Деновите на Венко Филипче на чело на СДСМ се избројани. Венко ќе потрае најмногу до следните избори, кои можеби ќе се случат многу побрзо одошто очекува тој. И затоа, лидерот во сенка спрема „ново дете“ што ќе го земе сидрото на Бихаќа во свои раце.

Она сидро што се џитка во морето да влече напред…

Изборот на Горан Герасимовски за нов потпретседател на СДСМ, со потенцијал за освојување на лидерската позиција, е логично кадровско решение во драматично ослабената опозициска партија.

Герасимовски е единствениот лик што му го обели образот на СДСМ на последните локални избори. Во цунамито што ја погоди Бихаќка изборите, Герасимовски успеа да ја освои најурбаната општина во Македонија, за да биде единствен остров на надежта на СДСМ.

Патем речено, да не заборавиме дека Филипче, во ноќта на својот страшен изборен дебакл, беше толку потиштен и љубоморен на успехот на Герасимовски, што не дојде во штабот на победникот да му честита и заедно да го прослават успехот.

Освен тоа, групата сегашни и поранешни видни членови на СДСМ, интелектуалци и познати јавни личности, која подолго време се дума што да прави и кој пат да фати, конечно истрча на теренот, под името „Разговори за иднината на Македонија“ и брендот „12.05“, со внимателно избалансираната теза дека тоа не е нова партија, туку обид да се покрене дебата.

Не е чудо што во оваа иницијатива Венко Филипче и неговата екипа веднаш препознаа силна закана, па присутните на промоцијата во башановиќевски стил веднаш ги нарекоа квизлинзи, латаси и алфи. И да, ЗНАМ 2.0. Венко, двоецот Фрчковски и остатокот од таа мала група што ведри и облачи на Бихаќка не трпат дебата и разговори, не за сегашноста, а особено не за иднината.

Бидејќи Венко знае дека нема иднина во СДСМ. А сега, кога „квислинзите“ решија групно да се појават на јавната сцена, на Венко му е јасно дека неговата свеќа брзо ќе согори. И дека неговата последна и главна задача е да го промовира својот наследник.

За да не мора тоа да го стори оној што вистински одлучува за сидрото и за иднината на СДСМ.

Тој сега е на јахтата на Паљури и ужива во театарот.

Како и да е, имаме „ново дете“.

Нека му е со среќа.

Можеби токму ова дете брзо ќе порасне, ќе се опули, ќе си ја здогледа шансата и ќе биде како во онаа поговорка од српскиот свет – испилише се пилци, појебаше квачку!

The post Ќе биде ли Горан Герасимовски „новото дете“ што ќе го замени Венко Филипче на чело на СДСМ? appeared first on plusinfo.mk.

Јавната полемика меѓу опозицијата и власта, но и меѓу јавни личности и медиуми афилирани кон страните, чиј повод беше двегодишнината од мандатот на владата на премиерот Христијан Мицкоски, уште еднаш јасно покажа дека на политичката сцена во Македонија е исклучително тешко, дури и невозможно да се води дебата во која ќе се признае и ќе се почитува врховниот авторитет на фактите. Умееме ние често да се повикаме на онаа мудра мисла дека пред фактите молчат и боговите, но во исто време за многу нешта за кои фактите ни се познати и достапни, претпочитаме да судиме врз основа на „перцепции“ и „мислења“, приклонувајќи се така кон голата пропаганда и кон сопствените навивачки страсти.

А ова е време кога секој има свое мислење за се и сешто, кога секој има можност да го соопшти тоа мислење и кога речиси никој не дозволува фактите да му го сменат или барем да му го изнијансираат. Како сите да се плашат од онаа спасоносна ронка сомнеж, која е основната супстанција од која еманира знаењето. И затоа, основното правило на бруталната пропаганда на сите полиња – особено во политиката! – е наративите што повеќе да се во конфликт со фактите. Неверојатно но вистинито, тоа важи дури и кога на ниво на пропагандни памфлети се коментираат податоци, бројки и факти кои се неспорни, зашто се мерливи – како во економијата, на пример.

Дали влегуваме во фаза на реално економско закрепнување?

Две години по формирањето на владата на ВМРО-ДПМНЕ и коалициските партнери Вреди и ЗНАМ, веќе може да се направи првична оценка на резултатите, врз основа на мерливи економски и институционални показатели. Иако повеќето капитални политики имаат ефекти што се чувствуваат на подолг рок, веќе се достапни доволно статистички податоци за да се процени во која насока се движат македонската економија, јавните инвестиции и клучните јавни системи.

Треба ли да се каже дека најважниот индикатор за состојбата на една економија е бруто домашниот производ? Ноторен факт е дека по две години мандат, Македонија бележи седум последователни квартали со економски раст од околу 3%, кој во 2025 година достигна 3,5%. Меѓународните финансиски институции оценуваат дека растот најмногу произлегува од инвестициите, градежништвото и од домашната потрошувачка. Не е факт, но е прилично основана претпоставка дека е создадена добра основа во наредните години порастот на БДП да се движи меѓу 3% и 5%.

Неспорен е и фактот дека наспроти периодот од јануари 2018 до декември 2023 година, кога поранешната влада на СДСМ го зголемила јавниот долг за 3,69 милијарди долари и генерирала номинален раст на БДП од 4,52 милијарди долари, Владата на ВМРО-ДПМНЕ и коалициските партнери за две години ја задолжи земјата за 1,38 милијарди долари и истовремено генерираше номинален раст на БДП од 4,66 милијарди долари. Премиерот Мицкоски неодамна не пропушти да нагласи дека тоа значи суфицит од 140 милиони долари, што е показател, како што нагласи, дека излегува од спиралата на непродуктивни долгови и влегува во фаза на реално економско закрепнување.

Сега автопатските делници ги мериме во километри, порано не можевме ни во метри

Оваа клучна теза на премиерот Мицкоски реално може да се побие само ако темелно и уверливо се оспорат овие и некои други статистички показатели, кои сепак сведочат за успешно менаџирање во економијата.

На пример, треба да се оспорат официјалните податоци, кои велат дека во земјата се реализирани инвестиции во вредност од 1,255 милијарди евра, што претставува најсилен инвестициски циклус во поновата историја на Македонија. Може да се спори со најава на Мицкоски дека во наредната деценија ќе има капитални вложувања од околу 10 милијарди евра во патната и во железничката инфраструктура. Но, може ли да се негира оствареното? Тешко …

Може ли да се оспори она што го гледаме и со сопствените очи, дека во текот на првите две години од мандатот на оваа влада интензивно се работи на шест автопатски делници, додека паралелно продолжуваат инвестициите во железничката инфраструктура? Памети ли некој колку километри автопатишта изгради претходната владата на Зоран Заев? Или можеби е подобро да прашам во метри?

Во цела Европа има помалку „имачка“ и повеќе „немачка“, чудо би било кај нас да е поинаку

Знам дека некој ќе рече – со полно право! – дека бројките за економскиот раст, за БДП, за инвестициите и слично, не се мачкаат на леб и не се јадат. И ќе додаде дека живееме потешко и поскромно од порано. И нема да заборави да дофрли дека платите се мали, дека многу луѓе одвај врзуваат крај со крај, дека младите и понатаму се иселуваат во странство во потрага по подобар живот …

Да, сето тоа е така, но треба да имаме на ум две важни работи:

Од една страна, живееме во време на глобална економска криза, предизвикана од војни што се водат за распределба на глобалната моќ, на највредните ресурси на планетата и на потенцијалите на најголемите светски сили. Во таква ситуација, многу богати, напредни и моќни европски земји се соочуваат со драматични енергетски, економски, развојни, социјални и политички кризи.

Во која земја во Европа денес не се живее полошо одошто пред почетокот на ковид-пандемијата и на војните? Која европска земја денес не се соочува со проблемите на неповолни миграциски движења и на негативни популациони трендови? Дали Германците, на пример, немаат економски проблеми и дали граѓаните на „имачка“ во овие неколку години не научија нешто за „немачка“? Постои ли европска земја во која луѓето се задоволни од платите и од пензиите?

Од друга страна, бројките говорат дека во овие две години владеење, владата на Мицкоски сепак ја зголемила просечната плата за околу 20% (или, прецизно, од 40.496 на 48.433 денари) и на намалила невработеноста од 12,5% на 11,3%. Во истиот период, инфлацијата, која беше еден од најголемите економски проблеми, постепено се стабилизираше, што овозможи дел од растот на платите да се претвори во реално зголемување на куповната моќ.

Колкав е тој дел? Дали на ова прашање можеме да гледаме низ розови очила и да речеме – добро е, сега навистина се живее подобро? Не, сепак не можеме. Ако појдете во Италија, на пример, ќе забележите дека и во туристички најпопуларните региони цените и во рестораните и во кафулињата, но и во маркетите, се пониски од тие во Македонија. Не е така во Хрватска, на пример. Не е така и во Грција, ни во некои други европски земји. Но сепак, споредбите сведочат дека во Македонија не се живее лесно. Нема да речам „а кога било поинаку“, но можеби треба да се додаде дека кај нас се работи помалку, а и продуктивноста на трудот е пониска.

Македонија е зрела за засилена индустријализација

Затоа, важно е што по послабиот период во 2023 и во дел од 2024 година, бројките покажуваат дека индустриското производство постепено закрепнува. Најголем придонес и понатаму имаат компаниите ориентирани кон извоз, особено оној дел што работи за автомобилската индустрија, производството на електрична опрема, металната индустрија и производството на градежни материјали.

Добро би било да се собере малку повеќе храброст, разум и знаење, па посериозно да се размислува за уште позасилена индустријализација на земјата, особено во области во кои Македонија има големи потенцијали. Во рударството, на пример. Инвестициите во енергетиката, кои исто така беа напаѓани од луѓе кои имаа само „мислења“ без факти, веќе даваат солидни резултати, па сега Владата размислува самите да ја градиме и хидроцентралата „Чебрен“. Само да не биде задоцнето кога ќе ни текне и на нашето рудно богатство, веројатно најважниот природен ресурс на оваа земја.

Бланко поддршка никому, но постои ли нешто што се нарекува национален интерес?

Да се разбереме добро: не ми паѓа на ум оваа анализа на јавната полемика за сработеното во овие две години и особено за она што допрва ја очекува Македонија, да ја сведам на попис на статистички бројки коишто сведочат за напредок. Но, сепак не може за економија да се разговара без бројки, како што не може да се зборува за крвен притисок или за зголемена телесна температура без да се измерат. Ја разбирам потребата на нејаката опозиција во секоја јавна дебата да фрла „бензин“ за да ја распламти, но има дебати што не можат да се водат без да се демонстрира знаење, сериозна експертиза во областите и чувство за перспектива.

Настрана што има периоди кога е нужно и опозицијата и сите невладини актери да покажат минимум конструктивност и чувство за национален интерес. Се сеќавам, на пример, на периодот на ковид-пандемијата во Македонија. Под импресија на застрашувачките состојби во болниците и на неизвесната иднина, безмалку сите се согласивме со чудовишните мерки што беа наметнати во тој период, со кризната состојба, со правото на тогашната влада да владее со општа поддршка и да ја менаџира ситуацијата. Мислев тогаш, а не е чудо некаде и да сум го напишал тоа, дека тогашниот министер за здравство Венко Филипче е „командант“ чии наредби мора да се слушаат беспоговорно. И во значајна мерка, реално така и беше. Дури после разбравме дека апсолутната власт апсолутно расипувала некои луѓе дури и во такви трагични околности …

Не би сакал такво нешто да се повтори и секако не мислам дека владата на Мицкоски требаше во овие две тешки години да има одврзани раце и да прави што сака. Но, би рекол дека беше нужно СДСМ да го овери својот глас и својот потпис на собраниската декларација од јули 2021 година, кога сите поважни политички сили, предводени од СДСМ и од ВМРО-ДПМНЕ, се обврзаа во преговорите со Брисел и со Софија да се почитува историскиот континуитет на македонската нација и македонскиот идентитет. А не, како сега, истиот Филипче, како челник на СДСМ, да тврди дека не гледа дека Софија го негира македонскиот идентитет, па тоа слепило да ја зафати целата партиска врхушка, а пропагандата на Бихаќка да се впрегне во поддршка на тезите на бугарската пропаганда против Македонија, пропаганда која дивее деновиве и во нашите медиуми и на социјалните мрежи.

Зошто „чуварот“ на европската агенда не гласа реформски закони какви што бара Брисел?

Не очекувам, ниту мислам дека за демократијата е здраво опозициски партии безусловно да ја поддржуваат власта, било поради кризни околности, било од некои други причини. Но, партија која сака на меѓународната сцена да се промовира како единствен и ексклузивен чувар на европската кауза во Македонија, сепак не смее да си дозволи да ја избегнува обврската за донесување клучни закони од т.н. реформска агенда, важни за напредокот на Македонија кон ЕУ, кои треба да се придодадат кон седумте такви закони изгласани уште во 2024 година.

Одбивањето на СДСМ да поддржи ваква легислатива се совпаѓа со општиот тренд на оваа партија на копирање на белградската матрица, каде што српската опозиција – во сосема други околности, драстично различни од нашите – се обидува да го делегитимира режимот на Вучиќ со протести и без избори, односно со веројатно неучество на парламентарните избори што ќе се случат оваа есен.

Слабости коишто Христијан Мицкоски не можеше да ги премолчи

Настрана од анализата на навистина проблематичниот однос на СДСМ кон владата и кон политичкиот процес во целина, останува прашањето дали има простор за сериозна критика на сработеното од владата на Мицкоски во овие две години.

Да, се разбира дека има. Впрочем, самиот Мицкоски во својот говор на роденденската прослава на ВМРО-ДПМНЕ во Струмица, најавувајќи ги реконструкцијата на својот кабинет и некои од причините за кои досега не зборувал јавно, проговори за злоупотреба на привилегии од страна на луѓе во власта, за недоволна посветеност, за кадри што веројатно ќе мора да бидат испратени на незаслужен одмор. Тој дел од говорот на Мицкоски не можеше да се прочита поинаку освен како јавно и одговорно соочување со реалноста, која не е секогаш розова.

Јас гледам и политички и концепциски слабости, кои се поврзани со незадоволителните резултати на оваа влада во некои области. На пример, проблемите во областа на владеење на правото, во ефикасноста на судскиот систем и во реформата на јавната администрација, според моето мислење, нема да се решат само со нужните кадровски освежувања и со новите законски решенија по мерка на ЕУ. Јас мислам дека Мицкоски и ВМРО-ДПМНЕ кај себе треба да побараат потенцијал со овие проблеми да се справат со нови, иновативни идеолошки и политички концепти.

Кога политичката волја и посветеноста не се доволни

Во областа на јавната безбедност и борбата против организираниот криминал, на пример, битно е постоењето политичка волја. Тоа што во текот на две години се разбиени 30 организирани криминални групи, како и уште 11 групи кои организирале меѓународен транспорт на дрога, тоа што се евидентирани повеќе од 1.600 кривични дела со околу 1.900 пријавени сторители и биле запленети 6,2 тони разновидна наркотична дрога, како и тоа што повеќекратно е зголемена заплената на кокаин и за 60% заплената на оружје, сето тоа зборува дека политичка волја и посветеност не недостасува.

Но, истовремено, не може да ги затвораме очите пред фактот дека е создадена перцепција за пораст и на семејното и на малолетничкото насилство. Зошто не се размислува за обнова на концептот на полицајци позорникари, кој некогаш успешно функционираше? Некој ќе рече, дури ни таков систем нема нештата да ги смени преку ноќ. Е па така велевме и за „Сејф сити“, па сепак за кусо време мнозинството возачи ги смирија страстите и „научија“ да возат како што наложуваат прописите.

Имаме неефикасно правосудство, а сакаме да го задржиме овој систем, кој на сите им ги врзува рацете – на извршната власт, на обвинителите и на судиите. Секој обид да се воспостави некаква пракса на меѓусебно влијание за да се подобрат состојбите, се доживува како политички притисок. Македонија е една од ретките држави во која Обвинителството формално е издвоено од извршната власт и е поставено во „систем“ кој како да е создаден за влијание од нелегитимни центри на политичка и економска моќ. И ако некој само помисли тоа да се смени, веднаш ќе му залепат етикета дека сака контрола врз оваа важна институција.

Еве уште еден пример. Сакаме што повеќе луѓе што подолго време да држиме во затвори – целосно погрешно, но такви сме – а не гледаме дека затворите ни се како средновековни зандани. Имаме некаков скромен систем на алтернативни казнени мерки, но не сакаме да ги примениме, за да не се сфати тоа како поддршка на криминалот. А замислете што би било некој да седне и да размисли за идејата да се изградат модерни затворски установи, но со јавно-приватно партнерство, па дури и со странски капитал. Ќе речат ли дека тоа е добра идеја? Не, ќе сакаат тој некој утре да го обесат на плоштад …

Невидлива сила која управува со процесите „од долу“

И оваа власт е под силен притисок на тој индуциран популизам, на таа невидлива сила која со години во значајна мерка ги обликува и политичкиот систем, и институциите, и процесите. Тоа е популизам што се потхранува „од горе“, од врвот, за потоа во обратната насока, „од долу“ кон врвот, да индуцира една силна енергија, којашто ги принудува сите политички елити да стравуваат за поддршката од „народот“, за својот рејтинг, за својот опстанок. И во тој страв исчезнува секаква енергија за вистински, длабоки и нужно болни реформи.

Не тврдам дека ВМРО-ДПМНЕ веќе подлегнала на тој притисок. Но, тврдам дека ние уште долго ќе зборуваме за реформи на јавната администрација, на пример, но нема да се соочиме со фактот дека со нужната и неизбежна дигитализација на јавните услуги, ќе се создадат услови илјадници луѓе од овој сектор да ги напуштат своите безбедни работни места, да се откажат од фетишот „државна работа“ и да побараат ангажман во реалниот сектор на економијата. Дали ова ви звучи будалесто? Да, знам дека така звучи. Затоа и нема политичар што ќе проговори вакво нешто.

Не очекувам, се разбира, од полето на солидно менаџирање на економијата и на другите сектори, владата на Христијан Мицкоски веднаш, непромислено и безглаво да истрча на лизгавиот терен за кој зборувам. Но, убеден сум дека некои проблеми што долго време ги туркаме под тепих, како што се лошите популациони трендови, иселувањето што не запира и драматичниот недостиг на работна сила во сите индустрии и сектори, ќе ја принудат оваа влада многу брзо да се легитимира како доследно десничарска или барем либерална.

The post Две години солидно менаџирање на економијата и подготовки за клучните реформски потфати – како понатаму? appeared first on plusinfo.mk.

Одлуката на Општина Тетово да воведе посебни термини за користење на Градскиот базен исклучиво за жени и девојки не е прашање што треба да се сведе на дневнополитичка полемика, ниту, пак, на дебата за нечии верски, културни или лични убедувања. Таквиот пристап би ја промашил суштината на проблемот. Прашањето што се отвора е многу подлабоко и има јасна уставноправна димензија.

Во оваа анализа намерно не навлегувам во верските, културните или политичките аспекти на оваа одлука. Не затоа што тие не постојат, туку затоа што не се предмет на уставноправната анализа. Секој граѓанин има право на своите уверувања, а институциите имаат обврска да создаваат услови тие да се почитуваат. Но, кога јавната власт таквите барања ги претвора во задолжителни правила за користење на јавен објект, прашањето престанува да биде политичко или културно и станува уставноправно.

Суштинското прашање е едноставно: дали орган на локалната самоуправа може, со организациска одлука, да воспостави различен режим на користење на јавна услуга врз основа на полот, доколку такво овластување не произлегува од важечкиот Устав и законите?

Во правната држава локалната самоуправа не е носител ниту на уставотворна, ниту на законодавна власт, туку своите надлежности ги врши во рамките утврдени со Уставот и законите. Таа има право да ги организира јавните служби што се во нејзина надлежност, но нема право, преку организациски акти, фактички да уредува прашања што по својата природа припаѓаат на законската материја. Дискреционото право не е право на создавање нови правила, туку право, во рамките на законот, да се избере најсоодветниот начин за негово спроведување. Организацијата на работењето не смее да прерасне во нормативно уредување на уставно загарантираните слободи и права.

Во конкретниот случај никој не го оспорува правото на Општина Тетово да го утврдува работното време на Градскиот базен, да го организира начинот на неговото функционирање или да донесува правила што обезбедуваат безбедно и ефикасно користење на објектот. Но, сосема друго прашање е дали, под превезот на организациска мерка, може да се воведе различен режим на користење на јавна услуга врз основа на полот, ако такво овластување не произлегува од важечкиот правен поредок.

Во уставната демократија администрацијата не смее да го заменува законодавецот. Законодавната власт ги утврдува правилата што важат за сите граѓани, а извршната и локалната власт се должни да ги спроведуваат. Кога со организациски акт фактички се воспоставуваат правила што непосредно влијаат врз начинот на остварување на уставно загарантираните слободи и права, оправдано се поставува прашањето дали јавната власт останала во рамките на својата надлежност или навлегла во сфера која Уставот и законите ја резервираат за законодавецот.

Уставот е јасен. Членот 8 го утврдува владеењето на правото како темелна вредност на уставниот поредок. Членот 9 гарантира дека граѓаните се еднакви во слободите и правата, независно од полот, и дека се еднакви пред Уставот и законите. Членот 51, пак, утврдува дека сите прописи и други акти мора да бидат во согласност со Уставот и законите. Тоа значи дека ниту еден акт на орган на локалната самоуправа не може, без јасно законско овластување, да воведува нови правила што непосредно влијаат врз начинот на остварување на уставно загарантираните слободи и права. Овие одредби не се декларативни, туку обврзувачки правила за сите носители на јавната власт, вклучително и за единиците на локалната самоуправа.

Оттука, одлуката на Општина Тетово не треба да се оценува според тоа дали е популарна или дали произлегла од барање на дел од граѓаните. Во уставната демократија, ниту добрата намера, ниту групната поддршка не можат да бидат замена за уставните и законските овластувања. Кога јавната власт донесува одлука што непосредно влијае врз начинот на користење на јавна услуга, таа мора да покаже дека постапува во рамките на својата надлежност, во согласност со Уставот, законите и темелните принципи на законитост, еднаквост и владеење на правото.

Во демократското уставно уредување повикувањето на јавниот интерес само по себе не претставува доволен правен аргумент. Секогаш кога јавната власт се повикува на јавниот интерес, таа има обврска да покаже дека мерката што ја презема има јасен уставен и законски основ, дека е легитимна, неопходна и пропорционална на целта што сака да ја постигне. Добрата намера не може да биде замена за законското овластување, исто како што барањето на една група граѓани не може само по себе да создаде нов правен режим за користење на јавна услуга.

Во оваа смисла, не е спорно дека законодавецот, доколку оцени дека постои легитимен јавен интерес и доколку ги почитува уставните гаранции и меѓународните стандарди за заштита на човековите права, може со закон да уреди одредени специфични режими на користење на јавните услуги. Тоа, меѓутоа, е прашање на законодавна политика и парламентарна постапка. Предмет на оваа анализа не е што законодавецот би можел да уреди во иднина, туку дали, според важечкиот уставен и законски поредок, орган на локалната самоуправа може самостојно, со организациска одлука, да воспостави таков режим.

Оттука, сосема легитимно се поставува едно пошироко уставноправно прашање: ако денес се прифати дека орган на јавната власт може, со организациска одлука, да воведе различен режим на користење на јавна услуга врз основа на полот, според кои уставноправни критериуми ќе се определуваат границите на таквото овластување? Ова не е споредба меѓу различни основи на дискриминација, ниту предвидување на можни идни ситуации. Ова е уставноправен тест за доследноста на принципот на еднаквост и за границите на организациските овластувања на јавната власт.

Во секоја уставна демократија постои јасна хиерархија на правните акти и надлежности. Уставот ги поставува темелните принципи, законите ги разработуваат слободите, правата и обврските, а подзаконските и организациските акти служат исклучиво за нивно спроведување. Кога организацискиот акт фактички почнува да уредува прашања што непосредно влијаат врз начинот на остварување на уставно загарантираните слободи и права, тогаш веќе не станува збор само за организација на јавната служба, туку за прашање од уставноправно значење.

Оваа анализа не е насочена против никого. Таа не ги оспорува ничии верски, културни или лични убедувања, ниту потребите што ги изразува дел од граѓаните. Нејзината цел е да потсети дека во уставната држава секоја јавна власт, без оглед на добрата намера, е ограничена со Уставот и законите. Затоа не се оспорува правото на која било група граѓани да бара одредени решенија, туку овластувањето на јавната власт, без јасен уставен и законски основ, тие барања да ги претвори во задолжителни правила за користење на јавна услуга.

Оттука, прашањето што го отвора одлуката на Општина Тетово не треба да добие политички, туку институционален одговор. Доколку постои сомнеж дека со конкретната организациска одлука се надминати уставните и законските овластувања на локалната самоуправа или е доведен во прашање уставниот принцип на еднаквост, тогаш надлежните институции имаат должност да ја дадат конечната правна оценка. Тоа не е само прашање на заштита на правата на граѓаните, туку и на зачувување на уставниот поредок и принципот на владеење на правото.

Правната држава не се мери според тоа колку лесно им излегува во пресрет на различните барања, туку според тоа колку доследно ги почитува Уставот и законите кога одлучува за слободите и правата на секој граѓанин.

The post Кога користењето на јавните установи се дели по пол appeared first on plusinfo.mk.

Министерот за финансии на Исланд, Дади Мар Кристоферсон, деновиве изјави дека членството во ЕУ е клучно за економијата и безбедноста на земјата. Исланд е членка на НАТО без сопствена армија, а на 29 август ќе гласа за тоа дали да ги продолжи пристапните преговори.

Исланд аплицираше за членство во 2009 година, но го паузираше процесот во 2013 година и официјално ја повлече својата молба во 2015 година. Но, безбедносно-политичката и економската реалност сега е поинаква. Во својот говор во Давос во јануари годинава, американскиот претседател Трамп четири пати ја спомена потребата на САД за Исланд. Иако Трамп веројатно ги измешал островите и мислеше на Гренланд, тешко дека намерата му беше да ги смири Исланѓаните.

Како членка на Алијансата, Исланд без сопствена одбрана во пракса е целосно зависен од САД. Сега земјата гледа потреба да се поврзе и поблиску до Европа. Една од главните причини поради кои владата во Рејкјавик сака да ги забрза заложбите за доближување кон европските интеграции е напорот на ЕУ да ѝ понуди на Украина делумно членство уште следната година. Исланд не сака да биде оставен во втор план кога Унијата ќе се прошири.

Наместо тоа, работите би можеле да се одвиваат изненадувачки брзо. Ако Исланѓаните кажат „да“ за ЕУ на референдумот во август, нивното приклучување би можело да оди брзо. Исланд е веќе дел од Шенген, а и голем дел од законодавство на земјата е во согласност со ЕУ.

Но, во исто време даночната битка и понатаму ја дели ЕУ. Неодамнешниот состанок во Брисел за предложениот долгорочен буџет на Унијата не заврши со усогласени ставови. Две страни, всушност, се соочуваат една со друга. Германија, Холандија, Шведска, Финска и Данска изразуваат несогласување со предложените 1.800 милијарди евра. Станува збор за земји кои имаат добра контрола врз своите државни буџети. Од другата страна на преговарачката маса се Италија, Шпанија и Франција, кои добиваат големи субвенции од ЕУ.

Прашањето има две димензии. Едната е дали ЕУ треба да стане трансфер унија, каде што даночните обврзници во некои земји се принудени да ја носат одговорноста за економијата на други земји – преку Брисел. Другата димензија е поврзана со демократијата во донесувањето на одлуките. И двете димензии се непосредно испреплетени.

На кое ниво треба да се донесуваат одлуките? Прашањето постојано се поставува во земјите-членки, и пред секое евро што треба да се прати во Брисел. Зошто издвоените национални буџетски средства мора да се испратат таму, бидејќи потоа не може да се бара вистинска одговорност за тоа како се трошат даночните пари што ги администрира бриселската дипломатија.

Од година во година Европскиот ревизиски суд го критикува начинот на кој се исплаќаат буџетските средства на ЕУ. Сè уште, со тековните буџетски преговори, се предлага поддршката за земјоделство да сочинува повеќе од половина од вкупните расходи, кои се одлеваат во некои земји-членки како во бунар без дно. Огромниот земјоделски сектор на Украина драматично би ја зголемил таа дупка.

Земјите кои даваат нето-придонес за полнење на ЕУ касата, а оттаму добиваат назад многу помалку, не би сакале да функционираат едноставно како банкомат од кој постојано ќе се извлекуваат средства за трошоци кои не подлежат на целосна контрола.

Директно влијание врз европскиот буџет секако има и процесот на проширувањето на ЕУ. Вклучувањето на нови членки бара значителни финансиски ресурси за структурна помош и земјоделство, а што ги принудува сегашните земјите-членки повторно да преговараат за големината и распределбата на буџетот во однос на повеќегодишната финансиска рамка што стапува на сила во 2028 година.

Вклучувањето нови земји бара целокупната буџетска рамка значително да се зголеми за да се финансираат истите нивоа на поддршка. Европската комисија предложи нова структура на буџетот по 2027 година, со посебни мерки конкретно насочени кон проширувањето. Со тоа, ЕУ-членките кои даваат најголем нето-придонес, какви што се Германија и Шведска, ризикуваат да мора да плаќаат уште повеќе продонеси во европската каса, додека сегашните ЕУ-членки кои се приматели на буџетски средства, би можеле да се соочат со намалена поддршка кога фондовите ќе треба да се распределат на значително ппоголем број земји-членки, вклучувајќи ги, значи, и новопримените по проширувањето.

Во секој случај, дискусиите околу ЕУ-проширувањето постојано добиваат нови перспективи. Освен во Исланд, и во Норвешка може да се очекува сè поинтензивна дебата за членството во ЕУ поради новата глобална ситуација. „Лудиот свет“ ја принуди ЕУ да извади алатки од кутијата што не беа многу користени порано, изјави норвешкиот министер за надворешни работи Еспен Барт Ајде во „Фајненшл тајмс“ пред извесно време. „Токму такви алатки поради кои порано донесовме одлука да не се приклучиме“.

Повеќе од три четвртини од Европејците денес веруваат дека нивните земји имале корист од членството во ЕУ. Во толкав обем европските граѓани ја гледаат ЕУ и како стабилно подрачје во проблематичен свет. Уште повеќе поддржуваат посилна соработка во областа на одбраната, според резултатите на истражувањата на Евробарометарот.

Десет години по Брегзит и напуштањето на ЕУ, сè повеќе Британци исто така повикуваат на враќање во Унијата. Но, многумина веруваат дека тоа веројатно нема да се случи. Донесувањето таква одлука би отворило многу од раните создадени од жестоката кампања што претходеше на Брегзит. Сега би биле потребни нови преговори, исцрпувачки за сите страни. Поверојатно е дека со текот на времето, Велика Британија и ЕУ ќе се зближат на други начини.

Нема сомнение дека Европската унија, и покрај сите проблеми и разидувања кои ги нарушуваат интегарциите, се уште зрачи со привлечна сила. Европската комисија, како што деновиве објави „Политико“, сè поинтензивно работи на предлог за постепена интеграција што би им дала на земјите-кандидатки пристап до финансирање од ЕУ, трговски преференции и делови од единствениот внатрешен пазар, пред да бидат примени како полноправни членки. Целта е да се продолжи со реформските работи во земјите чиј процес на пристапување може да трае неколку години, при што се смета и на Украина. Европската комисија се надева дека шефовите на држави и влади на земјите-членки на ЕУ ќе дадат зелено светло за оваа иницијатива на самит на Европскиот совет во октомври или декември годинава.

Тоа веројатно ќе ги зголеми надежите дека и за Македонија, која и понатаму е блокирана поради билатерланиот спор со соседна Бугарија и барањата за уставни промени, ќе се подотворат вратите за почеток на пристапните преговори за членство. Но, се разбира, без ригидни идентитетски уцени кои во крајна линија ни најмалку не одат во прилог на јакнењето на кредибилитетот на европските интеграции – и на самата ЕУ.

The post Членството во ЕУ е клучно appeared first on plusinfo.mk.

На Балканот, војните веќе не мирисаат на барут. Мирисаат на мастило, и можеби апсурдно, но и на архивска прашина. За слободна Македонија некогаш тука, а за волја на вистината неретко и во Европа, се гинело херојски со пушка, бомба или со револвер во рака, а денес се исчезнува со само еден потпис на некаков си добрососедски договор. Македонија денес не ја напаѓаат со тенкови, напалм бомби и со пешадија. Тоа би било премногу бучно за префинетиот вкус на модерна Европа. Стратегијата на Македонските (добро)соседи денес, е апсулотно сообразена со модерноста на клубот каде што членуваат, па затоа нивната стратегија е многу поелегантна. И, за жал, многу пофатална. Тие сè помалку велат: „Вие не постоите“. Тоа е, сепак, примитивна фраза. Денес тие велат: „Вие секако постоите, но само како фуснота во нашата историја’’.

И секако, би додал безмалку секој здраворазумен Македонец, а и Европјанин, тука не станува збор за класично негирање, туку за перфиден процес на канибалистичка интеграција, целосно проголтување и обезличување.

Само најнаивниот добронамерник не би ја забележал совршената синхронизација. Оркестар кој вежба со децении. Додека едниот сосед со декрет ви го уредува античкото минато, правејќи ве сопственици на „нова“, географски чиста, но историски стерилна реалност, другиот ве чека на следната кривина со отворена прегратка и подготвен ДНК-тест за средниот век. Целта не е да се срамни Македонија со земја, туку да се испразни од сопствената суштина. Да се претвори во восочна кукла која едниот ќе ја облече, а другиот ќе ја круниса со хеленистички ловоров венец.

Кога минимум двајца соседи одеднаш ќе најдат совршен консензус за вашата анатомија, тогаш не станува збор за случајност, туку за поделба на пленот. Тие ја присвојуваат македонската култура, ја претопуваат во своите државни наративи, оставајќи го Скопје како административен главен град на една културна празнотија. Тоа е целта на ова војна. При што, иако навидум безодветно, ова е вистинска војна на железни тупаници во кадифени ракавици.

Досегашната практика на пасивна одбрана, со чест на инцидентни исклучоци, дава минимални резултати.

А не мораше да биде вака. Постоеја времиња кога културата навистина чекореше на првата линија на идентитскиот фронт, свесна дека политичките интеграции се само празна бирократска лушпа доколку не се втемелени врз органски, културни претпроцеси. Во преломната 1999 година, во ек на косовската криза и бомбардирањата, во период на интензивна соседска и меѓународна пропаганда, ја имав привилегијата како тогашен директор на Кумановскиот народен театар да иницирам соработката „Балкан без граници“, потпишувајќи меморандум со колегите од Ќустендил и од Лесковац. Нашата девиза во манифестот беше јасна и визионерска: „Балканските интегративни процеси како дел од европските интегративни процеси“.

Тогаш, овој постулат имаше карактер на храбар уметнички експеримент.

Своевиден културолошки одговор на сè она кое во тој момент се случуваше кај нас и околу нас. Не чекавме бирократите од Брисел или локалните политичари да ни ја нацртаат иднината. Ја поставивме копродукцијата „Мала куќа на граница“ од Славомир Мрожек, во режија на Бранко Брезовец од Хрватска. Додека реалната политика црташе нови граници и визи, терајќи нè да го живееме театарот на апсурдот на секој граничен премин меѓу Македонија, Србија и Бугарија, нашите актери на сцената, зборувајќи три различни јазици, а разбирајќи се совршено, ја исмеваа и ја рушеа таа вештачка бариера пред очите на балканската публика.

Тоа што во 1999 година беше уметнички пионерски експеримент, денес стана геополитичка нужност.

Веројатно и затоа саботната „Кармина Бурана“ изведена под отворено небо во градскиот скопски парк, ремек дело на Македонската, Бугарската и на Грчката филхармонија ја доживеав посебно емотивно и со восхит. Патот е тој.

Културниот интегративен процес не е луксуз, туку носечки столб на секоја политичка стабилност на Балканот. Политиката не може да изгради траен систем на соработка, ако претходно културата не го подготви теренот преку рамноправен дијалог. Културната кохезија е онаа која ги поставува правилата на играта, затоа што вистинската соработка не подразбира бришење на разликите, туку нивно меѓусебно признавање како суверени ентитети.

На Балканот, почитта не се стекнува со бирократија и со декларации.

Ако соседите користат стратегија на перфидно голтање, Македонија мора да одговори со контранапад. Можеби е време е да го извадиме најтешкото артилериско оружје, нашето неспорно историско, културолошко и духовно право врз Македонија.

Затоа што токму на нас ни припаѓа легитимитетот и обврската да бидеме вистинскиот центар и корифеј на Балканот. Македонија е лулката од која излезе писменоста и духовноста, не само балканска туку и источноевропска. Тука е Првиот Славјански универзитет. Ние го имаме Охридското духовно наследство кое зрачеше кон цела Источна Европа тогаш кога другите талкаа во мрак. Наследството на Кирил и Методиј не е сопственост на никакви бирократски комисии, тоа е универзален код зачнат тука.

Ние мора да бидеме иницијатори и домаќини на балканската, а и поширока соработка. Интегрирани во Европската културна посебност.

Самиот концепт на „интеграција“ како предуслов ја имплицира посебноста и специфичноста на секој што учествува во неа. Кога Македонија ќе застане на чело како лидер во кохезивноста, таа всушност ја запечатува својата различност. Не можете да интегрирате нешто што не постои како посебен ентитет. Македонската стратегија мора да биде инклузивна, да ги собере сите околу својата софра, наметнувајќи го сопствениот наратив како кохезивен фактор. Македонија мора да стане регионален културен магнет.

Кога ти си тој што ги поврзува Србите, Албанците, Бугарите и Грците во еден супериорен уметнички и интелектуален простор, еве нарекувајќи го Балкански простор, твојот легитимитет како автентичен центар станува неоспорен.

Во годините пред нас нашата културна понуда ќе треба да е толку моќна, жилава и неопходна за целиот регион, што секој обид за нејзино голтање да предизвика нивно политичко и културно давење. Ако се тргне веднаш со ваква стратегија, тогаш големиот настан пред нас – Скопје како Европски град на културата 2028, нема да е инцидент. Тој ќе биде своевидно апоге на триумфот на нашиот културен идентитет. Автохтон македонски потпис, поткрепен од својот целосен културен суверенитет, во Европската бела книга на народите.

На крајот на денот, идентитетот не се губи затоа што некој друг е силен. Се губи затоа што вие сте станале слаби, неми и самоизолирани.

Време е Македонија да проговори. Не со крик на немоќна жртва, туку со сигурен глас на цивилизациски домаќин на Балканот.

The post Како се краде идентитет без испукан куршум appeared first on plusinfo.mk.

Почитуван министре Тошковски,

Со внимание ја проследив информацијата за измените на Правилникот со кои се дозволуваат видливи тетоважи и бради кај полициските службеници. На прв поглед, оваа одлука може да изгледа како чекор кон модернизација, усогласување со современите трендови и почитување на личните права и слободи. Но, дали навистина станува збор само за индивидуален избор на изглед или со оваа одлука се отвора едно многу подлабоко прашање – прашањето за институционалната неутралност, авторитетот на државата и довербата на граѓаните во нејзините безбедносни институции?

Ова писмо не е напишано против тетоважите. Не е напишано ниту против брадите. Уште помалку е насочено против нечие право да го изразува својот личен идентитет. Во демократско општество тоа право е неспорно и заслужува целосна почит.

Но, постојат професии во кои, со прифаќањето на службата, доброволно се прифаќаат и одредени ограничувања што произлегуваат од јавниот интерес. Полициската професија е една од нив.

Полицискиот службеник не е обичен граѓанин кога ја носи униформата. Во моментот кога ја облекува униформата, тој престанува да ја претставува само својата личност, тој станува лице на државата. Тој не ја претставува својата политичка, идеолошка, етничка или верска определба. Не ги претставува своите лични убедувања, симпатии или идентитетски определби. Тој ја претставува Република Македонија, Уставот, законите и владеењето на правото.

Токму затоа униформата никогаш не била и не смее да стане обична работна облека. Таа е симбол на државниот авторитет, законитоста, јавниот ред и довербата што граѓаните ја вложуваат во институциите. Кога граѓанинот ќе застане пред полициски службеник, тој мора да биде уверен дека пред себе нема човек што настапува во свое лично име, туку држава која постапува еднакво кон сите, независно од нивната политичка, етничка, верска или која било друга припадност.

Затоа суштинското прашање не е дали некој има право на тетоважа.

Суштинското прашање е дали државата има право да бара институционална неутралност од оние што ја претставуваат. Одговорот, според моето длабоко убедување, е недвосмислен: ДА.

Личните права не престануваат со облекувањето на униформата, но со неа започнуваат и посебни професионални обврски. Она што е дозволено за секој граѓанин, не мора да биде дозволено и за оној што во тој момент ја претставува државата. Тоа не е ограничување на човековите права, туку природна последица на јавната функција што доброволно ја прифатил. Со прифаќањето на униформата, полицискиот службеник не се откажува од своите права, но прифаќа и повисок степен на одговорност кон државата и граѓаните.

Во секоја демократска држава постои јасна разлика помеѓу приватната сфера на граѓанинот и јавната функција што ја извршува државниот службеник. Колку се поголеми јавните овластувања што му се доверени, толку е поголема и неговата одговорност да ја зачува довербата во институцијата што ја претставува.

Современите демократски држави одамна го дале одговорот на ова прашање. Ниту една сериозна демократска држава не ја третира полициската униформа како приватен простор за неограничено лично изразување. Во повеќето европски држави и земји членки на НАТО, тетоважите се дозволени, но само доколку не содржат екстремистички, расистички, дискриминаторски, насилни или други симболи што можат да го нарушат угледот на службата или довербата на јавноста. Не затоа што државата е против личната слобода, туку затоа што е должна да го заштити интегритетот на институцијата.

Не е случајно што во демократските држави овие ограничувања не се доживуваат како напад врз личните права, туку како составен дел од професионалната етика на јавната служба. Оној што доброволно избрал да ја носи државната униформа, доброволно прифатил и повисоки стандарди на однесување од оние што важат за останатите граѓани. Тоа не ја намалува неговата слобода како човек, туку ја нагласува неговата одговорност како претставник на државата.

Правната логика зад ваквиот пристап е едноставна. Судијата не смее јавно да демонстрира политичка пристрасност. Обвинителот не смее да создава сомнеж во својата непристрасност. Припадникот на Армијата е обврзан со строги правила на дисциплина и однесување. Истото правило важи и за полицијата. Затоа не станува збор за ограничување на поединецот, туку за заштита на институцијата.

Токму затоа суштината на оваа дебата не е во правото на личен избор, туку во границите на јавната одговорност. Државата не бара од полицискиот службеник да се откаже од својот личен идентитет. Таа бара тој идентитет да не го засени идентитетот на институцијата што ја претставува. Во тоа се состои разликата помеѓу приватниот живот и јавната служба.

Токму затоа чувствувам обврска да поставам неколку прашања што заслужуваат јасен и аргументиран одговор.

Дали пред носењето на овие измени е изработена сеопфатна безбедносна, правна и компаративна анализа?

Дали новиот правилник прецизно ги дефинира симболите што нема да смеат да бидат јавно истакнати преку тетоважи?

Дали изречно ќе бидат забранети симболи на терористички организации, паравоени формации, екстремистички движења и други обележја што можат да предизвикаат страв, поделби или недоверба кај граѓаните?

Кој ќе одлучува дали една тетоважа е дозволена или недозволена и врз основа на кои критериуми?

Дали Министерството направило проценка како овие измени ќе влијаат врз довербата на јавноста во политичката, идеолошката и етничката непристрасност на полицијата?

Овие прашања не ги поставувам за да ја оспорам потребата од реформи, ниту пак да се спротивставам на модернизацијата на полициската служба. Ги поставувам затоа што секоја реформа во безбедносниот сектор мора да биде правно прецизна, институционално промислена и општествено одговорна. Во спротивно, наместо да ја зајакне довербата во институциите, може да отвори нови дилеми, различни толкувања и непотребни општествени поделби.

Овие прашања не се академски дилеми. Тие произлегуваат од самата природа на полициската професија и од обврската државата да ја зачува довербата во своите институции.

Замислете ситуација во која полициски службеник носи видливо обележје што кај дел од граѓаните се поврзува со вооружениот конфликт од 2001 година или со организација која кај едни предизвикува чувство на гордост, а кај други чувство на болка, неправда или страв. Во такви околности, не е доволно полицискиот службеник да биде непристрасен. Тој мора и да ја влева довербата дека институцијата што ја претставува постапува непристрасно кон сите граѓани.

Без оглед на професионалноста на полицискиот службеник, дали граѓанинот ќе може без двоумење да верува дека пред себе има целосно непристрасен претставник на државата?

Токму тука лежи суштината на проблемот. Во прашање не е што мисли полицискиот службеник, туку што симболизира институцијата што ја претставува. Не во тетоважата. Не во брадата. Туку во перцепцијата на институционалната неутралност.

Полицијата не смее само да биде непристрасна. Таа мора и да изгледа непристрасно. Довербата во институциите не се гради само со законски овластувања. Таа се гради и со симболите и со самиот изглед на службеното лице што институциите ги испраќаат кон јавноста.

Затоа новите правила не смеат да остават никаков простор за различни толкувања, селективна примена или правни празнини. Доколку правилникот не содржи прецизни, недвосмислени и обврзувачки критериуми за недозволените симболи, тогаш ризикуваме утре секоја одлука да стане предмет на различни толкувања, институционални импровизации и политички притисоци.

Не се спротивставувам на модернизацијата. Не се спротивставувам на човековите права. Не се спротивставувам ниту на реформите кога тие се внимателно осмислени, стручно аргументирани и правно прецизно уредени. Но се спротивставувам на секое решение што може да создаде правна нејаснотија, институционална дилема или сомнеж во непристрасноста на полициската служба.

Полицијата не е само институција што го спроведува законот. Таа е институција во која граѓаните мора да имаат безрезервна доверба. Токму затоа секоја промена што се однесува на изгледот, однесувањето и симболиката на полицискиот службеник вклучително и начинот на носење на униформата, брадата, тетоважите и другите обележја на службениот изглед мора да одговори на едно едноставно, но суштинско прашање: Дали со ова решение ќе се зајакне или ќе се намали довербата на граѓаните во полицијата како непристрасна државна институција?

Доколку одговорот не е недвосмислен, тогаш и самата одлука заслужува дополнителна стручна и јавна расправа.
Униформата и службениот изглед не се моден детал. Не се средство за лично претставување. Не се простор за испраќање лични пораки. Тие се видливото лице на државата. И токму затоа државата има не само право, туку и должност да ја заштити нивната неутралност, достоинство и јавен углед и изглед. Секоја одлука што се однесува на полициската униформа и службениот изглед мора да биде донесена со чувство на највисока државна одговорност, бидејќи тие не го претставуваат поединецот, туку државата.

Државата не започнува од зградите на институциите. Таа започнува таму каде што граѓанинот ќе ја препознае непристрасноста, достоинството и интегритетот на оние што ја претставуваат.

The post Отворено писмо до министерот Панче Тошковски: Униформата – државен авторитет или личен идентитет? appeared first on plusinfo.mk.

Не знам, не сакам да шпекулирам дали пред ден-два имало тивко славје на „Бихаќка“, ама сигурен сум дека многумина славеле „во себе“, им лекнало што во евроизвештајот за Македонија останале и „вториот протокол“ и сѐ друго што ја кочи земјава во отворањето на пристапните преговори. И немам дилеми дека се точни – некои баш запнале да мислат дека се пресудни! – и многу други наводи за нашето неспроведување на очекуваните реформи (особено во правосудството), во борбата против корупцијата, заштитата на животната средина итн. Иако тие немаат никаква врска со почетокот на македонските пристапни преговори!

Зашто, замислете, според идејата на онаа „демократија“ викана еу (малите букви се…), во сите аспекти на започнувањето на пристапните преговори подобри од нас се дури и една Молдавија, па Украина (земја во војна), па и Албанија…! А Украина не си ги знае ни границите, ама ги исполнува условите за почеток на преговори.

Со таква „демократија“ тешко е да се бориш, особено кога и дома имаш идентични „демократи“!

Но ужасот без крај не е и крај на светот, иако кога ја гледате таа „еу демократија“ и тој еу парламент, кога слушате кој сѐ има право таму да тресе глупости, да крева два прста и да одлучува за нечии судбини…, крајот на светот сепак ви се гледа многу блиску, нели. Она што Македонија го помина во овие 22 години како земја кандидат, сето она што моравме да го голтаме од коекакви не само бугарски бивши уличари и ултранационалисти туку и од високопозиционирани полуписмени европски „демократи“ е – ужасно. А сепак, крајот на ужасот, барем во еден мал дел, зависи и од нас!

И повторно: иако не е баш крај на светот, ние се чини успеваме да стасаме и до последната граница на глупоста, до апсурдот односно неговиот пароксизам: странците – поточно известувачот за Македонија во европскиот парламент, голем дел од пратениците, како и видни политички имиња од меѓународната јавност – да укажуваат на неодржливоста на „вториот протокол“ во македонските евроинтеграции и да бараат негово премостување, додека еден грст домашни политиканти – или зошто не би ги викале „бугараши“? – хистерично инсистира на паролата „Бугари во Устав“!

И тоа веќе не е незнаење, неукост, политикантство…, не е само ни некаков ирационален инает или што и да е што произлегува од некакви патолошки состојби…. Ова дефинитивно смирисува – поточно: баш смрди! – на заедничка агенда, на исполнување на некакви и нечии желби…, на систем што треба целосно да ја понижи не само новата власт туку со неа и целата држава и да ги дезавуира сите компетентни предупредувања за можните далекусежни и крајно непредвидливи последици од таквото инсистирање. Се создаваат и локални непринципиелни коалиции, непримерни „дружби“ на шуто и рогато, на „смртни“ непријатели (или сето тоа во минатото била само глума?), се шират не само лажни вести (што потоа се припишуваат на „прокси војната“ и Русија) туку и алармантни „видовитости“ и предупредувања…

Клиентелистичките мегафони ечат на најсилно – загрижени се наводно за иднината на земјата зашто општеството било „прилично дезориентирано“ и без „верба во иднината“, онаа иднина без нивните газди на кормилото на државата. И ете, заради тоа не ќе можеле да градат демократија (sic). Како воопшто некогаш да имале такви амбиции! Угурсузи, ѓубреџии, бедни платеници…

Згора, ако навистина некој низ „општествово“ шири дезориентираност, апатија, песимизам, сомнежи во функционалноста на власта и нејзината предодреденост, или посветеност, како сакате, на евроинтегративниот пат, тогаш тоа била токму нивната номенклатура и никој друг. Пардон – и на нивниот бивш криминално-коруптивен коалициски партнер, сега нокаутиран и избркан во длабока илегала од која што тук-таму крева глава за да посее уште некое зрнце омраза и кавги. Но за тоа во некоја следна прилика.

И од секој нивен збор, безмалку од секоја нивна мисла, се истура некакво ужасно патолошки болно задоволство што, ете, бугарското мнр (малите букви се…) ни држи лекција дека палењето на два автомобили на бугарската амбасада во Скопје е „резултат на агресивен политички говор, поттикнување омраза и недостаток на соодветен одговор од страна на институциите во претходни слични случаи, што создава чувство на неказнивост за сторителите“. Ама никако да ги идентификуваат сите оние претходни историски „лекции“ што оваа држава мора(ше) да ги голта од нивните диригирани приземни историци, па дури и да се правда пред Европа и светот дека и ние имаме право на самоопределување, на самоидентификација и културна реализација, дека дури ни еу нема право на мешање во Уставот на суверена замја-кандидат итн. Па можно ли е на еден португалски европратеник да му е јасно дека во случајот со Македонија станува збор не за политика на проширување или за „Копенхашките критериуми“ туку за познатата девиза „раздели па владеј“, но на овдешната клиентелистика сето тоа да им е – нормално?

И одеднаш, баш Владата во Македонија е таа што „овозможи атмосфера во која Бугарија се смета за најголем душман на Македонија“, ама тоа, според сѐ, не е така, нели? И баш ние а не бугарските ултранационалисти сме тие кои „придонесоа денес да живееме во експлозивен амбиент кога ќе се спомене источниот сосед“?! Па нормални ли се овие луѓе, има ли нивниот клиентелизам и подаништво граници или баш сѐ е дел од нивната алаш-вериш „политика“?

И уште колку шамари треба да им поделат Радев и сега Борисов, кој хируршки прецизно и по којзнае кој пат потенцира дека: „Бугарите мора да бидат вклучени во Уставот на нашиот западен сосед, за да може да го почне својот суштински процес на преговори. За да продолжат овие преговори и Договорот за пријателство и добрососедство и сите негови протоколи мора строго да се спроведуваат, како што всушност е предвидено во европската преговарачка рамка. Сè друго ќе наиде на недоразбирање и широк институционален и јавен отпор, и во Бугарија и во Европа“ (sic!).

И за да ужасот без крај се комплетира, дали и понатаму ќе слушаме дека грижата за идентитетот ни е само алиби за блокада, дека самите си копаме подлабоко во живиот песок на балканската изолација, па дури и дека некаква наша манифестирана фрустрација кон Западот не е ништо друго туку подготовка за промоција на некаква „резервна варијанта“ односно аплицирање на турскиот капитал како примарен економски и политички сурогат?

Уште што друго им треба на шупелкиве за да ја разберат подмолната стапица поставена од бугарија и еу на македонскиот евроинтрегративен пат? Локалнава бугаровидна номенклатура е глупава, но не баш толку за да не умее да го прочита напишаното, црно на бело. Што повторно ќе рече дека ова веќе одамна не се само наивни опозициски игри за политикантско поткопување на новата власт, особено во делот на европолитиките. Дали сега ни е појасна улогата на сите оние празноглави „мудреци“ кои веќе две години долж и попреку фрлаат дрвја и камења дека некој овде ирационално, свесно и намерно заостанува на еу линијата, кои пелтечеа за неспроведувањето на потребните реформи сакајќи да ги прикријат децидните изјави на „маршалот“ со пластична ѕвезда Радев и неговиот пиштолџија Борисов и основниот план: ни чекор понатаму кон еу?

И до кога „бугарашиве“ ќе го потхрануваат овој ужас без крај? Или навистина мислат дека тој веднаш ќе сопре во моментот кога би ги впишале оние 250 Бугари во Уставот?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Ужас без крај, но сепак: не дека е крај на светот… appeared first on plusinfo.mk.

„Вратете ги назад!“, скандираа деновиве во хор партиите од крајната десница на пленарната седница во Европскиот парламент по усвојувањето со големо мнозинство гласови на новата т.н. регулатива за враќање. Отсега сигналот е повеќе од јасен. „Ако влезете нелегално, Европа никогаш нема да биде ваш дом“, прокоментираа пратеничката група на екстремно десничарските Шведски демократи, партија која во последниве години се профилира со силни анти-мигрантски заложби.

Во општата врева која одекнуваше во Европскиот парламент со силните извикувања „вратете ги назад“, европратениците од левицата одговораа извикувајќи „срам“. Многумина сметаат дека мигрантската политика на ЕУ се брутализира. Остри критики кон новата регулатива беа упатени, меѓу другото, и од страна на Амнести интернешнл и од експертите на ОН.

Меѓу европските земји во последните години посебно се издвојува Шведска, која, инспирирана од рестриктивната мигрантска регулатива на Данска, постави мошне јасна цел: да го намали приемот на бегалци на минимум. Но, не станува збор првенствено за спречување на повеќе луѓе да аплицираат за дозвола за престој. Целта е луѓето дури и да не се обидуваат да ја изберат Шведска како баратели на азил.

„Шведска сега навистина станува расистичка“. Со ваков наслов генералниот секретар на шведската канцеларија на Амнести Интернешанал, Ана Јохансон, деновиве објави дебатен напис откако во Шведскиот парламент гласаше да се воведе барање за добро однесување за добивање дозвола за престој во земјата. Целта, всушност, како што нагласува Јохансон, е да се овозможи депортирање на повеќе луѓе. Според неа, по изгласувањето на такви законски барања „ќе имаме расни закони во Шведска“.

Историјата, се констатира во соопштението на шведскиот Амнести, покажува што може да се случи кога државите, повикувајќи се на јакнење на јавниот ред и безбедноста, ќе почнат да ги категоризираат луѓето врз основа на бојата на кожата и етничката припадност.

Во исто време беа изнесени и поинакви мислења во медиумите, при што се нагласува дека укажувањата за воведување „расни закони“ би требало да се сметаат за неразумно обвинување против „оправданите барања“ преку кои, всушност, треба да се зајакне довербата во миграциската политика што ја спроведува актуелната шведска влада.

Во таа смисла се потенцира дека барањето луѓето да се однесуваат добро и да не вршат кривични дела кога се наоѓаат во земјата и очекуваат да им се одобри дозвола за престој, е сè друго освен расизам. Барањето за добро однесување не е ништо необично или расистичко. Тоа е начин за зголемување на довербата дека шведската политика за миграција функционира одржливо: дека луѓето кои доаѓаат во Шведска со цел да создадат добар живот за себе и да не го оптоваруваат непотребно општеството се добредојдени, додека оние кои го прават спротивното треба да ја напуштат земјата.

Овој владин предлог беше проследен со бура остри критики и со укажувања дека концептот на добро однесување е, всушност, нејасен и дека внесува претпоставки за целосна правна неизвесност. Замислата е експлицитно да се опфати сè што би можело да има каков било допир со тоа што е нелегално. На пример, се сугерира дека „лошо однесување“ би можело да биде доколку имате неплатени долгови кај шведски извршители, или доколку учествувате во демонстрации на кои властите не гледаат со симпатии. Или доколку некој направи неколку ситни сообраќајни прекршоци. Ќе треба, едноставно, да ги спакува куферите.

„Ерата на депортации во ЕУ започна“, рече неодамна шведскиот европратеник од редовите на Шведските демократи, Чарли Вајмарс, кој имаше забележителна улога во заложбите за воспоставувањето на контактите во Европскиот парламент меѓу Конзервативната и христијанско-демократската група ЕПП и партиите на крајната десница. Со новата ЕУ регулатива барателите на азил кои се одбиени, но чии матични земји одбиваат да ги примат, треба да можат да бидат испратени во бегалски кампови – таканаречени центри за враќање – надвор од ЕУ. На пример во Албанија или во Руанда, кои во тој контекст беа споменувани во изминатите години, или во која било друга земја што од ЕУ ќе успеаат да ја поткупат за да прифати депортирани баратели на азил.

Центрите, кои веројатно би можеле да станат реалност во скоро време, се само следниот логичен чекор по пактот на ЕУ за миграција и азил, кој беше изгласан пред неколку години, а кој сега стапи во целосна сила со славенички извици „вратете ги назад“ во Европскиот парламент.

За да се оправда донесувањето на регулативата, во повеќе наврати беа посочувани статистички показатели, дека секоја година на речиси половина милион луѓе им се наредува да ја напуштат ЕУ, но само еден од петмина го прави тоа. Сепак, тие бројки, според влијателниот бриселски портал „ЕУобсервер“ се доведени во прашање. Како што се укажува, се добива погрешна слика, бидејќи некои наредби за протерување се пресметуваат статистички двапати, а некои од засегнатите лица заминуваат доброволно без да бидат регистрирани како повратници.

Новите правила вклучуваат задолжителен скрининг, повеќе „безбедни“ земји и поефикасно враќање на луѓе кои немаат причини за заштита. Според договорот постигнат во текот на данското претседателство со ЕУ во декември минатата година, Бангладеш, Колумбија, Египет, Индија, Косово, Мароко и Тунис, како и сите земји кандидатки за членство во ЕУ, вклучувајќи ја и Македонија, се означени како безбедни земји на потекло.

Организацијата „RESCUE“, која делува во Шведска, помагајќи им на луѓе во кризни ситуации, е загрижена поради списокот на такви земји, бидејќи е јасно дека земјите што се сметаат за „безбедни земји на потекло“ не се безбедни за секого. Низа документи на ЕУ, всушност, покажуваат дека во сите овие земји се случуваат сериозни кршења на човековите права, особено врз ранливите групи.

Луѓето со посебна ранливост ризикуваат да бидат потиснати низ пукнатините на недоволна правна сигурност и да немаат пристап до доволна правна поддршка. Критичарите тврдат дека опишувањето на овие земји како „безбедни“ е начин ЕУ да се откаже од својата одговорност, на сметка на ранливите луѓе. Затоа, новите правила ризикуваат да го ослабат правото на индивидуална и правно безбедна проценка на потребите за заштита.

„На децата што бегаат од војна и прогон им е потребна безбедност, а не повеќе ѕидови и центри за притвор“, напиша резигнирано во коментар до медиумите Алис Бах Кунке, шведска европратеничка од редовите на Зелените, по гласањето во Европскиот парламент.

Во секој случај, сега веќе нема никакво сомнение дека строгите миграциски политики ги вртат патоказите кон границите на ЕУ – во спротивната насока. Неизвесната иднина на многумина бегалци и мигранти, заглавени „ни ваму ни таму“ во некоја ЕУ-членка, ќе биде таква што ќе чекаат да биде депортирани во некој собирен мигрантски центар во земја во која никогаш не стапнале.

Но, напоредно на тоа, останува и надеж дека ќе се зголемува бројот на оние кои „ерата на депортации“ ќе продолжат да ја доживуваат и осудуваат како – ера на нечовечност.

The post Депортации и расни закони во ЕУ appeared first on plusinfo.mk.

Веројатно на секој разумен човек му е повеќе од јасно дека државата денес е исправена пред можеби најопасните предизвици во поновата историја – пред општа културна војна со непредвидливи далекусежни последици. Воведот, или прологот, на тој предизвик започна уште во онаа 1991 година со „спорот за името“, а првиот чин заврши во јуни 2018 година со она фрапантно „на слепо“ и апсолутно неморално коцкање со уставното име на државата, во тој миг признаено од 140 држави во светот, вклучувајќи ги и САД, Русија, Кина итн.! Не само спротивно на ставот на мнозинството граѓани кои отворено искажуваа несогласување и револт туку и заради фактот што тогашната власт беше наивно злоупотребена и изманипулирана околу ветувањето за започнување на пристапните преговори со еу (малите букви се…) веднаш по промената на уставното име! И скандалозно лажеше и го премолчуваше тој факт, потоа страотно перфидно манипулирајќи и со „референдумското“ прашање (за што подробно и аргументирано пишуваше Д. Апасиев) итн.

Не треба да се заборави дека заради сето тоа, опозицијата (сегашна власт) не даде парламентарна поддршка на „Преспанскиот договор“, но еден нејзин дел – во моментов неважно како и зошто – сепак на тогашната власт (сега опозиција) ѝ обезбеди двотретинско мнозинство за изгласување на уставните амандмани!

Денес ситуацијата како да е многу слична: тогашната власт – денес опозиција – не само што воопшто не е кооперативна во однос на вкупната надворешна политика, туку прави сѐ – дури и најнеочекувани лупинзи – да ја отежне меѓународната положба на власта поради нејзиното спротивставување на политиката на уцени од страна на источниот сосед и еу! Но и многу, многу различна: тогашните аргументи на опозицијата (сега власт) беа/се неспоредливо поцврсти, појасни, поддржани од голем дел од јавноста и граѓаните, но и од видни личности од меѓународната јавност. Што не е случај со опозициското иритантно инаетење и крајно сомнителното подметнување и манипулирање со необјаснивата флоскула „Бугари во Уставот“.

Сепак, некој ќе рече дека е тоа нејзино право, дека таа треба да се држи до сопствените политички убедувања (коишто, за жал, јавноста не може да ги види!) и очекувањата на нејзините гласачи (коишто се во огромно малцинство!) итн. Меѓутоа, тоа нејзино „право“, па и „политичко“ убедување, апсолутно се релативизира во ситуации како денешната во државата. Зашто овде веќе не станува збор за едни или други „политики“, туку за суштинскиот опстанок на државата и нејзината историја, јазик, култура и идентитет, наспроти обидите на опозицијата за релативизација на тие нешта и барањето за итна промена на Уставот во насоката на ветото на источниот сосед и еу. Без објаснувања, без гаранции, безусловно, наспроти сите аргументирани предупредувања од компетентни поединци во државата и вон неа… !

Секој кој ќе ги употреби зборовите неразумна, неука, скандалозно недржавничка… лекомисленост со елементи на длабоко предавство би бил во право. Поинакви зборови би биле перверзно прикривање на суштината.

Зошто? Затоа што, како што веќе пишував, одамна не станува збор за детински забавишни игри за тоа кој е посилен или може подалеку да скокне. Актуелниот премиер и доскорешен претседател на бугарија (малите букви се…) јасно и гласно порачува: „Нашата позиција е дека не треба да внесуваме наследени политички и историски проблеми внатре во европското семејство. Верувајте дека ќе продолжиме да стоиме зад ова позиција“!

Оттука, ако „посилната“ страна (како што некои наши празноглави „мудреци“ сакаат да ја претставуваат бугарија) нема намера да внесува во пристапниот процес „наследени политички и историски проблеми“, знае ли некој во македонската опозиција (или во прв ред во онаа секта што ја глуми некогашниот СДСМ) на што се однесува тоа? Или тоа нив не ги интересира? Ако е тоа така, а така изгледа, зарем нивната глупост, ароганција, незнаење и незаинтересираност за судбината на државата треба да ја турне истата во неизвесен процес на преиспитување на целата историја на Македонија? И б’лгарски индоктринирани историци да ни држат лекции кои сме, што сме, какви сме, од кога сме…?

Зашто, како и да ја вртите искажаната од Радев формулација, таа значи – токму тоа! Свесен ли е докторон за тоа, или оној „меѓународнион“ шарлатан, или веќе смешнана заменик претседателка и целиот Ивршен одбор…? Кога некому, а особено на бугарија, буквално ќе му седнете в скут со таква дозвола, тогаш следи историски, јазичен, идентитетски, национален… масакр! Односно – вториот чин во трагедијата.

Или, поинаку поставено: не е ли основен политички ред опозицијата конечно да се изјасни дали со прифаќањето на уцената „Бугари во Устав“ и т.н. „француска рамка“ за почеток на пристапните преговори едновремено ја прифаќаат и „заедничката историја“ и разрешување на оние „наследени политички и историски проблеми“ што се вртат во главата на Радев и бугарските ултранационалисти? Зашто тој процес нема да биде уште една домашна политикантска манипулација како „Преспанскиот договор“. Тоа ќе биде комплетен историски масакр на македонското право на сопствена историја, на саможртвата на оние национални револуционерни дејци, ќе биде черечење на македонскиот јазик како „блгарски дијалект“ (што неодамна, повторно, го слушнавме во Софија!), ќе претставува целосно откажување од македонските корени и национални проблесоци… итн.

Или Филипче и неговата булумента не мислат така? Во ред, и тоа е, во крајна линија, нечие право, но никој од нив, ама баш ниту еден, уште помалку некој од онаа клиентелистичка сурија што се влече зад нив, не кажал како инаку го замислуваат тој процес? Или мислат дека оние од онаа страна на границата ќе демонстрираат витешка милост наместо да им го пресечат вратот? Е па ако до денес не ги разбрале источните претензии, никогаш нема да ги разберат.

Но, повторно, а со цел да придобијат дел од граѓаните односно гласачкото тело на своја страна, некој од таа секташка булумента мора јавно да одговори на сите овие прашања. И на многу дури. А ќе ги има, богами, илјадници.

Или мислат дека онаа ултранационалистичка орда од другата страна на границата ќе им дозволи „историческо надхитряне“? Зарем може да се толку наивни?!

П.С.

Се разбира, она „уште“ во насловот се однесува на идиотското „согледување“ на некаква општинска организација на сектана од Свети Николе дека злостортствата на бугарскиот фашистички окупатор, како оној масакр на младинци во Ваташа, „не се вршени на национална основа (…) туку е тоа период на идеолошка војна помеѓу поддржувачите на комунистичкото и партизанското движење од една страна и врховисти, усташи, балисти и четници од друга страна“. И токму на вакви скандалозни „мудрувања“ на коекакви токмаци од таа секта што веќе утре можат да ни се случат мислам погоре. Каде ли живеат тие луѓе, во кој свет, и што наместо сива материја имаат во главите?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Историски масакр во два чина, или: која историја (уште) ќе ја менуваат? appeared first on plusinfo.mk.

Во рамките на подготовките за денешната средба со бугарската претседателка Илијана Јотова, шефицата на македонската држава Гордана Сиљановска Давкова имаше важно интервју со новинарот Васко Попетревски во емисијата „360 степени“, емитувана на јавниот радиодифузен сервис МРТВ. Велам, беше тоа важно интервју, затоа што во дел од медиумите на бугарската пропаганда во Македонија некои ставови на Силјановска Давкова уште синоќа беа протолкувани како нејзино „омекнување“ пред денешната средба со Јотова во Софија.

Со неколку прашања Попетрески се потруди да ја лансира тезата дека спорниот Втор протокол можеби е предмет на погрешно толкување во македонската јавност. Во клучната одредба за работата на Историската комисија до членството на Македонија во Европската унија, според Попетревски, „нема вординг на наметнување, на условување, туку има вординг на охрабрување“. „Двете влади ја охрабруваат Комисијата да ја заврши својата работа, но не налагаат“, вели Попетревски и поентира: „Претседателке, ако Комисијата треба да работи, а не мора да испорача резултати, тогаш каде е проблемот?“

Претседателката Сиљановска Давкова солидно го разбира значењето на Вториот протокол и во историска смисла и во актуелниот политички контекст. Сепак, неподносливата леснотија со која таа се согласува дека „е можно“ Вториот протокол погрешно да е „интерпретиран“ во Македонија е оној момент што ги подгрева надежите на бугарската пропаганда дека претседателката на Македонија патува во Софија „вооружена“ со сомнителна доза на спремност да направи пресврт.

Дали тоа ќе се случи, ќе покаже денешниот ден, среда, 10 јуни. Како и премиерот Христијан Мицкоски, би рекол и јас дека не очекувам чуда.

Но, сепак, ќе се обидам да ја охрабрам почитуваната Сиљановска Давкова, на пат кон Софија, кога ќе биде сама со своите мисли, дефинитивно да си ги затвори сите дилеми и да не се измачува веќе со прашањето дали можеби навистина ние во Македонија погрешно сме го разбрале тој фамозен втор записник, тој документ на кој политичка тежина му дава потписот на поранешниот министер Бујар Османи, тој протокол кој не е ратификуван и правно оснажен од страна на македонскиот парламент, па според тоа е и правно ништовен.

Вториот протокол е објавен. Секој може да го прочита. Не е тоа некој комплициран документ што е тешко да се разбере. Тој содржи многу прецизни обврски за македонската страна, од кои дел не се содржани во Договорот за добрососедство склучен меѓу Македонија и Бугарија во 2017 година. Во Вториот протокол, меѓу другото, го пишува и следново:

„Двете држави ја поддржуваат и ја охрабруваат Комисијата да ја заврши работата за сите периоди од заедничката историја, кои ги поврзува двете држави и нивните народи, во согласност со чл. 8 ал. 2 од Договорот, со цел целосно имплементирање на тие нејзини препораки во образовните програми до членството на Северна Македонија во ЕУ“.

Не може да биде појасно од ова!

Значи, не е точно дека во Вториот протокол се зборува само за „охрабрување“ на Историската комисија, како што тврди Попетревски. Тој содржи и експлицитна, бланко поддршка таа комисија да ја заврши својата работа „за сите периоди од заедничката историја“, пред членството на нашата земја во ЕУ.

Освен тоа, не е точно тврдењето на колегата Попетревски дека „Комисијата треба да работи, а не мора да испорача резултати“. Напротив! Од Комисијата се очекуваат многу конкретни резултати, со далекусежни последици – имено, се бара целосно имплементирање на нејзините препораки во образовните програми до членството на нашата земја во ЕУ.

Според тоа, не може да стане збор за „погрешни интерпретации“ на овој документ!

Сигурен сум дека претседателката Гордана Сиљановска Давкова многу добро знае дека и терминот „заедничка историја“ произлегува од доктринарните ставови на официјалната бугарска историографија, кои не се променети од периодот на Тодор Живков до денес. Тоа е доктрина на негирање на македонскиот национален идентитет и на посебноста на македонскои народ, на македонскиот јазик и на македонското културно и духовно наследство пред 1944 година. Точна и правилна интерпретација на цитираната одредба од Вториот протокол (и на неговата целина, всушност) е очекувањето на Софија ние, Македонците, да се согласиме со тоа дека имаме „заедничка историја“ со Бугарите. А вистинското значење на таа согласност ни ја објасни потписникот на Договорот за добрососедство, Зоран Заев, кој јавно кажа дека ние и Бугарите сме с’шт народ, на македонски јазик – ист народ. Тоа е доктрината „еден народ поделен во две држави“. Или, да биде уште појасно, од нас Македонците се очекува да прифатиме дека по потекло сме Бугари, кои во средината на 20 век, по силата на историските околности, сме произведени во Македонци.

Искрено се надевам дека Гордана Сиљановска Давкова, со сета нејзина беневоленција и ентузијазам, ќе собере државничка храброст на колешката Јотова отворено и искрено да ѝ соопшти: Сажаљавам, ск’па Илијана, но товá њама да стане!

Освен моето очекување, на тоа ја обврзува и Резолуцијата за утврдување на македонските државни позиции во контекст на блокадите на европските интеграции, документ усвоен во јули 2021 година од страна на Собранието на Македонија, на предлог на ВМРО-ДПМНЕ и со мнозинство од 95 гласови (ако не се лажам, тука се вбројува и гласот на Сиљановска Давкова, тогаш пратеничка). Во точките 2 и 3 од оваа Резолуција, се вели:

„2. Да се почитуваат безрезервно сознанијата на македонските општествени, хуманистички и културолошки науки во врска со автохтоноста на македонскиот народ и неговиот историски, јазичен, културен и религиски континуитет;

3. Да се уважуваат сознанијата, утврдените факти, усвоените теории и емпириските истражувања на современата светска славистика, лингвистика, историографија и меѓународното право, според коишто:

– македонскиот јазик и неговите дијалектни разновидности имаат свој просторен и свој временски континуитет,

– македонскиот идентитет го црпи својот легитимитет од повеќевековните традиции, преданија, обичаи, колективна меморија, менталитет, јазик, артикулираната свест за етнокултурната посебност, колективниот интегритет, почитта кон традиционалните религиски институции и од наративот за припадноста на одреден географски и историски простор,

– споделените места на меморија на балканските и медитеранските простори подразбираат инклузивен однос, а не ексклузивно присвојување на историјата и традицијата, подразбираат интелектуална слобода, а не робување на анахроните историски стереотипи и илузии, не културен и историски хегемонизам.“

И од ова појасно не може да биде!

Помладите колеги, како драгиот Васко Попетревски, ги упатувам повнимателно и потемелно да читаат (за да не мора јавно да споделуваат „интерпретации“ и „впечатоци“ за нешта кои се јасно напишани и потпишани), а почитуваната претседателка Сиљановска Давкова ја испраќам во Софија со желба за плодна средба со колешката Илијана Јотова.

Силно го поддржувам ставот на нашата претседателка дека во политиката нема нерешлив проблем, но сакам да предупредам дека проблемите сепак не се решаваат со нови „интерпретации“ на она што еднаш веќе е јасно кажано, запишано и потпишано.

Да не заборавиме дека клучниот проблем на Вториот протокол не е толку во неговата содржина, колку фактот што тој е инкорпориран во Преговарачката рамка на Европската унија, каде што обврските што произлегуваат од член 12 на Договорот за добрососедство со Бугарија од 2017 година, или попрецизно, годишните прегледи и мерките за ефективна имплементација, односно протоколите (записниците), се поставени практично на исто рамниште со Копенхашките критериуми и со другите клучни услови за пристапување.

Уште еднаш ќе повторам: да, се согласувам, во политиката и во дипломатијата нема нерешливи проблеми, но решенијата на проблемите, во нашиот случај, сепак се кријат во нашата спремност самите да го сториме она што го бараме од другите.

Ако нашите предци во 1944 година чекаа некој да им даде гаранции за да ја создадат македонската држава во рамките на југословенската федерација и ако нашата генерација во 1991 година чекаше гаранции за да ја осамостоиме Македонија, денес навистина немаше да имаме никаков проблем – немаше да имаме држава.

The post Нема погрешни интерпретации на Вториот протокол, претседателке Сиљановска Давкова, сè е јасно како бел ден! appeared first on plusinfo.mk.