Американскиот претседаел Доналд Трамп нареди знамињата на федералните објекти низ САД да бидат спуштени на половина копје во чест на Доли Партон, која почина на 80-годишна возраст. Мерката ќе трае една недела, почнувајќи од 18 часот на 25 август.

Трамп ја опиша Партон како „една од најголемите кантри-пејачки“ и порача дека нејзината смрт е огромна загуба за милиони луѓе.

– Никогаш немало никој како неа, и никогаш нема да има. Почивај во мир, Доли! Светот те сака – напиша претседателот на својата платформа Truth Social.

Одлуката на Трамп доаѓа како дел од големиот бран почести за музичката икона, а знамињата веќе беа спуштени во Вашингтон по објавувањето на нејзината смрт. Повеќе американски сојузни држави и локални власти исто така најавија сопствени одлуки за спуштање на знамињата во нејзина чест.

Почит кон Доли Партон оддадоа и голем број познати личности. Меѓу нив се Пол Макартни, Мик Џегер, Линда Ронштат, Реба Мекинтајр, Синди Лопер и други големи имиња од музичкиот свет. Хилари Клинтон исто така се прости од Партон, а реакциите пристигнуваат од политичари, актери и музичари од различни генерации.

Особено внимание привлекува фактот што Доли во текот на кариерата внимателно избегнуваше да се врзува за политички партии. Според американските медиуми, таа го одбила и претседателскиот Медал на слободата во повеќе наврати, меѓу другото поради лични причини и затоа што не сакала нејзиното име да се поврзува со политика.

Нејзината смрт предизвика национална почит каква што ретко се гледа за музичар. Партон беше многу повеќе од кантри-пејачка – седум децении беше дел од американската култура, а зад себе остави и огромно хуманитарно наследство. Нејзината Imagination Library обезбеди стотици милиони книги за деца, а таа беше позната и по поддршката на медицинските истражувања.

The post ТРАМП ГИ СПУШТИ ЗНАМИЊАТА ЗА ДОЛИ ПАРТОН Цела Америка една недела ќе ѝ оддава почит на музичката легенда appeared first on plusinfo.mk.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради непочитување на националната химна, исвиркување на истата и нестанување при нејзиното интонирање од страна на навивачите на клубот.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради користење пиротехнички средства во текот на целиот натпревар (34 големи факели, 19 мали факели, 8 топовски удари, 14 светлечки факели).

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради националистичко скандирање.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради истакнување знамиња со навредлива и недозволена содржина, како и истакнување на знаме со нацистичка содржина за што веќе беа санкционирани од УЕФА.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради скандирања со навредлива содржина кон ФФM.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Шкендија АД поради одбивање да ги примат медалите, како и поради недоличен и деградирачки однос на фудбалерите и официјалните лица на клубот за време на церемонијата по завршувањето на натпреварот.

– Поведување дисциплинска постапка против ФК Силекс АД поради националистички извици и употреба на пиротехнички средства.

„Фудбалска федерација на Македонија изразува сериозна загриженост и разочараност од однесувањето на дел од актерите на натпреварот, особено од постапките на раководните луѓе на ФК Шкендија и фудбалерите кои директно го нарушуваат угледот на македонскиот фудбал и достоинството на едно финале кое треба да биде празник на спортот.

ФФМ вложи максимални организациски напори натпреварот да помине во фер, спортска и достоинствена атмосфера, со високи безбедносни и организациски стандарди. Наместо тоа, јавноста беше сведок на недолично и неодговорно однесување кое не смее да има место на фудбалските терени.

Недозволиво е раководни структури и поединци, наместо да придонесуваат за смирување на тензиите, да создаваат атмосфера на поделби, провокации и континуирано барање алиби за сопствените неуспеси, неспособност и незнаење“ – се вели во соопштението на ФФМ.

Парите и богатството не значат имање спортска и општа култура. Фудбалот и спортот воопшто бараат почит, одговорност и фер-плеј, а не провокации, навреди и поттикнување недолично однесување.

Комисијата утврди дека со однесувањето на претставниците на ФК Шкендија е изразен директен презир кон Фудбалска федерација на Македонија како организатор и носител на натпреварувањето, преку омаловажување на официјалниот протокол и институцијата која го организира натпреварувањето.

Истовремено, со одбивањето да се учествува во церемонијата за доделување медали, беше покажано непочитување и кон противничката екипа, бидејќи ваквото однесување претставува фактичко непризнавање на резултатот и омаловажување на постигнатиот спортски успех.

ФФМ оценува дека последното соопштение на ФК Шкендија е целосно неприфатливо, неосновано и во очигледна спротивност со утврдената фактичка состојба, со содржина која претставува навреда за здравиот разум и интелигенцијата на спортската јавност.

Фудбалска федерација на Македонија останува цврсто определена во намерата доследно да ги санкционира сите облици на недолично однесување, без разлика на клуб, поединец или функција“ – се вели во соопштението.

The post ШЕСТ ДИСЦИПЛИНСКИ ПОСТАПКИ ЗА ШКЕНДИЈА И ЕДНА ЗА СИЛЕКС Енергична реакција на ФФМ за скандалите на финалето на купот на Македонија appeared first on plusinfo.mk.

Времето на националистичките превирања од првите децении на минатиот век, на комплексниот спој на хрватски, српски, словенски, југословенски, јужнословенски… национализими, сега е уситнето, разбиено на двокомпонентни локални национализми, во случајот на албанскиот и македонскиот како (дали?) катализатор на коекакви сулуди политички, поточно политикантски, идеи на „лидерите“.

Зашто, ние можеме да се лажеме уште сто години, но (и) национализмот е директен производ на неизживеаните политичари – поточно политиканти – кои од него и за него живеат, сонуваат, болуваат… Несреќни луѓе, како што вели Матвеевиќ, но луѓе кои зад себе влечат орди задоени со зла крв, со знамиња што глумат политички идеи во чијашто основа, како проблем, секогаш лежи – другиот. Другиот како причина за нивните порази и неуспеси, за некоја и некаква непрежалена „историја“, за некое недефинирано минато или за неисполнети соништа. Тој и таков национализам стана наш постојан придружник од 1992 година наваму. Не дека го немаше и претходно, но во многу помали дози. И со него се расчистуваше бескомпромисно.

Се разбира, денес се поинакви времиња – времиња на компромиси, како што велат нашиве „познавачи“ на политиката. И компромиси се прават со сѐ: со криминалот, со корупцијата, со (не)моралот, со национализмот и неговите најлуди идеи… Но кога би останале само на „идеите“ а не и на насилните – често и крвави – националистички пирови.

Никаква утеха не е фактот дека национализмот и националистичките дивеења ги има речиси во сите земји во светот. Повеќе или помалку, во разни форми, некогаш ригидни а некогаш „цивилизирани“. Кај нас никогаш и ништо не е цивилизирано, зашто ако е такво тогаш недоволно го повредува другиот, не ја покажува омразата со сета барана сила, заради што манифестациите на национализмот мора да бидат груби, насилни, ако затреба и со примена на оружје и слични „прикладни“ средства. Секогаш е така, барем во Македонија.

Разликата помеѓу нас и другите е во тоа што во цивилизираните држави има стратегии и програми за спротивставување на тие појави. Кај нас и тоа што го има не се почитува. Напротив. Буквално секоја година по 2001-та, етничките и државните празници се бојно поле за ширење омраза и непочитување на другиот, на неговите симболи, чест и интегритет. И ни оддалеку немаме решение за тоа. Или – не го ни посакуваме? А и реакциите ни се секогаш исти: божем згрозување, божем чудење, барање итни реакции на надлежните државни органи…, понекогаш апсења и др. Чиста будалаштина зашто агресивниот, уништувачкиот национализам е секогаш програмиран, поттикнат, а често и наградуван, а „програмерите“ и инспираторите никој не ги гони!

Ние – односно многумина овде – на национализмот му пристапуваат „идеолошки“, партиски односно политички/политикантски, аматерски, дури (лажно) наивно. Па затоа и се осмелуваат да држат лекции дека „левицата“ кај нас влече „кон интегрирање на земјата во сојузот на западни демократии“ додека „десницата“ е за статус кво, односно дека „десницата“ стои „зад националистичка програма и реторика“, ама „левицата“ е за интегрирано општество? Па дури и дуи го сместуваат на – левица?! Но затоа цели партии (како ВМРО-ДПМНЕ и ВЛЕН) ги именуваат како – „националистичките партии“ за „етнички чисто општество“!?

Се разбира, и тоа се програмирани политикантски „анализи“ коишто не водат сметка дека национализмот кај нас станува сведоштво за политичко-моралниот (рас)пад на општеството, за немоќта на политичките елити и интелигенцијата конструктивно да се справуваат со најгорливите проблеми во државата. Тој национализам и неговото одлесно и неуко сместување ваму или онаму се претвора во нечија главна политичка алатка, во зол предвесник на нови и продлабочени „недоразбирања“ како смртна опасност за самата држава. И произведува „херои“. Многумина профитираа(т) од него, но сите избегнуваат да ги именуваат главните извори/инспиратори на тој национализам!

И за да не биде залудно спомнувањето на Крлежа и неговите „Заставе“: „Кога Ниче говори за народот или народноста, нему тоа му се потези со креда преку таблата, прашања што се решаваат со сунѓер, со бришење на еден потег со кредата врз таблата, а кога ние разговараме за бездните на хрватско-српско-бугарско-словенско-југословенската – крањска – јужнословенско-словенска или сесловенска смеса, каква е таа непремостливост од денешна перспектива, а да се разговара за тоа вчера или завчера критички, значеше да се проповеда на глувонеми…“!

Времето за кое пишувал Крлежа е сместено некаде пред стотина години. И ние, за жал, и понатаму раговараме како глувонеми, често сами со себе односно без соговорник, а и тој кој би нѐ слушнал којзнае што би си помислил. Или би го нарекол, најбезобразно, онака како претседателот на Собранието: „туѓо“!

Е па затоа сме овде каде што сме.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Знамиња appeared first on plusinfo.mk.

Набрзо потоа, сепак, беше откриено дека владата сакала да ја одбележи заедницата на нациите со Гренланд и Фарските Острови (автономни региони на Кралството Данска) со воведување официјални денови на знамето. Така, сега знамето на Гренланд се вее на јарболите на државата на Националниот ден на Гренланд на 21 јуни и знамето на Фарците на Националниот ден на Фарските Острови на 29 јули. Инаку, патем речено, резултатот на пребројувањето бил дека во Данска имало поставени 534 државни јарболи.

Законите за употреба на знамињата се честа тема на дебати, па и спротивставени мислења, во повеќе европски земји. Во Данска пред извесно време се водеше и медиумска дебата во врска со ова прашање. Многумина притоа изразија мислење дека на германското малцинство би требало да му се дозволи да го вее германското знаме во Данска. Всушност, еден дел од учесниците во споменатата дебата не ни биле свесни дека во Данска не смеете слободно да истакнувате друго национално знаме освен данското. Каква логика има во тоа, беше поставено прашање, на разни компании и организации да им е дозволено јавно да веат секакви знамиња, додека на малцинствата, без дозвола на полицијата, им се забранува да ги користат нивните знамиња во Данска.

Спротивставени мислења околу ова прашање не се реткост, како, на пример, меѓу членовите на екстремно десничарската Данска народна партија, кои ја отфрлаат идејата да се дозволи германското малцинство слободно да го вее германско знаме во Данска, барајќи полицијата да не биде премногу великодушна и често да ги одобрува поднесените барања за истакнување на германското знаме по разни поводи. Некои дури сметаат дека правилата во оваа област би требало и да се заострат, па да треба да се бара дозвола и за истакнување на знамето на ЕУ, знамето на ОН и знамињата на нордиските земји, иако тие би требало да имаат предност пред другите знамиња како што се турското, американското или германското. Како, всушност, би влијаело тоа на Данска, и на „данскоста“, кога би возеле низ Данска, гледајќи на јарболите и многу други бои на државни знамиње, а не само на данското знаме, со бел крст на црвена подлога – беше едно друго прашање поставено во истата дебата.

Присутните дилеми сепак не се мали. Како што вели Зигфрид Матлок, уредник на „Северен Шлезвигец“, весник на германското малцинство во Данска: „Бидејќи припаѓам на германското малцинство, не го сметам данското знаме, Данеброг, за мое знаме. Но, имам голема почит кон Данеброг и мислам дека тоа е многу убаво знаме“, нагласувајќи едновремено дека отсекогаш им се восхитувал на Данците за тоа колку го сакаат своето знаме и го користат како симбол на национално единство. Во голем број домови на германското малцинство во Данска, при разни семејни прослави ќе ги видите трите знамиња ставени едно до друго: данското, германското и знамето на ЕУ.

Од таа гледна точка треба да се исткане дека гордоста на нордиската соработка, еден вистински симбол на „нордизмот“, е да се покажат и јавно да се манифестираат националните државни знамиња, наредени на јарболи едно до друго, на заеднички собири, политички и научни конференции, културни манифестации и фестивали, на кои сите соседни нордиски земји добиваат еднакво внимание, посветеност и рамноправен третман. Нордиските знамиња, наредени едно до друго, живеат длабоко во свеста на модерните нордиски граѓани.

Варијациите на знамињата во регионот на „нордизмот“ ја покажуваат, всушност, заедничката историја на различните нордиски земји, како и нивните поранешни политички врски. Норвешка, која долго време ѝ припаѓаше на Данска, има знаме со истата основна боја како и данското знаме. Исланд и Фарските Острови, кои биле населени од Норвешка ѝ припаѓале на Норвешка, ги користат истите три бои, како Норвешка, во нивните знамиња. Шведска го одредила своето знаме, тргнувајќи најпрвин од данскиот крст, но подоцна избрала бои од државниот грб на Шведска. Финското знаме е засновано на шведското. Ниедно од овие знамиња не се предмет на оспорување, туку се симбол на националната гордост и меѓунационалната соработка. А според посебни закони за употреба на знамиња, е регулирано и истакнувањето на знамињата на националните малцинства.

Потребно е да се каже и некој збор повеќе и за националните малцинства. Се разбира дека тие постојат и во нордиските земји, „нордизмот“ воопшто не ги исклучува по никаква основа. Знамињата на националните малцински групи се сфаќаат токму како такви, како знамиња што симболизираат одредена етничка или јазична припадност. Но, не и отворен стремеж за припадност кон други држави. Голема е бројката на нордиски знамиња на националните малцинства. Да ги споменеме само знамињата на Самите, Ромите во Шведска, шведските Финци, торнедалските Финци и финските Швеѓани. Сите тие со гордост го истакнуваат своето знаме на датумите одредени со закон, но, и покрај различната пракса во нордиските земји, неприкосновеноста на државното знаме како национален симбол, за малцинствата е исто така закон, кој никој не го оспорува.

На собирите на албанското малцинство во Македонија, во канцелариите на нивните лидери во албанските политички партии и општински кабинети, албанското државно знаме е често поголемо по формат од знамето на ЕУ, и го покрива и местото предвидено, според закон, за македонското државно знаме, кое најчесто го нема.

Зјапа со своето отсуство. Му се дава ли на таков начин на македонското државно знаме да се извиши и да израсне во заеднички неприкосновен симбол на националното и државно единство? Да се извиши барем малку според европските придобивки и интеграции, на кои македонските Албанци толку често и здушно се повикуваат.

The post Знаме како симбол на национално единство appeared first on plusinfo.mk.

Македонија и Бугарија немаат територијален спор меѓу себе.

Колку што ми е познато, Скопје не преговара со Софија за излез на Черното Море. Имаше едно време кога сичките бехме за Варна, ама тоа, нели, беше само една глупава шега.

Не спориме ни за Белото Море, бидејќи се помиривме, нели, дека е грцко.

Македонија и Бугарија не спорат ни за тоа кој врв е повисок, Мусала или Кораб. Би било тоа еден пријатен спор, за промена…

Во основата на спорот меѓу Софија и Скопје е бугарското негирање на самобитноста на македонската држава и на идентитетот на македонскиот народ. И затоа секоја провокација што води кон омаловажување на Македонија и на Македонците е болна и на неа мора да се одговори, одлучно и достоинствено.

И гордо, нели.

Можам да разберам зошто претседателката Гордана Сиљановска Давкова не сакала да ги расипе сопствените позитивни импресии од разговорот со нејзиниот бугарски колега Румен Радев и затоа одлучила да не прави скандал во моментот кога сфатила дека на фотосесијата со домаќинот ќе се фотографира со бугарското и без своето македонско знаме. Но, претседателката морала да води грижа и за моите и за импресиите на илјадници македонски граѓани кои ќе ја погледнат таа фотографија, на која таа и Радев позираат насмеани, а нашето државно знаме – никаде го нема.

Нашите чувства се важни, бидејќи претседателката ја претставува својата нација секаде и во секое време и тоа е нејзината најважна уставна обврска.

Претседателката Сиљановска Давкова на телевизија Сител објасни што мислела и како постапила во критичните моменти.

„Кога тргнавме, мислевме дека ќе одиме во просторија за разговор. Одеднаш, кога влегов во просторијата, ги видов двете знамиња и требаше да размислам што да направам. Едната мисла беше дека можам да си заминам и ќе направев скандал, а другата беше дека домаќинот ги утврдил правилата и дека домаќинот греши, а не јас. Во тој момент решив дека е подобро сепак да не правам скандал“, вели таа.

Да бидам искрен, нејзината втора мисла и не ја разбрав баш најдобро, но не знам како на претседателката не ѝ паднала на ум трета, спасоносна мисла,  да побара пауза и да му каже на својот домаќин да се донесе македонското знаме. Доколку Радев одбиел да го стори тоа, во што се сомневам, тогаш Сиљановска Давкова можела да му каже – ако средбата нема формален карактер, тогаш нема ни потреба од формална фото сесија.

Претседателката Гордана Сиљановска Давкова можела да ја избегне непријатноста и без да предизвика скандал.

Можела, едноставно, да не се слика.

За да не ѝ кажат после – е сега можеш да се сликаш!

Луѓето од нејзиниот кабинет, кои не се или барем не би требало да се јабанџии, знаеле колку е чувствителна оваа средба меѓу Сиљановска Давкова и Радев. За тоа сведочи и овој дел од интервјуто на претседателката на Сител:

„Нема зошто да има одговорност на шефот на протоколот, бидејќи цело утро и амбасадорката и шефот на мојот протокол бараа контакт по телефон со шефот на протоколот на Радев, но тоа не беше можно. Дури ни кога влеговме, ниту на шефот на мојот протокол ниту на амбасадорката не им беше предочено дека според протоколарните правила за овој вид на посета, нема потреба од истакнување на знамето на гостинката“.

Ако добро разбирам, претседателката знаела дека патува во Софија без при тоа нејзиниот шеф на протоколот и нејзината амбасадорка да имаат било каков контакт со шефот на протоколот на Радев. Дури ни телефонски. Што е страшно, само по себе. И ако е така, тогаш навистина одговорноста за ризикот била само – нејзина.

Како и да е, штом нашата претседателка решила да не прави скандал во Софија и покорно да позира на фото  сесијата без македонското знаме, тогаш по нејзиното враќање дома требало да си седи мадро и да си молчи, а не од Софија да бара „објаснување“ за спорната фотографија со бугарското знаме.

Или, полесно е да се направи скандал во Скопје одошто во Софија?

The post Ако решила да не прави скандал во Софија, зошто направи во Скопје? appeared first on plusinfo.mk.

Не е прв пат бугарската дипломатија да поставува „замки“ пред помалку искусните македонски дипломати и да прави провокации со протоколот, како онаа во Софија, на неофицијалната средба меѓу претседателот Румен Радев и претседателката Гордана Сиљановска Давкова.

Мислењата на експертите што ги консултираше Плусинфо за тоа дали на фотографирањето на двајцата претседатели во кабинетот на Радев, покрај бугарското морлао да стои и македонското знаме, се поделени. Со оглед на фактот дека посетата на македонската претседателка не била од формален карактер, домаќинот немал обврска да го истакне и македонското државно знаме, велат некои. Најмалку како знак на добрососедство и добра волја, домаќинот требало да се потруди да го постави и знамето на државата од која доаѓа гостинката, велат други.

Но, сите се едногласни во оценката дека вистинското прашање не е како размислувала Софија и кој бил мотивот на Радев да не го постави македонското знаме, туку дали во такви околности Гордана Сиљановска Давкова требало да прифати да се фотографира со Румен Радев без своето државно знаме. Одлуката за тоа требало да ја донесе таа, заедно со луѓето од нејзиниот кабинет, кои биле должни да знаат како изгледа сцената на местото на настанот пред таа да се појави и да ја предупредат.

Плусинфо дознава дека нешто слично, но не и идентично, се случило на 24 и 25 мај 2021 година, при заедничката посета на претседателите Стево Пендаровски и Румен Радев на Рим, по повод Денот на словенските просветители Кирил и Методиј. Ситуацијата не е идентична, бидејќи средбата меѓу Силјановска Давкова и Радева била неофицијална, додека заедничката посета на Радев и на Пендаровски на Рим била официјално заедничко чествување на празникот.

Две недели пред настанот, Миле Бошњаковски, генералниот секретар на кабинетот на Пендаровски, ги посетил сите места предвидени за заедничко присуство на двајцата претседатели и со бугарски дипломати во ги договорил сите детали, меѓу другото и за „сценографијата“ на местата на средбите.

– Во такви околности, особено при средби и настани од официјален карактер, ништо не се остава на случајноста – објаснува Бошњаковски за Плусинфо.

Во рамките на заедничкото чествување на празникот, била предвиден и прием во Бугарската амбасада во Рим, на кој требало да присуствуваат Радев и Пендаровски. Било договорено и во таа прилика да се истакнат знамињата на двете држави. Пред приемот, Миле Бошњаковски го проверил местото на настанот и веднаш забележал дека недостасува македонското знаме. Во директна комуникација со Пендаровски, била донесена итна одлука македонскиот претседател да не присуствува на приемот, ако не биде поставено нашето државно знаме.

– Мојот впечаток беше дека самиот претседател Радев беше затекнат од ситуацијата. Дознавајќи за нашата одлука, тој се понуди самиот лично да го постави знамето. Како и да е, проблемот беше итно решен и средбата се одржа – раскажува Бошњаковски.

Оваа епизода покажува колку е важно за секоја средба на државниците внимателно да се подготват сите логистички, но и сите протоколарни детаљи, за таа да помине во најдобар ред.

The post ЛУЃЕТО ОД КАБИНЕТОТ ТРЕБА ДА ОТВОРААТ ЧЕТИРИ ОЧИ Еве како била избегната замка со знамињата во Бугaрската амбасада во Рим во мај 2021 година appeared first on plusinfo.mk.

По најавата дека амбасадарот на Република Бугарија, Желјазко Радуков, денеска е повикан на разговор во Министерството за надворешни работи и надворешна трговија (МНРиНТ), неофицијално дознаваме дека тој ќе биде примен од директорот на директоратот за регионални иницијативи, а не од министерот Тимчо Муцунски.

Дали ваквиот потег од министерот Муцунски е политичка порака кон нашиот сосед?

Како што е познато, претседателката Гордана Сиљановска Давкова најави дека ќе побара објаснување за фотографијата пред бугарското знаме направена во Кабинетот на претседателот на Бугарија Румен Радев во петокот во Софија.

Во петокот, на 13 септември Сиљановска Давкова во Софија имаше тет-а-тет средба и заеднички ручек со бугарскиот претседател Радев, по што таа присуствуваше во софиската опера каде на репертоар беше операта „Набуко“, во изведба на Македонската опера и балет. Фотографијата на која Сиљановска Давкова и Радев се ракуваат пред бугарското знаме во неговиот Кабинет, како што вчера информираа од Кабинетот на претседателката, не била дел од договорениот протокол за средбата, според кој, не требало да има фотографии во рамки на затворениот простор.

По ова следуваше повик до амбасадорот на Република Бугарија, Желјазко Радуков, на разговор во МНР. Но, за разлика од вообичаената пракса порано, кога амбасадорите на „важните“ земји беа примани на министерско и на премиерско ниво, очигледно е дека Муцунски одлучил да го спушти нивото на средбата на потребното – сепак, станува збор за прилика во која бугарскиот амбасадор е повикан да објасни како Софија ги разбира своите протоколарни обврски за средби меѓу шефови на држави на кои таа е домаќин.

Одлуката на Муцунски може да се разбере и на друг начин, велат упатените. Новиот шеф на македонската дипломатија веројатно не сака да наседне на провокацијата во Софија и од неа да се изроди непотребен политички конфликт, во моменти кога македонската дипломатија прави чекори кон нормализација на односите со Бугарија, настапувајќи при тоа со јасна позиција во поглед на уставните промени, клучното прашање на кое инсистира софиската дипломатија.

The post МУЦУНСКИ НЕМА ДА ГО ПРИМИ БУГАРСКИОТ АМБАСАДОР Радуков во МНР ќе објаснува за инцидентот со знамињата, ама на пониско ниво appeared first on plusinfo.mk.

Од однесувањето на Груби не може да се открие дали тој сакаше да сокрие дека на митингот не се вееше и државното знаме, а се вееја знамиња на други држави, на САД, на Турција и на други земји или можеби  сакаше да се тргнат знамињата од пред камерите за да ги „фатат“ функционерите на ДУИ и на коалициските партнери?

The post ДОЛУ ЗНАМИЊАТА БРЕ, НЕ ПРЕД КАМЕРИТЕ! Груби им даваше наредби на знаменосците на митингот во Скопје appeared first on plusinfo.mk.

Борис познат и како Саксобурготски бил погребан во Рилскиот Манастир. На неговиот погреб присуствувале делегации од сите три земји на силите на оската: Германија, Италија и Јапонија.

Борис починал од инфаркт во Софија, кратко по средбата со Хитлер во Берлин. Според една контроверзна и непроверена приказна од дневникот на германски полковник од тоа време вели дека докторите кои го лечеле, Германците Сајиц и Ханс Епингер, биле убедени дека тој починал од истиот отров кој бил најден во телото на грчкиот диктатор Јоанис Метаксас две години претходно.

За отровот биле потребни неколку недели за да предизвика смрт.

The post 📸 ЦАР БОРИС БИЛ ИСПРАТЕН СО НАЦИСТИЧКИ ЗНАМИЊА На социјалните мрежи се појави фотографија appeared first on plusinfo.mk.

На стадионот во Сан Себастијан кулминацијата достигна во 12 минута од дуелот кога на јужната трибина се појавија дваесетина палестински знамиња, со скандирање „Слобода за Палестина“ по што набрзо им се приклучи публиката и на другите трибините.

Симпатизери на Реал Сосиедад извикуваа и „Израел, земја на убијци“.

Реал Сосиедад објави во петокот дека нема да забрани изразување поддршка за Палестинците, откако ден претходно навивач на баскискиот вторлигаш Еибар беше приведен бидејќи истакна палестинско знаме на натпреварот против Хуеска.

Во Баскија, автономна покраина со 2.2 милиони жители на северот на Шпанија, силно е изразена желбата за самостојност, а со децении беше активна вооружената сепаратистичка група ЕТА. Многумина Баскијци се солидарни со стремежот на Палестинците за самостојна држава и се противат на израелската окупација.

The post „СЛОБОДА ЗА ПАЛЕСТИНА!“, „ИЗРАЕЛ, ЗЕМЈА НА УБИЈЦИ!“ Баскијците силно ги поддржуваат Палестинците appeared first on plusinfo.mk.