НАУЧНИЦИТЕ МИСЛАТ ДЕКА МОЖАТ ДА СОЗДАДАТ ТЕМНА МАТЕРИЈА ОД „НИШТО“ Празниот простор можеби крие нешто невидено

Празниот простор можеби воопшто не е празен. А ако двајца германски физичари се во право, токму од она што нам ни изгледа како „ништо“ еден ден би можеле да се создадат честички поврзани со една од најголемите мистерии во физиката – темната материја.

Идејата доаѓа од физичарите Стефан Еванс и Ралф Шицхолд од Центарот „Хелмхолц“ во Дрезден-Росендорф. Нивната теорија и објавена студија предвидува дека атомски јадра забрзани до екстремни енергии би можеле да создадат парови аксиони.

Токму аксионите се една од честичките за кои физичарите долго се сомневаат дека би можеле да бидат дел од одговорот на загатката наречена темна материја.

А загатката е огромна.

Кога научниците ја набљудуваат гравитацијата во вселената, видливата материја не е доволна за да го објасни она што го гледаат. Оттука произлегува идејата дека постои дополнителна, невидлива материја која не ја гледаме директно.

Празнината можеби воопшто не е празна

Клучот за новата идеја лежи во квантниот вакуум.

Во секојдневниот живот вакуумот го замислуваме како празнина. Во квантната физика приказната е многу почудна: дури и просторот без обична материја има квантни флуктуации.

Еванс и Шицхолд пресметале дека атомското јадро би можело да се однесува како своевидна средина за аксионското поле. Ако таквото јадро нагло се забрза, би можело да внесе енергија во полето.

Тогаш се случува најинтересниот дел.

Наместо флуктуациите да останат само дел од квантната позадина, внесената енергија теоретски би можела да ги претвори во вистински пар аксиони. Авторите го поврзуваат механизмот со динамичниот Казимиров ефект и со Унруовиот ефект.

Со други зборови, не станува збор за создавање нешто буквално без енергија. Забрзувањето ја обезбедува енергијата, а квантниот вакуум е сцената на која би се појавиле честичките.

Забрзувачите можат да ја тестираат идејата

Највозбудливиот дел е што авторите не предлагаат експеримент за некоја далечна иднина.

Според нив, механизмот може да се бара во ултрапериферни судири на тешки јони. Во нив тешки атомски јадра се движат со огромни брзини и минуваат многу блиску едно до друго, без директен судир.

Токму забрзаните јадра во вакви судири, според трудот, би можеле да создаваат заплеткани парови аксиони.

Но тука завршува лесниот дел.

Аксионите сè уште се хипотетички честички. Нивната маса не е позната, а никој досега нема директно потврдено дека токму тие ја сочинуваат темната материја.

Затоа и новиот труд не е доказ дека научниците создале темна материја од вакуум. Тој предлага физички механизам со кој би можеле да се создадат аксиони и експериментален пат по кој таа идеја би можела да се проверува.