Денеска на 76 годишна возраст по кратко боледување почина новинарката Билјана Мартиноска.

Мартиноска, која работниот век го помина во „Нова Македонија“, беше дел од онаа генерација новинари кои беа целосно предадени на својата професија.

Веста за смртта на Билјана Мартиноска ја објави нејзината ќерка Ана.

Мартиноска остави неизбришлива трага во покривањето на темите од културата. Таа работеше во времето кога културните рубрики на весниците и на радиодифузерите имаа по најмалку 7-8 новинари, затоа што тоа беше еден од најважните елементи во борбата за идеи, културен напредок и за нови дострели што ја водеше македонското општество и во времето на поранешната федерација и потоа како независна држава. Билјана Мартиноска беше важен сегмент во мисијата за „културно описменување“.

Погребот ќе буде утре од 1о часот на гробиштата „Бутел“, а еден час претходно нејзиното тело ќе биде изложено во капелата

The post ПОЧИНА НОВИНАРКАТА БИЛЈАНА МАРТИНОСКА Беше успешна во мисијата за „културно описменување“ appeared first on plusinfo.mk.

Веста за земјотресот, како што подоцна дознав, прв ја испратил во Белград дописникот на „Политика” Јован Поповски, којшто со помош на еден поштар преку телефонски столб воспоставил врска со својата редакција. Веста ја презеде агенцијата Танјуг и набрзо проструи низ цела Југославија и ширум светот.

Првите слики на ужасот

Некаде околу 14 часот со џип на шумското стопанство пристигнав во Битола, а оттаму со воз тргнав за Скопје. Кај Богомила железничкиот сообраќај беше стопиран, за да може спасувачките екипи од внатрешноста побрзо и несметано да стигнат во Скопје. Со помош на мојата новинарска легитимација се приклучив на една таква екипа и по долго возење, околу 21 часот, влеговме на еден перон на железничката станица, која беше преполовена и од нејзината внатрешност се вадеа жртвите.

Дента беше дадена наредба сите жени, деца и старци да се евакуираат од градот. Струјата беше во прекин и само со џепни ламби можеше да се оствари движењето на настраданото население. Во мракот се извикуваа имиња на најблиските и од секаде допираа викотници на жени кои ги оплакуваа своите загинати или ранети. Илјадници жени, деца, старци беа седнати во блиското паркче во очекување на долгите железнички композиции кои непрекинато заминуваа во разни градови во Македонија и Југославија. Бидејќи беше воведен полициски час, секое движење низ градот беше забрането.

Живот по нови правила

Движејќи се низ сиот тој метеж го слушнав гласот на таткото на мојата тогашна девојка, сегашна сопруга, кој го беше евакуирал семејството за Бјеловар, Хрватска. Тој беше потполковник во ЈНА и ноќта беше на задача со војската да ги обезбедува централните пунктови на градот. Од него дознав дека нема настрадани во моето семејство, куќата го издржала потресот. Со негова помош се упативме кон Булеварот ЈНА, каде во паркчето биле сместени моите најблиски.

Се пробивавме во ноќта низ ридови од урнатини кои го попречуваа движењето. Тогаш сфатив дека од нашето и мое Скопје останале само некакви белези кои тешко можеа да се распознаат. Наликуваше на град на духови. Пред хотелот „Бристол” наидовме на првата вооружена војничка и полициска патрола која што ги обезбедуваше околните објекти од евентуалниот налет на крадци и разбојници. До нас допре строга војничка наредба: – Стој! Следеше одговор: – Застанав! Потоа нова наредба:- Приближи се на пет метри и легитимирај се! Другите нека останат на место.

Откако заврши идентификацијата, продолживме кон стоковната куќа „Беко”. Речиси на секои стотина метри беа поставени слични патроли кои што по истата проверка дозволуваа натамошно движење. Тогаш сфатив дека од тој ден животот во градот ќе се одвива по такви правила. Некаде по полноќ стигнавме до мојата улица Народен фронт и во паркчето легнати на послани ќебиња, меѓу стотина други соседи го пронајдов моето семејство. Потполковникот Алојз Суша продолжи со извршување на своите должности.

„Нова Македонија“ се крена како феникс

Утрото се јавив на своето работно место. Зградата на НИП „Нова Македонија” и Печатницата беа тешко оштетени и редакцијата беше привремено сместена во голем војнички шатор, во дворот на Клубот на пратениците. Тука беа поставени неколку маси со машини за пишување. Бидејќи во тој период поголем број од вработените се наоѓаа на годишен одмор и не беа во состојба да се вратат во Скопје.

Редакцијата започна со работа во преполовен состав. Главниот уредник Тошо Поповски по одржаниот состанок со уредниците донесе одлука, независно од околностите, весникот „Нова Македонија“ да продолжи со излегувањето, разбирливо на помал број страници, а печатењето да се изврши во Приштина, во печатницата на „Рилиндија”.

Следниот ден „Нова Македонија” повторно се најде во рацете на своите читатели. Беше тоа вистински новинарски подвиг во такви услови да се издаде дневен весник. Посебни заслуги за тоа имаа прекалените графички работници кои по цена на своите животи од оштетената печатница ги извлекоа потребните оловни слогови.

Со оглед на тоа што не постоеја никакви семејни услови за престој и исхрана, ние новинарите целото деноноќие го минувавме во редакциските шатори.

Една недела подоцна беа расчистени просториите на работничката менза што се наоѓаше во ниската градба спроти печатарскиот погон и Редакцијата се пресели тука. Во меѓувреме, пристигнаа и другите вработени, па во комплетен состав во горе-долу понормални услови ја продолживме нашата работа.

Скопје вест број еден во светските медиуми

Тие дни Скопје стана централна тема на светските медиуми. Во почетокот тие добиваа извештаи од македонските и југословенските гласила, а потоа испратија свои специјални новинарски екипи од лице место да известуваат за трагедијата. Меѓународниот прес-центар беше сместен во паркчето спроти Градската болница и тука можеа да се видат новинари од сите континенти.

Често пати им помагавме како водичи и домаќини да дојдат до одредени институции кои беа лоцирани во шаторски населби, во разни делови на градот. Особено активни во тој период беа Кризниот штаб и организацијата на Црвениот крст, каде што секојдневно се издаваа официјални соопштенија за настраданите, за помошта што пристигнуваше од сите страни на светот, како и за активноетите околу раечистување на урнатините.

Големо охрабрување за граѓаните на разурнатиот град беше посетата на југословенскиот претседател Јосип Броз Тито кој што заедно со советскиот лидер Никита Хрушчив извршија обиколка на најнастраданите реони. Во таа прилика Тито ја искажа познатата изјава дека Скопје повторно ќе се обнови со помош на целата југословенска заедница и со солидарноста на целиот свет.

И навистина, помошта почна да пристигнува од сите страни: лекови, храна, шатори, градежна механизација, дрвени бараки. Скопје прерасна во едно огромно градилиште. Покрај ЈНА, во помош пристигнаа советски и американски војници, кои со своја механизација вршеа отстранување на урнатините. Од медиумски аспект тоа беше првокласен настан: во време на силна блоковска спротивставеност и антагонизам можеше да се видат како советски и американски војници едни покрај други, по пеколно сонце, работат на отстранување на земјотресни последици.

Трагедијата на колегата Бане Ковач

Па, сепак, сметам дека огромна улога во отсликот на димензиите на скопската катаклизма, одиграа новинарите. Тие, во најкритичните моменти по земјотресот беа насекаде со своите лични сведоштва. Со часови и денови, додека земјата се уште се тресеше, ги исчекуваа резултатите на спасувачките екипи, во обидот да се спасат човечки животи. Честопати заедно со спасителите се испикуваа под скршените бетонски блокови каде што имаше знаци на преживеани лица. Се радуваа како деца кога од купиштата бетонско железо ќе се извлечеше човечко тело кое се уште даваше знаци на живот.

Во моите сеќавања, една од најпотресните сцени на која присуствував, беше извлекувањето на жртвите во една урната четирикатница, спроти хотелот „Арапска куќа“. Во таа зграда живееше мојот прв уредник Бане Ковач, еден од доајените на македонското новинарство. Кога се случи земјотресот тој се наоѓаше на службен пат во Унгарија. Веста за потресот му ја соопштиле неговите унгарски колеги. Но, им било болно да му кажат дека неговата зграда е срамнета со земја и дека има многу жртви.

Додека патуваше кон Скопје, од урнатините беа извадени мртвите тела на неговата сопруга и едното дете, додека по другите две негови деца се уште се трагаше. По пристигнувањето Бане имаше можност само да изврши идентификација и закоп на своите најмили. Од гробиштата тој веднаш се упати кон својот разурнат дом, во исчекување да ја дознае судбината на другите две деца. Бане Ковач со рацете зариени во косата тажно го следеше извлекувањето на жртвите. При секое пронајдено тело притрчуваше кон спасителите и откако ќе констатираше дека се работи за некој негов загинат состанар, со плач ќе го испртеше до камионот во кој се товареа жртвите. Дури третиот ден од земјотресот, некаде околу 14 часот беа извадени телата на неговите две деца. Скршен од болка Бане, при неподнослива јулска жега, не успеа да се задржи на нозе. Падна во бесознание.

Последната слика на која се сеќавам како во некое бунило беше масовното погребување на жртвите на една посебна парцела на гробиштата “Бутел “. Избезумени граѓани трчаа од еден ископ до друг,во надеж дека ќе успеат барем да препознаат некој од најблиските. Во еден момент го забележав Бане Ковач како лежи на еден ископан гроб со раце раширени да ги опфати во родителска прегратка и последно испраќање своите чеда и својата сопруга. Лежеше така неподвижно до квечерината, додека јата гаврани во низок лет кружеа над непрегледната земјотресна гробница.

(Преземено од „Новинарски хронопис“ на Георги Ајановски. Насловот, поднасловот и меѓунасловите се редакциски.)

The post ЕДНА ТРАГЕДИЈА И МНОГУ НОВИНАРСКИ ПОДВИЗИ Скопскиот земјотрес во сеќавањата на новинарската легенда Георги Ајановски appeared first on plusinfo.mk.

Дали е доволно за поведување судска постапка повикувањето на ‘предизвикување сериозни телесни, или умствени повреди на членовите на групата’?

Дали насилното ревидирање на македонскиот идентитет, македонскиот јазик и македонската историја, што го прават договорите со Грција и со Бугарија и Преговарачката рамка со ЕУ не предизвикува сериозни умствени и духовни повреди на Македонците, што се пројавуваат и со физички повреди?

Тоа што денес нам, на Македонците, ни се случува за многумина е културен, идентитетски геноцид, без разлика дали некогаш воопшто ќе се води судска постапка. Ги убиваме сопствените внуци и нивните деца, ги убиваме како поддршка на политиките за натамошната демакедонизација на Македонија и создавање нова ‘лабораториска нација’.

Не молчете, – кој молчи, тој се согласува. Сега е време кога треба да се зборува, да се пишува и да се дејствува“.

Ова го пишува академик Љупчо Коцарев од Македонската академија на науки и уметности (МАНУ) во својата колумна со наслов „Повик за отпор“,  која ја објави весникот „Нова Македонија“.

Покрај другото, Коцарев пишува:

„Тргнувајќи од потребата за проактивен одговор на дипломатската офанзива однадвор и понизниот и заплашувачки пристап однатре, но и од нужноста Македонија достоинствено и подготвено да одговори на неправдите, денес ќе пишувам за правното, историското, социјалното и фигуративното значење на терминот геноцид.

Целата колумна прочитајте ја ТУКА.

The post ПОВИК ЗА ОТПОР Да се поведе судска постапка за идентитетскиот геноцид врз Македонците со договорите со Грција и со Бугарија, предлага Коцарев appeared first on plusinfo.mk.

„Што се однесува до политичките импликации, тие се поврзуваат со манифестираниот и често нагласено повторуван еднонационален пристап, навестувајќи некаква посебна национална сопственост. Не беа во мал број изјавите од Артан Груби и други негови колеги дека тој проект е идеја, дело и реализација на албанските политичари во Македонија, фактички на ДУИ, фалејќи го Али Ахмети како главен идеен проектант. Еуфоријата оди дотаму што не беа нескриени некои изјави дека тој ќе им послужи за натамошно развивање на албанските делови од Република Македонија“, пишува Колемишевски во текстот под наслов „Државна тајна со меѓунационални непознаници“.

Манифестации на директен албански национализам се среќаваат речиси на една третина од сегашната траса кон Охрид, забележува авторот и додава:

„На тој дел од патот (кој не е автопат) се веат албански знамиња со јасна порака дека тоа е дел од Албанија. Градоначалникот на Тетово својот град го именува како главен град на Албанците во Македонија. Не многу одамна во Кичево, кадрите на ДУИ славеа десетгодишнина од денот кога ‘Кичево стана албански град’. Наведените примери може да упатуваат на мислата дека не е исклучена национално-политичка злоупотреба и на новата траса“.

Колемишевски вели дека трасата на овој коридор е ’рбетот на македонската држава.

„Она што го има кажано Крсте Петков Мисирков дека основата на македонскиот јазик е потегот Велес – Прилеп – Битола, важи и за окосница на македонската држава. Анатомијата на нејзината географска положба кажува дека релацијата Куманово – Скопје – Велес – Прилеп – Битола – Ресен – Охрид – Струга е централниот пат околу кој се одвива развојот. Ова е ’рбетот, а кон него се двете белодробни крила – Западна и Источна Македонија. Кога кон оваа магистрала би се поврзале помодерни патишта кон Бугарија, а ги има кон Грција и Србија, тогаш би се рекло дека Македонија е целосно поврзана со себеси, а со самото тоа и со светот“, пишува Колемишевски за „Нова Македонија“.

Целата колумна на следниот ЛИНК.

The post ЌЕ ДОБИЕМЕ ЛИ АВТОПАТ СО ПОСЕБНА НАЦИОНАЛНА СОПСТВЕНОСТ? Колемишевски за дилемите околу Kоридорот 8 appeared first on plusinfo.mk.

Кои сте бре вие и од која дупка излеговте? Вие, неписмените а возгордеани (колку понеписмен, толку повеќе се цени!) способни само за дрпни-лапни, без разлика дали се колнете во чесниот крст или во чесната полумесечина? Тешко им на писмените меѓу вас! Кои сте бре вие, за кои Македонија е само добро платена хонорарна работичка, part time job што треба да ја одработите за вашите партиски и глобалистички газди, а ги запоседнавте собранијата, заседанијата, форумите и агорите, фондовите, фондациите за култура, министерствата, владите, трибините, плоштадите, па гракате во еден ист хор со враните што го најавуваат светското царство на постхуманитетот?

(…)

Кои сте бре вие, довчерашни препродавачи на пипер и лук, и како дојдовте до тоа на Кванташки во Брисел и Вашингтон да препродавате историја, свети мошти и национални архетипови, па поднесувате амандмани за геополитика, ботоксирање на историјата и за еколошки чисти историски буништа, кои од вас ги бара пречистата блудница Европа, на која матката ѝ е истенчена од историски киретажи и абортуси на цели народи?

(…)

Ах, што не е жив Гане, да ви каже кои сте, од А до Ш (па обвинете му ја поезијата за говор на омраза): арамии, абдали, акмаци, болигазовци, бесрамници, бесчесници, витосници, вопери, влекачи, гниди, гадурии, грабачи, давајгазовци, драпајколчишта, дибеци, ѓурултаџии, ѓонобрази, ѓозбојаџии, евнуси, евтинџии, есапчии, жонглери, жганови, живодери, замети-зачисти-забриши, испичутури, изроди, измелезени, јавашлии, јагмаџии, јаничари, килави, курташаци, ќесеџии, незадоени, наакани, неранимајковци, острастени, ороспикефлии, отчовечени, паликуќи, простаци, подлизурковци (прдежи со претензии за громови), растурикуќи, разумогубители, распојасани, сеирџии, сезнајковци, сенештари, токмаци, тепајкамајковци и тепајтатковци, ќарлии, ќелеши и ќелепури, ујдурмаџии, утки, учкур-костумлии, фејсбук-фанариоти, фалшиви, фалсификатори, хохштаплери, хајкачи, хулници, цензори, цепеници, цепидржави, чауши, чатпатлии, чедоубијци, шалабајзери, шарлатани, шутраци!

Целата колумна на Венко Андоновски можете да ја прочитате на следниот ЛИНК.

The post КОИ СТЕ БРЕ ВИЕ, ОД КОЈА ДУПКА ИЗЛЕГОВТЕ? Жестока колумна на Венко Андоновски за неписмените препродавачи на историјата appeared first on plusinfo.mk.

Работниот век го помина во „Нова Македонија“, а подоцна беше на чело на првата македонска новинска агенција „Макпрес“. Долги години беше дописничка од Атина и дел од тимот извонредни новинари во Надворешната рубрика на весникот (Филип Симоновски, Свето Серафимов, Велко Коцев, Душко Малевски, Милчо Коцев, Гроздан Попов).

Како многу млада таа беше дел и од редакцијата на „Нова Македонија“ која работеше во теренските услови покрај шатори во деновите по земјотресот во Скопје 1963. Подоцна стана дел од Надворешната рубрика и таму го достигна својот професионален зенит, а нејзините надворешнополитички анализи, коментари и репортерски извештаи беа истакнати. По пензионирањето Митревска се повлече живеејќи во близина на Скопје.

Погребот ќе се изврши утре (17 март), во 11 часот на гробиштата „Бутел“ во Скопје.

The post ПОЧИНА НОВИНАРКАТА НЕВЕНКА МИТРЕВСКА Беше доајен на македонското новинарство appeared first on plusinfo.mk.

Со Законот за јазиците, како и во практиката, употребата на македонскиот јазик во државните институции и органи, како и во општеството, постепено се ограничува и се деградира. Еден говорител на јазик на популација од 20 отсто има поголеми јазични права во практиката од уставното право на македонските говорители. Тоа ја релативизира до степен на укинување обврската на граѓаните на Републиката да го учат македонскиот јазик и да го употребуваат во практиката.
Македонскиот јазик, со Законот за јазиците е маргинализиран, до толку повеќе што и Инспекторатот и Агенцијата имаат првенствено функција да ја спроведуваат и да ја штитат употребата на албанскиот јазик на сите нивоа и во сите институции во државата, а не да се грижат за македонскиот јазик кој нема ограничувања, според Уставот, за да биде употребуван во државата, индивидуално и институционално.

Наместо да се донесе најнапред Национална стратегија за македонскиот јазик, или национална стратегија за статусот и употребата на македонскиот јазик како државен јазик и на другите јазици во Републиката, се носи само нов Закон за употребата на македонскиот јазик. Повеќе предложени законски решенија го ставаат македонскиот јазик во несоодветна позиција.

На пример, со овој нов Закон се предвидува за вршење инспекциски надзор над примената на Законот да се основа Инспекторат за употребата на македонскиот јазик, во состав на Министерството за култура, со својство на правно лице, за разлика од Инспекторатот предвиден со Законот за употребата на јазиците кој е орган на Министерството за правда. Веќе со оваа законска мерка се гледа дека Инспекторатот и Агенцијата предвидени со Законот за јазиците се однесуваат на албанскиот јазик, а не и на македонскиот. Инспекторат во рамки на Министерството за култура ќе има подреден статус и ингеренции во однос на Инспекторатот во рамки на Министерството за правда.

Целата колумна на овој ЛИНК.

The post ДВОЗАКОНИЕТО ЌЕ ЈА ЗГОЛЕМИ КОНФУЗИЈАТА НА ДВОЈАЗИЧНОСТА Академик Ќулавкова ги критикува решенијата од новиот Закон за употребата на македонскиот јазик appeared first on plusinfo.mk.

„Може да биде на Бугарите, на Србите, на Грците, на Власите, на кој било народ на планетата земја. И на Хутите и Тутсите и на кое било поголемо племе во џунглата, иако племето не е народ“, пишува Панде Колемишевски во својата колумна под наслов „Чие е македонското востание“, објавена во „Нова Македонија“ .

Колемишевски вели дека не нашол сили и начин да провери од кога при одбележувањето на тој славен ден во македонската историја им е избришано името на тој народ и на земјата, територијата на тој народ. „Не сум сигурен, а и не верувам дека тој анационален трик е изведен во времето на првото СДСМ. Не можам да тврдам дека е тоа направено во времето на ВМРО-ДПМНЕ на Љупчо Георгиевски или на Никола Груевски, доба кога нивната партија ја омаловажуваше и се обидуваше да ја фалсификува историската борба на македонскиот народ за своја слобода и своја држава во Втората светска војна“, пишува тој.

Може да се сомневам, но немам доказ дека е тоа од времето на одродениот СДСМ, од времето на Зоран Заев кога тој и партијата бесрамно, на тацна, ги предадоа во бугарски раце идеалите на генерации и придобивките на македонскиот народ, извојувани низ крв и борба.

Панде Колемишевски Колумнист во „Нова Македонија“

Колумнистот се сомнева дека „атентатот врз придавката“ е извршен по склучувањето и стапувањето во сила на Охридскиот рамковен договор, по кој Македонците го изгубија приматот во земјата во која се мнозинство и кои мнозински учествуваа во Втората светска војна.

„Оттогаш нема народи туку има граѓани. Но би било крајно глупаво востанието да се одбележува под име ‘на граѓанското востание’“, пишува Кoлемишевски.

The post ЧИЕ Е МАКЕДОНСКОТО ВОСТАНИЕ? Колемишевски прашува кој го избриша името на народот што го крена востанието на 11 октомври 1941 година appeared first on plusinfo.mk.

Историчарот Петре Камчевски потсетува дека Хаџивасилев бил роден на 21 декември 1922 година во Кавадарци.

– Во родниот град завршил основно образование и нижа гимназија, а гимназија во Битола. Во 1937 година станал член на СКОЈ, а во 1940 член на КПЈ. Се запишал на Правниот факултет, но отпочнувањето на војната го спречила да го продолжи образованието. Јасмин е еден од најактивните организатори на НО движење во Тиквешијата. Учествувал во формирањето на првиот партизански одред во Тиквешијата во 1941 година и ја читал партизанската заклетва, а истата година станал и член на МК на КПЈ за Кавадарци, а бил и секретар на МК на СКОЈ во Кавадарци – информира Камчевски.

Во 1942 година  ги уредувал весниците „Воено комунике“ и „Политички листок“.

– Учествувал во формирањето на партизанскиот одред “Добри Даскалов“ и баталјонот “Страшо Пинџур“, а во декември 1943 година бил заменик политички комесар на Втората македонска ударна бригада. По војната ги уредувал весниците “Социјалистичка зора“ и “Партиски живот“. Во 1952 година  бил избран за пратеник во Собранието на СФРЈ, а бил и главен и одговорен уредник на весникот “Нова Македонија“. Во мај 1967 година Јасмин бил избран за претседател на Собранието на Р. Македонија, а на таа функција го затекнува и смртта на 1 август 1968 година – вели Камчевски.

Напишал и објавил голем број на трудови меѓу кои, “Одраз израз“, “Противречностите на социјализмот“, “Свртени кон човекот“, “Социјалистичка распределба спрема трудот“, “Голема историска пресвртница“ и многу други.

The post РЕВОЛУЦИОНЕР, БОРЕЦ, ДОАЈЕН НА МАКЕДОНСКОТО НОВИНАРСТВО 99 години од раѓањето на Јасмин appeared first on plusinfo.mk.

Тој предупредува на опасноста од забуни во македонската историја доколку се отстрани одредницата „бугарски“ пред „фашизам“, во описот на настаните и (зло)делата извршени во Македонија за време на Втората светска војна.

– Ние, Македонците, не сме го измислиле фашизмот! Во историјата со тој термин се омеѓува едно време, еден период кога се случувале настани и дела што драматично влијаеле на целиот свет. Со ревизија на македонската историја, како што се обидуваат да наметнат бугарските политичари (а нашите, македонските прифаќаат) не можеме да ги исправиме грешките што ги направила Бугарија во своето минато. Дури и во нивните историски документи е запишано дека Бугарската комунистичка партија се борела против фашистичката влада на Филов и на царот Борис. Фашизмот и нацизмот се системи што постоеле и се преплетувале во еден важен период од историјата на 20 век, но не може да се направи генерализација, туку во секоја земја што го прифатила си има одредени карактеристики. Па, во историјата се зборува за италијански фашизам, германски националфашизам, унгарски фашизам, фашистичка влада на генералот Петен во Франција, па и за фашистичка влада на Бугарија, што логично имплицира на период на бугарски фашизам. Притоа, доколку се избрише квалификативот „бугарски“ пред „фашизам“ во македонските учебници и споменици, може да се создаде заблуда кој ги извршил злоделата за време на Втората светска војна во Македонија: како холокаустот на Евреите, отсечената глава на Невена Георгиева -Дуња, убиствата на ваташките младинци… Утре Бугарија може да побара да признаеме дека, всушност, Македонците во Македонија ги сториле тие злодела… Во историјата не се генерализира – сѐ си има време и простор. Македонските политичари загризуваат преголем залак, сметајќи (без размислување) дека со ревизија на сопствената историја ќе постигнат некаква актуелна политичка цел – вели историчарот Тодор Чепреганов.

The post МАКЕДОНЦИТЕ НЕ ГО ИЗМИСЛИЛЕ ФАШИЗМОТ Чепреганов предупредува на опасноста од бришење во историјата appeared first on plusinfo.mk.