Не знам кога ќе му дојде прекуглава на некој надлежен од македонската власт од овие бугарски уличарско-силеџиски „исторически“ манипулации па учтиво, со нота, да ги замоли да престанат да се плеткаат во внатрешни работи на Македонија, да се воздржат од провокации на значајни историски датуми за земјава, особено кога станува збор за нивни државни претставници од форматот на амбасадорот им Радуков или полуписменион „историк“ и копретседател од бугарска страна на Мешовитата комисија за историски и образовни прашања. Зашто тие, особено амбасадорот им, се добредојдени да ги вршат нивните протоколарно-конзуларни должности, но во нив никако не спаѓа навредувањето на земјата и народот кои им дале гостопримство, а посебно не нивните цинично-саркастични и во суштина невоспитани и безобразни подметнувања за некаква „заедничка историја“, за нивни големи револуционери и слично, инсценирајќи притоа некакви драмолетки и поставувајќи глупави прашања што тие, демек, не ги разбирале… итн. А особено со нагласка на прашањата кој, како и зошто не сака со нив да слави значајни годишнини!

Секако, разбирањето на нештата е дар од Господа, подарен не баш еднакво и секому, и тоа тие мора да го имаат предвид. Некаде давал повеќе, некаде помалку, некаде – ич! Ама и за тоа ли сме ние виновни?

Или, во целото нивно неразбирање на нештата, тие сепак се надеваат дека луѓево овде се ајван-народ како некои, па тие со него да си ја бришат крвта од рацете преку некакви заеднички славја? Па одамна – да не речам со векови – е веќе очигледно дека народов бре не сака да се плетка со нив и такви како нив. Зарем толку е тоа тешко да се разбере? Едноставно одбива зашто го потсетува на силеџиски наметнуваната од нив историја низ вековите, коишто секогаш му носеле јад, чемер, насилство и крв. И тоа нема да можат да го сменат уште толку векови колку што му ја газеле земјата, без оглед на мамките викани еу (малите букви се…) и слични глупости.

Барем на еден амбасадор, па нека е и бугарски, овие нешта би требало после три дена проведени во Македонија да му бидат јасни. Но и фактот дека никакви драмолетки, лаги, искривување на историјата и манупалиции со светите за Македонија ликови тоа нема да го сменат бидејќи, повторно, злосторствата долго се паметат. Најдолго!

Како и да е, некој ќе рече дека тој, како и оној Димитров, само си ја вршат својата работа. А сепак, каков вид „работа“ е тоа свесно да навредуваш една земја и народ, нивните свети ликови да ги претставуваш како свои, да им наметнуваш некаква „заедничка историја“ во којашто – кога таа навистина би била таква – испаѓа дека ние самите сме си ги убивале хероите, видните луѓе, децата…?

И повторно: не разбирам како и зошто, во чие име, (и) оваа власт толерира вакво недолично однесување?

Или, поточно: би разбрал кога слични претстави би се одигрувале и од другата страна на границата, кога македонскиот дипломатски претставник таму на секој 4 февруари (раѓањето на Делчев), или 19 април (окупацијата на Македонија во 1941 година), или 16 јуни (стрелањето на младинците во Ваташа 1943) би држел прес конференции среде Софија, пред нивниот Парламент, Владата или можеби баш пред споменик на Делчев, па со широка насмевка и пригодни зборови би ги „пцуел“ Бугарите, би прашувал како е можно никој од нив да не се сеќава на стрелањето во Ваташа, на убиствата на Мирче Ацев, Страшо Пинџур, Раде Јовчевски-Корчагин… и др. Но тоа и такво непристојно однесување верувам дека македонската дипломатија/држава никогаш нема да си го дозволи!

Оттука: зошто тогаш тоа им го дозволуваме на бугарските дипломати? Мислиме дека со континуираното игнорирање на нивниот безобразлук тие на крајот ќе видат дека таквите глупости се залудни? Тоа нема да се случи. Или мислиме дека тие веќе утре ќе се засрамат за стореното? Нема шанси за такво нешто, тие се бесрамни! Или пак некој овде мисли дека тоа се вика – политика? Извинете, но тоа може да се вика само глупост, будалаштина, наивност… и никако поинаку!

Треба ли да бидеме такви: глупави, будали, наивни…? Не мислам дека тоа е добра политика. Агресивноста, силеџиството, безобразлукот, невоспитанието… уште помалку, но сепак некаква граница мора да има, или барем некаков реципроцитет? Па ние без логична причина демарширавме руски дипломатско-конзуларни претставници зашто тоа од нас го бараше онаа срамна еу, а овде, дома, од други трпиме навреди и – молчиме!?

И повторно: тоа некој го нарекува – политика?

Извинете, но кога некој кај нас навистина би знаел што е тоа политика, се мачка ли на леб, се јаде со лажица или…? Или тоа ќе ни го кажува „професорон“ кој уште сака да види „каде лежат нашите несогласувања“?! Па извинете, тоа нормално ли е? Какви несогласувања, со кого, за што…? Какви се тие ступидни деминутиви за исклучително важни, витални историски прашања?

Или ќе оставиме полуписменион Димитров да ни ја прераскажува неговата кусогледа историја во којашто тврди дека „Гоце Делчев и ослободителните борби во Македонија и Одринско се неразделно и сеопфатно поврзани со нашето историско минато; тие се во сржта на бугарската национална целост“? Ама каква врска имаат Македонија и Одринско како тогашен вилает односно дел од Турската империја со Бугарија која веќе од 1878 година е целосно независно кнежевство а од 1908 година е царство? Ако веќе сметале дека и територијата на Македонија е бугарска, зошто таа не била припоена кон кнежевството веќе од таа 1878 година? Или во 1908? Ако таа земја била, како што пелтечи тој, населена „со разновидно население, претежно Бугари“, зошто ги оставиле на милост и немилост на Отоманската Империја? Или, како после сака тие „претежно Бугари“ да имаат позитивни чувства кон нив?

Првата светска војна, во којашто Бугарија (вообичаено) е на страната на ѓаволот – за среќа поразен! – фрла нова светлина на тоа „население, претежно Бугари“. Поточно, како што пишува проф. Тодорова, Интерсојузничката комисија, формирана во ноември 1918 година во Скопје, јасно констатира дека Бугарија имала изградено логори во коишто во периодот 1916-1918 година умреле над 25.000 цивили. Кое било тоа население во логорите, „претежно Бугари“?

Што пак се повторува низ страотни масакри и во текот на Втората светска војна и окупацијата на Македонија, кога повторно фашистичка Бугарија врши нов геноцид врз „сопственото“ население, оние „претежно Бугари“?

И зошто полуписменион „историк“ ни збор не кажува за овие нешта или мисли дека со тек на време тие нешта се или ќе бидат заборавени?

Со тоа само ја потврдува сопствената неукост и историска некомпетентност зашто токму историјата, но и филозофијата, потврдуваат дека таквите нецивилизирани црнила, таквите гнасни геноцидни злосторства врз цели народи се паметат вечно. Нема народ кој ги заборава, кој не ги пренесува од колено на колено како аманет за генерациите, и кој баш така одлесно ги простува. Особено не кога тие злосторства се повторуваат низ годините низ модифицирани форми – до ова денешно негирање на идентитет, јазик, култура, историја…!

Што е само уште една геноцидна манифестација, сега завиткана во шарена еу хартија.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Има ли крај на бугарското безобразие, или (барем) на нашето трпение? appeared first on plusinfo.mk.

Декларацијата е на предлог на конзервативната десничарска партија „Преродба“ на Костадин Костадинов и утрово беше едногласно усвоена во Комисијата за надворешна политика, со помали корекции.

Во текстот се наведува и дека Националното собрание декларира политичка намера и аспирација за завршување на изградбата на паневропскиот Коридор 8 на бугарска страна и се повикува владата на Македонија одговорно и со добра волја да пристапи кон сите обврски и договори, со цел навремено да се изградат делниците на македонската територија.

Во декларацијата се инсистира да се врати позитивниот дијалог „кој е прекинат од страна на Македонија“ и да запре „антибугарската кампања во Македонија и провокативните изјави кон Бугарија“.

Со документот се потврдува волјата на бугарската држава и институции за организирање на заеднички прослави на заеднички историски настани и личности, „со оглед на богатата заедничка историја на двете земји“. Исто така, се изразува навреденост од тоа што членови на македонската влада го негираат постоењето на заедничката историја, „што е директно кршење на Договорот за пријателство, добрососедство и соработка од 2017 година“.

Во нацрт-декларацијата се повикуваат Европската Унија и Европската Комисија да обрнат внимание и да ги осудат „навредливите квалификации на вицепремиерот и министер за транспорт Александар Николоски, кој Бугарите ги нарекува недостојни, мизерни и нецивилизирани, а бугарските политичари – маргиналци и корумпирани.

Се нагласува и дека покрај прифатениот француски предлог, „постои опасност преговарачкиот процес за проширување на ЕУ повторно да биде во застој поради едностраното неисполнување на обврските и роковите од страна на РСМ“.

Со документот се бара прецизно да се разгледаат сите аспекти за одвојувањето на Албанија од Македонија во преговарачкиот процес за членство во ЕУ.

„Очигледно е дека ваквото раздвојување ќе го забрза членството на Албанија и ќе придонесе за нејзина побрза европска интеграција. Истовремено, на РСМ би ѝ овозможило можност да избегне ескалација на политичката тензија поради потребата да се израмни со брзината на Албанија“, се вели во текстот.

По завршувањето на расправата, претседателот на Комисијата за надворешни работи во бугарското собрание, Бојко Борисов, изјави дека најважно е што сите пратеници и сите партии во Бугарија се обединети кога е во прашање добрососедството меѓу двете земји и „секој што ќе го прекрши треба да сноси одговорност“.

The post ПРЕД ФАЈРОНТ УШТЕ ЕДНА КОДОШКА ДЕКЛАРАЦИЈА НА БУГАРСКИТЕ ПРАТЕНИЦИ Софија се жали во Брисел на „антибугарска кампања“ во Македонија appeared first on plusinfo.mk.

Не е загрижена Софија од идејата на македонскиот премиер Христијан Мицкоски францускиот предлог да добие „француски предлог плус“.

Не е тоа причината поради која Министерството на надворешни работи на Бугарија им се закани „на властите во Скопје“ дека „обидите за повторно преговарање на меѓународните обврски кои веќе се преземени може да доведат само до дополнително оддалечување од почетокот на преговорите за членство во ЕУ“.

Со оваа нова изјава на привремената влада во Софија, ослабените актери на бугарската политичка сцена се обидуваат да се факторизираат пред претстојните избори на 27 октомври. Прогнозите, сепак, не ветуваат дека исходот од овие избори ќе доведе формирање стабилна политичка влада, која ќе може активно да ги продолжи разговорите за унапредување на добрососедските односи со Македонија.

Софиските политичари секогаш внимателно ги читаат изјавите на нивните колеги во Скопје и несомнено ги разбираат нештата. Тие многу добро знаат дека Мицкоски не се откажува ниту од Договорот за добрососедство, ниту од Преговарачката рамка, а најмалку, пак, од преговорите за членство на Македонија во ЕУ. Но, вистина е дека во позицијата на македонската дипломатија има промени и дека Мицкоски ја напушта сервилната и за македонските национални интереси штетна политика на владите на Зоран Заев и на Димитар Ковачевски.

Важно е да се знае и јасно да се каже дека тие промени суштински не ги компромитираат обврските што владите на Заев и на Ковачевски ги презеле кон Софија, кон Брисел и кон другите важни актери на меѓународна заедница.

Да, точно е дека македонската влада има преземено обврска да ги внесе Бугарите во македонскиот Устав, но не и да го прифати конкретниот предлог што го подготви владата на Ковачевски. Тоа беше лош предлог и не можеше да биде прифатен. Од многу причини, за кои сум пишувал неброено пати.

Владата на Мицкоски има повеќе идеи за тоа како да се исполни преземената обврска. Тие идеи не се ниту нови, а ниту тајни, беа соопштени и во периодот кога ВМРО-ДПМНЕ беше во опозиција. Последната идеја ја соопшти новиот шеф на македонската дипломатијата Тимчо Муцунски: Бугари во Уставот, но со важност од денот на приемот на Македонија во ЕУ.

Исто така, важно е да се знае и јасно да се каже дека е ноторна лага и манипулација тврдењето дека Францускиот предлог, Преговарачката рамка и Договорот за добрососедство ѝ наложуваат на новата влада да го процесуира и да го прифати конкретниот предлог на кабинетот на Ковачевски, или кој било друг конкретен предлог.

Никаде – повторувам, никаде! – во овие документи тоа не е запишано. Кој тврди поинаку, молам да ме демантира, ама со јасни цитати, а не со политикантски тези и шпекулации. Напротив, Македонија има право да ја реализира својата обврска на начин што нема да бидат загрозени македонските национални интереси со старо-новите софиски диктати и уцени и со политика на вето.

Истото се однесува и на преземената обврска на владите на Заев и на Ковачевски да преговараат за историските и за образовните прашања за кои Софија со години и со децении спори со Скопје, во обид да докаже дека македонскиот народ, македонската нација и македонската држава се вештачки творби на Коминтерната и на Тито и дека македонскиот идентитет нема историски континуитет и е лажен.

Да, за таа цел е формирана посебна Заедничка македонско-бугарска мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања, со која до сега, од македонска страна, претседаваше академик Драги Ѓоргиев. Таа комисија досега „произведе“ два протокола, со многу спорни формулации со кои се загрозуваат македонските национални интереси. Поради тоа, но и поради многу чудни изјави на академик Ѓоргиев, јавноста стекна впечаток дека македонскиот тим не ги оправда очекувањата.

Значи, да биде јасно: Македонија има преземено обврска да преговара со Бугарија за спорните историски и образовни прашања и за тоа да учествува во формираната мешовита комисија, но ни Договорот за добрососедство, ни Францускиот предлог, ни Преговарачката рамка не велат дека комисијата мора да ја води академик Ѓоргиев и дека македонската страна мора со невидена леснотија да ги прифаќа бугарските тези и толкувања на „заедничката историја“ на двата народа како бугарска.

И затоа, владата на Мицкоски има право – а јас би додал, има и обврска! – да ја промени македонската екипа во комисијата, а посебно академик Ѓоргиев, кој повеќе се занимава со политика и со политикантство одошто со вистинска научна експертиза на спорните теми. Глупаво е да се очекува новата влада да разговара за овие теми со Софија со посредство на членовите на комисијата избрани од Заев.

Е токму ова последново е она што најмногу ги боли Бугарите. На секој што малку ја разбира бугарската политика кон Македонија му е совршено јасно дека таа суштински се нема променето од периодот на Тодор Живков и на Цола Драгојчева, а и новите генерации бугарски политичари немаат намера да ја променат. Мешовитата комисија е оформена со јасна задача да ги наметнува бугарските негаторски тези за Македонија и за Македонците. Тоа е направено со премолчено прифаќање од владите на Заев и на Ковачевски, но и на луѓето кои во име на тие две влади ставија потписи на првите два спорни протокола.

И затоа, ние знаеме дека бугарската позиција кон Македонија нема да се смени, без оглед дали во Софија има редовна или преодна влада. Нема потреба бугарското МНР тоа да ни го кажува пак, по кој знае кој пат.

И ние знаеме дека темата „Бугари во Уставот“ не е единствениот и последен услов Македонија да преговара со ЕУ, како што пред изборите лажеа Ковачевски, Бујар Османи, Бојан Маричиќ и другите од таа божемна проевропска влада. И тоа ни го кажаа претходните софиски преодни влади.

Но, на лагите и на манипулациите им дојде крајот.

Никој не треба да му се лути на Мицкоски за тоа. Човекот знае дека не смее ни да помисли да влезе во филмот во кој беа „европејците“ заевци и тачевци, бидејќи Македонците тоа сега лесно ќе го „прочитаат“ и тука ќе биде неговиот крај во политиката.

Од сега па натаму, Скопје, со Софија, но и со Брисел и со Вашингтон, за овие прашања ќе мора да разговара многу отворено, искрено и принципиелно – да, сакаме добрососедски односи со Бугарија, немаме ништо против бугарскиот народ и против бугарското малцинство во Македонија, но нема да се прифатат никакви решенија и проекти кои ги загрозуваат македонските национални интереси.

ВМРО-ДПМНЕ така искрено и отворено треба да разговара и со албанскиот партнер Вреди – да, ние сакаме во ЕУ, водиме грижа дека европската перспектива е национален интерес на Албанците, но очекуваме и Албанците да водат грижа за националните интереси на Македонците. И убеден сум дека луѓето од Вреди разбираат дека Македонците не сакаат да влезат во ЕУ оспорени, деноминирани, понижени и поништени.

Да разбиеме уште една софиска лага. Не е вистина дека Мицкоски е тој што „ја доведува во прашање европската перспектива на неговата земја“, како што вели софиското МНР. Не. Македонија нема никаква „европска перспектива“ ако Софија продолжи со политиките на уцени и вето и ако Брисел ја поддржува во тоа.

Еве и јас, кој за Европа и за европеизација пишувам и говорам безмалку во текот на целата своја професионална кариера, јас кој со група мои тогашни истомисленици пред повеќе од 15 години крстаревме во „поход“ низ Македонија и во полните сали агитиравме за европските вредности (тогаш тоа беше нешто за кое човек можеше да заврши многу лошо), еве јас не се воздржувам отворено да кажам – ако условот за нашето влегување во ЕУ е побугарчување на моите претци и на мојата земја, тогаш ние нема што да бараме таму!

Убеден сум дека ова го чувствуваат не само луѓето на власт во Македонија, туку и целиот македонски народ. Со исклучок на неколку ведети на сдсмовската пропаганда кои постојано зборуваат за смртта на Македонија и на Македонците, го величаат Нордот (Северна) и јавно ги потпишуваат провокаторските соопштенија од Софија, како ова последново.

Убеден сум дека македонскиот патриотизам и грижата за македонските национални интереси не е „провокација“ или „конфронтација со соседните земји“, туку принципиелен проевропски став, кој мора да се почитува.

А кога сме веќе кај провокациите …

Сте помислиле ли зошто веќе со месеци нема никакви провокации и инциденти на тема „непочитување на правата на Бугарите во Македонија“?

Како е можно за време на божемната проевропска влада на СДСМ и на ДУИ да има инциденти на дневна основа, а сега, кога на чело на владата е некој што „ја загрозува европската перспектива“, нема ништо такво?!

Јасно е во која грмушка лежи зајакот. Сите знаат дека Македонија никогаш не водела агресивна или негаторска политика кон бугарското малцинство во Македонија и кон Бугарите и Бугарија воопшто. Сите тие инциденти беа последица на акции и провокации смислени во софиски кругови и реализирани од опскурни лица и сомнителни удбашки структури во Македонија.

Сега, после новата атака од бугарското МНР, нема да биде изненадување ако се обноват провокациите и инцидентите и ако Бугарите овде одново се сетат колку се „репресирани“ и „понижени“ во Македонија.

Тоа е таа софиска „добрососедска“ политика, која засега се уште ужива поддршка од бирократите во Брисел.

Но не и од македонската влада.

Веќе не.

The post Со Софија и со Брисел веќе не разговараат заевци и тачевци – во Скопје има нова влада и нова политика appeared first on plusinfo.mk.

– Овој пратенички состав, овие пратеници никогаш не излегле пред граѓаните и да го кажат сето ова дека треба да се промени Уставот, дека треба да се прифати тој француско-бугарски предлог, дека кочница ќе биде внесувањето на Бугарите во Уставот и дека од сето ова ќе зависи европската иднина. Затоа легитимно и најдобро е за сите вакви прашања да се излегува на избори, но тоа оваа власт не го направи – изјави Мисајловски во емисија на ТВ Алсат.

Тој додаде дека на таквите избори ВМРО-ДПМНЕ и останатите треба да излезат со решенија, за низата проблеми, кои ги направи СДСМ во изминатиов период.

-Клучна работа што СДСМ и ДУИ згрешија, е што брзоплето го прифатија договорот со Бугарија. Јас лично сум го кажал многу пати, сум учествувал во тој договор, бидејќи тогаш работев во Министерството за надворешни работи. Една од најважните причини што Македонија не сакаше да го потпише тој договор е заедничката историја. Тука е најголемиот проблем, тоа е вирусот. Кога ќе го погледнете тој вирус постојано ќе има заболувања. Самата доктрина и целата бугарска позиција, секогаш ќе биде напад кон македонската историја, кон македонските војсководци итн. Тоа никогаш нема да престане бидејќи тоа е стратегија и доктрина и тоа ќе трае многу долго време. Со тоа брзоплето потпишување Македонија сега има големи проблеми и тоа ќе биде кочница во наредниот период – рече Мисајловски.

The post ПОТРЕБНИ СЕ ИЗБОРИ Мисајловски тврди дека овој пратенички состав нема мандат да го менува Уставот appeared first on plusinfo.mk.

„Од секогаш сум тврдел дека македонското прашање може да се затвори само тогаш кога ќе е во корист на Македонија и на македонскиот народ и само тоа ќе донесе траен мир и стабилност на Балканот, наспроти аспирациите на некои соседи. И сè додека тоа не се случи, не само што ќе стои отворено, туку ќе предизвикува многу меѓудржавни проблеми, инциденти меѓу сензибилизираното население и многу други непосакувани ситуации“, пишува поранешниот македонски премиер Никола Груевски во подолг коментар за сутацијата со Бугарија.

Тој вели:

„Не случајно, колку и да го посакувавме тоа за да немаме пречки на патот кон ЕУ, долго време владата која ја предводев не постигна договор со Република Бугарија за текстот на договорот за пријателство ниту пак прифати заеднички чествувања кои и тогаш ни ги бараа.

Намерите и стапиците беа така очигледни што секој што барем малку разбира политика и историја можеше да ги види. Уште повеќе кога како и секоја сериозна влада ќе извршеше консултации со научните работници од сверата на историјата.

Актуелната власт лекоумно и брзоплето влезе во авантура на потпишување на договорот со Бугарија за само два месеци по нивното доаѓање на власт. Последиците ги гледаме денес и допрва ќе ги гледаме. Тогаш важно беше да се покаже некаков наводен брз успех и да се каже дека ние сме биле виновни за сè, а не бил проблемот кај Бугарија и нивните несоодветни барања и условувања.

Владата која ја предводев се спротивстави на вметнување на фразата „заедничка историја”. Беше јасно дека имајќи ја силата на членка на ЕУ, Бугарија тоа ќе го користи македонската историја да се прикаже за бугарска а македонските револуционери за бугарски и тоа ние да го прифатиме. Од тој договор произлегуваат денешните проблеми и новите барања и условувања на соседна Бугарија со промена на уставот, чествувањата итн, од кој пак произлегуваат непосакувани инциденти, негативна енергија и дополнителни влошувања на меѓудржавните односи.

Кога прашањето за овој дoговор и неговиот текст кој веќе беше испратен на гласање во парламентот го дискутиравме на седница на извршниот комитет во партијата, се сеќавам дека таму кажав дека најголем (иако не и единствен) проблем во договорот е заедничката историска комисија, бидејќи нашите сили се асиметрични имајќи во предвид дека тие се, а ние не сме членка на ЕУ, а сакаме да бидеме, и дека таа комисија ќе се претвори во клучен инквизаторски инструмент за уцена со наводен научен параван кој нема да има никаква врска со историската наука туку ќе биде политички инструмент на нашиот источен сосед за остварување на своите вековни цели, македнската историја, јазик, идентитет и нација да добијат бугарски карактер.

Професорот по историја д-р Никола Жежов дава многу јасен, концизен, конкретен и прецизен приказ на ова прашање, и ова кратко интервју од околу 25 минути вреди да се погледне.

Патем, по информацијата добиена по неофицијални канали, тој е прв на листата од тројца македонски професори – историчари на неформалниот список добиен во македонската влада по смената на власта и потпишувањето на договорот во 2017 година од страна на Бугарија, со барање: „Ставете кого сакате во македонскиот дел од историската комисија, само не овие тројца историчари”.

„Најинтересно е што СДСМ дури и во овој состав потпишувањето на тој договор со Бугарија, како и со подеднакво катастрофалниот договор кој всушност исто така беше класична капитулација со Република Грција ги смета за огромен и неверојатен нивен успех, а нас од тоа време сеуште не портретираат како некакви кочничари на добрососедските односи и кон членството во НАТО и ЕУ“.

За крај два цитати од ова интервју на професорот Никола Жежов:

„Гоце Делчев немал никакви допирни точки во поглед на бугарската историја. Јас немам ништо против ако тие сакаат и сметаат како бугарски народ дека треба да си го празнуваат, нека си го празнуваат во Република Бугарија и нека и објаснуваат на нивната јавност зошто Гоце Делчев е важен за бугарската историја. Меѓутоа, длабоко сум убеден дека заедничко чествување не треба да има. Тоа евентуално задничко чествување, за жал, бугарската политика сака да го искористи и да го прикаже Гоце Делчев како дел од т.н. „заедничка историја“, зашто таа „задничка историја“ тие ја третираат како бугарска историја. И поаѓајќи од тоа, сметам дека заедничко чествување не треб да има“, потенцира проф. Жежов.

“… историската комисија и нејзината работа веќе е ирелевантна и непотребна. Всушност, генезата и изворот на сите овие проблеми, што денеска ги имаме, е тој фамозен Договор потпишан на 1 август 2017 година. Таа несреќена придавка за нас Македонците за „задничка историја“ е генератор на сите проблеми, што ги имаме сега. Македонските и бугарските историчари не можат да најдат никаква заедничка точка за задничко чествување на Гоце Делчев”, пишува Никола Груевски.

The post ЗНАЕВМЕ ШТО ЌЕ БИДЕ АКО ПРИФАТЕВМЕ „ЗАЕДНИЧКА ИСТОРИЈА“ Груевски ја коментира ситуацијата со соседна Бугарија appeared first on plusinfo.mk.

Ова е едно од прашањата  што ги поставува академик Катица Ќулавкова во колумна во „Нова Македонија“. Ќулавкова пишува:

„Зошто толкувањето на историските настани треба да биде ставено во строги временски рамки и под притисок на рокови кои се ирелевантни за науката?

Зошто се поврзуваат историските и образовните прашања, односно науката со образовната политика? Зошто науката треба да им реферира на годишно ниво на владите како да се тие некои повисоки научни инстанци?

Дали се работи за некоја нелегитимна?

Дали членот 8 (од Договорот за добрососедство) создал услови за контрола на научната мисла и однапред ја одредил вистината за ‘заедничката’ македонско-бугарска историја како ‘бугарска’? Геополитичките стратегии, имено, ги предвидуваат потезите однапред, затоа и се темелат врз ‘визијата’, или крајната цел која треба да се постигне на одреден начин, во одредено време, со помош на одредени инстанци, лица и алатки?

Ваквиот договор, со еден израз, ја одредува стратешката цел – ревидирање на ‘заедничката историја’ како автентично и целосно бугарска. Тој израз е рефлексија на новиот пристап кон историјата, кој ќе го одреди и пристапот кон иднината.

Тој нов пристап е политички и геостратешки, тој ја одредува новата епистема или научна парадигма, следствено и ја воведува сѐ до степен на официјално инсталирање – новата слика за историјата, новиот историски наратив на македонската историја како бугарска“.

Целата колумна на академик Ќулавкова:

Убавиот збор и железни врати отвора, нели?

The post КАКО „ЗАЕДНИЧKАТА ИСТОРИЈА“ СТАНА БУГАРСКА Академик Ќулавкова за клучниот член 8 од Договорот за добрососедство appeared first on plusinfo.mk.

Како земја победник во антифашистичката војна треба да покажеме пример категорично да ги осудиме сите вакви тенденции коишто го враќаат тоа мрачно минато и да демонстрираме дека ги почитуваме вредностите во поствоена Европа, смета тој.

– Тоа е некоја тенденција со која што на некој начин се претендира да се поврзе историјата на Бугарија со Македонија. Фердинанд и Борис Трети се симбол на окупацијата на Македонија, едниот во Втората светска војна, Борис и Фердинанд во Првата светска војна, и симболиката е таа со која што Фердинанд всушност ги обединува т.н. две царства во Бугарија, кога се прогласува за цар 1908 година и на тој начин се создава таа традиција која што еве бугарското раководство, сега не можам да кажам бугарското раководство, меѓутоа очигледно дека тука има некаква политичка димензија. Во секој случај симболиката е таа, дека Првата и Втората светска војна, овие личности ја симболизираат и окупацијата на Македонија во тој период. И затоа не случајно беше избран и Охрид како седиште на Здружението на Борис Трети. И не случајно беше избран 7 октомври којшто треба да ги спои јубилејот на 6 октомври, смртта на Самоил и таа традиција која што треба да се презентира во континуитет, а што кореспондира со актуелната политика на тенденцијата да се презентира една заедничка историја која што датира од средновековието, па сѐ до 1944 година. Таа заедничка историја всушност е Бугарија – вели Панов на новинарско прашање во врска со употребата на контроверзните имиња на цар Борис Трети и  Цар Фердинанд за како име на ново здружение кое се обидува да се регистрира за што потврдуваат од Централниот регистар. 

Според Панов, токму тие личности треба да ја симболизираат таа политика на Бугарија и оттаму смета дека особено личностите коишто симболизираат таков вид војни, страдања, што на некој начин имаат негативна асоцијација, особено Борис Трети со асоцијацијата со фашизмот, вели, треба категорично да бидат сакционирани од страна на државата, независно дали е потребно да има некаков закон и слично.  

Тој е на ставот дека државните институции задоцнето реагирале кога станува збор за отворање и регистрација на вакви културни центри со провокативни имиња. 

– Да, јас мислам дека сите личности коишто асоцираат на такво страшно минато треба да бидат веднаш санкционирани од државата. Па земете пример доколку некој регистрира здруженија со името на Адолф Хитлер, дали ќе се чека некаков закон и слично. Работата е во суштина дека треба ние како земја која што е победник во антифашистичката војна да покажеме пример категорично да ги осудиме сите вакви тенденции коишто го враќаат тоа страшно и мрачно минато и на тој начин да демонстрираме дека ги почитуваме вредностите во поствоена Европа – потенцира историчарот Панов.

Запрашан дали смета дека ваквите случувања ќе се одразат во односите меѓу Бугарија и Македонија и во понатамошните преговори, тој опстојува на неговиот како што вели научен став.

– Тука јас не би навлегувал, бидејќи е политичка релација. Јас зборувам како научник којшто ги следи овие тенденции историски и на некој начин реагирам од аспект на тоа, бидејќи ја знам генезата на бугарската политика од 19 век и како таа сега се проектира во современието со цел да се реализираат тие агенди коишто немаат никаква врска со добрососедските односи, а уште помалку со науката – дециден е историчарот Панов, кој изјавата ја даде по презентацијата на најдобрите ликовни и литературни дела на конкурсот организиран во рамки на активности на ИНИ за одбележување на 150-годишнината од раѓањето на Гоце Делчев, чии мошти на денешен ден во 1946 година биле пренесени од Софија во Скопје.

The post НАМЕРНО БЕА ИЗБРАНИ ЦАР БОРИС, ФЕРДИНАНД, ОХРИД, САМУИЛ… Панов вели дека целта е вештачки да се прикаже заедничка „бугарска“ историја до 1944 година appeared first on plusinfo.mk.

Меѓународното право ги регулира основните односи меѓу државите и народите во меѓународната заедница. Од меѓународните повелби и конвенции произлегуваат и неотуѓивите и суверени права на македонскиот народ на самоопределување, тесно поврзани со неговиот државотворен статус и национален, историски, културен, јазичен и номинален идентитет. „Мирот на Вестфалија“ од 1648 година се смета за најголем настан во меѓународното право. Тој го воспоставува сегашниот меѓународен правен поредок, во кој независни суверени субјекти познати како „национални држави“ имаат еднаков суверенитет, без оглед на големината и моќта, дефинирани првенствено со неповредливоста на границите и немешањето во внатрешните работи на суверените држави.

Појавата во 19 век на политичката идеологија „национализам“, во којашто луѓето почнаа да се гледаат себеси како граѓани на одредена заедница со изразен етнокултурен идентитет, дополнително го зацврсти концептот на националните држави и нивното формирање, и во тие рамки го наметна прашањето за тоа што, всушност, претставува суверенитетот на една држава. Дел од суверенитетот на една држава го вклучува ексклузивното право на државата да ги регулира своите внатрешни работи: религијата, јазикот, националноста и, соодветно на тоа, образовниот систем, вклучувајќи ја и историската наука.

Кога зборуваме за историјата на Балканот и на балканските народи, веројатно има толку вистини (толкувања на настаните) колку и народи, ако не и повеќе. Процесот на помирување на различните истории на Балканот се наоѓа токму на почетокот и веднаш наидува на пречки. За Македонците, за жал, најстрашен е неукиот и сервилен однос, не само на македонските политичари туку и на македонските историчари, актуелните македонски „експерти“ на заедничката Мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања, токму оние што треба и од кои се очекува да ја промовираат историската вистина. Христијанските просветители и мисионери Кирил и Методиј се духовни лица, на кои не може да им дадете националност и да ги присвоите. Затоа, Денот на светите браќа Кирил и Методиј, 24 Мај, треба да го одбележуваат не само Македонија и Бугарија туку сите словенски држави и народи. Заедничките чествувања се европски и цивилизациски придобивки, па затоа треба да се прават врз еднаква основа, со почитување на различните перцепции и без наметнување на сопствениот наратив врз наративот на другиот, што за нас би значело без повреда на достоинството на Македонците со условувања и уцени.

Повеќедецениските истражувања на академикот Цветан Грозданов и дописниот член на МАНУ Сашо Цветковски покажаа дека најголемиот број икони и фрески со портретите на Св. Климент и Св. Наум се наоѓаат во Македонија, помал број во Грција, Костур и Верија, во Албанија, околу Корча и Москополе, како и во Србија, во деловите што низ историјата влегувале во границите на Охридската архиепископија. Од друга страна, во Бугарија не се откриени сликани претстави на Св. Климент, Св. Наум и Св. Јован Владимир, од средновековниот период (X – XV век) и од периодот на доцниот среден век (XVI – XVIII век). Сè до 19 век, во Бугарија, Св. Климент и Св. Наум, авторите на кирилицата, не се славени, ниту сликани во црквите, тие не биле земани за патрони и заштитници, па апсурдно е тоа што официјалната бугарска политика во изминатиов период ја присвојува традицијата која воопшто не била негувана и прифатена кај нив.

Средината што овие светители ги сметала за свои и во која се почитувале и се славеле култовите кон нив, тоа го изразувала сликајќи ги нивните ликови во црквите, сметајќи ги и прифаќајќи ги за свои патрони, заштитници и покровители, и на тој начин, очекувано, тие станале дел од традицијата и културниот идентитет на таа средина и на тој народ. Со други зборови, Св. Климент и Св. Наум се извори на македонската традиција и македонскиот идентитет. Тогаш, се наметнува прашањето: Зошто, воопшто, е потребно нивно заедничко чествување? Во контекст на одговорот на прашањето би истакнал, според мене, еден значаен податок. Најстариот универзитет во Бугарија, формиран во 1888 година, го добил називот Софиски универзитет „Св. Климент Охридски“ во 1905 година. Не негирајќи го правото секој да ги именува своите институции, ако се има предвид дека на денешната ситуација ѝ претходат вековни осмислени дејства, процесот на воспоставување искрени, добронамерни и достоинствени соседски односи меѓу Македонија и Бугарија, според моето мислење, ќе биде долготраен, пишува Љупчо Коцарев, претседател на МАНУ во колумна во „Нова Македонија“.

The post Заедничка историја или споделени места на меморијата appeared first on plusinfo.mk.

– Со Протоколот што е потпишан минатиот месец, владите имаат обврска во рок од две години откако се постигнати некакви резултати и објавени, да ги спроведат. Секако тоа оди во фази и низ филтрите на институциите. Она што е задача на Комисијата е да утврди точки и наратив текстови за заедничко чествување и за евентуална корекција во учебниците. Притоа да не заборавиме, тој текст којшто е договорен и Бугарија и Северна Македонија подеднакво имаат обврска да го имплементираат во својот систем и тоа функционира на принцип на реципроцитет, односно важечки е само доколку заедно ги имплементираме во двата система – рече Маричиќ во одговор на новинарско прашање на прес-конференцијата во Владата.

Во однос на содржината на договореното, рече дека тоа останува на историчарите, но напомена дека е вредно да се спомене дека во Комисијата членуваат седум врвни историчари, коишто државата ги поставила, вклучувајќи ги и оние коишто во меѓувреме заминале од таа Историска комисија, а се согласиле околу текстот за цар Самоил.

– Ние целосно ја поддржуваме работата на Комисијата, и сѐ што можеме како институција ќе помогнеме. Секако ќе бидеме внимателни да го заштитиме нашиот интерес, бидејќи им веруваме на луѓето коишто работат таму, а сите чекори во врска со имплементација на договореното ќе бидат координирани со нашите филтри на институциите и со комисиите за учебници, со сите оние други инстанци во Министерството за образование и наука и Владата и нема да направиме ниту еден чекор еднострано, значи сѐ она што ние ќе го направиме би очекувале да го направи и Софија – рече вицепремиерот Бојан Маричиќ.

The post ВО РОК ОД 2 ГОДИНИ ЌЕ СЕ СПРОВЕДЕ НОВАТА ИСТОРИЈА Комисијата ќе утврди како заеднички ќе се чествуваат просветителите appeared first on plusinfo.mk.

– Тоа што ми е важно е дека комисијата вели „ако ние прифатиме, вие слободно имплементирајте, затоа што стоиме зад тоа“. Шпекулацијата дека Комисијата има рокови за отворање и затворање поглавја не е точна бидејќи информацијата „ја охрабруваме комисијата до членство во ЕУ“ значи на некој начин политичка волја од двете страни – рече Османи.

Во Протоколот е истакнато дека двете држави преку надлежните министерства и единици на локалната самоуправа во рок од две години треба да ги вклучат сите веќе меѓусебно договорени резултати од работата на Комисијата, согласно членот 8 ал. 2 од Договорот, во учебните програми, учебниците и релевантни учебни материјали, а истите резултати да ги земат предвид и да се рефлектираат врз содржините на натписи на споменици, знаци, информациски материјали во музеи и други објекти со образовно и културно значење, како и релевантни информации во електронски информативни медиуми во јавна сопственост.

Досега, како што информираше министерот Османи усвоени се пет прашања за чествување и една препорака за учебник. За да се донесе некоја одлука, седум членови од Комисијата едногласно треба да кажат „да“, а потоа таа одлука треба да биде доставена до МНР, па потоа до Владата и на крај до ресорното министерство.

Прашан дали доколку Владата не имплементира одлука донесена од Комисијата ќе се смета за непочитување на Договорот, Османи истакна дека тоа важи за непочитување на Договорот и оти и верува на Комисијата.

– Ниту еден од нас не е историчар па да проценува дали е тоа така, додаде тој. Историската комисија е автономна, Протоколот утврдува што прави Владата, бидејќи Владата може да не ги почитува одлуките на Комисијата. Тоа е веќе класично минирање на договорот и затоа тука се утврдува, ако Комисијата утврди, Владата нема зошто да не прифати. Веруваме во тие луѓе, не правиме притисок, им овозможуваме услови – заклучи Османи.

Како што нагласи министерот за надворешни работи, Комисијата е охабрена да ги заврши прашањата за средниот век за една година, други временски ограничувања нема, а има охрабрување таа да ја заврши својата работа до зачленувањето на земјата во ЕУ.

The post ИСТОРИЧАРИТЕ СЕ ОХРАБРУВААТ И ПОТТИКНУВААТ Никој не се меша во нивната автономност appeared first on plusinfo.mk.