Под светлината на стотици запалени свеќи и со песните што ги знаеше цела Македонија, Скопје вчеравечер му оддаде последна почит на пејачот Владо Јаневски. Илјадници граѓани се собраа пред арената „Борис Трајковски“, каде со тишина, солзи и музика се простија од уметникот кој остави длабока трага во македонската поп-музика.

Платото пред арената беше исполнето со почитувачи, пријатели и љубители на неговата музика. Немаше долги обраќања. Немаше големи зборови.

Наместо тоа, вечерта ја исполнија неговите песни, кои присутните ги пееја во еден глас. Во рацете држеа свеќи, а во мислите спомени поврзани со музиката што со години беше дел од нивните животи.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Кафе пауза (@kafepauza)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Skopjeinfo.mk (@skopjeinfo.mk)

Саундтрак на генерации

За многумина, Владо Јаневски не беше само пејач. Неговите песни станаа саундтрак на генерации. Ги следеа луѓето низ љубови, разделби, радости и тивки животни битки.

Токму затоа собирот пред арената беше многу повеќе од комеморација. Беше средба на луѓе обединети од истите спомени.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Скопје1 / Skopje1.mk (@skopje1mk)

Песни што станаа колективна меморија

Во текот на вечерта неколкупати одекна долг и искрен аплауз. Не како збогување со една кариера, туку како благодарност за десетиците песни што останаа дел од колективната меморија.

Јаневски ќе биде погребан денеска на Градските гробишта Бутел. Сите кои ќе сакаат да се збогуваат со Владо за последен пат, ќе можат тоа да го направат во капелата на Градските гробишта во Бутел во периодот од 10 до 11 часот. Погребот ќе следи веднаш потоа, на гробиштата во Бутел, објави „Авалон“.

The post 📽️ СВЕЌИ, СОЛЗИ И ПЕСНИ ЗА НАЈГОЛЕМИОТ ЧАИРСКИ РОМАНТИЧАР Скопје во еден глас му кажа „благодарам“ на Владо Јаневски appeared first on plusinfo.mk.

Фановите на македонската музичка легенда, пејачот и текстописец Владо Јаневски, кој почина на 66 – годишна возраст во Скопје, ќе се простат од него во 20 часот, пред Арената „Борис Трајковски”, каде ќе му оддадат последна почит со песни и свеќи.

Настанот го организира продукцијата „Прагма“, која ги повика сите што ја сакале музиката на Јаневски да бидат дел од вечерта исполнета со спомени и емоции.

„Да го испратиме со песна, тишина и љубов. Неговите мелодии ќе останат да живеат, бидејќи големите уметници никогаш не исчезнуваат“, порачаа организаторите.

По кратко боледување, на 66-годишна возраст во понеделникот, 29 јуни, почина познатиот музичар и пејач кој себе остави богата музичка кариера со безброј хитови кои ја одбележаа македонската поп-музика во изминатите неколку децении.

Цела естрада се простува од Јаневски. Меѓу имињата кои напишаа емотивни пораки за последно збогум се Калиопи, Игор Џамбазов, Елена Ристеска, Тамара Тодевска, Тијана Дапчевиќ, Каролина Гочева, Слаткар, Влатко Лозановски, Дарио, Ребека…и многу други.

The post ВЕЧЕР НА СЕЌАВАЊЕ ЗА ВЛАДО ЈАНЕВСКИ Обожавателите ќе се соберат пред Арена „Борис Трајковски“ appeared first on plusinfo.mk.

Тоа се клучните проблеми кои во досегашните четири продолженија на серијалот „Каде исчезна македонската естрада“ ги анализираа Ана Костовска, Григор Копров, Александар Масевски, Васко Спасоски, Антонио Димитриевски и Катерина Евго, познати имиња од македонската музичка сцена.

Јазичната бариера не е пресудна

Големата битка на музички пазари е и на меѓусебна борба на различните јазици на кои се пее. Тоа, пак, води кон дилемата дали јазикот создава непремостливи тешкотии македонски пејач да се пробие надвор од земјата, дали публиката повеќе сака српски, хрватски или англиски јазик?

– Не мора да значи дека е пресудна јазичната бариера. Понекогаш токму таа автентичност што ја носите од својот крај умее да ве „продаде“. На пример, Скопскиот џез фестивал издава доста локални изведувачи, кои прават непопуларна џез-музика и тоа е една друга голема битка за освојување на пазарот – вели Катерина Евго од „Пасворд продукција“.

Од тој аспект, Македонија може да се пофали со неколку успешни приказни:

– Меѓународниот успех на домашните бендови како Кирил Џајковски, Дубиоза Колектив, Суперхикс, се доказ дека ете, со многу труд и промоција, можеме да дојдеме до успех. Но, кај нас не се пишува за оваа тема. Ние немаме музички медиуми. Дури и во рамки на редакциите, оние кои работат со музика се или последни, или, едноставно, недостасуваат музички новинари – заклучува Евго.

Нови медиуми, нова шанса

За крај на ова истражување, фокусот го поместивме кон оние кои веројатно оваа тема најмногу и ги засега – младите. Луѓето кои со години творат во оваа област предупредуваат дека и иселувањето на младите во последните деценија и половина дополнително го осакатија македонскиот музички пазар. Салите веќе не се полнат како порано, интересот опаѓа, а младите неповратно се приклонуваат кон новите медиуми.

– Ако пред десетина години постоеја 50 локали во земјава каде пејачите можеа да настапуваат, сега има едвај десетина такви. Едноставно, нема доволно публика во некои градови – открива Васко Спасоски.

Но, работите во Македонија се менуваат, со или без државна стратегија. И допрва ќе се менуваат. Пазарот не знае за стоп, гледачите пред малите екрани и слушателите на радијата се жедни за домашна музика, домашни серии, еден добар домашен квиз, еден стих на македонски јазик. И додека ние се прашуваме за тоа каде исчезна македонската естрада и дали има шанси таа повторно да заживее во концертните сали и во мејнстрим медиумите – додека дебатата за „правилата на игра“, за државната стратегија, за општествениот статус на музичарите и за другите прашања што живот значат се сведува на разговор ва глуви – се создава и ширум се отвора еден нов свет, светот на новите медиуми.

Додека чекаме да ја вратиме нашата музичка и забавна продукција во живот, интернетот, Јутјуб, ТикТок и Спотифај им овозможуваат на младите да ја пласираат својата музика и да ги покажат своите таленти некаде „таму“, некаде „отаде“, во светот на „незнајното“. Додека кај нас, локално, во нашите општини, градоначалниците на рака им даваат илјадници евра на ѕвездите од регионот, за сите свечени и други згодни пригоди да бидат „збогатени“ со старо-новите цеци-меци, нашите млади артисти бараат место под сонцето во универзумот на „глобалното село“.

Младите македонски музичари сè повеќе се вртат таму каде што е присутна нивната публика – кон Јутјуб, ТикТок, Спотифај и другите интернет платформи, кои на некој начин веќе ја пополнуваат празнината. Дали е тоа нова шанса за нашите артисти? Тоа е тема за нашето следно истражување за иднината на македонската музичка продукција.

The post Чао Македонијо, се гледаме и се слушаме на интернет! appeared first on plusinfo.mk.

– На крајот на краиштата, нека нè „бомбардираат“ интернационални ѕвезди, зошто да не? Камо среќа секоја година да ни доаѓаат Били Ајлиш, Ед Ширан, Луис Капалди, Адел или Дуа Липа … А ние, наместо тоа, овде расправаме за Цеца, која го собира кајмакот од Македонија-вели Александар Масевски, композитор и продуцент.

Што беше тоа квалитет?

Темата што е квалитетно а што не е, е сензитивна. Дотолку повеќе што за тоа нема цврсти критериуми, а често, всушност, дебатата за квалитетот се сведува на дебата за вкусови, нешто за што, нели, не се расправа.

– Живееме во време кога за најдоброто се вика најлошо, а за најлошото – најдобро. Порано имаше изградено критериуми, сега нема – вели славниот македонски композитор Григор Копров.

Огромна улога при одлучувањето што сакаме да поттикнеме, а што не, игра и немањето соодветен критериум за тоа што треба да се турка и да се експонира, вели композиторот Александар Масевски и додава:

– Секако, личниот вкус за музика кај одговорните игра огромна улога. И често не се работи само за бизнис интереси, односно за исполнување на желбите на слушателите и на гледачите, туку и за природна склоност кон одреден стил на музика, сакале ние тоа да си го признаеме или не.

Нашите соговорници се искрени и признаваат дека кога зборуваме за потребата од форсирање на домашната продукција, не треба да зборуваме само за квалитетот.

– Зарем верувате во илузијата дека поддршката на своето и на своите, во земјите околу нас, но и пошироко, се темели само и само на квалитетна музика?! Тврдам дека не. Од тој аспект, нашите музичари не можат да се изборат во непропорционалната борба на наплив на музичка продукција од соседството – објаснува Масевски.

Интересно е тоа што експертите велат дека премногу интензивното „сервирање“ музика на српски и на хрватски јазик кај нас, особено во последните десеттина години, доведе до тоа македонската публика навистина да го смени вкусот.

– Не би рекол дека македонските пејачи не се популарни, би рекол дека не се доволно ценети. Овдешната публика повеќе сака да слуша музика на туѓ јазик, односно на српски и на хрватски, отколку на својот мајчин јазик. Не беше така пред десет години. Имаме преголема застапеност на туѓа музика кај нас, на разни начини. Навистина ми е криво што нашата публика повеќе цени туѓо отколку домашно – вели Васко Спасоски, музички менаџер.

Имаме пет пати помал пазар од соседите, па што?!

Македонија сепак е изолирана земја, по многу параметри. Тоа влијае и на пазарот, кој е мал, сметаат нашите соговорници. Но, тоа не беше проблем кога Македонија беше дел од единствениот културен и сценски простор на поранешна Југославија. Зошто е тоа проблем во денешнава дигитална ера?

– Не може еден изведувач да биде постојано на исти места, со иста музика. Пазарот брзо се исцрпува, па останува можноста изведувачите да одат во соседните или во странски земји – вели Катерина Евго.

Втора опција е да се подобрат условите за домашните музичари, за тие полесно да „дишат“:

– Отсуствува и природната потреба, која ја имаат и земјите околу нас, па и генерално земјите во светот за своите музичари, на нашите музичари, артисти, композитори и продуценти да им се овозможат пристојни услови за живот и покрај фактот што е евидентно дека Македонија како пазар е четири до пет пати помала од сите земји коишто ја опкружуваат. Со тоа што немаме никаква стратегија, всушност, осудуваме една цела фела на пропаст – категоричен е композиторот Масевски.

Можно е и силно да се активира македонската дијаспора и да се настапува таму со концерти. Иако нашите соседи имаат поголема дијаспора.

– Зошто е српската естрада силна? Меѓу другото и затоа што нивната дијаспора е распространета скоро по целиот свет. Нивните пејачи одат во странство, настапуваат пред своја публика и потоа вложуваат во своите кариери – објаснува Васко Спасоски.

Како и да е, не им е лесно и на нашите соседи, но тие сепак опстојуваат со „терање на своето“.

– И соседните земји не можат да се пофалат со подобра ситуација кога станува збор за нивните музичари. Зборувам за квалитетната музика. Не зборувам за интерпретатори на туѓа музика. Можеби се делумно подобри затоа што се поголеми пазари и тука е можноста за повеќе концерти, но нема ништо без многу напорна работа и без силна промоција – заклучува Катерина Евго.

(Утре: Чао Македонијо, се гледаме и се слушаме на интернет!)

The post Дали политиката ни ја кројат скриени турбофолкери? appeared first on plusinfo.mk.

Реминисценциите на годините на експлозија на домашна музичка продукција од крајот на 20 век, како несомнено државен и политички проект, го наметна прашањето дали постои можност таа ситуација да се повтори и има ли начин државата да интервенира за да го зајакне македонскиот музички пазар, кој е четири до пет пати помал во однос на соседните земји од поранешна Југославија. Може ли домашната продукција да се избори за свое место под сонцето, да опстане и со искрен труд да продуцира успешни приказни?

Државната стратегија и т.н. експорт-бироа

Сите експерти што ги контактиравме се согласуваат дека ни недостасува државна стратегија за развој на оваа област. Во таа стратегија, веројатно, прашање број еден би било ограничувањето колку и како ќе се слуша нашата, а колку странската музика:

– Државата во сите овие минати децении не изгради стратегија со која ќе ги заштити македонските музичари и нашата музика од агресивниот наплив на шунд од соседството. Тоа се решава со закони, а секако и со малку поголема самосвест. Чувството за поголема почит, за протежирање и експонирање на своето, кај нас едноставно не постои – смета Александар Масевски, познат композитор и продуцент.

Националната стратегија не е „топла вода“, туку нешто што може да се преземе од развиените европски земји. Катерина Евго, пи-ар и менаџер во познатата „Пасворд продукција“, ја протежира идејата за т.н. експорт-бироа:

– Има една иницијатива меѓу издавачките куќи од регионот, а тоа е да се пренесе искуството од развиените европски земји и кај нас да се развие официјално музичко експорт-биро. Тоа е пракса во сите развиени земји, особено во Европа. Не е случајно тоа што шведската музика е популарна во последните децении. Или да го земеме Исланд за пример – вели Евго.

Во едно такво експорт-биро би се вмрежиле буквално сите, продуцентските куќи, спонзорите и државата.

– Овие земји, Шведска и Исланд, имаат исклучително развиени државни канцеларии, кои работат само на промоција на сопствената музичка сцена надвор од земјите. Им се помага на локалните музички артисти со финансии, со обуки, со вмрежување, со контакти. Таа пракса веќе постои. Значи, ништо не е случајно – додава таа.

Понижувачките хонорари и музика „од хоби“

„Пасворд продукција“ е една од ретките, ако не и единствена куќа која во моментов вложува во млади пејачи и во групи од разен калибар во земјата. Тука влегува и андерграунд-сцената, која е посебно понижена и е приказна за себе. Продукцијата работи, но за да се прошири пазарот, треба да имаме повеќе продуцентски куќи, повеќе концерти, повеќе албуми. Накусо, потребна е целосна стратегија.

– Фактори се државата, свеста, образованието, културата, финансиската моќ. Музичката индустрија не е хоби, не е среќа некому да се погоди, туку е индустрија со повеќе сегменти и сите треба да функционираат како еден систем – објаснува Евго.

Можеби најтажниот ефект од оваа невмреженост и изолираност на сцената се ниските хонорари на македонските естрадни ѕвезди. Па така, тие мораат да основаат други бизниси, а музиката да ја тераат „од хоби“, што на крајот влијае и на нејзиниот квалитет.

– Оставени на милост и немилост, македонските музичари и артисти веќе долг период дишат на жабри – директен и искрен е Александар Масевски.

Срамот е голем кај ѕвездите, па не е ни чудо што голем дел од нив свесно одбија да зборуваат за Плусинфо на оваа тема. Можеби тоа најдобро го илустрира сведоштвото на познатата глумица и пејачка Ана Костовска:

– Последен пат се појавив на Макфест во 2018 година и се чувствував понижена и на погрешно место. Тоа ќе биде навистина последен пат, доколку луѓето кои ги водат тие приредби не бидат сменети со други, нови луѓе, со свежи идеи и без алчноста за заработка како овие досега. Нема потреба да спомнувам имиња, сите знаат кој е кој и што се случува. Нашите фестивали се срамотни. Од тие причини естрадата е исчезната. Но, секогаш постои надеж дека работите ќе се сменат на подобро.

Не може општина без Цеца

И хонорарите можат да бидат регулирани со закон, ако тоа државата го потегне тоа прашање:

– Верувам дека, барем за сега, за жал, нема да се спречат гостувањата на „ѕвезди“ како Цеца и нема да се зголемат хонорарите на нашите ѕвезди, за тие да можат да живеат од музика. Тоа е суровата вистина. Се надевам дека во блиска иднина ќе се изнајдат механизми кои на некој начин ќе ги стават под контрола настапите на артистите од соседството и ќе резултираат со бенефит за домашните артисти – објаснува Александар Масевски.

Во овој „бизнис“, во кој царува турбофолкот од соседството, често, парите се даваат на рака. А корупцијата најмногу е присутна кај спонзорите, кои, според некои шпекулации, дури и до половина од парите си ги делат со издавачите. И сето тоа никој не го гледа, бидејќи турбофолк ѕвездите од соседството ги полнат летните сцени во македонските градови.

– Видете, не е проблем тоа што Цеца пее во Македонија, проблем е што за таа Цеца општината без проблем ќе плати 50.000 или 100.000 евра за нејзиниот настап, а за македонски изведувач им е проблем да платат пристојна сума, не велам висока. Јас не велам дека Цеца не заслужила голем хонорар, но немој да ги потценуваш и да ги навредуваш нашите пејачи со смешни хонорари – вели музичкиот менаџер Васко Спасоски.

Кога странските ѕвезди би го плаќале данокот од хонорарите, сè би било поинаку. Зошто тоа не е така? Или зошто тие што вистински вложуваат во естрадата не се ослободени од некои даноци?

– Затоа што тоа не е регулирано со закон. Кој кога сака и како сака влегува во државата и прави концерти. Кога би плаќале данок, а не парите да ги земаат на рака, тогаш би било поинаку. И конечно, ако се регулира прашањето на застапеноста на домашната продукција во медиумите, верувам дека популарноста на домашните ѕвезди би била слична со оние од регионот. А фирмите кои вложуваат во естрадата треба да бидат ослободени од данок – вели Антонио Димитриевски.

(Утре: Дали политиката ни ја кројат скриени турбофолкери?)

The post Понижувања за нашите ѕвезди, кеш на рака за разни цеци-меци appeared first on plusinfo.mk.

Антонио Димитриевски е познат македонски шоумен и телевизиски водител. Тој вели дека евтините турски серии и разните телевизиски шоуа од регионот им носат сигурни пари на телевизиите, но го уриваат достоинството на гледачите.

– Политиката, во спрега со медиумите, е најголемиот виновник за тоа што имаме ваква естрада. Таа не е воопшто лоша по квалитет (не по квантитет), но сè додека во прајм-тајмот, од 18 до 23 часот, немаме сопствена домашна продукција од забавен карактер, ток-шоуа, забавни емисии, сè додека телевизиите вложуваат во турски серии и во дебатни емисии, македонската музика нема да има видливост – смета Димитриевски.

Исплатливоста и брзиот ќар изгледа сè уште го имаат последниот збор, дури и во големите телевизиски куќи.

– Наместо да вложат во сопствена продукција, поисплатливо и наметнато им е да ги купуваат програмите од странските телевизии. Тоа значи дека проблемот не е во естрадата, не е во домашната продукција на музика, забавни емисии, серии и слично, туку во промоцијата и во пласманот на нашето – смета Димитриевски.

Од каде потребата дури и странскиот шунд да се воздигнува до степен на божество? Каде е мерата во нашето општество?

– Тука влегуваат во игра и медиумите, кои, чест на исклучоците, најчесто бомбардираат со шоу програми и вести за ѕвездите од соседството, кои се глорифицирани до степен на богови и се толку „важни и квалитетни“ личности, што се известува дури и за свадбите на нивните деца, за снаите, за зетовците итн. Патетика на тони, а за мене поразувачки е што зборувајќи за темава, морам да се соочам со фактот дека зборувам за „ѕвезди“ кои кај мене не будат никаков интерес, ни восхит и чијашто музика лично воопшто не ја слушам. Небаре зборуваме за некои ѕвезди од светски калибар – резигнирано вели композиторот Александар Масевски.

Не мораш да правиш домашни серии, законот вели – можеш и да нахсинхронизираш?!

Погрешната политика на државата кон естрадата воопшто можеби најдобро се отсликува со третманот на прескромната домашна продукција на телевизиски серии и забавни емисии. За разлика од соседните земји, каде што доминираат серии и емисии од домашна продукција, во Македонија има едно погубно законско решение: ако нахсинхронизираш турска или каква било серија, тоа законски се смета за домашна продукција. И оп, „квотата за култура“ е исполнета.

– Закон има и кај нас, но направија финта, нахсинхронизацијата на турските серии да се третира како сопствена продукција. Тоа никако не може да биде продукција. Всушност, политиката тоа им го дозволи на телевизиите, за да ги стави под свое. Таа симбиоза му наштети на естрадниот, но и на културниот и во поширока смисла, на националниот идентитет на Македонија – додава Антонио Димитриевски.

Србите, на пример, освен што имаат завидна филмска продукција, имаат и серии и разни други шоуа. Во Грција, пак, има ред.

– И во Грција има турски серии. Но, нив можеш да ги гледаш до 15.30 или до 16 часот. Од 18 до 23 часот, времето кое го нарекуваме прајм-тајм, е резервирано за програми од домашна продукција: серии, квизови, забавни емисии, ток-шоуа – објаснува тој.

Дека кај соседите многу сериозно се третира домашното, макар тоа било неквалитетно, потврдува и Григор Копров:

– Нема тука нешто специјално за мудрување. Кога сте во Словенија, или во Хрватска, на пример, слушате дека радијата и медиумите пуштаат главно нивна, домашна музика. Бев во Шибеник, таму речиси и да не можеш да слушнеш ништо друго освен хрватска музика – вели тој.

И Александар Масевски смета дека тоа е прашање на стратегија.

– Кога сме веќе кај земјите околу нас, зошто не се угледаме малку на нивната стратегија? Најголем дел од музиката што ја пуштаат тие е од сопствена продукција, од домашни артисти – вели тој.

Има ли шанса за „реинкарнација“?

Македонските музички ѕвезди се безмалку невидливи. Со мали исклучоци, нивните концерти се ретки и малку посетени. Хонорарите се понижувачки. Од друга страна, во рацете на ѕвездите од регионот, кои ги полнат летните концертни сали, се слеваат огромни пари, главно дадени на рака. И тука нема данок, нема никакви давачки кон земјата домаќин. Нема подобра промоција за општината, а и да се исперат пари од разни „спонзори“, од тоа да се викне некоја старо-нова „цеца“ од регионот и да се преплати.

Зошто по ова сме уникатни во регионот? Како тоа го прават нашите соседи? Или, уште подобро, како една Шведска или Исланд стануваат фактори во светската музика? Каква е таа државна стратегија која би можела ги вмрежи куќите, со закон да ги крене хонорарите, за да не мораат музичарите од Македонија да бидат само „хобисти“?

Можно ли е, на некој начин, да се угледаме на стратегијата на македонските власти од 1970-тите години, кога македонската музичка сцена буквално е подигната како државен проект? Да се посетиме: заради потребите на Македонското радио, во 1960-тите години се мотивираат домашни музичари да репродуцираат странска музика, а веќе во 1968 година почнува Скопскиот фестивал, кој во наредните 10 години ќе промовира неверојатно богата и за тогашните ју-стандарди извонредно квалитетна музичка продукција. Кога човек ги слуша тие незаборавни хитови, па и хитовите во златните години на Макфест и од другите „фабрики“ за производство за македонска музика, му се наметнува прашањето – може ли да се повтори еден таков потфат?

(Утре: Понижувања за нашите ѕвезди, кеш на рака за разни цеци-меци)

The post Прајм-тајмот резервиран за политичари, за турски серии и за турбофолк „богови“ appeared first on plusinfo.mk.

Плусинфо разговараше со неколку имиња од домашната индустрија, за да осознае каде исчезна онаа блескава поп-естрада од крајот на минатиот век, хитовите на Скопскиот фестивал и на Макфест, македонските имиња од кои некои доживеаја и интернационална промоција.

Македонската музика протерана во „ситните саати“

Буквално сите соговорници, речиси во еден глас, велат дека понижувачкиот однос на медиумите во спрега со политиката во Македонија, кој резултира со тоа во прајм-тајм периодот од 18 до 23 часот да не можеме да слушнеме и да видиме речиси нешто домашно, го нема во ниту една соседна земја, кои имаат богати продукции затоа што умеат да си го тераат „своето“.

– Вистина е дека македонската естрада е исчезната. Нема веќе ниту еден респектабилен фестивал каде што познати и помалку познати пејачи достојно би се претставиле. Она што остана од фестивалите се приватни гранапчиња на неколкумина, кои јас ги нарекувам музичка мафија во Македонија – вели популарната глумица и пејачка Ана Костовска, која во моментов е на снимање на новиот филм на Теона Митевска во Белград.

Можеби најгорлив проблем се програмите на телевизиите, но и на радијата, каде што тешко се пробива било што македонско, велат нашите соговорници.

– Нема издавачи. Не се купува це-де. Пуштете радио, во 24 часа нема ниту еден час македонска музика. Тоа мора системски да се реши. Мора во приватните радија да има некој што ги познава работите – вели Григор Копров, еден од најпроминентните македонски композитори.

Познатиот композитор и долгогодишен продуцент Александар Масевски открива како радијата прават „финта“ за да ги исполнат „квотите“ и домашна музика пуштаат само од полноќ до рано наутро, додека во меѓувреме преовладуваат шунд и странска музика.

– Јас лично не слушам многу радио, немам баш време за тоа, но од она што го слушам кога возам автомобил, знам дека на некои радиофреквенции одвреме-навреме се пушта македонска музика во текот на денот, но најчесто можете да ја слушнете од полноќ до раните утрински часови. Тоа е, всушност, генералната слика што ја имаат и моите колеги на оваа тема. Се надевам и сакам да верувам дека има радиостаници низ Македонија кои тоа го прават малку поинтензивно во сите периоди од денот – вели Масевски.

Според него, за ова да се смени, мора да реагира државата, бидејќи ЗАМП не може да влијае на уредувачката политика на радијата и на телевизиите.

– Во условите кои нè опкружуваат, сметам дека ЗАМП работи на најдобар можен начин, правејќи прогрес и од аспект на новата технологија која ќе овозможи уште поефикасно работење и ќе ја унапреди самата организација. ЗАМП ги штити авторските права не само на македонските автори туку и на авторите од целиот свет. И само колку за појаснување, нема никакво влијание на изборот на песни што се пуштат на радиостаниците. Изборот се базира само на програмската и на уредничката политика во самите радија – истакнува Масевски.

Кога последен пат сте виделе македонски видео-спот на телевизија?

И додека радијата ја „кријат под тепих“ домашната музика, телевизиите, со мали исклучоци, веќе одамна се откажаа од топ-10 листите и какви било други емисии за промоција на македонската музичка продукција.

– Денес, дури и да сакаш да промовираш некој млад пејач, немаш начин како да го направиш тоа. На која телевизија има македонски спотови? Каде има емисија со топ-10 хитови? За една песна да стане хит, мора да биде слушната. Еве, сега ќе дојдат и „Макфест“ и други фестивали, но јас не знам дали ќе имаме прилика да слушнеме нешто од сето тоа – вели Копров.

Со идентичен став е и Васко Спасоски, менаџер на пејачот Влатко Лозаноски. Според него, предност без исклучок имаат ѕвездите од регионот.

– Дали се доволно застапени нашите пејачи во медиумите? Нормално дека не се. Да не зборуваме за телевизиите. Кажете ми кога последен пат сте погледнале македонски видео-спот на телевизија? Јас искрено не можам да се сетам. Слично е и со електронските медиуми. Тие би дале предност на новите гради на Цеца, отколку да објават соопштение дека Антониа Гиговска, на пример, снимила нов спот – вели Спасоски.

Понижувањето е толку големо, што нашите пејачи гостуваат главно по утрински емисии.

– Кој е крив? Па, политиката. Политичарите се главните ѕвезди, за жал. Која и телевизија да пуштите, само тие се таму, од утро до ноќ. Нема музички телевизии, нема емисии, нема ништо. За да ги промовираат своите песни, пејачите мора да одат по утрински емисии. Не е ли тоа тажно? – прашува Спасоски.

(Утре: Прајм-тајмот резервиран за политичари, за турски серии и за турбофолк „богови“)

The post Медиумите рокаат туѓа музика, мафијата работи, државата без стратегија appeared first on plusinfo.mk.