View this post on Instagram

 

A post shared by FEST Belgrade (@fest_belgrade)

На премиерата прв пат во јавност се појави сопругата на Жарко Лаушевиќ, Анкица, но како што пренесуваат српските медиуми, таа не можела да го гледа филмот во кој нејзиниот покоен сопруг ја има главната улога.

Филмската екипа на премиерата со аплаузи им се поклони на двајцата големи актери.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by FEST Belgrade (@fest_belgrade)

Филмот „Рускиот конзул“ ѝ носи на публиката приказна која не враќа во драматичните години од косовската криза која ќе го дефинира идниот соживот на Србите и Албанците на Косово.

Главниот лик на оваа филмска сага е српскиот лекар Илија Југовиќ (Небојша Дугалиќ), кој по казна е префрлен во болница во Призрен. Таму се среќава со професорот по историја Љубов Божовиќ – Руски конзул (Жарко Лаушевиќ), навидум психијатриски пациент кој тврди дека наскоро „Русија повторно ќе стане Русија, а Косово повторно ќе биде српско“. Локалните албански моќници, сепаратисти, се вртат против Божовиќ. Тие се обидуваат да го избркаат Божовиќ, но доктор Југовиќ застанува во негова заштита.

Покрај Жарко Лаушевиќ и Небојша Дугалиќ, во актерската екипа се и Паулина Манов, Светозар Цветковиќ, Висар Вишка, Даница Радуловиќ, Менсур Шафќиу, Константин Фиданов, Петар Зекавица, Мето Јовановски, Нада Мацанковиќ, Енвер Петроци и др.

Во кината во Србија филмот ќе почне да се прикажува од 7 март.

The post 🎥 АПЛАУЗ ЗА ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ И ЗА МЕТО ЈОВАНОВСКИ Одржана премиера на филмот „Руски конзул“ која двајцата актери не ја дочекаа appeared first on plusinfo.mk.

Лаушевиќ пред црногорските судови го бранеше Тома Фила, еден од најпознатите адвокати од овие простори. Тие двајца имале посебен однос, а во архивата на „Борба“ е пронајдено писмо од Жарко до Фила, кое му го напишал во 1996 година.

Во продолжение го пренесуваме целосното писмо што Жарко Лаушевиќ го напишал и му го испратил на Тома Фила на 24 септември 1996 година. Со ова писмо, покојниот актер тогаш го откажал полномошното на Фила.

„Драг мој верен Томa,

Поминуваа покрај нас некои рокови, жалби, параграфи, букви од законот. Што беше сето тоа? Комори, Правда, Хипократ. Кој се грижи за сето тоа? Поминуваат некои месеци, години, „животот лесно му поминуваше и помина“, вели Црњански.

Само папката се дебелее со некои бесмислени хартии кои создаваат илузија. Eppur si muove? Не, сè стои во ова место и во оваа глава, која е само точка, центар околу кој тој безмилосен круг само се повторува. Па добро.

Јас повеќе нема да бидам во тој круг. Ќе ме водат како кривоного магаре што врти врата, но повеќе нема да влезам во таа арена. Нема – доброволно. Ќе ме тераат со камшик, знам, кога и да застанам, но онака со бодрење, надежно, сериозно, задлабочено во ЗКП – нема повеќе. Ќе направам сè, од инает, за да останам здрав, но со правото повеќе нема да се залажувам.

Од истото убедување дека она што следува, како и она што се случува во моментов – нема правна оправданост, не сакам дополнително да окупирам никого, а најмалку тебе, драг мој Томо. Како што можете да видите, сите напори за легализирање на нашите постапки паѓаат во вода пред волјата на некоја незамислива сила. Ќе речеш: „Сè уште победуваме, синко! Не. Ќе бидам осуден, во прв степен, пролетта 1997 година, слично како и претходната пресуда.

Вториот степен ќе се одржи во пролет 1998 година, можеби ќе се укине и… до кога? Тоа не може да се нарече „победа“. Операцијата била успешна, пациентот се „предозирал“ со редовни итни лекови – ја загубил душата. Нема повеќе да се „завивам“ од „лек“. Нема повеќе да зјапам во календарот, следејќи ги роковите, цртајќи нови петгодишници, не знаејќи дека баш тој ден снаата на судиите доби сипаници и дека член на судиите има право на тоа… не ми е гајле.

Врвен адвокат, а Томa Филa, пред сè, како најеминентен во оваа земја, беше и израз на висока почит кон актуелниот суд. Не во Црна Гора! За жал. Така сте навикнати да се среќавате во судница со судии, а тоа се СОПСТВЕНИЦИТЕ НА ПРАВАТА. Едно е судот, друго малото стопанство нели? Колку што може да има еднаквост и објективност во таквите односи, нема да трошиме повеќе зборови.

Им се повлекува. Што и да правев во животот, го правев со целото мое битие, со секое влакно од моето битие. И така овој пат. Ги повлекувам сите. Ако луѓето не ме сфатат сериозно, ќе се самообјавам во седмиот павилјон.

Ако и тогаш инсистираат да ме видат, да ми пишуваат, да им пишуваат, знаете дека и јас ќе можам да се одбранам од тоа. Се надевам дека никој нема да провери до каде сум спремен да одам, оддалечувајќи се од надворешното, сè надворешно. Спремен сум. Многу. Ја преминав таа граница кога човек се смирува со најважните и кога сè добива други вредности.

Знаеш дека никогаш не сум бил прагматичар. Нема ништо утилитарно во мојата одлука. Само што ми е доста од се. Претпоставувам дека тоа е „остварената“ цел на казната.

Ми се гади од „немам основа“, „правилно заклучува првостепениот суд…“ Не можам повеќе да издржам. Сакам да правам други работи. Законот е перверзен. Нашиот закон и неговата примена. Цинично. „Не само оштетените семејства, туку и пошироката јавност. Дали направија анкета?

Никој во Црна Гора веќе нема да ме брани. Не, ниту Тале, ниту Губерина… Никој. Премногу ти верувам, а уште повеќе те сакам и почитувам, за да дозволам некој да те замени. Да ги кажуваш твоите реченици, затоа што веќе си им кажал сè. Понатаму – нема.

Херострат Радовиќ по барање и препорака на оштетените нека определи службен адвокат.

Зошто ќе молчам на суд и зошто не те сакам таму со мене?

Со наш договор (моето говорење и вашето присуство) го валоризираме Вишиот суд како редовен, даваме кредибилитет на постапката за која веќе знаеме дека се одвива спротивно на законот.

Кажи, ајде да кажеме заедно дека нема да можеме да се жалиме до Судот, чии грешки и прекршувања на законот, направени во септември, август 1996 година, ќе може да се жалат во 1999 година.

Кажи што било, те молам, само не дозволувај мојата одлука да биде скандализирана и прогласена за наше раскинување. Не дозволувајте расположениот Даниловиќ да се возбудува. Кажи што сакаш, дека сум сосема луд, само не дека ти го укинав полномошното, затоа што нема да го сторам тоа. Го одземам твоето и моето право на одбрана пред ТОЈ суд.

Зошто нема да видам никого, ниту најблискиот?

Долго, предолго лажам дека сум добро, дека сум добро во затвор. Лажам, Тома. И знаеш на кој факултет дипломирав. Ми веруваа. Колегите се „воодушевени од моето пишување“; „не знаевме, тој и сликата“, „Еј, да ја имав твојата линија“. Одлично. Нека продолжат да се воодушевуваат и храбро нека ја трпат мојата неправда до крај. Само нема да се видиме повеќе.

Семејството? Нормално, на децата веќе им е видно уморен овој амбиент во салата за гости, веројатно и пристигнувањата.

Се прашувам кога ќе почне и таткото. (И тоа е една цел на казнувањето, нели?).

Веќе не можам да ја гледам воздржаната болка на мајка ми (таа дојде три пати, по еден час) кога, откако помина 1000 км, молејќи се гледа дали некоја униформа ќе се смилува да даде дополнителни 10 минути.

Не сакам повеќе да ја ставам мојата неизвесност на туѓ грб.

Сакам сам.

Ова ќе го објаснам на секого поединечно… И на Управата. Ќе мора да ја прифатат мојата одлука.

Драг мој најверен Тома,

Знам каков борец си.

Знам колку веќе направи за мене. Немој моето писмо да ти звучи како реторика на неблагодарник. Јас никогаш нема да можам да ти се одолжам за сето она што веќе го направи за мене, страдаше со мене… Ако некогаш излезам и ако некогаш добијам шанса, ќе се обидам да ти се одолжам (одвратен збор), ќе се обидам да ти објаснам колку, и сега додека ти го пишувам ова, ми е тешко.

Засекогаш твојот син, Ж. Л.“

The post „ПРЕДОЛГО ЛАЖАМ ДЕКА СУМ ВО РЕД“ Потресното писмо што Жарко Лаушевиќ му го испратил на адвокатот Тома Фила appeared first on plusinfo.mk.

Децата на Жарко Лаушевиќ, синот Душан, ќерките Асја и Јана дојдоа на гробиштата за последен пат да се простат од својот татко. Со нив беше и сопругата на Жарко Лаушевиќ, Анита.

На комеморацијата, бројни пријатели и колегу се збогуваа од актерот и евоцираа спомени од заедничките моменти, настапи и дружби. Комеморацијата на Жарко Лаушевиќ заврши со најтажната песна што ја испеа: „Таму, таму да патуваме…“ и ги остави присутните во солзи.
Лаушевиќ ја испеа потресната песна од Тино Ујевиќ во филмот „Стела“ во 1990 година, во кој ја играше маестралната улога на Мата Херцег, додека партнерка му беше Ања Шоваговиќ.

Откако семејството помина одредено време во строга приватност, многу колеги и пријатели во тишина му изразуваат сочувство на семејството.

Семејството за последен пат се збогува со актерот во затворена капела.

Жарко Лаушевиќ почина на 15 ноември по тешко и кратко боледување. Имаше 63 години.

Роден е на 19 јануари 1960 година во Цетиње. Беше еден од најистакнатите филмски и телевизиски актер, добитник  на многу награди и важеше за еден од најталентираните актери на својата генерација.

The post  🎥 ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ ДЕНЕСКА БЕШЕ КРЕМИРАН И ПОГРЕБАН ВО БЕЛГРАД Комеморацијата заврши со неговата најтажна песна „Таму, таму да патуваме…“ appeared first on plusinfo.mk.

Жарко Лаушевиќ почина на 15 ноември 2023 година, на 63-годишна возраст, по кратко и тешко боледување.

Актерот му оставил аманет на семејството да биде кремиран и неговиот погреб да биде во Белград. Инсистирал погребот да биде без големи церемонии и говори, во најтесниот круг на блиски луѓе, потврдил изворот за споменатиот портал.

Лаушевиќ, кој е роден во Цетиње, поголемиот дел од кариерата го помина врзан за Белград, па неговата желба и не е изненадување.

Во чест на драмскиот уметник ќе се одржи комеморација на која ќе говорат пријатели и колеги, а од него ќе можат да се простат сите почитувачи на неговиот лик и дело. Датумот и времето на комеморација Југословенскиот драмски театар, кој беше негова матична сцена од 1982 година до 1994 година, ќе ги соопшти подоцна.

Кремирањето не беше толку распространето во Балканот, како во некои други подалечни земји, но во последната деценија е во постојан пораст. Српската православна црква кремирањето не го смета за христијански обичај, но на своите верници им го одобрува по нивна желба, со тоа што во тој случај свештеникот го извршува обредот пред кремирањето.

The post ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ ЌЕ БИДЕ КРЕМИРАН Последното испраќање в понеделник во Белград appeared first on plusinfo.mk.

Познатиот уметник и актер Жарко Лаушевиќ почина на 15 ноември на 64-годишна возраст по кратка борба со подмолната болест и зад себе остави скршено семејство, колеги, јавноста ширум регионот и сите што го сакаа.

Животот на неповторливиот Лаушевиќ го одбележа голема трагедија од која тој никогаш не се опорави, а болката ја преточи во автобиографски романи кои и денес се меѓу најчитаните.

Имал два брака и три деца, а втората сопруга Анита, која е познато име во Холивуд и со која ја доби ќерката Јана, ја сакаше до крајот на животот.

Малкумина знаат која била првата љубов на актерот. Станува збор за актерката Маја Митиќ, која глумеше во филмот „Шмекер“, каде ја глумеше поубавата половина на Павел Ивков (Жарко Лаушевиќ) и тогаш го освои со својата убавина и глума, но многу брзо се повлече од јавниот живот.

Смртта на актерот ја „скршила“, а по тој тажен повод се огласи на социјалните мрежи.

„Мирно патувај кон светлината, пријателе од почетокот на нашите кариери. Кревам една чаша за сето она што беше тој овде на нашата Сина, вечен шмекер надвор од границите на земното и временското“, напишала неутешената Маја.

По улогата на Лела, се посветила на театарот, а денес е уметнички директор на фестивалот Нишвил, пишува „Новости.рс“.

Околу 2000 година, таа работеla како гостувачка професорка по современа театарска техника на Универзитетот во Ајова и САД. Од 2008 година е гостувачка професорка по театарска уметност на магистерски студии на Универзитетот Голдсмит во Лондон.

Израснала во Ниш, пленела со својата убавина, а на нејзиниот шарм никој не останал рамнодушен, па ни тогаш неповторливиот Жарко Лаушевиќ.

The post (ФОТО) БЕШЕ ПРВАТА ЉУБОВ НА ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ Убавата Маја „скршена“ од веста за смртта на актерот appeared first on plusinfo.mk.

Снимањето на историската драма „Рускиот конзул“ во режија на српскиот режисер Мирослав Лекиќ траеше од 15 мај до 13 јули, а премиерата на филмот е закажана за почетокот на 2024 година.

Во филмот „Руски конзул“, работен според истоимениот роман на Вук Драшковиќ, Жарко Лаушевиќ ја толкува главната улога, а Мето Јовановски е дел од актерската екипа во која се уште и Небојша Дугалиќ, Паулина Манов, Константин Фиданов, Светозар Цветковиќ, Висар Вишка, Даница Радуловиќ, Петар Зекавица, Нада Мацанковиќ, Славиша Чуровиќ, Енвер Петровиќ.

Претходно, Жарко Лаушевиќ и Мето Јовановски играа заедно и во филмот „Нечиста крв“ (2012).

The post НЕ ЈА ДОЧЕКАА ПРЕМИЕРАТА Мето Јовановски и Жарко Лаушевиќ глумеа заедно во филмот „Руски конзул“ appeared first on plusinfo.mk.

Семејството, пријателите, обожавателите и колегите се збогуваат со него, а покрај тоа што беше голем актер, Жарко покажа дека е и одличен писател.

За престојот во затвор напиша три книги со исповеди, со заеднички поднаслов „Дневник на еден затвореник“, а по нив ја објави книгата „Падре, идиоте“ во која ги опишува деновите од својот живот во слобода.

Во книгата „Сè поминува, па и доживотна“, Лаушевиќ ги опишал и своите родители, а за својот татко напишал дека е „високоморален и честит човек“.

„Тој беше високоморална личност и тивок човек. Тој живееше според законот на христијанската праведност и никогаш не се лутеше на животот. Се трудеше да не покажува емоции“, напиша Лаушевиќ, меѓу другото, пренесува „Пинк.рс“.

Потоа опишал и каква била неговата мајка.

„Мајка ми секогаш беше пресреќна кога бевме сите заедно, а како татко ми, загрижена кога не бевме. И секогаш го броеше времето колку не сме се виделе. Таа веќе беше тешко болна кога ја подготвувале да се сретне со мене во 2013 година, по многу години. Не можеле, мислеле, да сметаат на некоја рационална реакција од неа. Повеќе попатно ја прашувале: „Колку време не си го видела Жарко? Се јавува, богами, секој ден. „А, колку време не си го видела?“, прашале погласно. „Има, богами, доста…“ Малку замолчела, па додала: „Тринаесет години и четири месеци“. Секако, сите околу неа биле шокирани, бидејќи биле убедени дека никогаш повеќе нема да можат да добијат толку сеопфатни информации од неа, кога следел нов шок, бидејќи додала: „И два дена“. Пресметката била до ден точна“, напиша Жарко Лаушевиќ.

The post ТРИНАЕСЕТ ГОДИНИ, ЧЕТИРИ МЕСЕЦИ И ДВА ДЕНА Траорниот одговор на мајката на Лаушевиќ на прашањето колку време не го видела синот appeared first on plusinfo.mk.

Жарко Лаушевиќ почина денеска на 63-годишна возраст. Зад себе остави прекрасна кариера, но и семејството – сопругата Анита и децата Душан, Асја и Јана.

За својот живот ги напишал автобиографските книги „Падре, идиоте!“, „Втората книга“, „Година минува, ден никогаш: дневник на еден затвореник“ и „Сè поминува, па и доживотна“. Во оваа последната се наоѓа еден особено потресен дел, писмото што Жарко Лаушевиќ и го напишал на сопругата Анита од затвор. Го пренесуваме во целост.

„Ангелу мој предобар, Анито моја!

Јас сè уште сум тука и ќе те сакам како куче, лојално, не земајќи храна од туѓи раце. Низ маглата на третото  утро на месецот декември, низ некоја неразбирлива линија на земјината кора, низ нејзиниот голем мозок, еб… како оној на „Јебитер“ Милиќ од Мачва, пристигнувам до твоето подножје.

И ќе лежам тука, како куче, додека не ме избркаш како куче, или не дадеш надмено како куче, малку нежност.

Ако го фатат ова писмо, немој да се изненадиш ако следното го добиеш од куќичка за куче.

Да, се допрев вчера. Со тебе. Морав. Знаеш како е… не знаеш. Тоа ме буди, ме води некаде, ме прави маж. И прави да сум, а толку не сум.

Тоа ме буди и ме води, но пак ме враќа, но грешната рака ме потсетува на тебе. Раката што уби, што пишува и чека. Нема рима…

Само осамен оргазам… и засрамен.

Затвор не е она што обичниот, неинформиран свет, има претстава за него – неколку години поминати зад катанец, без право на гледање на своите, без право на каква било радост, без право на каква било удобност и приватност.

Не е.

Тоа и е најголемиот шок за секој што пристигнал овде.

Тоа е затвор – претрес среде ноќ, прекинат млаз топла вода по твоето насапунето тело, украдено писмо, запленета рачна работа, ароганција и негрижа на полуписмена секретарка, која некаде ја изгубила твојата молба, бидејќи минатата ноќ повторно го имала истиот очајнички секс со својот доцен повратник во креветот, бракот и алкохолот. Затвор е кога ќе ти ја прекинат посетата, од чист мир, затоа што се огласил некој аларм, затвор е кога ќе ти држат некоја телеграма за која весниците веќе пишуваат, а ти не си ја добил, затвор е кога си славен, па толку славен што толку ја спомнуваат мајка ти…

The post ПИСМОТО ШТО ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ Ѝ ГО НАПИША НА СОПРУГАТА ОД ЗАТВОР „Сè уште сум тука и ќе те сакам како куче“ appeared first on plusinfo.mk.

Жарко Лаушевиќ е роден на 19 јануари 1960 година во Цетиње, а дипломирал глума на Факултетот за драмски уметности во Белград.

Тој беше еден од најпознатите и најпризнати југословенски актери во 80-те години, чија кариера нагло беше прекината поради злосторството што го направи во 1993 година, за што беше осуден на неколку години затвор во родната Црна Гора.

По скратувањето на казната и помилувањето, Лаушевиќ се преселил во САД, од каде се врати прво со исповедната книга „Годината минува, денот никогаш“, а потоа со уште неколку автобиографски дела, како и неколку улоги на телевизија и филмот во последните десет години.

Популарноста во Југославија ја стекна со улогата на криминалец во телевизиската серија „Сиви дом“ (1986), како и во филмовите „Шмекер“ (1986), „Се случи на денешен ден“ (1987), „Браќа по мајка“ (1988), „Битката на Косово“ (1989), „Кажи ми зошто ме остави“ (1993) и „Подобро отколку да бегаш“ (1993).
Во 1987 година, Лаушевиќ ја доби Златната арена за најдобар актер на филмскиот фестивал во Пула за неговата улога во филмот „Офицер со роза“. Меѓу бројните награди, Лаушевиќ ја доби и наградата „Зоран Радмиловиќ“ за улогата во „Кањош Мацедоновиќ“ (1989) и ДСтеријната награда за насловната улога во претставата „Свети Сава“ (1990).

Летото 1993 година, при расправија и конфликт пред едно кафуле во Подгорица, Лаушевиќ со пиштол ги уби напаѓачите Драгор Пејовиќ и Радован Вучиниќ, а тешко го рани Андрија Кажиќ.

Тој е осуден на 13 години затвор за двојно убиство. Лаушевиќ првпат го опиша настанот и неговите последици, кои суштински ќе му го променат животот, во автобиографската книга „Година поминува, ден никогаш“ (2011), како и во продолжението „Втората книга“ (2013). Третата книга „Сè поминува, па дури и доживотната“ (2018) е дневник од затворот во Забела, каде што поминал две и пол години.
Откако Федералниот суд во 1998 година му ја намали казната на четири години, Лаушевиќ беше ослободен откако отслужи малку повеќе од тоа и замина во САД во 1999 година.
– Тие први денови, недели, надвор од затворските ѕидови, во Спушка, во Забела или најмррачните во Централниот затвор, би можеле да се сумираат во еден единствен стих на Арсен: „Како после болест, пак учам да јадам, да шетам… – напиша Лаушевиќ во својата последна објавена книга „Падре, идиот“ (2022).
Со одлука на Врховниот суд на Црна Гора во 2001 година, актерот повторно беше осуден на 13 години затвор, додека во 2011 година беше помилуван од претседателот на Србија, Борис Тадиќ.

Бранка Бешевиќ Гајиќ во 2014 година го сними документарно-игран филм „Лауш“ за судбината на актерот.

Во последниве години, Лаушевиќ играше бројни улоги во проекти како што се филмот „Смрдлива бајка“ (2015) и сериите „Сенки над Балканот“ (2017), „Време на злото“ и „Калкански кругови“ (2021).

The post ПОЧИНА ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ Беше актер, миленик на жените, затвореник, бунтовник… appeared first on plusinfo.mk.

Влошената здравствена состојба на актерот од пред неколку месеци кулминираше во последните неколку дена, па тој итно е хоспитализиран, а во моментов е на дополнителни прегледи.

Извор близок до актерот изјавил дека без оглед на ситуацијата, Лаушевиќ не сакал да го пропушти продолжението на снимањето на серијата „Калкански кругови“ во текот на летото на која работел во Аранѓеловац.

Во текот на викендот итно му биле извршени крвни тестови, а соодветно на тоа ќе биде утврден понатамошниот тек на лекување.

Во меѓувреме, српски „Телеграф“ дека Лаушевиќ се наоѓа во споменатата установа на редовна терапија.

– Жарко Лаушевиќ е во стабилна состојба и не му е загрозен животот. Тој веќе извесно време има проблем со белите дробови, но не бил итно примен во болница, туку доаѓа на редовна терапија – вели изворот на српски „Телеграф“.

The post ЖАРКО ЛАУШЕВИЌ ИТНО Е ХОСПИТАЛИЗИРАН Актерот е пратен на дополнителни прегледи appeared first on plusinfo.mk.