „свеченост“ за оној грст „идеолошки“ заслепени малоумници кои одамна не разликуваат поп од боб. И си пуштаа филмичиња. Од еден умислен провинциски Сократ кој глуми – режисер! Луда работа, уште полуда „прослава“, жива патетика. Како малине Николче и Филипче замислуваат 35 години независност!

Како и да е, за одговорен чин од типот на настап што би го имал во прв план граѓанинот и неговите витални интереси, (ќе) треба сериозна смелост за да се одговори: каде бевме – каде сакавме да стигнеме; какви бевме – какви сме сега; што се случи со ветените реформи; каде е новиот систем; и конечно – каде е демократијата? Тоа воопшто не се лесни теми, дури и за премиерот или претседателката. Оние другине – ги видовме: вечно криење зад скутот на Глигоров, небаре господ! Барем да беше тоа па да оставеше спастрена држава.

Некој можеби ќе се удира в гради дека (сме) напредувале одлично, дека повеќето ветувања (сме) ги исполниле, дека државата сепак е различна од онаа што ја имавме… итн.? Но ќе кажат ли дали тоа е добро или не е, дали ова денес навистина е подобро од она пред 1991 година (а по дефиниција и според ветувањата требаше да биде), дали патот по којшто сме тргнале е пат на прогресот или на пропаста и што во нашиот контекст воопшто значи поимот прогрес? На пример, дали во услови на континуираното самоволно кршење на сите пристапни правила од страна на еу (малите букви се…) тоа значи и диктат од Брисел за сите нешта што ја тангираат македонската историја, култура и идентитет, дали се враќаме на деликтот на мислење и вербалниот деликт (како што сега се случува во соседството, а утре можеби и со некој од овие простори по избор на еу бирократијата?), дали кај нас веќе утре негативната историја ќе (о)стане доминантна мисла во јавниот дискурс… итн.? Ќе ни ги каже ли некој (и) тие нешта?

Зашто денес целата политичка активност во државата се сведува односно зависи од општествената презентација на историјата – поблиска и подалечна, од приказните кои сме и што сме (па дури и зошто сме!), дали баш „тетка“ Урсула и Марта Кос се интелектуалните големини што треба да ни ги објаснат тие нешта, или можеби во заеднички аранжман со Драги Ѓорѓиев и Зоран Заев, а Филипче како пратечки вокал? И што навистина ново може еден таков провинциски квартет или квинтет да ни каже, што таа „нова“ општествена презентација на историјата и сегашноста ќе му пружи на граѓанинот како вредност од минатото искуство или водство за иднината?

Ќе се осмели ли некој да се осврне на сите пропуштени прилики уште на почетокот на независните години да ги решиме проблемите со соседите, што пак уште тогаш ќе ни отвореше пристапни преговори? Или поважни беа транспортите со нафта и други продукти преку коишто некои овде си ги полнеа џебовите? За што беа онолку многу и онолку долго плаќани сите тие политиканти, меѓу нив секако и Глигоров, ако не да ја предвидат – барем неколкугодишната – иднина на државата во рамките на регионот и аспирациите кон еу (малите букви се…)? Зошто го лажеа граѓанинот дека опстојуваат на името, идентитетот, јазикот… и таа лага ја влечеа цели дваесет години, додека транспортите ги минуваа границите и полнеа нечии сметки?

Ќе каже ли некој објективно колку суштински шанси пропуштивме односно колку добитни кризни „карти“ не изигравме правилно? Можевме ли таканаречената „бегалска криза“ да ја трампиме за почеток на преговори, па дури и директен влез во еу? Или поважни беа нафтените транспорти? Колку такви џокери изгубивме заради недоволна смелост и политичко искуство на поединци и нивните советници? И нивниот поданички менталитет?

Ќе каже ли некој зошто ги одбегнавме некогашните видни македонски политички кадри и предност им дадовме на неуки млади политиканти? Заборавивме ли кои беа оние „млади лавови“ и што тие донесоа за државата? На кои и какви највисоки државни позиции беа, во сите политички констелации, за да денес кај некои други бараат вина за состојбите во државата? Ќе ги именува ли некој, по ѓаволите, ќе ги изрецитира ли сите нивни „заслуги“ за ова денес? Или можеби ќе им дадат орден?

Никој досега тоа не го направи, најмалку оние „непосредни учесници и сведоци“! Дури ни Претседателката, која очигледно има преголем респект кон јубилејот. Но – секогаш има едно утре! Ќе го направи ли тоа некој, утре?

И до кога такви некадарници ќе ни држат предавања што било и како било небаре тие не биле директни учесници и профитери во настаните туку набљудувале од Месечината какви глупости правиме и – молчеле? И до кога принципот „рака раката ја мие“ ќе биде водечки принцип во македонската политика? Колкумина од оние „непосредни учесници и сведоци“ (сепак, за волја на вистината, не мислам баш на оние од т.н. панел) денес требаше да бидат на некои не баш така привлечни места викани – зандани?

Годишнините, јубилеите, меѓу другото, се и за тоа. Не само за славје и ордени зашто со тие и ним сличните ќе ни требаат не уште три туку уште десет идни децении за да започнеме воопшто да размислуваме за демократијата како таква!

Впрочем, и за жал, најточна е изгледа мислата на Сиљановска-Давкова дека „каква држава ќе создадеме, таква ќе имаме“. Ова денес – повторно за жал – е наше огледало, на оние кои таа ги спомна сепак со пиетет, но уште повеќе на оние неспомнатите некадарници кои и понатаму се шепурат ко пауни врз грбот на граѓанинот!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Не е ли време за сведување на сметките? appeared first on plusinfo.mk.