Американскиот претседател Доналд Трамп објави дека САД го одложиле воениот напад врз Иран планиран за вторник по директните апели од емирот на Катар Тамим бин Хамад Ал Тани, саудискиот престолонаследник Мохамед бин Салман Ал Сауд и претседателот на Обединетите Арапски Емирати Мохамед бин Зајед Ал Нахјан.

„Емирот на Катар, Тамим бин Хамад Ал Тани, саудискиот престолонаследник Мохамед бин Салман Ал Сауд и претседателот на Обединетите Арапски Емирати, Мохамед бин Зајед Ал Нахјан, ме замолија да го одложам нашиот планиран воен напад врз Исламската Република Иран, кој беше закажан за утре“, напиша Трамп на својата мрежа Трут соушл.

Трамп рече дека од почит кон лидерите на земјите од Заливот, им наредил на министерот за одбрана Пит Хегсет, началникот на Здружениот штаб на вооружените сили, генерал Даниел Кејн, и на американските воени команданти засега да ја суспендираат планираната операција. Но, тој додаде дека им наредил на врвните одбранбени и воени претставници да бидат подготвени во секое време да продолжат со „целосен, голем напад“ врз Иран доколку не се постигне прифатлив договор.

The post ТРАМП ГО ОДЛОЖИ ПЛАНИРАНИОТ ГОЛЕМ НАПАД ВРЗ ИРАН Земјите од заливот го молеле за тоа appeared first on plusinfo.mk.

Воената команда ја презела власта на Мадагаскар, откако полковникот Мишел Рандрианирина, командант на елитна единица, објави формирање преоден режим што ќе трае најмногу две години. Периодот, според него, ќе заврши со референдум за нов Устав и последователни избори, јави Ројтерс.

Полковникот изјави дека армијата ја презела контролата врз државата и дека ќе се формира совет составен од армиски и жандармериски офицери. Овој потег означува крај на седумгодишното владеење на претседателот Андри Раџоелина, кој избега од земјата.

Раџоелина беше евакуиран од островот со француски воен авион. Француската влада потврди дека тој бил евакуиран, но не ја соопшти неговата локација.

Политичката криза на островот се продлабочи откако Раџоелина со декрет го распушти Долниот дом на Парламентот. Потоа парламентот гласаше за негов импичмент со 130 гласа „за“, додека едно гласачко ливче остана празно.

Претседателството возврати со став дека состанокот е неуставен и дека сите донесени одлуки се ништовни поради распуштањето на законодавниот дом. Од друга страна, опозициските пратеници тврдат дека имале уставно право да постапат така, нарекувајќи ја акцијата „одбрана на народниот суверенитет“.

Неколку западни дипломати предупредиле дека ваквата двојна структура на власт може да доведе до меѓународна изолација и суспензија на финансиската помош за земјата, која веќе се соочува со сериозни економски предизвици.

The post ВОЕН ПРЕСВРТ ВО МАДАГАСКАР, ВОЈСКАТА ГО ПРЕЗЕДЕ ВОДСТВОТО Полковник најави двегодишна транзиција, следуваат Устав и избори appeared first on plusinfo.mk.

Заменичката на државниот секретар на САД за политички прашања, Викторија Нуланд пристигна во Киев поради заканата од воен удар во Украина, пишува весникот „Азија тајмс“.
„Зошто Нуланд побрза во Киев? Најверојатно Белата куќа и кажала веднаш да оди таму во случај работите да тргнат наопаку во Киев. Очигледно постои страв дека Валери Залужни може да распореди војска и да ја искористи против Владимир Зеленски“ – се наведува во анализата.

Според авторот на текстот, задачите на Викторија Нуланд биле да му објасни каде припаѓа и да го смири врховниот командант на вооружените сили на Украина, Валери Залужни, кого претседателот на Украина, Володимир Зеленски  планира да го смени поради неговите неуспеси на бојното поле. Се претпоставува дека главниот командант на украинската армија сѐ уште може да се крене против Киев.

Викторија Нуланд пристигна во Киев на 31 јануари на средби со украинскиот премиер Денис Шмигал и украинскиот министер за надворешни работи Дмитриј Кулеб. Таа го информираше Киев дека американските ракети ГЛСДБ со голема прецизност што ѝ ги вети Вашингтон на Украина веќе се на пат.

Претходно, британскиот весник „Фајненшл тајмс“ напиша дека на 29 јануари Зеленски се сретнал со Залужни и му понудил место на советник на украинските власти по неговата оставка. Весникот „Економист“ тврди дека на Залужни му била понудена функцијата секретар на Советот за национална безбедност на Украина, но генералот одбил, пренесува Спутник.

The post КИЕВ ПРЕД ВОЕН УДАР? Вашингтон интервенира за смирување на ситуацијата appeared first on plusinfo.mk.

Но, има уште нешто, на што потсетува професорот Владо Поповски, во својата анализа објавено во Плусинфо, што дополнително ја разјаснува врската меѓи Киро Глигоров и Слободан Милошевиќ, што го дополнува контекстот на „заемно договорени цели и задачи“, односно преземени обврски на едниот кон другиот.

Средбата Милошевиќ – Глигоров во Белград, ден пред атентатот

Тоа е средбата Милошевиќ – Глигоров, што се одржа на 2 октомври 1995 година во Белград, позната за јавноста, но не и нејзината содржина. А дел од содржината, вознемирениот Глигоров, веднаш по враќањето од Белград, им пренел на своите соработници, меѓу нив и професорот Поповски.

Вознемирен, Киро Глигоров ја опишал средбата како мошне „тензична“. Милошевиќ, веројатно, потсетувајќи го Глигоров на некои меѓусебни договори (Поповски вели – „тестирајќи го“), меѓу другото, побарал од Глигоров Македонија и Србија да формираат царинска унија. „Нашиов“, со оглед на сѐ што се случи до 1995 година, не можел ништо друго да прави, освен да бега од директниот одговор на тоа барање и да говори дека „Македонија може на Србија многу да ѝ помогне од позиција на членка на ЕУ – за што веќе се определила“.

Одејќи од една кон друга лага, говорејќи му секому тоа што сака да го слушне,  иако интелигентен, Глигоров влегува во „небрано“, па се брани со мошне неинтелигентни изговори. Знаеме дека следниот ден, на 3 октомври, следеше обидот за убиство на Глигоров, што мене ме затекна во Америка реализирајќи го едномесечниот престој во организација на УСАИД.

Да имавме безбедносни служби кави што требало да имаме, да сакаа да ги пронајдат „организаторите, налогодавачите и извршителите“ на атентатот врз Глигоров од 1995 година, сигурно подобро ќе ја анализираа релацијата Глигоров – Милошевиќ, наместо да нѐ упатуваат кон планината Рила и кон контроверзната компанија „Мултигруп“ од Бугарија, замајувајќи ја јавноста.

Кој го наговорил Гадафи да предложи воен удар за соборување на Милошевиќ?

Да беа какви што треба, можеби тие ќе собереа и информации и ќе ја обработеа и заедничката посетата на Глигоров и Изетбеговиќ на Либија, есента 1991 година. Ќе прочитаа што вели (отворено претпоставувајќи) геералот Вељко Кадијевиќ, началник на Генералштабот на војската на ЈНА, за таа средба.

Тој исто така го посетил Муамер ел Гадафи, само ден-два по посетата на Глигоров и Изетбеговиќ. Кадијевиќ сведочи дека на таа негова средба со либискиот лидер, Гадафи му предложил да изврши воен удар, но со цел да биде симнат од власт Слободан Милошевиќ и така да се решат проблемите во Југославија, на што адмиралот, со насмевка, само му рекол: „Знам кој ве посети пред мене!“ (Вељко Кадијевиќ, „Против удар“, 2010 година, стр. 161).

Точен, или неточен „убод“ на Кадијевиќ, тој предлог на Гадафи, поврзан со Глигоров и Изетбеговиќ, сигурно му бил пренесен на Милошевиќ. Па во склопувањето на мозаикот за причините и за правецот од каде можело да биде пукано во Глигоров, можеби и ова фрла дополнително светло.

Од кого се „ослободи“ Македонија на 8 септември 1991 година?

Како и да е, на 8 септември 1991 година се случи важен настан, кој сепак заврши според волјата на мнозинството на граѓаните на Македонија, и покрај игрите „под маса“. Тој настан, бездруго, ќе биде трајно врежан во меморијата на граѓаните на Македонија, главно преку сликата од Плоштадот Македонија, вечерта на 8 септември, кога Глигоров со пискав глас ќе извика: „Нека ни е честита слободна, суверена и самостојна Македонија“.

И никој не мора да се праша, а би требало, кога ќе го погледне редот и изборот на придавките во оваа изговорена историска реченица, од кого се „ослободила“ Македонија? Од кого дотогаш била „поробена“? Како тоа еден федерален функционер, записничар на заседанието на АСНОМ во 1944 година, педесет години на чело или дел од сојузните функции, ја предводеше Македонија во битката за „ослободување“ од нивната окупација?

30 јули 2018: Трик-прашање и на референдумот за промена на името на државата

Волкот влакно менува, нарав никогаш! Продолжуваат нашите репрезенти во власта со навиките да ги мамат своите граѓани, за „нивно добро“!?

На 30 јули 2018 година, власта, предводена од СДСМ, ги повика граѓаните на Македонија да се изјаснат дали го прифаќаат т.н. Договор од Преспа, со кој Владата на Република Македонија прифати промена на нашето уставно име, поставувајќи го прашањето: „Дали сте за членство во ЕУ и НАТО, со прифаќање на Договорот помеѓу Република Македонија и Република Грција“?

Повторно трик-прашање. Зашто, апсурдно беше да се верува дека веднаш потоа и само затоа, ќе не примат во ЕУ. И, како што знаеме, (власта) прво вети дека референдумот ќе биде обврзувачки, зашто за такво прашање една „демократска“ власт (како што велеа) „не може да си дoзволи да донесе одлука без согласност на мнозинството граѓани“. Потоа сфати дека битката со мнозинството граѓани ќе ја загуби.

Измамникот од Струмица, нормално, го „заборави“ сопственото ветување (вообичаено) и го прогласи референдумот за „консултативен“. Имало „правна можност“ и за таков вид референдум. Што значи дека и да нема поддршка од мнозинството граѓани, власта може да одлучи и спротивно од волјата на мнозинството граѓани. Па, така, референдумот го сведе на залудно арчење на време, на пари во морето на општата сиромаштија во земјата и на длабоко потценување на граѓаните. Алтернативата за „легалност“ ја најде меѓу деперсонализираните и криминализирани членови на парламентот.  Но, за жал, и во него го немаше двотретинското мнозинство. Па реши да го докусури судството.

Премина на крупно купување (подмитување) на пратеници и нивно аболирање од бројни кривични дела. Операцијата течеше како подмачкана. За дотогаш корумпираното, клиентизирано судство, тоа беше уште една рутинска работа. Паролата „нема правда нема мир“ ја фрлија во нивните полски нужници. „Докторите“ за оценување на состојбата во општеството, можеа само да запишат: болеста прогресира!

Манипулациите за т.н. „Француски предлог“

На 16.07.2022 година, Собранието на Македонија го прифати  таканаречениот „Француски предлог“, преку усвојување заклучоци (препораки) за неговото спроведување.

Како што, дознавме, Франција, во својство на претседавач со Советот на Европската Унија, подготвила Предлог-преговарачка рамка за отпочнување на пристапните преговори на Македонија во ЕУ, заедно со неколку оперативни документи. Клучното во тој, наводно, компромисен предлог, како што знаеме, е обидот да се најде излез од историските недоразбирања помеѓу Македонија, како непрекинато посакувана територија и Бугарија, како историски самопрогласен сопственик над неа, врз основа на тврдењето дека сме биле „с’што“ во секој поглед: според историјата, говорот, вкупната култура, дезоксирибонуклеинската киселина.

Нашите челници од извршната власт, свесни дека прифатиле експлозивни средства кои  атакуваат на кристализираната самосвест кај Македонците, свесни за реакциите и политичката казна што би ги снашла по објавувањето на наведената „Преговарачка рамка“, и во овој случај прибегнаа кон примена на традиционалната технологија на манипулации со народот, опишана во претходните случаи: дисеминација на купишта дезинформации, невистини и полувистини, наместо транспарентен процес и мачна, отворена, аргументирана дебата во општеството, каква што, се разбира, можат да водат само одважни лица со интегритет, на кои функцијата не им е поважна од државата.

Кога протече веста дека постои некаква преговарачка рамка, некој „француски предлог“, а јавноста побара да се обелодени, власта мамеше дека не постои. Лажеа редум: министерот за надворешни работи, претседателот на државата, премиерот, заменик премиерот за европски прашања… Кога излезе на виделина дека сепак постои, ја криеја нејзината содржина. Кога опозицијата и голем дел од поедуцираната јавност навали да бара расправа во парламентот, првично власта одбиваше таква расправа. Потоа, принудена да прифати, одбиваше на пратениците да им го достави пакетот документи од „Преговарачката рамка“ (исто како и Договорот со Бехтел и Енка и во многу други случаи).

Пратениците требаше да одлучуваат на „невидено“, како стара, „добра“ практика, испробана на обезличени суштества. Па им сервираше дополнително понижување, ако за самопонижените има некое понижување: „информација“ за што станувало збор во тој пакет, напишана на еден лист хартија. Па откако и на тоа уследија големи противења од опозицијата и на дел од јавноста, власта овозможи дигитален пристап до материјалите каде што можеше да се прочитаат тоа што до тогаш беше скриено.

И потоа стигнавме до сегашната фаза: неточна интерпретација на обврските од „Преговарачката рамка“, лажно интерпретирање на содржината, редуцирање на обврските на Македонија што Бугарија успеала да ги вгради во т.н. „Француски предлог“, кој стана, всушност обврска кон Европската Унија. За да можат сега, нео-фашистите од Бугарија цинично да велат: „Вие немате обврска кон нас, туку кон Европската Унија“.

И оваа фаза трае и ќе трае и по евентуалната промена на Уставот. Арамиите и измамниците, најмалку и во следната декада, ќе го користат/злоупотребуваат истото за оттргнување на вниманието на граѓаните од сѐ позабрзаната девастација на општеството во секој негов сегмент. Копајќи му на нашето дно низа скалести подруми.

Власта кон сопствениот народ се однесува полошо од надворешен окупатор

Изложеното, повеќе од јасно го покажува карактерот на долгорочно воспоставениот однос помеѓу нашиот народ и неговите делегирани вршители на функциите на власта: однос помеѓу господари и поданици. Бесконечно толериран од оние што треба вистински да владеат, наместо да бидат владеани – на кои, им е поприфатливо да  бидат секојденвно тормозени, ограбувани, по пократка или по подолга процедура убивани, отколку да ја земат својата судбина во своите раце.

Затоа власта лесно се издвојува од народот. Лесно си обезбедува позиција на „надзаконитост“, однесувајќи се спрема сопствениот народ полошо и од класичен надворешен окупатор. За неа не постои ни политичка, ни морална ни кривична одговорност. Просто, ужива во бесконечното  фабрикување лажни вести, во котењето на напишани и ненапишани дискрециони права, во произволното класифицирање на државни договори од најширок јавен интерес како „државна тајна“ и „строго доверливо“, во суштина алатки за прикривање и за попречување на сите видови нејзина одговорност, вклучително и кривичната за неброените коруптивни зделки.

И не треба никој да бара други причини за тоа што ни се случува веќе со децении. Од каде „извира“ нашава социјална беда. Демографскиот егзодус што ја пустоши земјата. Која е причината, кој е (ин)директниот убиец на 24 удавени од поројниот дожд во Стајковци; 14 загинати кај Ласкарци; 14 спржени во пожарот во „модуларната“ ковид-болница во Тетово; 46 македонски патници загинати на автопатот Струма во Бугарија; двојно повеќе починатите од официјално објавените за време на ковид-пандемијата; најновиот обелоденет монструозен скандал на Клиниката за онкологија; сѐ побројните жртви од загадените води и од загадениот воздух…

Сѐ е тоа резултат на наведениот однос за чие менување ова општество не демонстрира елементарна духовна и морална сила. Лагите, интригите, најбруталната корупција, станаа поважни од нашите животи.

(Крај на фељтонот)

Референдумското прашање беше договорено меѓу Глигоров и Милошевиќ

Додека Милошевиќ ја ограбуваше Македонија со безвредните српски динари, Глигоров беше против воведување македонска валута

Љубчо сонуваше конфедерација со Бугарија и со Грција, Бранко веруваше во Југославија, а Глигоров матеше со Изетбеговиќ

Милошевиќ: Стојане, види Гошев да не биде премиер, а ако не можеш – Киро ќе дојде и ќе го среди!

Србија прва ја напушти Југославија, а ние патевме од комплекс на помала вредност и од вазалски сентимент кон Белград

После АСНОМ ни ги зедоа граѓанските права, а во 1991 година сакаа од Македонија да направат бановина!

The post Случајно ли, по средбата со Глигоров и Изетбеговиќ, Гадафи на генералот Кадијевиќ му предлага да изврши воен удар и да го собори Милошевиќ? appeared first on plusinfo.mk.

Вук Драшковиќ за соработката Глигоров –  Изетбегoвиќ

Минатата година (2022), во издание на „Лагуна“, Белград, беше објавена книгата на Вук Драшковиќ, „Ожиљци живота“. Некои од неговата бранша (на пример, извонредниот писател Светислав Басара), велат дека тоа е веројатно неговото најдобро дело досега. Во книгата, меѓу другото, го пренесува разговорот што на 12  јануари 1992 година, го водел со Алија Изетбеговиќ, тогаш претседател на Претседателството на БиХ. Период: четири месеци по нашиот референдум за „осамостојување“, со целосно независна и мирна Словенија, почеток на претстојното големо клање на луѓе во БиХ, крвави борби во Хрватска кога мртвите веќе немаа име, туку беа само статистика.

Дел од разговорот гласи:

Драшковиќ: „Дали ви е жал за Југославија“?

Изетбеговиќ: „Душата ме боли“

Драшковиќ: „И мене“.

Изетбеговиќ: „Се надевам, сепак, Југославија може да оживее“.

Драшковиќ: „Како го замислувате тоа“?

Изетбегoвиќ: „Во согласност со добрите намери на лордот Карингтон, да се основа нова асоцијација или пазарно-монетарна унија на шест независни југословенски држави. Помеѓу нив, на границите да нема војска и полиција, ниту царински премини… Луѓето би носеле само лични карти, а не пасоши. Ваква заедница брзо би добила статус на придружен член на Европската заедница, каков што имаат Унгарија, Полска и Чехословачка“.

Драшковиќ: „Што со ЈНА“?

Изетбеговиќ: „Тоа прашање би го решиле така што секоја од шесте држави би имала своја војска, а најскапите родови, како што се воздухоплови, ракетни единици, би биле заеднички, со паритетна команда. Добиваме пораки од Брисел дека во таков случај Европа би ни дала пари за професионално устројување на војската и за чесно згрижување на вишокот офицери и граѓански лица од сегашната ЈНА“.

Драшковиќ: „Нешто од тоа е можно, а нешто не е можно“.

Изетбеговиќ: „А што не е можно“?

Драшковиќ: „Хрватска и Словенија заминаа. Нема да прифатат каков било облик на заедничка воена команда, ниту какво било здружување со остатокот на Југославија. Пред два месеци сакаа да го прифатат планот на Карингтон, веќе не. Сега е доцна. Затоа, господине претседателе, да се свртиме кон она што сѐ уште остана и е сѐ уште заедно“.

Изетбеговиќ: „Четворна федерација, Србија, БиХ, Македонија и Црна Гора? На тоа мислите“?

Драшковиќ: Да, ако федерацијата сега е можна“!

Изетбеговиќ: „Не е можна. До неодамна беше можна таква федерација во лабав сојуз со Словенија и со Хрватска. Ја предлагавме Киро Глигоров и јас. Загреб и Љубљана сакаа, Милошевиќ одби. Во овие околности е можна само заедница на овие четири суверени републики. И тоа во нивните постојни граници“.

Драшковиќ: „Тогаш таа заедница да ја направиме… Нека секоја од овие четири држави има своја војска, или своја гарда, а елитните и најскапи родови да бидат заеднички… Зошто, го прашувам, таа заедница, по угледот на Европскиот парламент, не би имала и свој парламент и совет на министри, кои по година дена би заседавал во Белград, Сараево, Скопје и Подгорица? Отворени граници, заедничка монета и единствен пазар. Ваква уредена четворна заедница би стапила во царинска и економска унија со Хрватска и со Словенија. И би требало, нагласив, да се потпишат низа нови историски спогодби. Прво помеѓу Србите и Хрватите, бидејќи тоа е епицентарот на сите ломови. Потоа помеѓу Србите и Муслиманите, Србите и Албанците, Македонците и Албанците’’

Изетбеговиќ: Ме радува што го сакаме истото и што слично мислиме,  ја спушти раката на моето рамо“.

Планот Глигоров – Изетбеговиќ бил четворна, а не асиметрична федерација

На овој исказ не му е потребен опширен коментар. Само накусо, да потенцираме.

Според тоа што Изетбеговиќ му го соопштил на Драшковиќ, Глигоров и Изетбеговиќ предлагале четворна (скратена) федерација, која ќе договори некаков лабав сојуз со Словенија и со Хрватска. Всушност, тоа е идејата за „скратената држава“, сеедно дали ќе се нарекува Југославија или проширена Србија, која Глигоров ја прифаќал, но Милошевиќ ја одбил зашто се косела и со неговиот план „А“ (шесте републики во цврста централизирана федерација) и со планот „Б“. А според вториов план, Словенија може(ше) да си замине и може(ше) да има, ако сака и конфедерални врски со остатокот, но Хрватска не можеше ни да си замине, ни да биде во конфедерални односи. Зашто, со тоа таа де факто и де јуре би била самостојна држава со сите територии во неа населени со Србите.

А планот „Б“ беше план за проширување на Србија на сметка на БиХ и Хрватска. Затоа, ништо од таа „асиметрична федерација“. Погрешен термин, точниот би бил „четворна федерација“ плус две сосема самостојни држави (со некакви врски за соработка), Хрватска и Словенија.

И бидејќи тоа не било можно, Изетбеговиќ рекол дека во такви околности е можна само заедница на четирите суверени републики/држави во рамките на постојните граници. Тоа му го рекол, без трошка резерва дали Македонија е подготвена за такво нешто. А знаеме дека Глигоров и Изетбеговиќ посебно соработуваа за време на спомнуваната платформа „Глигоров-Изетбеговиќ“ и имаа едно загадочно заедничко патување во Либија, на разговор со тогашниот нејзин претседател, Муамeр ел Гадафи.

Референдум, ама со скриена намера!

По ова, да се задржиме малку на некои прашања во врска со референдумот, зошто беше така формулирано референдумското прашање и да видиме што тоа дополнително разјаснува.

На 6 август Собранието на Република Македонија донесе одлука референдумот на кој граѓаните на Македонија ќе одлучат дали сакаат или не сакаат да живеат во самостојна и суверена држава, да се одржи на 8 септември. Поставеното прашање испорачано од „Стариот лисец“ (со неговите помошници) гласеше мошне загадочно и противречно: „Дали сте за самостојна и суверена Македонија, со право на влез во иден сојуз на суверени држави на Југославија?“

Иако мојата комуникација со веќе востоличениот државно-политички врв беше прилично ослабена, да не речам повеќе од тоа, не беше тешко да се види што прави тој „врв“. Како го доживува настанот. Каква е атмосферата.

Пред и веднаш по закажувањето на референдумот, политичката динамика како да не соодветствуваше на ваков настан. Беше прилично тивко. Можеби и месецот август имаше удел во тоа, но државниот врв процени дека тогаш треба да го закаже референдумот. Дури во последната седмица пред неговото одржување, се раздвижија парламентарните партии за организирање средби со граѓаните и почнаа поупадливите прилози на единствената телевизија (МРТВ) со мотивирачки пораки граѓаните да излезат на местата за гласање и позитивно да одговорат на поставеното прашање.

Не повеќе од десетина дена пред денот на референдумот, во просториите на СДСМ, во тркалезната сала на бившата зграда на ЦК СКМ (денес владини простории) се одржа заеднички состанок на членовите на Централниот одбор на СДСМ со пратеничката група во Собранието на РМ. Тема, средбите со граѓаните во општините низ Македонија што треба да се одржат во неделата пред референдумот: како е замислено да се одвива промотивната активност, што е добро да се акцентира во говорите и дека ќе добиеме некаков распоред на говорниците во конкретните општини.

Од сѐ што се случи на таа средба, најинтересна беше сугестијата на еден од најдолговечните во повисоката партиската хиерархија, во тој период максимално зближен со претседателот Глигоров. Меѓу другото (ништо битно) одеднаш тој препорача: пред граѓаните воопшто да не влегуваме во дискусија дали референдумот значи „отцепување“ или „раздружување“. Не кажа што да се каже, ако  некој постави прашање во врска со таа полемика што се водеше надвор од Македонија. И, за чудо, никој не го праша што би било третото, ако некој од граѓаните сепак праша.

Не беше тешко да се погоди од каде доаѓаше инструкцијата. Па, така, словенечкото раководство зборуваше дека е тоа чин на „раздружување“ – зашто, како суверен ентитет донеле одлука да се здружат во ДФРЈ, па ФНРЈ и СФРЈ, кој произлегува од суверенитетот на нивните граѓани во републиката, оформени како нација; Србите, согласно со нивната политичка цел, инсистираа на терминот „отцепување“, зашто, наводно, со влегувањето во СФРЈ, правото на самоопределување до отцепување згаснало, трајно било пренесено, со тоа и потрошено; нам, пак, ни се сугерираше, од „највисокото место“ дека излегувањето од Југославија не е ни чин на „раздружување“, а ни чин на „отцепување“.

Лага е дека народот беше во дилема и дека постоеше опасност референдумот да не успее

 Наведената теза на блискиот човек на Глигоров во стилот „ни девојка ни риба“, „ни кисело ни солено“ „ни мокро ни суво“, „ни раздружување ни отцепување“, прво слушнав дека е пласирана затоа што во врвот на државата (поточно во кругот на Глигоров) се стравувало од неуспешен референдум. Наводно, Македонците биле многу поприврзани кон Југославија од некои други во неа. Истите „аргументи“ ги шепотеа и во врска со матната (противречната) формулација на референдумското прашање.

За жал, во ваквата приказна Глигоров ги уверил и некои од академиците во тогашната влада. Го чув тоа од некои од нив лично, наспроти фактот што погоре го потенцирав, дека токму тие академици во тогашната влада сакаа одвојувањето на Македонија да се случи многу побрзо. Настаните потоа покажаа дека тие „образложенија“ биле извадени од „заматен бунар“.

Во врска со тврдењето за расположението на граѓаните дали се за самостојна држава, се уверивме веднаш. За второто, за противречно формулираното прашање, вистинските причини ги дознававме постепено. Воопшто не било поради стравот на Глигоров и на некои до него за исходот од гласањето, туку поради нешто сосема друго.

Таа предреферендумска недела, од повеќе општини ми се јавуваа партиски функционери барајќи јас да говорам во нивните општини. Ги упатував на одговорните во партијата за распоредот на говорниците. Ми соопштија дека сум определен да говорам во три, или во четири општини. Се сеќавам дека двете беа Гевгелија и Валандово, за третата и четвртата, не сум стопроцентно сигурен, па нема да именувам. Салите беа преполни. На влегување во нив, наместо добро вечер, велев: „Има ли некој овде што не е за суверена и самостојна држава?“ Веднаш следеа стоечки овации од повеќе минути. Кога ќе почнеше разговорот, ќе се најдеше некој од „стопанствениците“, со деловни врски со Србија, кој ќе поставеше прашање од неговиот стомак: „Од каде ќе набавуваме тоа и тоа…“? Ќе го добиеше заслужениот одговор и толку.

Го гледав на лице место тој спој на огромна желба Македонија да биде самостојна држава и надежта дека така, конечно, ќе ни биде подобро, и се прашував: врз кои сознанија Глигоров и некои луѓе околу него шепотеа дека постои опасност од неуспешен референдум, па, наводно, затоа така се однесувале и така го стокмиле „трик-прашањето“ за референдумот?

Сведочењето на професорот Владо Поповски во Плусинфо

И тогаш имав повеќе сознанија за причините зошто Глигоров ја одолговлекува одлуката за осамостојување на Македонија и зошто издејствува така да биде формулирано прашањето. И до мене допреа некои информации дека формулирањето на прашањето за референдумот е извршено во договор со Милошевиќ. Но, не си дозволив за тоа јавно да зборувам. Не можев да приложен конкретен факт/доказ, очевиден за јавноста, која во тој период нему многу му веруваше. Ќе беше само „збор против збор“ и ќе се сместуваше во контекст на нашите лични односи. Но, сведоците и сведоштвото што не ги знаев, цело време биле меѓу нас. Во  кругот на луѓето со кои Глигоров соработуваше.

Од 21 до 27 јули 2022 година, во Плусинфо, прочитавме анализа за тоа време и за тие настани, од поранешниот професор на Правниот факултет во Скопје, Владо Поповски, учесник  во многу од тогашните  настани – како министер во некои од владите и како советник на поранешните претседатели Борис Трајковски и Киро Глигоров. Насловот на анализата, за оние што не ја читале, гласи: „Сите македонски влади и претседатели во 1990-тите“. Во неа, Поповски (кој во текот на професорската кариера го предавал и предметот Историја на правото), меѓу другото, пишува:

„Лојалноста кон Милошевиќ Глигоров ја покажа и во врска со референдумот […] Глигоров очигледно добил инструкции од Милошевиќ како да гласи прашањето за нашиот референдум закажан за 8 Септември 1991.“

И, продолжува:

„Пред официјализирањето и објавувањето на референдумското прашање со спомнатата ‘опашка’, бевме повикани… јас и Гордана Сиљановска, како членови на Уставната комисија, од страна на тогашниот министер во владата на Никола Кљусев, одговорен за политички систем, Љубомир Данаилов Фрчкоски, ‘да сме помогнеле во формулирањето на прашањето за референдумот’. […] Во кабинетот на министерот ги затекнавме Владимир Кутлешиќ и Касим Трнка […] првиот, правен советник на претседателот на Србија Слободан Милошевиќ и универзитетски професор по уставно право, а вториот, професор по уставно право во Сараево и, веројатно, советник на претседателот на Босна и Херцеговина, Алија Изетбеговиќ“.

По влегувањето во кабинетот, Фрчковски им го изложил на Поповски и на Силјановска веќе формулираното референдумско прашање: „Дали сте за суверена и самостојна држава Македонија, со право да стапи во иден сојуз на суверените држави на Југославија“, со образложение дека така треба да гласи „со оглед на преземените обврски на Глигоров пред Милошевиќ“.

Откако Поповски рекол тека тоа правно не е во ред, дека е противречно, дека секоја држава прво треба да стане суверена и самостојна па потоа да може, според пропишана законска процедура, да прави сојузи со други, настанала непријатна ситуација. Поповски пишува: „Господинот Кутлешиќ и нашиот министер, покажаа видлива нервоза, веројатно поради позицијата и улогата што ја имаа, првиот во однос на неговиот претседател Слободан Милошевиќ, а вториот во однос на својот претседател Киро Глигоров, кои им дале задача да го утврдат прашањето за референдумот во Република Македонија, како што тие, претходно, се договориле“.

„Поради тоа – продолжува Поповски – реакциите на нашиот министер, беа во стилот ‘сме биле повикани за да помогнеме, а не за да комплицираме’“.

Слуги на двајца политичари си играле мајтап со правото

Значи, тројца професори од три републики и од три правни факултети (од кои двајцата по Уставно право), „правно“ ја врамиле политичката ујдурма на Глигоров и Милошевиќ, практично да го измамат македонскиот народ и да го стокмат референдумот според договорената цена што Глигоров  требало да му ја плати на српскиот вожд, како надомест за нешто што тој го добил од него.

Дека професорите, во улога на слуги на двајца политичари си играле мајтап со правото (и не само со правото) констатираше и Бадинтеровата комисија. Имено, во нејзиното мислење од 10 декември 1991 година, на што Поповски потсетува во истата анализа, Арбитражната меѓународна комисија констатирала дека: „Македонија со референдумот одржан во септември 1991 година се заложила за суверена и независна Македонија во рамките на асоцијација на југословенските држави и  дека, поради тоа, таа спаѓала… во оние републики кои сакале да создадат нова асоцијација која би имала демократски институции по нивен избор…“ Затоа Бадинтеровата комисија смета дека на тие републики, кои сакале да создадат таква асоцијација, е да работат заеднички за да ја постигнат таа цел.

„Таквиот епилог (продолжува Поповски) укажува дека референдумот од 8 септември 1991 година, според логиката на референдумското прашање, значел пред сѐ изјаснување на граѓаните за влегување на Република Македонија во иден сојуз на југословенски држави, а не за формирање на македонска самостојна и суверена држава – меѓународно призната и токму во тоа е манипулацијата со волјата на граѓаните, изразена на референдумот“.

Затоа, Бадинтеровата комисија за ден на осамостојувањето на Македонија го смета денот на усвојувањето на Уставот на Република Македонија, 17 ноември 1991 година, а не денот на одржувањето на референдумот, 8 септември.

(Во следното продолжение: Случајно ли, по средбата со Глигоров и Изетбеговиќ, Гадафи на генералот Кадијевиќ му предлага да изврши воен удар и да го собори Милошевиќ)

Додека Милошевиќ ја ограбуваше Македонија со безвредните српски динари, Глигоров беше против воведување македонска валута

Љубчо сонуваше конфедерација со Бугарија и со Грција, Бранко веруваше во Југославија, а Глигоров матеше со Изетбеговиќ

Милошевиќ: Стојане, види Гошев да не биде премиер, а ако не можеш – Киро ќе дојде и ќе го среди!

Србија прва ја напушти Југославија, а ние патевме од комплекс на помала вредност и од вазалски сентимент кон Белград

После АСНОМ ни ги зедоа граѓанските права, а во 1991 година сакаа од Македонија да направат бановина!

The post Референдумското прашање беше договорено меѓу Глигоров и Милошевиќ appeared first on plusinfo.mk.

Франција „со најголемо внимание“ го следи државниот удар во Габон, а нејзината влада го осуди бунтот против сојузникот на Париз, претседателот Али Бонго, објави француската премиерка Елизабет Борн.

Овие изјави не се изненадувачки, но доаѓаат натоварени со колонијален багаж. Габон е втората поранешна француска колонија во Африка која се соочи со воен удар во последните два месеци, а шеста во три години – по Мали, Чад, Гвинеја, Буркина Фасо и неодамна Нигер, чија нова инсталирана хунта можеби ќе се соочи со интервенција од западноафриканските соседи на земјата.

Во сите овие случаи, поранешниот колонизатор беше повикан да игра одредена улога, а прашањето за неговото влијание во секоја земја беше во фокусот.

Француската влада не сака да биде така гледана, иако е совршено јасно кои се нејзините сојузници. На турнејата низ неколку франкофонски земји оваа пролет, Емануел Макрон вети дека ерата на француското мешање во Африка – понекогаш со потсмев наречен „Françafrique“ – е завршена.

-Понекогаш имам чувство дека размислувањата не се смениле толку многу како нас, кога читам, слушам и гледам луѓе кои и припишуваат намери на Франција што таа ги нема, кои повеќе ги нема. Луѓето сè уште очекуваат Франција да заземе позиции што таа одбива да ги заземе, а јас ја преземам целосната одговорност за тоа. Во Габон како и насекаде, Франција е неутрален соговорник кој зборува со сите и чија улога е да не се меша во домашната политичка размена – рече Макрон по пристигнувањето во Габон.

Многу луѓе во Габон и во целиот регион тоа не го гледаат така.

Француско присуство

Франција во моментов има стотици војници постојано распоредени во Габон, кој како и другите поранешни француски колонии во регионот го користи централноафриканскиот франк, валута поврзана со еврото и поддржана со гаранции од францускиот трезор.

Француската рударска компанија Ерамет, која е втор по големина приватен работодавач во Габон, објави дека со оглед на сегашните немири, го прекинува своето работење.

За време на мандатот на Макрон, како и претходно, военото и политичкото влијание на Франција беше целосно прикажано во нејзините поранешни африкански колонии, вклучително и кога станува збор за олеснување или спречување на насилни транзиции на власта.

Како илустрација, француските авиони три дена ги бомбардираа бунтовниците во североисточниот дел на Чад во 2019 година како поддршка на тогашниот претседател Идрис Деби, кого Париз го поддржа во претходниот пуч.

Можеби најтешкиот фронт на ангажманот на Франција беше нејзината долготрајна воена вмешаност во Мали, каде што водеше речиси децениска воена операција за борба против џихадистички бунт.

Операцијата беше завршена во 2022 година по подемот на воената хунта за која Франција и нејзините сојузници рекоа дека предизвикала „повеќе опструкции“ на мисијата.

Рускиот дејствува од сенка

Но, ова за Франција е многу поважно прашање отколку само личен интерес. Навидум парадоксалното однесување на Франција кон нејзините поранешни африкански колонии во последниве години е до одреден степен поттикнато од двојните стандарди  во справувањето со насилниот џихадизам – особено во Мали – и влијанието на Русија.

Русија испорачува оружје на некои земји веќе две децении, а нејзините озлогласени платеници играат огромна безбедносна улога во многу од овие места. Последната криза во Мали беше „последната илустрација на дејствувањето во сенка на Русија да ги повлече земјите во својата сфера на влијание, една од најголемите закани со кои се соочува Африка во моментов.

-Додека планот на Кина во Африка е фокусиран на ограбување на африканските ресурси, Москва е фокусирана на спротивставување на западното влијание на континентот – објаснува францускиот политиколог Николас Тензер за Еуроњуз

Рускиот предизвик на европското влијание во Африка е сè повидлив. За време на раните фази на неодамнешниот пуч во Нигер, руски знамиња беа видени на улиците на главниот град Ниамеј, како и транспаренти на кои пишуваше „Долу Франција, да живее Путин!“.

Сепак, како што тогаш Алекс Вајнс од Чатам Хаус изјави за Еуроњуз, „Не е тешко да се поделат неколку руски знамиња. И истакнувањето на руски знамиња е повеќе израз на антизападно, особено антифранцуско расположение, отколку поддршка за Русија“.

Но, без оглед на вистинската улога на Русија во Нигер или на друго место во она што критичарите го нарекуваат „Françafrique“, Франција ретко или никогаш не се смета за „неутрален соговорник“ како што тврдеше Макрон. И тоа пред последниот во серијата драматични воени удари да ја извади на површина огорченоста против тамошното француско присуство.

Непосредно пред изборите во Габон да почнат да и отстапуваат место на воената акција, државното тело за надзор на медиумите не само што го прекина пристапот до интернет во земјата, туку и ги забрани француските радиодифузери France 24, TV5 Monde и Radio France International.

Сигналот беше дека иако Габон можеби е независен веќе шест децении, француските медиуми остануваат главен извор на информации за поголемиот дел од гласачкото тело, исто како што Елисејската палата останува најважниот надворешен играч во неговата политика.

The post ДВА ВОЕНИ УДАРИ ВО ДВЕ ПОРАНЕШНИ ФРАНЦУСКИ КОЛОНИИ Кризата во Габон тест за француската стратегија во Африка appeared first on plusinfo.mk.

Соборувањето на Бонго би значел крај на 53-годишното владеење на неговото семејство во западноафриканската држава богата со нафта. Тој дојде на власт по смртта на татко му Омар во 2009 и веќе преживеа еден пуч пред четири години.

Агенциите објавија дека во главниот град Либревил се слушале и истрели.

Владата досега не реагираше на објавата на војниците.

The post ДРЖАВЕН УДАР ВО ГАБОН Војската ги затвори границите и ги распушти институциите appeared first on plusinfo.mk.

Не е исклучена можноста на претседателот на Украина, Володимир Зеленски, да му се заканува воен удар, најави поранешниот аналитичар на ЦИА, Лери Џонсон, во програма во живо на каналот Јутјуб „Редактед“.

-Зеленски најверојатно ќе биде сменет како резултат на воен удар, поради големото незадоволство на војниците на линијата на источниот фронт – смета поранешниот аналитичар на ЦИА.

Според Џонсон, Западот направил сериозна грешка кога се обидел да ја ослабне и да предизвика колапс на Русија, бидејќи тоа всушност се случило со Украина.

The post ЗЕЛЕНСКИ ЌЕ БИДЕ СМЕНЕТ? Американски аналитичар најавува воен удар во Украина appeared first on plusinfo.mk.

Во соопштението, потпишано од потполковникот Пол-Анри Сандаого Дамиба, а прочитано на државната телевизија од друг воен претставник, се вели дека преземањето на власта било извршено без насилство и дека приведените се на безбедно место.

Соопштението доаѓа од името на засега непознато тело – Патриотско движење за зачувување и обнова или МПСР.

„МПСР, телото што ги вклучува сите сегменти на војската, одлучи денеска да го прекине мандатот на претседателот Каборе“, се наведува во соопштението.

Како причина за изведениот воен удар се наведува колапсот на безбедносната ситуација во земјата и тоа што се опишува како неспособност на Каборе да ја обедини нацијата и ефикасно да одговори на предизвиците со кои се соочува.

До обраќањето на војската доаѓа два дена по конфузијата и стравот што владееја во главниот град Уагадугу, каде вчера дојде до размена на оган во касарните, додека војниците бараа поголема поддршка за нивната борба против исламските милитанти.

Не е познато што се случи со Каборе откако во текот на ноќта се слушнаа силни пукотници во близина на неговата резиденција.

Претходно, партијата на Каборе соопшти дека тој преживеал обидот за атентат, но не соопшти никакви детали.

Пред соопштението на војската, Африканската унија и западноафриканскиот блок ECOWAS го осудија, како што го нарекоа, обидот за државен удар во Буркина Фасо, соопштувајќи дека армијата ја сметаат за одговорна за безбедноста на Каборе.

Пучот го осуди и генералниот секретар на ОН, Антонио Гутереш.

The post ВОЈСКАТА СИ ГО УАПСИ ПРЕТСЕДАТЕЛОТ Воен удар во Буркина Фасо, парламентот е распуштен appeared first on plusinfo.mk.

И додека армијата го држи сегашниот премиер Абдалах Хамдок во притвор, продемократските сили и поединци повикуваат на улични протести. Луѓето веќе се собраа на улиците во Картум, интернет нема, а на социјалните мрежи протекоа слики од гневните луѓе кои палат гуми и бараат одговори.

Во соопштението на министерството за информации на Фејсбук се вели дека приведувањата ги извршиле „заеднички воени сили“, а уапсените се сместени на „неидентификувана локација“. Се вели дека г-дин Хамдок бил притиснат да поддржи државен удар, но дека одбива да го стори тоа и тој ги повика луѓето да продолжат со мирните протести за „да ја одбранат револуцијата“.

Армијата и паравоените сили се распоредени низ градот, ограничувајќи го движењето на цивили, изјави сведок, цитиран од новинската агенција Ројтерс. Аеродромот во Картум сега е затворен, а меѓународните летови се суспендирани.

Еден воен удар беше спречен во септември, а него планираа да го направат следбениците на поранешниот претседател Башир. Се смета дека со овој удар сега шансите да се организираат редовни избори, што било договорено меѓу војската и Силите за слобода и промени.

Минатиот четврток, десетици илјади луѓе протестираа во Картум за да се солидаризираат со преодната влада. Поддршката за привремената влада опадна во последниве месеци бидејќи земјата се бореше со економска пропаст.

Не е првпат Судан да доживува вакво фијаско. Уште од независноста во 1956 година земјата не можеше да најде функционален политички систем и доживеа бројни преврати.

The post ВОЕН ПРЕВРАТ ВО СУДАН Армијата го уапси премиерот, луѓето излегоа на улиците appeared first on plusinfo.mk.