ЕДНОЛИЧНА НАРАЦИЈА, НАРЦИЗАМ И БЕСКРАЕН ПЕКОЛ Реакциите на критичарите на документарецот „Меланија“ се брутални

Документарниот филм „Меланија“, за кој се проценува дека чинел вкупно околу 75 милиони долари (вклучувајќи го откупот на правата и промоцијата), пристигна во кината.

Судејќи според реакциите на публиката и критичарите, многумина немаа многу трпение или разбирање за приказната што ѕирка зад позлатените кулиси на светот на Трамп. Реакциите се, благо речено, брутални.

Филмот моментално има рејтинг од само 1,1 од 10 на IMDb, додека на Rotten Tomatoes собра само 11 проценти позитивни критики, што веќе го рангира меѓу најлошо оценетите наслови во годината.

„Филмот е бескраен пекол“

Британскиот критичар Ксан Брукс, во рецензија за The Guardian, вели дека од приказната за поранешен модел од Словенија можел да се направи многу добар документарец, но дека Меланија се покажала како „деморализирачка, смртоносна и целосно неуверлива“.

Според него, филмот болно и полека го води гледачот низ подготовките за втората инаугурација на Доналд Трамп – од генерални проби и избор на декорации до поставување маси – и сето тоа време повеќе наликува на „дизајнерска таксидермија“ отколку на вистински документарец.

Брукс особено се потсмева на фактот дека поголемиот дел од „тензијата“ се сведува на загриженоста на Меланија дали нејзината бела блуза е премногу широка и дали треба да се стесни. А кога станува збор за тоа што навистина би можело да ја интересира публиката – која е таа, што мисли и како изгледа тој свет одвнатре – Брукс тврди дека филмот не открива апсолутно ништо. Неговиот заклучок е немилосрден: двата часа од филмот, пишува тој, делуваат како „чист, бескраен пекол“.

Брукс се осврна и на делот каде што Меланија зборува за децата. Кога со сладок глас вели:

– Како прва дама, децата секогаш ќе ми бидат приоритет – тој го опишува тоа на таков начин што речиси можете да ја замислите, како лик од бајка, како ги намамува во „куќата од слатки“.

„Лоша пропаганда“

Ник Хилтон од The ​​Independent има сличен впечаток. Тој потсетува дека животната приказна на Меланија – патувањето од Европа до Америка – „како да е направено за Холивуд“, но истакнува дека филмот едвај се занимава со тоа. Наместо тоа, фокусот е на дваесетте дена пред инаугурацијата и на ситните работи како дизајни на маси, детали за шапките и слични „проблеми“.

Хилтон го опишува документарецот како празен и лишен од суштина, толку многу што му се чини дека кажувањето „без суштина“ би било навреда дури и за пареата од е-цигари. Според него, филмот е делумно пропаганда, делумно отстапка кон големите играчи, но на крајот е – само лош.

– Првата дама во ова застрашувачко пропагандно дело делува како самодоволна, намрштена празнина – олицетворение на ништо – заклучи Хилтон.

И што велат гледачите?

Публиката на IMDb исто така не беше пољубезна. Во коментарите, честопати се повторува истиот приговор: филмот е претставен како документарец, но всушност, како што пишуваат, е предолг, досаден и без никаква вистинска вредност, со очигледна намера да ги прикаже Меланија и Трамп во подобро светло.

Еден гледач го сумираше вака: „Филмот што се преправа дека е документарец е предолг и ужасно здодевен. Нема никакви квалитети, сè изгледа како обид таа и претседателот да изгледаат подобро.“

Друг се жали на изведбата и стилот: „Снимен е „рамно“, речиси без боја, а нарацијата е монотона. Тешко е да се поверува дека некој го направил ова со идеја дека луѓето всушност ќе го гледаат.“

Во морето од негативни коментари, некој дури и се пошегува: „Единственото нешто што навистина вредеше во филмот беа чевлите на Меланија“.

„Добивме малку од Меланија“

Една подолга рецензија го опишува искуството со гледање како чисто исполнување на однапред поставена приказна: гледачот пишува дека филмот го гледал од чиста љубопитност, но му бил даден „тотален наратив и нарцизам“ и се прашува зошто воопшто е направен ваков филм додека Трамп е сè уште во политиката.

Според него, сè изгледа како надуено промотивно видео со „трошки од Меланија“. Заклучува дека стигнал до крајот, но дека филмот бил толку здодевен што „не бил ниту доволно интересен за гледање, ниту доволно опуштачки за да се заспие“, а притоа, премногу фокусиран на пораката за да може да се следи без напор.