Меѓутоа ние, барем според европски скандали, сме држава-преседан и по многу други нешта: политички криминал и корупција, политичко силеџиство и партократија…, а одамна и по бескрупулозното труење на сопствениот народ. Но, прво за првото.

Имено, чекајќи ја одлуката за првиот „преседан“, оној за претседателката на Врховниот суд, дојде вториот: одлуката на Управниот суд за враќање на бившата претседателска на старата позиција во Судскиот совет. А за парадоксот да биде поголем, (и) таа ја оценува оваа постапка како „почеток на враќање на довербата во судството“ (sic!). Остаревме со нови почетоци на „подмладоциве“!

Но, старо-новата „претседателка“ рече и многу повеќе: „Лично сметам дека пресудата на Управниот суд е првиот чекор кој влева надеж дека правдата е достижна и сметам дека тоа е почеток на враќањето на довербата на граѓаните во судството. Нашата работа и сите заложби ќе останат декларативни ако правдата не е видлива и ако граѓаните не можат да ја видат“. Нешто слично како и претседателката на Врховниот суд и оној анонимнион „професор“, ветувајќи дека главата ќе нѐ заболи од толку многу правда. Или „правда“, како сакате.

Меѓутоа, ако „преседаните“ кај нас вообичаено имаат парадоксална димензија, тогаш примерот со старо-новата претседателка на Судскиот совет е еден од нив. Не само заради фактот што лично „претседателот“ на државата предложил стручна соработничка – и партиска активистка! – без ден судско искуство за член на Судскиот совет, која потоа авансираше дури до претседателка на истиот…, туку и заради сегашното јавно воодушевување сосе министерски аплаузи што повторно ќе ја имаме истата стручна соработничка за претседателка на Судскиот совет. Која ќе го среди македонското судско! Алелуја.

Еднаков парадоксален преседан е и целиот „случај Палевски“ и, за жал, политизацијата и вулгаризацијата на грозоморното убиство на млада девојка и возрасен човек, што во македонското општество промовираше нов тип на јавен линч, особено од страна на надлежни државни институции. Се отиде дотаму министер на полиција да бара забрана на политичка партија заради осомничениот (во бегство) претседател на таа партија!

Дел од „медиумите“ пак отидоа и многу чекори подалеку интимизирајќи се со „Вања и Панче“, со нивниот „Палчо“ (со кој, повеќето од нив, тукуречи до вчера пријателуваа и соработуваа), никому не му пречеше – освен на проф. Калајџиев! – сатанизацијата и јавното поименично черечење на сѐ уште само осомничен човек, па ни огромните „дупки“ што почнаа да се појавуваат во истрагата итн. Како сите, преку намерното опструирање на презумпцијата на невиност на осомничените, а особено на главниот осомничен, да сакаа(т) тој нивен „Палчо“ да се здобие со што повеќе аргументи дека во земјава нема да има фер судење и да бара да не биде екстрадиран!

Или, зошто никој не именува виновник (или виновници) во еднакво грозоморниот скандалозен „преседан“ вика „случај Онкологија“, па и во „преседанот“ викан „случај Тетово“ и пожарот во модуларната болница, или „случајот Ласкарци“ итн.? Или и тие случаи ќе ги реши старо-новата стручна соработничка со „враќање на довербата во судството“?

Но, за парадоксот со овие „преседани“ да биде поголем, па и поужасен, ако баш сакате, е фактот што и власта, и медиумите и целото општество остануваат целосно рамнодушни кон најгрозоморното масовно убиство во државава – аерозагадувањето. Сите претходно спомнати скандалозни „преседани“, но и најновите од типот на М-НАВ, Чебрен, Ќосето и други, се детска игра во споредба со жртвите што (ќе) ги зема гасната комора викана Македонија! Дури и Ќосето, кој со стотина ликвидирани „непослушници“ е „мачкина кашлица“ и (повторно) добива – споменик! Но сега на целосно погрешно место. Првото му беше посоодветно.

Ќосето, имено, дефинитивно треба да си го најде местото некаде во близината на Владата, ако не баш точно пред неа. Зашто тој е мало дете во споредба со размерите на ова масовно убиство со загадувањето што оваа власт – но и претходните! – со години им го сервираат на македонските граѓани! Местото на македонските градови на самиот врв на светската листа на најзагадени градови апсолутно преминува во континуирано и од никого непопречено и несанкционирано убиство на сопствениот народ од невидени размери.

Министерството за животна средина и онаа – дефинитивно комична – „госпоѓа министерка“  се само уште една скандалозна цртичка во масовната и долготрајна еколошка трагедија во државава. Се сеќавате на оној претходниот, „гливонемиот“, кој не знаеше ни два збора македонски? А знаете со каков „дил“ стана министер?

Како и да е, овој државен орган дефинитивно се претвори во уште едно „радио милева“ на препорачани мерки кои ионака никој не ги спроведува. Наместо ургентна краткорочна офанзива во борбата против ваквите димензии на страотно загадување, вклучувајќи ги тука намалувањето на прилив на население во главниот град, намалување односно ограничување на движењето на возилата, најстрога контрола на квалитетот на возилата во јавниот превоз, дефинитивна забрана на нови градежни активности во Скопје итн., тие препорачуваат кои лица да бидат ден-два ослободени од одење на работа! И одвај чекаат загадувањето да се намали за некој милиграм на метар кубен и да ги укинат и најбаналните „мерки“ за заштита на повозрасните и болните лица.

Зарем навистина на државава ѝ треба цело едно министерство трансформирано во вклучувач на црвени или жолти аларми? Или, ако баш морате, слушајте го „надлежниот“ директор на инспекцијата за заштита и неговите приказни за „епизоди“ во загадувањето во државава!

Посебна приказна во оваа гасна комора е „кметицата“ на Град Скопје која бави со формирање партија и со кавга со јавноста дали ќе се објавуваат како меродавни мерењата на IQAir или   WAQI или некој трет, небаре разликата од 1-2% во резултатот прави голема разлика.

И речиси по правило медиумите ваквите димензии на аерозагадувањето ги поврзуваат со маглата или зсагревање на домовите со огревно дрво, па дури наоѓаат и лекари кои тоа ќе им го потврдат, а за последиците од истото зборот погубни редовно го ставаат во наводници. Што сакаат да ни кажат со тоа? Дека тоа е релативно, дискутабилно, наша измислица…?

Но најстрашното е што граѓаните и на ова свикнаа, веќе ни е „нормално“ секојдневно да бидеме труени од криминалните „економски“ потенцијали на земјава и нивните „странски инвестиции“. Полека ја прифаќаме државава и како гасна комора, како уште едно неминовно зло залегнато на овој простор. Зло што поприма сѐ позастрачувачки димензии, зло што полека но сигурно одзема животи. Кога некој би се осмелил да ја филмува поновата историја на Скопје, но и на Македонија, во изминативе триесетина години, недвојбено би направил хорор филм! Со елементи на ефтин политички трилер.

The post Македонија како гасна комора appeared first on plusinfo.mk.

Спомнат во еден прилично „растеглив“ но, би рекол, и доволно прецизен контекст од страна на секогаш отворениот холандски амбасадор во Македонија како можна опција за надминување на реалните македонски проблеми, тој – менталитетот – веднаш стана главна „фора“ за македонските политикантски мудреци. Иако тие, де факто, го разбраа како што им одговараше, а не во изворното и интерпретираното значење на зборот.

Дури и претседателот на државата (малите букви се реален одраз на неговото реноме во домашната и меѓународната јавност!) се фати на јадицата на „менталитетот“ и побрза да ни го сервира не само како негово туку и како одамна очекувано откритие – еурека! – па и откровение. Алелуја!

Не знам зошто чекал да нѐ „просветли“ до самиот крај на мандатот, или тоа ќе му биде адутот за повторната кандидатура? За којашто, патем, се премислува трипати дневно и повторно не знае дали вторпат ќе се кандидира. Но, да не го спомнеше ова „откровение“ холандскиот амбасадор, со што повторно ќе се кандидираше човеков? Со кои подвизи? Оној со експресното потпишување на Кривичниот законик, со „жалопојките“ за покачената плата, со она срамно „чествување“ во Ваташа, со еднакво новото „откритие“ дека во земјава владее висока корупција…, со што?

И како од толкаво интервју на холандскиот амбасадор тој, но и другите „мудреци“, го запаметија само – менталитетот? И си го „преведоа“ на својот локален провинциски јазик. Зошто, на пример, не ги цитираат неговите зборови дека „Се чувствувам разочарано зашто кога дојдов тука пред повеќе од четири години сметав дека земјата е на вистинскиот пат. Сега, во изминатата година и половина или две години, тоа повеќе не го гледам“?! Или дека би бил „добар совет за земјата да биде исклучително внимателна во зачувувањето на својата прореформска демократија, заштита на слободата на говорот, да ја зачува релативната независност на медиумите… Без овие работи каков било напредок не можен“ и др.

Или зошто никој не ги спомнува неговите отворени критики на власта, посочувањето на криминалот и високата корупција итн.? Па затоа што со „неодредената“ формулација на амбасадорот Коп дека „Најитната работа која е потребна е да се смени менталитетот“ можат да се прават секакви конструкции и манипулации. Какви што и се правеа. На сметка на амбасадорот, се разбира, и знаејќи дека тој нема понатаму да се впушта во полемики или дообјаснување што и како мислел.

Но, амбасадорот добро мислел и, сепак, прецизно се изразил. Тој никаде во интевјуто не говори за македонскиот народ како инстанца којашто треба да си го смени однесувањето односно „менталитетот“, уште помалку говори за криминалот и корупцијата на народот или за „неприфатлив политички притисок“ вршен од страна на народот. Зарем мисли на народот кога говори за „сериозно сомнителните процедури околу Коридорот 8“, за „хаосот во Судскиот совет, а и неодамнешните амандмани на Кривичниот законик“? Неговиот говор е јасен и прецизен и низ овие факти тој точно посочува на кого мисли: на власта, на Владата односно извршната власт, на судската власт, на Собранието итн.

Затоа оние памфлетски обиди на дел од „мудреците“ да манипулираат со овие зборови и да снесат ново кукавичко јајце сместувајќи нѐ сите во кошот на менталитетот се безобразни. И срамни. И вулгарни, ако баш сакате, и недолични за луѓе на сериозна возраст. Зашто ние со ништо не сме придонеле во дивеењето на оваа мафијашка власт, во нивните криминали и корупција, ние не сме го потпишале таинствениот договор за Коридорот 8 и не сме гласале сомнителни измени на Кривичниот законик. Точно се знае чии дела се тие, и не само тие.

И не, ние никако не сме очекувале холандскиот амбасадор отворено да каже „дека само избори и промена на власта се решение“ бидејќи тој тоа секако го кажа – само на дипломатски начин! – и бидејќи тоа сега е единственото можно решение за оваа земја. Но, промената на „менталитетот“ е апсолутно неопходна, но чија? Дали не треба да се промени ваквиот лажлив менталитет односно однесување што ја извртува смислата на туѓи изјави и манипулира со нив? Дали не треба да се промени тој провинциско-поданички менталитет на слугување на власта, па макар и криминална? И дали тука некој се обидува својот личен менталитет да го проектира врз целиот народ?

Зашто, конечно, суштината на поимот менталитет се однесува на личен или групен начин на размислување и однесување, на особен став на една личност или група. Но не и на цел народ, што би било нонсенс и чиста алхемија. И како воопшто може цел еден народ, па нека се и само два милиони единки, да има ист менталитет? Или, кој би бил менталитетот на 70 милиони Французи или 80 милиони Германци?

Од друга страна, концептот на менталитетот е само една компонента на општиот концепт на реформулирање на културата, проследена со претстава за јазикот и спознанието. Концептот на менталитетот оперира со „тоа што си“, а не со тоа што „го правиш“, што во суштина е проблематично и научно неприфатливо! Притоа, тој концепт бил актуелен во втората половина на минатиот век – како колективно несвесно (Ле Гоф), несвесна когнитивна структура (Вебер), елементи на детерминизам и негирање на индивидуалното итн. – но не и понатаму.  Но, впрочем, кои се и какви се референците за оваа тема на спомнатине „мудреци“ кои се обидуваат да манипулираат со менталитетот? Па тие во целиот нивен живот не го спомнале зборот култура!

А сепак, има една нишка, еден сегмент од нивниот „менталитет“ за којшто и претходно пишував но мора и повторно да се укаже: сѐ додека во земјава мудруваат и владеат кримогени групи со крајно проблематичен (пост)комунистички „менталитет“поддржувани од ним слични „интелектуални“ приколки, ние не можеме да тргнеме напред. И тука амбасадорот е апсолутно во право. Врз сидрото на оној „прогресивен“ шалабајзер од пред две години, но и на овој денешниов, се закачени претешки посткомунистички лични и групни „менталитети“ што го држат бродот во едно место.

Впрочем, читајте ги последните интервјуа на премиерот и министерот за надворешнио работи!  Мигот кога таквите размислувања и однос кон јавноста ќе бидат исчистени – и буквално! – од македонската политичка сцена, ќе можеме да говориме за нови потенцијални „менталитети“. Со надеж дека ќе бидат барем проевропски. Иако, лично, не сум многу убеден во тоа. Но, надежта последна умира, нели?

Меѓутоа, како што наближуваат изборите, лажните провинциски пророци ќе продолжат, дури ќе го засилат, темпото на замена на тези и факти, на обвинувања на народот (и опозицијата, се разбира) за катастрофите на власта. Сето тоа е веќе видено, можеби со други актери, но со иста ментална матрица и „менталитет“.

The post Еурека! appeared first on plusinfo.mk.