До пред неколку години ќе бев запрепастена од сугестијата дека некогаш би направила нешто толку глупаво и несовесно како што е да го заборавам детето во автомобил. Мислам, ако сте толку невнимателни, не треба да ви биде воопшто дозволено да имате деца, нели?

Тој јуни беше особено топол, а влажноста беше многу висока. Мојата мајка само што се пресели во државата за да биде поблиску до нашето семејство. Беше убаво да ја имам во близина. Беше само неколку дена во градот и изгледаше како да е во една од кратките посети во кои доаѓаше до неодамна.

За да го прославиме нејзиниот прв викенд тука, организиравме скара. Мојот сопруг се занимаваше со печење, а децата трчаа низ дворот. Кога замириса на скара, ми текна дека мора да купиме и пченка.

„Мама и јас ќе истрчаме до продавницата. Ќе бидеме брзи“, најавив.

„Ве молам земете го бебето, не сум сигурен дека можам да се грижам добро за сите додека се обидувам да готвам“, додаде сопругот.

Јас го спакував моето едногодишно дете безбедно во автомобилот и тргнавме на нашата мисија. Продавницата беше близу. Мама и јас се шегувавме и се смеевме цело време по патот натаму, а од радиото се слушаше гласна и весела музика. Паркиравме и јас погледнав колку е часот на телефонот. Мајка ми копаше по торбата за да го најде балзамот за усни. Го притиснав копчето за заклучување на клучот и веднаш се упативме кон продавницата.

Отидовме директно до зеленчукот да најдеме пченка, но се чинеше дека сите во градот ја имаат истата идеја затоа што изборот беше лош.

„Оваа област е позната по пченка, како е можно да немаат добра. Ајде да одиме во друга продавница“, и реков на мајка ми. Се вративме во автомобилот и продолживме со потрагата. Радиото и климатизацијата беа вклучени. Дури тогаш, погласно од музиката, се слушна воздишката на мајка ми. Таа остра воздишка ме врати во суровата реалност во која и двете го заборавивме бебето во автомобилот.

Ми требаше многу време да соберам храброст да ги напишам овие страшни зборови. Дури и сега, неколку години подоцна, ме фаќа паника кога размислувам за тоа. Тешко е да признаам некому дека направив толку потенцијално катастрофална грешка кога станува збор за безбедноста на моите деца, но го направив тоа. И мајка ми исто така. И беше застрашувачки лесно.

Бевме преокупирани со нашиот разговор, во ситуација во која обично не бевме. Не ми беше вообичаено да имам само едно дете со мене. Обично, или сите беа со мене или никој од нив. Овој пат, бебето цело време молчеше. На никаков начин не потсети дека е на задното седиште. И го оставивме во автомобилот, на летните горештини, со затворени прозорци.

Чуда се случуваат, а чудото тој ден беше што немаше добра пченка во супермаркетот. Бевме внатре две минути или помалку, колку што ни требаше да ја провериме празната корпа со пченка и да се вратиме во автомобилот. Но, што ако одлучевме да видиме дали има сладолед? Или лубеници, или салфетки, или кечап, или чипс? Што ако долго чекавме ред на каса, што ако заглавевме зад некој штедач со многу ситни парички или тетратка со купони? Што ако се случеше тоа?

Температурата во автомобилот може да достигне неверојатна температура за неколку минути, дури и кога прозорецот е отворен, а телесната температура на детето се зголемува три пати побрзо отколку кај возрасен. Секоја година, скоро четириесет деца умираат заборавени во врел автомобил во САД и моето дете можеше да биде дел од таа срцепарателна статистика. Јас се разболувам кога ќе помислам колку лесно можеше да умре и дека јас ќе бев одговорна за неговата смрт. Да, јас, неговата мајка. Личноста која го сака повеќе од кој било друг.

Го споделувам ова со светот не за да признаам дека сум лош родител, туку за да кажам дека сум добар родител (освен она за кечапот), а сепак тоа се случи. Ова е предупредување дека може да му се случи на секого, верувајте ми. На секого. Дури и на мене. Дури и на тебе. Дури и ако мислите дека е тоа сосема невозможно, дека вие не би направиле такво нешто ниту за милион години. Верувајте ми, се чувствував на ист начин пред да ми се случи тоа навистина. Ако ова потенцијално трагично сценарио ме научи на нешто, тоа е никогаш да не велам никогаш.

Затоа што не мора да бидете неспособни, пијани, дрогирани или глупави.

Да се биде човек е доволно.

Фото: Pexels

Извор: Scarymommy.com

The post Исповед на една мајка која си го заборавила детето во врел автомобил appeared first on plusinfo.mk.