ИСХРАНАТА Е ЗА РАКОТ ПОВАЖНА ОТКОЛКУ ШТО МИСЛИМЕ Американски научник го критикува конвенционалното лечење на малигните болести
Според американскиот научник Томас Сејфрид, „ракот е единствената болест каде што ги труеме и озрачуваме луѓето за да ги излечиме – нема смисла. Слични резултати може да се постигнат со намалување на гликозата и глутаминот, но без таква токсичност.“
Томас Сејфрид, професор по биологија на колеџот во Бостон, изгради кариера истражувајќи го ракот од метаболичка перспектива. Студирал на Универзитетот во Нова Англија, магистрирал по генетика на Државниот универзитет во Илиноис и докторат по генетика и биохемија на Универзитетот во Илиноис. Потоа работел на Медицинскиот факултет на Универзитетот Јеил, каде што бил и доцент по неврологија. Неговата работа се фокусира на разбирање на потеклото, развојот и лекувањето на ракот.
Тој е познат по тоа што се залага за поинаков поглед на ракот од вообичаениот. Наместо да го гледа исклучиво како генетска болест предизвикана од мутации, тој тврди дека е првенствено метаболичко нарушување или проблем во начинот на кој клетките произведуваат енергија.
Неговата теорија се потпира на Warburgov ефект – феномен според кој клетките на ракот преферираат ферментација на гликозата дури и кога имаат доволно кислород. Сејфрид дополнително ја развива оваа идеја тврдејќи дека клуч на проблемот се оштетените митохондрии, поради што клетките се префрлаат на алтернативни извори на енергија како што се гликоза и глутамин.
Голема студија од 2026 година покажала дека инсулинската резистенција е поврзана со поголем ризик од неколку видови рак, што дополнително ја поддржува тезата дека метаболичките нарушувања може да играат клучна улога во развојот на болеста.