ДЕНЕСКА Е НИВНИОТ ДЕН Атанасија, Мартина, Мане, Мики, Марија и многу други деца и млади со церебрална парализа
Сите овие деца и млади луѓе го делат истиот проблем. Некои од нив имаат помали, некои имаат поголеми проблеми, некои можат да имаат и имаат поисполнет и понезависен живот, некои пак се апсолутно зависни од своите родители и од прошетка до прошетка, живеат помеѓу четири ѕида. Денеска е нивниот ден, ден на лицата со церебрална парализа
Ние не можеме да замислиме. Мислам на нас нормалните, непосебните, обичните. Ако само еднаш застанеме и со отворено срце, со интерес и желба да разбереме, погледнеме или присуствуваме во едно делче од нивниот живот, можеби ќе можеме барем да претпоставиме како изгледа да се биде родител на дете со толку многу посебни потреби. Дете кое целиот живот ќе биде зависно од нас, а ние постојано, дури и во најсреќните мигови, нема да можеме да ја избркаме од глава онаа помисла која не плаши повеќе од сѐ – помислата за иднината и за тоа што ќе биде со нашите деца после нас!
Повеќето родители на деца со попреченост не можат јасно да ја видат иднината на нивните деца, но сите посакуваат тие да го живеат својот живот со полни гради.
Додека родителите со „обични“ деца, се нервираат затоа што нивните деца не сакаат да станат од кревет сабајле, не сакаат да се облечат или да појадуваат, затоа што избегале од час, ја скршиле играчката или пак ја заборавиле новата јакна на игралиште, овие родители не се нервираат. Не, тие сакаат нивните деца да можат, а да не сакаат да станат, да се облечат, да ја заборават новата јакна на игралиште, да побегнат од сите часови.
Целиот текст прочитајте го ТУКА.