The post Евроинтеграциите како хорор сторија appeared first on plusinfo.mk.

Насловот на оваа колумна не случајно е истата реченица од крајот на претходната. Зашто, апсолутно без намера да креирам некакви теории на заговор, останува нејасен целиот тој гноен „црн бран“ во македонскиот јавен простор којшто (дали диригирано?) цели на создавање атмосфера на безизлез, несигурност, страв, антипатии кон новата власт…? И што, по ѓаволите, сакаат протагонистите на таквите прикази, зашто евидентно е дека станува збор за една иста патолошка групација, црнобомбардерски настроена и со диоптрија за само една напумпана опција. И воопшто не им е грижа што нивните предвидувања, рецепти и толкувања на реалноста секогаш се чисти промашувања, што нивниот наивистички светоглед е одамна прочитан и исмеан и што нивните навивачки страсти будат само стомачни колвузии. Тие тераат, упорно, магарешки тврдоглаво, како да исполнуваат некаква норма, што ли?!

Како што впрочем е и последната најава за некакво ново плукачко писмо до еу (малите букви се…) од „лидеро“ на обезглавенана лековерна секта што глуми политичка партија, а се одѕива на лозунгот „или ние и еу или пропаст“! Ама кои се тие „ние“, колкумина се, какви се…? Па и онаа еу, не гледаат ли на што личи?! Или најважно е да се оцрни политичкиот противник, а патем и земјата/народот што ги поддржува?

Далеку сум, многу сум далеку од тоа да мислам дека кај нас со новата власт цветаат рози, уште подалеку сум од помислата дека релативно бргу нештата ќе се придвижат кон некаква нормала. Не ќе можат бидејќи активираните сопирачки со цврсти етно-партиски, идеолошки и еу-нато дихтунзи ја држат државата во место. И за тоа има јасни показатели. Овие другиве гласови – клиентелистички односно поданички – се само повторлив рефрен што треба да ја поткрева носечката мелодија.

Но сепак, повторно: што по ѓаволите сакаат да постигнат овие луѓе? Нивните црни гулаби да бидат соодветно третирани кај надлежните фактори во еу? Да поттикнат некаков бран протести против новата власт? Да инсценираат ново „случување на народ“ и повторно превземање на власта? Па за што го сметаат граѓанинот, за глуво-слеп понављач, малоумна овца која повторно ќе тргне кон нивното трло, раја која може да ја командува секој будала од нивните редови…? Па тоа во овој миг не би го можел ни еден Црвенковски, не пак политички шарлатан како Филипче.

И за што впрочем граѓаните би излегле повторно на улица? За да го поддржат глупавото писание до еу, или можеби оние наводни „250.000 со бугарски пасоши“ што ги сонувал еден бивш министер за надворешни? Па зарем е можно некој, дури и во сектана, да верува во тоа? И каде, по ѓаволите, до вчера беа тие 250.000 изгубени души, зошто тие не излезат на улица да бараат „еу или смрт“?!

Или, ако навистина на новиот јавен обвинител веќе на стартот му е „ставен оглав“, зошто овие со очи широко затворени кај претходнине двајца обвинители не ги забележуваа и оглавот, и седлата, и потковиците…? И како им се отворија очите баш после мај 2024 година па гледаат сѐ, дури и тоа што не постои? Како што ја гледаат и се згрозуваат од Македонија како дел од „зоната на држави кои се хранат со црна хроника како доминантен дел од животите на населението“, од кражбите, убиствата, насилничкото однесување…, коишто, нели, ги немаше во времето на нивните газди туку низ земјата течеше мед и млеко? Како така бргу, веднаш по мај 2024 година заборавија дека цели седум години Македонија беше апострофирана низ Европа како царство на криминалот и корупцијата, недефиниран простор каде мафијата си има своја држава? Каква е таа селективна меморија кај такви експерти за сѐ и сешто, па дури и за политикантство, па гледаат само тоа што сакаат да видат и го паметат она што им треба за нивните сомнабулни конструкции?

Па згора, се осмелуваат да пелтечат за некаков „пораз на системот“ и „пример за интегритет“ со омилената им обвинителка заборавајќи го нејзиниот удел во она дувло викано сјо (малите букви се…) и „Ангелите на Катица“. Тоа беше вистинскиот пораз на системот којшто сите овие надрилекари упорно го премолчуваа и немаа личен интегритет и трошка смелост тогаш да проговорат. А имаше за што. Ама сега, полна уста! Е па кога сите тие „форматни“ професори и правни експерти се поклонија дури и пред онаа Катица, што пак сега би нѐ чуделе нивните реакции? Или мислат дека со сегашниве „изблици“ ќе ги исперат рацете? Па уште подметнуваат и дека само на дотичната им миленичка ѝ биле одземени овластувањата а не на сите обвинители. И, се разбира, веднаш ги затвораат очите и пред крајно некултурниот чин на давање оставка по пат на смс! Ама нив им е сѐ дозволено, нели, баш како на „ангели“.

Не велам дека и порано кај нас немало јавно величање на партија и власт, славопојки и некритичко одмерување, но вакво мизерно подаништво, ваков цинизам и клиентелизам, лукративно коленичење во нечија – чија? – полза дури и по штета на целата држава е безмалку врв на интелектуална непристојност, уличарење, страотен провинцијализам и опсесивна патологија односно омраза кон еден дел од македонската политичка сцена. И зошто, за што, за кого? Зошто немаат доблест барем тоа отворено да го кажат? Да речат: оние беа подобри – во што? – оној премиер – кој? – беше подобар, попристоен, оној министер – кој? – беше постручен…?

Заборавија ли, на пример, кој им беше коалициски партнер, кој им беше собраниски спикер и како го избраа, кој беше вицепремиер, како и зошто онаа со скафандерот стана министерка за култура… и што сѐ видовме во нивните седум години политички јад и беда?

Е па повторно ли нив ќе ни ги враќаат?!

The post Што, по ѓаволите, сакаат овие? appeared first on plusinfo.mk.

Не можам да кажам кога точно започна „големиот пад“ на државата што нѐ доведе до ова денес. Можеби уште од самиот „нов“ почеток, којшто всушност не беше нов туку само продолжение на некои стари, сиви шаблони. Но, со божемни „нови“ луѓе кои сепак успешно се ослободија од „старите“ вредности, особено оние во културата, образованието, науката… и, како прва цел, од стручноста и од компетентноста не само во политиката туку во сите пори на општеството. И затоа тоа „општество“ е антагонизирано до неверојатно размери, затоа е интринсично непријателско, затоа 15-годишници имаат автоматски пушки и затоа во македонската верзија на сказната за „Црвенкапче“ бабата од внуката добива торта и шише вино, па го мами волкот со вода од варени колбаси…, па затоа впрочем ние ги споредуваме „различните мислења за Шекспир“ со некакви уличарски испрдоци што други ни ги подметнуваат како – книжевна критика!

И затоа, можеби, истите луѓе веќе ја прогласиле и гореспомнатата македонска верзија за „Црвенкапче“ за наше постмодерно ремек-дело? И го сместиле во лектирните изданија за второ одделение. А можеби ќе ги предложат и оние критики од нивниот лев сокак за нешто слично и ќе ги сместат во некоја идна антологија на македонската книжевна критика? Зошто да не, „прогресивна“ Македонија и – сѐ е можно!

Три децении Македонија не може глава да крене од такви и слични (само)прогласени „стручњаци“, од соцреалистичкиот булук префрлен и во „новото“ општество, од кривонасадени „општествено-политички работници“, од „мајкини ќерки“ и „татини синови“ и од секакви марксистички доктори на науки и нивните семожни семејства кои веднаш ги фрлија комунистичките тоги во миг пресоблекувајќи се во „демократски“ трибуни во одбрана на своите наследени права. Нивните прекуноќни трансформации – од 1989 во 1992 година, па од 1992 во 1998 година, па споровозно до денес – од некакви загрижени марксисти и социјалисти во опортунисти и псеудолиберали, од квазинаучници во политиканти, се диктирани само и единствено од нивниот џеб и личен и семеен комодитет. И токму тие ја наметнаа „психологијата на таборот“, ако веќе говориме за тоа. И, каков парадокс: токму тие не признаваат туѓ „ред“, друго мислење, поинаков став…, особено ако е аргументирано спротивен од нивните бабини деветини! Па триесет години го гледаме тој филм, со истите или слични глумци и реплики за оној другион табор, за другине „националисти“, „небањати“, „неписмени“…

Но, нивниот „табор“ е само кафеански табор, нивните херои на такви локации умеат да „творат“, да „креираат“ државни геостратешки но и културни политики, да „вреднуваат“ и превреднуваат, па тие испрдоци да им ги сервираат на таборските гласноговорници за натамошна дисперзија. И вувузелите тоа го чинат, иако тие кафеански испрдоци никаде и никогаш не можат да се наречат критичко превреднување, заради многу причини.

Прво, критичко превреднување, па и на т.н. великани, не се врши во кафеана, со вулгарни изливи врз мрсна салфетка. Белки македонскиве професор(к)и знаат што е критичко превреднување и како се одвива тој процес? Второ, не можат критички да превреднуваат аналфабети, нестручни поединци и групи, некомпетентни самопрогласени критичари. Тоа што некои шупелки така ги доживуваат, некои дури и ги става(л) по разни комисии – токму тоа е приказната односно „психологијата на таборот“! И трето, ниту една сериозна средина, не, пак, наука – освен изгледа македонската – некогаш би прифатила такви бласфемично вулгарни конструкти воопшто да се приближат до поимот критичко превреднување! А оние „професор(к)и“ кои тие простотилаци сакаат баш така да ги видат, нека аргументирано го образложат.

И затоа не случајно ја спомнав македонската верзија на сказната за „Црвенкапче“ и оние, да простите, повраќаници сервирани на децата од второ одделение како задолжителна лектира. Таа беше речиси целосно игнорирана од ваквата македонска „наука“ и „пајтон-интелигенција“? Зошто? Затоа што таа беше производ на нивниот „табор“, како што беше и онаа дресура на магариња и уште илјадници слични будалаштини на коишто никој не смееше да им обрне внимание. Зашто беа – нивни! Такви македонски превреднувања на „ала Грим“ скаски и сѐ друго што во даден миг ќе им стаса од задникот до главата, при што можете да пишувате што и како сакате, да измислувате лични будалаштини коишто потоа некој ги сервира како македонски реалности, имавме на тони. Но, немавме, и сѐ помалку имаме вистински вредности, вистинска критика, сериозно творештво…

Затоа, плукањето во височина не е олимписки спорт туку провинциска селска забава којашто одеднаш ние треба да ја прифатиме за различно мислење, поинакво гледиште, критичко преиспитување…! А на провинциските шутови да им закачиме олимписки медали. И тука воопшто не е спорно дали македонската книжевност созреала за критичко превреднување од нејзините почетоци до денес. На сите, па ако треба и на Конески, Јаневски, Попов, Солев…, како што, ако е дојдено времето, а е, соодветни нови толкувања се неопходни и во македонската ликовна уметност, театарот, филмот итн. Ама тоа не може да го прават некомпетентни ликови, умислени кафеански шарлатани кои некој ги става по разни комисии да вреднуваат дела на луѓе кои напишале повеќе книги од што дотичните прочитале, синови и ќерки на македонски ликовни уметници по правото на раѓање си припишуваат некакви познавања за уметноста, неуки луѓе држат лекции за филмот и фотографијата, катастрофално лоши сликар(к)и ги промовираат во директори на национални институции… итн., итн. Да не ја спомнувам политиката и циркузантското мешетарење внатре, монструозниот политикантски инцест помеѓу образованието – особено високото – и политичките партии, правосудниот македонски Гордиев јазол којшто никој досега не успеа да го разреши и др.

И сето тоа се должи токму на таборските кадровски решенија, на поддршките на плукачите во височина небаре се олимписки шампиони, на „политиката“ на глутницата која ги брани своите до смрт. И нека биде така, нека таа глутница себеси се прифаќа како „македонско говно“, но зошто ние тоа треба да го прифатиме? А ако тоа не е говор на омраза, не знам што е. Но за тоа во следната прилика.

П.С.

Знаете зошто плукањето во височина не е олимписки спорт? Бидејќи во тој „спорт“, плуканиците најчесто му се враќаат в лице на плукачот!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Големиот пад, или: плукање во височина appeared first on plusinfo.mk.

Не си придавам такво значење дека Венко Филипче, наводниот шеф на куќниот совет што денес ја глуми политичката партија некогаш викана сдсм (малите букви се…), ги чита моите текстови, но последното негово „шоу“ во Собранието е директен одговор на мојата дилема од минатиот пат: зарем некој би можел да одбере зло во најчиста форма викана еу (малите букви се…) сосе бугарија (малите букви се реален одраз на наејзините политики во однос на Македонија) во неа, да седне на иста маса со полуписмен пробисвет кој сака јазикот да ѝ го нарече „модерен“ а народот „сегашен“…? И тоа да го смета за некаков напредок, за добро за државата?

Зашто, она, да простите, ужасно глупаво обраќање во Собранието – очигледно поддржувано од сите во таа секта – дека владејачката партија уште од 2022 година „создала хистерија“ (sic!) во однос на целиот преговарачки пакет со еу, дека тврдела дека „може да се смени нашата позиција во рамки на Преговарачката рамка“, дека не успеало ни ветувањето за „уставни измени со одложено дејство“ итн., итн., па сега се обидува да предизвика „некаква сатисфакција кај граѓаните, дека нешто се прави, дека може да се направи… но ништо од тоа не се случува “, треба да нѐ убеди дека мораме да го прифатиме целиот самоубиствено неизвесен пакет што ни го подметнуваат „Микрон“, тетка Урсула и Софија? Извинете, но поинаков заклучок од сите тие нафрлени глупости не може да произлезе.

И дали навистина „создадената хистерија“ беше непотреба? Зашто, да немаше гласови против, тие мазно ќе тргнеа со главата во ѕид! И зарем и денес, после сѐ, никој таму не може да ги постави коцкичките нормално, разумно? Или некој друг им ги поставува? И кој е тој?

Целата оваа шарлатанска конструкција очигледно има за цел да ни ја подгрее тезата дека оваа влада треба да биде виновна што не успеала да ги поправи сите нивни будалаштини создавани полни седум години и да ги измие рацете на врхушката на нивната коруптивно-криминогена коалиција Што пак уште еднаш потврдува дека навистина во раководството на тој куќен совет, но и во целата налудничава секта, нема ниту еден рационален глас што јавно би потсетил на нештата што досега се случуваа, но и би се посомневал во чесноста на бугарскиот притисок. Па уште колку аргументи им требаат? И зарем „модерниот“ македонски јазик на „сегашните“ Македонци малку им говори за тоа што следува?

И зарем навистина толку бргу ја заборавија новата декларација на бугарскиот Парламент од мај годинава, каде прецизно се вели дека покрај познатите флоскули „Бугарите во Устав“ и заштитата на нивните права, тие ни за милиметар не отстапуваат од исполнувањето и на сѐ друго договорено од 2022 година? И зарем не прочитале дека „Секакви обиди во рамките на форматите и институциите на ЕС да се предоговорат, заобиколат или пренебрегнат елементи од постигнатите договори се неприфатливи“ (БГНЕС: „Всякакви опити в рамките на форматите и институциите на ЕС да се предоговорят, заобиколят или пренебрегнат елементи от постигнатите договорености, са неприемливи“). И толку бргу ли заборавиле што сѐ стои во Договорот и протоколите? И не читаат ли што велат водечките бугарски политичари по „тази впрос“? На пример Борисов: „Настојуваме договорот за добрососедство со Северна Македонија да се почитува“ („Настояваме договорът за добросъседство със Северна Македония да се спазва“), Желјазков: „Европскиот совет стриктно ќе го почитува Францускиот предлог при преговорите со РСМ“ („Европейският съвет стриктно ще спазва Френското предложение при преговорите с РСМ“), Плевнелиев и др.?

И имаат ли воопшто појма што сѐ треба да прави Македонија за да ги исполни вековните „влажни сништа“ на Софија, а меѓу другото и некаков Акциски план за заштита на правата на лицата кои припаѓаат на малцинствата или заедниците, којшто ќе го придружува Патоказот за владеење на правото и чиешто исполнување ќе се следи во текот на целиот преговарачки процес? И уште колку понижувања се подготвени да прифатат од бугарија (малите букви се…) којашто априори не признава постоење на Македонци не само кај нив туку воопшто?

И зарем не им е срам Орбан и Вучиќ – како што посочува „демократот“ Плевнелиев – да бидат „непријателите на бугарија“ и да ги застапуваат правата на Македонија, а Филипче и неговата булумента да развиваат срдечно-љубовни врски со нив?! И кои и какви се тие интереси што ги држат така сплотени? Кога тоа навистина би била љубовта кон онаа и онаква еу, но колку би требале да бидеме наивни за да веруваме во тоа?

Затоа, впрочем, Еврипид вели дека ако зборуваш паметно со будала, тој ќе те нарече – будала. Затоа, впрочем, и некои други умни луѓе велат дека само одреден тип поединци така настојчиво се држат до одредени лични „вистини“ и сериозно мислат дека со своите глупости ни чинат некаква услуга или сугерираат решение за општо добро, дека се поинтелигентни од нас па дури и дека се некаков „божји дар“. Како што веднаш после Филипче се појавија познатите „аналитичари“ со тезите дека идентитетот не се добивал или губел во европскиот парламент, дека таму ништо страшно не се случувало, ама и дека дури и не вредело да се објаснува… Но тука попрво станува збор за нешто друго: или работат на некакви и нечии валкани агенди или си имаат сериозен психолошки проблем. Ако намерно го исклучиме првото, иако не трајно, тогаш останува психолошкиот профил кој говори многу, особено кога сите нивни „тези“ реалноста ги демантира на краток рок. Но тие опстојуваат, дури и кога јавноста отворено ги прозива. Па и Еврипид!

Но, тогаш (повторно) доаѓаме до неговата спомната „формула“: зборувај паметно со будала и тој ќе те нарече тебе – будала! И ова ни се случува речиси секојдневно, не само со процесот на евроинтеграциите и „Бугарите во Устав“ туку и со секакви други налудничави „совети“ и „тези“ на овој тип луѓе кои отворено – дали и намерно? – внесуваат смут во јавноста, мислат дека ѝ нанесуваат штета на власта којашто не е по нивен ќеф, а сите останати се токму будали кои говорат бесмислици! И оваа „формула“ се провлекува речиси цели три децении, од осамостојувањето до денес, достигнувајќи го врвот со овие бугарски глупости!

Претходно тоа беа: самостојноста на државата вон прегратката на екс-Југославија на Анте Марковиќ, а потоа и „кратката“ Ју на Милошевиќ; таканаречениот мултикултурализам којшто де факто наметна биетничка држава ама сите се прават наудрени дека тоа не го гледаат „за да не си ја сечеме гранката на која седиме“; па „проблемот“ викан ВМРО – историско и современо (со додавка) – кое упорно се прогласува за националистичка, па дури и терористичка опција; па потоа дојдоа нато и еу (малите букви се…) кои станаа национална светост иако токму тоа нато се претвори – ако веќе и не беше – токму терористичка организација а еу профашистичко легло итн.

The post Зборувај паметно со будала… appeared first on plusinfo.mk.

Последното известување на Центарот за комуникации со јавноста на куќниот совет што глуми политичка партија некогаш нарекувана сдсм (малите букви се реален одра на нејзиниот рејтинг денес) вели дека неговиот „претседател“ испратил некаква порака од младинска трибина во Струмица. На содржината на пораката ќе се навраќам почесто и сега и деновиве, но она што прво паѓа в очи е посетеноста на таа „младинска трибина“. Според приложената фотографија од настанот, ако сте малку поупорни, ќе изброите одвај околу педесетина луѓе – што млади, што малку постари – заседнати на некој тревник во (веројатно) сенките на струмичкиот парк! И не ви е јасно кој со кого тука се мајтапи: Центарот за комуникации на куќниот совет со „претседателот“, тој со македонската јавност, Центарот сам со себе или куќниот совет со своите поддржувачи…?

Некој со право ќе рече дека тоа де факто е оптималниот број на нивната поддршка во македонското гласачко тело. Барем меѓу младите. Но нека е и така, меѓутоа кој ли „мудрец“ во нивниот Центар, или во врхушката, помислил дека тоа е нешто што треба јавно да се објави. Со помпа, со фалби…? И тоа пред избори? Ако е точна изреката дека фотографијата заменува илјада зборови, оваа заменува десет илјади. И открива, многу.

А сепак, да беше само тоа, јас можев едноставно да ја преобјавам фотографијата и – толку. Таа самата, јасно и гласно ќе го говореше тоа што го говори! Но, многу пострашно е она што таму се случувало односно она што таму го говорел „лидеро“, токму на тие педесетина млади луѓе, а со цел тоа, демек, да допре и до пошироката македонска јавност како порака пред избори. Тоа е погрдата, пострашната страна на нештата. И да не бидам погрешно разбран: никако, ама баш никако не мислам дека некому во Македонија, дури и на оние со оправдана одбојност кон оваа политикантска врхушка, му оди во прилог ваквата состојба на апсолутен распад на сдсм. Напротив. Зашто остатокот од актуелните македонски политички партии денес е уште поочаен, тие „ГГ“ фирмички немаат дури ни куќен совет! А тоа не е добро за земјата.

Но, за жал, уште полоши од фотографијата се генералните пораки на „лидеро“ до македонската јавност. На пример, тој вели: „да си ја земеме државата назад“! Од кого? Од оние кои на легални избори избраа друга политичка опција? За којашто гласало речиси половина од избирачкото тело? И таа држава, којашто „лидеро“ сака да си ја земе назад, чија е, на нивните татковци и мајки, на нивната булумента криминални пајташи? Наследство ли му/им е? И кои се тие што си ја бараат државата назад? Оние 15% од излезените гласачи, а меѓу нив Филипче, Каранфилова-Пановска, Шукова, Трпеновска, Спасовски…? И со што тие ја задолжија државата па сега си ја бараат назад? Или полека им снемуваат парите што ги испокрадоа па им треба нова тура?

Извинете, но по којзнае кој пат ќе прашам (иако одамна го знам одговорот): има ли еден, барем еден умен човек во тој куќен совет кој умее да ги одмери зборовите? Па и „ветувањата“? И зарем со тој катастрофален слоган тие сакаат да си ја земат државата назад? За некој, веројатно онаа „госпожа“ Урсула, или Калас, Марта „УДБА“ Кос…, да им го признае – идентитетот? Да им кажат – да, вие сте Македонци!? Па зарем никој во таа „партија“ не знае кој е и што е па за тоа им треба потврда односно признание од некој од еу (малите букви се…)? Каде, по ѓаволите, живееле овие „сегашни“ луѓе толку години? И како што, како Марсовци? И зарем навистина ќе се почувствуваат поголеми Македонци ако тоа им го каже некој однадвор, некој како оние три „грации“ од Брисел? Зарем сериозно нивото на идентитетската свест во овој куќен совет е на толку ниско рамниште што им е неопходно баш такво потсмешливо меѓународно „признавање“?

Или, дали сега, после цели десет дена од јавното прашање на Геровски до „лидеро“ дали ќе се осмели отворено да се откаже од поддршката на „бугарската кауза“ и ставовите на менторот Заев, на македонската јавност ѝ е јасен запрепастувачкиот молк на Филипче? Или ова всушност е неговиот одговор – дека тие чекаат еу да им го признае идентитетот па потоа евентуално да се изјаснуваат за Македонци?! И зарем никој во врхушката на тој куќен совет не разбира дека идентитетската каша во нивните глави е една – но сепак само една – од најголемите пречки во нивното прифаќање за репрезентативна македонска партија од страна на гласачкото тело?

Зашто, тоа е барем јасно како бел ден, тоа гласачко тело, какво-такво, го смета својот идентитет за суштинско прашање, независно дали некој го признава или не, дали го поставува како услов за некаков – како што порачал „лидеро“ – „многустран бенефит“ и слични будалаштини. И дека тоа гласачко тело, наспроти своите сериозни определби дури и за оваа и ваква еу, не е подготовено непромислено да го жртвува најсветото. Тоа се виде и со недвосмислениот одговор за „Преспанскиот договор“, а особено е јасно и за договорот со источниот сосед. А тоа се однесува посебно на младата популација, онаа на којашто наводно ѝ се обраќал „лидеро“ во Струмица!

Сѐ додека разнебитениот куќен совет не расчисти со нивните идентитетски небулози, платенички структури и врхушка која преку нив си го спасува задникот од тешки криминали, местото ќе им биде на опашката на македонската политика.

П.С.

И ене, се повторува истата слика и во Прилеп: „лидеро“ опкружен од „неброен“ народ од триесетина души „објаснува“ нешто за платите. Тие, сдсм, кои си ги покачија функционерските плати за цели 75%, сега го жалат „народот“ со ниски плати! Па дајте бре луѓе, нормални ли сте?

извор: теодосиевскиуметност

The post „Големото враќање“ на идентитетските профитери appeared first on plusinfo.mk.

Сигурен сум дека во бројните меѓународни документи и прогласи за човековите права никаде не пишува дека баш и креирањето на сопствена историја на светот е едно од таквите права. Лична историја – да, и тука дури ни Трамп не би бил исклучок, освен што тој се плетка во нешта што не ги знае, а ја тангираат историјата на другите, што ќе рече и правата на другите во таа насока. Не дека САД немаат голем, огромен удел во победата на прогресивните светски сили над злото во Првата и Втората светска војна. И не дека некој тоа сака да го заборави или потцени, напротив. Но прилично е несериозно тие да се самопрогласат за единствените што имаат право да се наречат победници, посебно во Втората светска војна!

Иако велат – особено нашиве „интелектуалци“ – дека сила бога не моли, овде силата не помага. Ни милиметар, ни грам. И историската наука и историските книги нема да сменат ни страница само заради тоа што новиот претседател на САД така сака. Како што историската наука не го смени ставот ни за учеството на Бугарија на страната на фашистичко-нацистичката оска на злото во Втората светска војна, нејзината окупација на Македонија и злосторствата што тогаш ги направила, независно од желбите на некојси Димитров, Радев, Јотова и компанија!

Идентично како и онаа лакрдија со учеството на украински војници на парадата по повод Денот на победата во Лондон, како некаков божемен симбол на цврстата поддршка на Велика Британија за Киев во „војната со Русија“. Тие можат да го поддржуваат Киев колку сакаат, ама каква врска има тоа со ваквото вулгарно извртување на историјата и внесувањето на украинска војска на страната на победниците? И која црна Украина и каква нејзина војска учествувала во тие историски настани? И слушнал ли оној дилетант Стармер, па и „н.е.“ (малите букви се соодветни на неговиот „формат“!) Чарлс Трети за дивизијата „Галиција“, на пример?

Или каков виц треба да биде онаа опомена на еу (малите букви се…) до две земји членки, Унгарија и Словачка и до една земја кандидат, Србија, заради намерата нивните највисоки државни претставници да присаствуваат на парадата на Црвениот плоштад во Москва? И како тоа на полуписменине бирократи во Брисел им се чини дека со тоа на рускиот претседател би му се дал некаков легитимитет за една „со ништо неиспровоцирана агресија“ врз Украина, ама не им пречи што на Русија ќе ѝ се одземе историски безпоговорното право на третман на победник? Или онакви минорни какви се, токму тоа „ги пали“ – сакаат да се закачаат баш со Путин? И дали уличарската вулгаризација на целото декадентно европско совремие, а сега и на не така далечната историја, е истиот возбудлив „hard core“ за еу бирократите?

А дали и т.н. „француски предлог“ како бизарна предигра за главниот „чин“ на започнувањето на македонскиот пристапен процес и отворената поддршка на „идентитетската војна“ на Бугарија контра Македонија се дел од истиот „еуфоричен пакет“? За којшто и некои „наши“ овде, без „национален инстинкт“ советуваат дека така ќе сме ги „заебеле“ Бугарите, особено ако ги вметнеме во Уставот!

Но, сега замислете ако вакви „приказни“ се подметнуваат за нешта што се случиле само пред 80 години, за една од најкрвавите и најзлосторничките војни во историјата на Европа, во којашто учествувале – на ѕверската страна! – барем неколку (сега „горди“) членки на оваа и ваква еу, и ако нејзините највисоки политички претставници в лице го лажат светот и ја прекројуваат историјата, што ли и како се случува со бугарските приказни што овие им ги раскажуваат на заедничките самозадоволни сесии во Брисел? Можете ли да замислите какви бајки раскажувал оној Борисов – и тој еднакво полуписмен како и европјаните – за Кирил и Методиј, за Самоил, за етногенезата на Македонците…, за ѕверствата во Балканските, Првата и особено Втората светска војна што токму Бугарите ги вршеле на овие простори? Или, ако ние навистина сме Бугари, тогаш, сериозно, го масакрирале ли – сопствениот народ? И тие и такви убијци на „својот“ народ се членка на еу?

Но, Бугарите не заслужуваат толкаво внимание и јас ќе се вратам на темата. Имено, ако според некои блиски до егзактни проценки оној СССР во текот на Втората светска војна загубил помеѓу осум и десет милиони војници, што заедно со цивилните загуби изнесува околу 20 милиони души, а САД околу 407.000 загубени војници (од кои 220.000 во Европа) односно 418.500 (вкупни) загуби, за што тогаш говорат господинот Трамп, Стармер, Чарлс Трети, г-ѓа Урсула и компанија? Ако пак и една мала тогашна Југославија имала воени загуби од 446.000 војници и околу еден милион вкупни цивилни и воени загуби, каков е во тој случај редоследот на победниците?

Ако пак, за споредба, една Данска немала (!) воени загуби (но имала цивилни од околу 6.000 луѓе), Холандија околу 6.000 воени загуби, Белгија 12.000 воени загуби, Естонија нема воени загуби (а и како би ги имала?) туку има околу 51.000 цивилни загуби, Шпанија има воени загуби но на страната на фашистичката Оска…, за што тогаш овде говориме? И кој треба да слави а кој да се реди во последниот ред на славениците и да – молчи? Не мора буквално, се разбира, и не ми паѓа на памет да го мерам придонесот на одделни држави низ бројките на загинатите во војната, но сепак, не треба ли да се има малку почит кон жртвата на другиот? Или таа лекција од добро воспитување и култура европјаниве не ја учат ни дома ниту пав во училиште? Американците уште помалку?!

За оние во Латвија и Литванија не сакам ни да трошам зборови – тие како воопшто и да не слушнале за зборовите култура, добро воспитување и сл. Замислете, Литванија изјавила дека го забранува прелетот на авионот на Вучиќ за Моска поради „дипломатска чувствителност“, а Латвија била малку „повдахновена“ па правејќи го истото малку ја накитила изјавата како „политичка чувствителност за целта на летот“! Која „цел“, присуството на парада во Москва има третман на „политичка чувствителност“? Но кога рускиот војник гинеше за да ги ослободи – тогаш тоа беше добра „цел“?!

И што ли, според доминантниот „западен светоглед“, ќе се случи со оние кои ќе се појават во Москва на 9 Мај? Америка и Обединетото кралство ќе ги стават на нивните „црни листи“, а еу што ќе им направи? Ќе им плукне под прозорец?

Неразбирлив е ваквиот кошмарен срам и крајната невоспитаност од страна на (наводно) демократска Европа, а особено на еу. Зарем навистина не се срамат оние држави – сега „горди“ членки на еу – кои буквално ја преспаа Втората светска војна криејќи се во своите домови додека други крвареа за нив, кои се правеа дека не знаат што се случува во другите делови на Европа и светот, не беа слушнале за концентрационите логори, кои чекаа некој да ги ослободи од германската чизма? И сега тие пропишуваат кој може да слави а кој – не?! Па само тогашна Југославија даде повеќе жртви од сите половината земји-членки на еу заедно, ама сега Вучиќ не смеел да оди во Москва?

Впрочем, каква врска има Путин со Денот на победата? Тој е сега случајно таму, утре ќе биде некој друг, трет… Или проблемот е во Русија како таква, во обидите да се релативизираат фашистичките злосторства, но и во повампирениот фашизам во Европа? И како, ве молам, токму тој „ѓавол“ Путин, веднаш на почетокот на неговиот говор на Денот на победата во Москва, знае да ги потенцира заслугите на здружените сили во борбата против наци-фашизмот во Европа и светот, да се заблагодари за отворањето на „вториот фронт“ итн., ама оние „демократине“, „цивилизиранине“ простаци од Запад не сакаат ни „Р“ од Русија да спомнат во нивните „победнички“ говори?

Жалам што Македонија – освен лидерот на „Левица“! – не смогна сили да се издигне над оваа политикантска перверзија со Денот на победата зашто и таа даде придонес во победата над фашизмот. Во човечки жртви, не на зборови и удирање в гради. Тие жртви – околу 33 илјади загинати борци и цивили! – веројатно не би ги интересирале денешните политикантски надмудрувања и пазерања што е „опортуно“ за државата а што не. Тие го дале животот за слободата на оваа земја и, претпоставувам, најмалку што можевме да направиме е за тоа да им оддадеме соодветна почит не само дома туку и на меѓународен план. Подметнувањето на нецивилизирани и лажливи „дилеми“ од секакви суетни шушуми кои цел живот само нешто грабаат е непристојно и невоспитано. Особено кон жртвите, кон оние кои го дале животот за ова денес, па и за такви некадарници!

The post Вулгарна историја, или: кога мртвите би говореле… appeared first on plusinfo.mk.

Извинете но во Европа, поправо во еу (малите букви се …), како печурки после дожд никнуваат секакви лудаци кои секојдневно ги заплашуваат граѓаните со војна, поткрепувајќи ја на тој начин налудничавата идеја на „госпожа“ Урсула за некаков ReArm од 800 милијарди евра како некаква безбедносна гаранција. Па во тоа име Франција веќе влегува во тој хорор-филм и им испраќа „Прирачник за преживување“ на нејзините граѓани, Германија држи некакви слични вежби, а на хистеријата подлегнуваат дури и вообичаено студено-скептичните нордиски земји.

Се разбира, сето тоа има други цели, главно форсирани од европската олигархија и воено-индустрискиот комплекс, но и од оваа генерација неспособни европски политиканти на кои им е страотно потребно да го свртат вниманието на граѓаните од сопствената неспособност кон надворешна закана. А кој е подобар за тоа од – Русија?!

За жал, сето ова посочува и на нешто подлабоко: на крајот на „pax europeana“ и доминацијата на интелектуализмот, сега заменети со обнова на застрашувањата на граѓаните со руската мечка, страшниот комунист Путин – пострашен дури и од Хитлер! – и слични будалаштини. А ова, патем, го вели никој друг туку германскиот (sic!) министер за одбрана Писториус, потврдувајќи ја тезата на младиот новинар Том Слејтер дека споредбите на Путин, Трамп и други со фашистите и Хитлер има сосема друга цел: релативизирање на монструозноста и крволочноста на Хитлер и фашизмот и сето она што се случуваше во Европа пред и за време на Втората светска војна!

Македонија, за среќа, никогаш не била особено воинствена земја. Дури и кога тоа било безмалку неизбежно, некој може да рече и – неопходно. Но, насилието по правило не решава ништо на долг рок. Барем не за „малите“ држави со слаба воена моќ. Меѓутоа, европската хистерија или – не дај боже – полското лудило да го инсталира американскиот нуклеарен арсенал во својата земја не смее да се преточи и во наше лудило. Таквата шизофренија би ја претворило државата во легитимна воена цел веќе во првиот бран!

Затоа агресивниот повик на „госпожа“ Урсула за ReArm ние мораме да го трансформираме во поставување на наша примарна локална цел викана – ReStart. Мораме да ја рестартираме државата не заради еу и Урсула, туку заради нас зашто ваквата „држава“ го поставува граѓанинот пред огромни проблеми: егзистенцијални, морални, патриотски … Верноста на граѓанинот кон државата стои на стаклени нозе! А сепак, тие проблеми за него се нерешливи без соработка со главниот фактор – самата држава односно власта! Која и да е и каква и да е.

Ако пак тие проблеми државата односно власта ги игнорира односно не ги решава, како што тоа го правеше бившата власт, тогаш ќе се соочи со друг, многу посериозен проблем: проблем со граѓаните во неа, чиишто димензии и можни „развојни“ правци се несогледливи.

Но, сепак, граѓанинот не е којзнае каков фактор во современите демократии. Не само кај нас туку ни во европските демократии, ако воопшто нешто, некаде, останало што се одзива на тоа име. Граѓанинот, сам, па ни со поддршка на некакви пленуми или невладини организации – а македонските одамна се прочитани! – не е фактор во тие потенцијални промени. А во таа насока како неопходност се поставуваат две опции: политичка сила или меѓународен фактор, којшто ќе застане како back up на тие и такви амбиции. Зашто, како што вели Геровски, „Протестот без јасна цел и без јасна артикулација води во хаос“. Односно, повторно ќе ни се случи уште една „Шарена револуција“ со истите или слични идиоти на нејзино чело! А такво нешто, очигледно, се заговара во нечии празни глави.

Ако привремено го исклучиме т.н. меѓународен фактор бидејќи неговата улога во едно такво рестартирање на демократијата носи други ризици, а едновремено признаеме дека целата денешна опозиција е само една неморална коруптивно-криминална банда, тогаш не останува друг фактор освен актуелната коалиција на власт. И тука, веднаш, морам да потенцирам дека немам апсолутно никаква намера да агитирам во полза на оваа власт и да спаднам на нивото на онаа „пајтон интелигенција“ од другата страна. Но, објективно, оваа власт пред себе има уште (најмалку) полни три години мандат. Којшто може да биде дуплиран, па и триплиран.

Ако пак се земат сериозно изјавите на премиерот за одлучна борба со корупцијата на сите нивои, особено со криминалното судство и неговите „пипалки“ викани судски совет и/или совет на јавни обвинители (малите букви се одраз на нивното реноме во јавноста!), а потоа и со криминалното минато во/на партиите што партиципирале во минатата власт, тогаш тоа може да биде добар почеток. И повторно – ако е искрен, демократски ориентиран, граѓански втемелен почеток. Инаку, уште еднаш, сето тоа ќе наликува на другите мртвородени почетоци!

Оттука, прво, Македонија треба да ја остави еу (малите букви се …) да се вооружува и да удира во таламбасите на војната колку што сака. Тоа не е и не треба да биде наша цел, уште помалку пак од други светски сили – но и култури! – непотребно да правиме непријатели. Како што правевме, впрочем, со протерувањето на руски дипломати без сериозна причини освен да удоволиме на еу, со забраните за културни програми поврзани со руската култура итн. Зошто? Бидејќи на тетка Урсула и излапенион Бајден така им прднало на умот? Ако веќе говориме за тој тип на стратешки грешки, тука згрешивме уште на самиот старт со неприфаќањето на идејата за Македонија како неутрална држава во воена смисла.

Меѓутоа, потенцијалниот, па и посакуван, ReStart не е сврзан само со надворешната политика или домашната корупција. Тоа треба да биде проект за целосно обновлива држава, за нов систем во којшто ќе нема место за партиски туку за општочовечки вредности, ќе бидат игнорирани пријателско-семејните врски во полза на стручните и конкурентните, ќе бидат избришани од кадровскиот список сите оние кои се некомпетентни за работата што намислиле да ја приграбат, оние кои немаат врска со материјата за којашто аплицираат, сите кои не можат да приложат соодветни референци за раководните функции на коишто се намерачиле.

И тука не може, не смее да има отстапки, без оглед дали станува збор за коалициски договор за директор во Филхармонија или нешто друго. Една отстапка го урива целиот систем!

Сите овие нормални, граѓански и демократски вредности беа целосно анулирани од претходната криминална коалиција на власт, вулгаризирани до крајни граници со некакви смешни „балансери“, премолчени меѓупартиски договори издигани на ниво на закони, етнодиктатура на само едно малцинство и целосно игнорирање на сите други (а продаваме идеја за мултиетничка држава!), мнозинство од партиско-семејни табори во државните институции итн. Таа простачка вулгаризација стаса дотаму што од раководни лица се бара) ше) познавање на само еден доминантен странски јазик, додека во истовреме премиерот го „говореше“ токму тој јазик во т.н. „индијански“ манир резилејќи ја државата низ светот.

Тој ReStart ќе треба да збрише секаква идеја дека коекакви Дамеви можат да седат во судскиот совет, или разноразни Грковски во владата како вицепремиерки за добро владеење, или економисти и лекари како оние Адеми и Исмаили во фотелјата на министри за култура (иако ни македонскиот „блок“ во минатото не понуди нешто многу поквалитетно!), петпарачки „писатели“ и „инфлуенсери“ на чело на важни државни институции, стручно полуписмени владини и премиерски советници или цела етничка армија безработници на државниот платен список … итн., итн. Или, ако сакате, ќе мора да ја збрише нашава „плиткоумна држава“ инсталирана со децении наназад со цел да го држи граѓанинот под контрола.

Поточно, ако баш сакате, оваа проклета македонска транзиција трае толку долго и не дава ама баш никаков резултат токму заради такви луѓе и провинциски партиски шефови кои ја туркаат само личната и партиската агенда поддржувајќи примитивни автократско-хибридни режими и европски неспособни политиканти.

Држава којашто не умее да препознае вредност не е држава во современата смисла на зборот. Држава којашто препознава само партиско-профитерски екипаж инсталиран во државниот систем е осудена на континуирано пропаѓање и – смрт. Ваква каква што живееме, со уште пострашен крај од кочанската трагедија. Нам сто тоа ни се случува веќе цела деценија, а раководниот „кадар“ беше неспособен тоа да го согледа. Затоа и минатата власт завршува така како што завршува. И тој отворен процес не смее да запре.

Ако ни оваа власт не умее да го препознае последниот час, и таа е/ќе биде осудена на историска пропаст, кога-тогаш. Трагедијата во Кочани е само едно од последните предупредувања!

Извор: Теодосиевски уметност

The post ReStart наместо ReArm appeared first on plusinfo.mk.

Знам дека поговорката гласи „волци во овча кожа“, но волкот е убаво, достоинствено животно, не можам денешниве хиени да ги поистоветувам со него. Иако се на изумирање. Не мислам на хиените или волците, туку на луѓено – поправо европолитичарине! – кои попримаат такви карактеристики. Особено во надворешната политика.

Или, поинаку кажано: (квази)либерализмот и неговиот побратим (квази)неолиберализмот, сосема заслужено, ги добиваат последните претсмртни удари – особено во Германија, се разбира, но и ширум Европа, па и САД – а ние, барем оние повозрасните, сведочиме на уште еден крај. Имавме крај на комунизмот, па крај на социјализмот, па крај на историјата и на „Студената војна“… И секој од овие општествени процеси остави трајни белези врз историјата на цивилизацијата, но и значајни луѓе на кои, барем на неколкумина, со почит (ќе) се сеќаваме: Маркс, Енгелс, Ленин, Ибарури, Либкнехт, Клара Цеткин, Жорес, Тито, Кастро, Че, Берлингуер, Вили Брант, Нени, Хавел… и многу, многу други.

Овие денешниве – гола вода, политикантски плевел, мафија во „Босс“ костуми…

Ако некому ова му прозвучи како комунистичко пледоаје, греши. Можам да набројам уште десетици социјалисти, па и либерали пред либералите, но сите, повторно, ќе имаат „комунистичка“ – или, попрецизно: хуманистичка! – предисторија. За жал или за среќа, се разбира. Поточно, навистина не говорам за некаква комунистичка пракса, туку за идејата преточена во разни политички/општествени форми. Тоа не го негираат ни најтврдокорните противници, барем оние со малку разум.

Такви луѓе денес нема. Во Европа, на пример, ги заменија некакви хистерични хиени преоблечени во овча кожа кои се одзиваа(т) на имињата либерали и неолиберали. Впрочем, погледнете им ја „тактиката“: силни се само кога се во глутница; гризат и бегаат; главна занимација им е нафрлањето врз помали и послаби противници; кај нив не фигурираат ниту основните животински „правила“ итн., итн. Лагата ја преточија во политика, политиката во лага.

Сега и ним им доаѓа крајот, а (квази)либерализмот и (квази)неолиберализмот пукаат по сите шевови. Деновиве сведочиме на самрак на континуитетот во којшто (ни) продаваа демагогија за демократија, ширеа реа на неморал, двојни стандарди, политикантство… Тој процес се прошири и на маргините, во Источна Европа односно Западен Балкан, кај нивните локални клиенти-препродавачи, како нашине самонаречени социјалдемократи и либерали, кои за грст сребреници од усаид и слични европски коруптивни фондови овде ширеа вампирски сценарија, застрашувачка иднина, фалш политики… филувани со врвен криминал и општа корупција.

И на сите, како во некој футуристички филм, им пресуди една тупаница викана Доналд Трамп. А овие, во првиот миг фатени во тесно, го нарекуваа секако. Го споредуваа со Мусолини и со Хитлер, го поистоветуваа со нивните автократско-злосторнички титули (Il Duce, der Fuhrer, The Donald) и поздрави (The Roman Salute, the Sieg Hel, the SMCA dance). А таквите компарации – како што вели Том Слејтер, уредник на „Spiked“ и редовен соработник на „Spectator“ и „Telegraph“ кој пишува за слободата на говорот, популизмот и културните војни – се толку апсурдни што практично самите се разголуваат. Тоталитарна контрола, месијанско диктаторство, култ на расна супериорност, парамилитантно уништување, Дарвинистички милитаризам… воспевање на војната и насилството, обид да се убијат сите европски Евреи… Ако тоа ви звучи како Америка во 2025, вели Спајк, тогаш ви сугерирам да си одите. Ама не е така, нели. И, вели тој, можете апсолутно да кажете дека Трамп е нелиберален, дека може многу да се налути поради зборови што го повредуваат или поради демократски гласови што не му се по волја. Но, тоа не го прави фашист. Да беше во Обединетото Кралство, ќе беше колумнист на „Гардијан“. Или можеби член на „Зелените“!

Но, факт е дека по само два месеци „Трампизам“ светот изгледа различно, превртен наглава, дека, како што вели македонската претседателка во Баку, „(…) имаме сѐ повеќе прашања, а сѐ помалку одговори… Мултилатерализмот отстапува пред мултиполаризацијата… Обединетите нации се маргинализирани… Консензусот по Втората светска војна се доведува во прашање… Како да живееме на почетокот на една нова ера во која се поткопува меѓународниот систем втемелен на правила“!

Да, но кој „консензус“ и кои „правила“? И чии? И кој се придржувал до нив, кој ги почитувал? Ние не бевме свикнале на почитување на такви правила, особено оние неморалните, некултурните, нецивилизациските… што тие ни ги наметнаа. По нивен диктат кај нас три децении доминира еден наратив, недозволиво undisputable, пропагиран од инсталирани „месијански“ трговци преоблечени во социјалдемократи и либерали ала Глигоров и Андов и нивни подопашни приколки, провокатори и квази-интелигенција. Ги устоличија дури и во уставотворци и државници, чиишто глупости денес, но и претходно, ни се кршат од глава!

Од друга страна, во светот на големите секогаш се кршеле правилата. Тоа е впрочем еден од принципите на прогресот! Меѓу другото, тие „правила“ ги прекрши и Тито и НОВ за да се создаде нова држава според други правила! Кои новите социјалдемократи и либерали во оваа провинција ги збришаа за лична корист. Тоа што новата заменик-претседателка на преостанатата секта сега пелтечи дека „Европа и европскиот континент е граден на основите на просветителството. ЕУ е градена на темелите и на борбата на антифашизмот, ЕУ е темелена и градена на принципите на демократијата, на човековите права, на слободите, на различност…“ денес се бајки за мали деца. Во таа еу (малите букви се…), па и во Европа, не остана ништо од тие принципи и ние сме (сѐ уште) живи сведоци на тоа.

И во целиот овој галиматијас од хаотични звуци кај нас и во еу не е проблемот што тие тоа не го разбираат, туку што – не сакаат да го разберат. Затоа и спинуваат дека, божем, не може премиер на улица, ама може премиер – од улица!? Затоа и оној португалски псеудосоцијалист заборава дека во еден случај – нашиот – еу се повикува на консензус во одлучувањето, но во случајот на Унгарија важи „принципот“ дека „27 се сепак повеќе од 1“! И дека фамозниот Коридор 8 е важен додека тоа го сака еу односно додека тоа прашање е инструмент на присила, а потоа може и да не биде баш така важен.

Или, кога го слушате оној јастреб без крилја Руте како деновиве преде како кастриран мачор дека „Пристапувањето на Украина во НАТО повеќе не е на дневен ред“, нели ви се нештата појасни? Мораа ли баш толку луѓе да загинат во Украина заради една идиотска идеја и грст крвожедни политиканти, моравме ли и ние – како што и понатаму некои смешен ликови го веат тоа знаме – да бидеме едно со таа и таква Украина? Зелена на Зеленски, крвава на еу лидерите?

Или, ако сакате, кој, и кога, во онаа еу, ама и кај „нашиве“ слепи самопрогласени државотворни социјалдемократи и либерали, воопшто го спомнал антифашизмот во изминативе години на општа кражба низ промајата викана Македонија? И што тие воопшто направија за антифашистичката идеја за којашто, барем кај нас, загинаа толку луѓе? Договорот за добрососедство со фашистичкиот окупатор, со бришењето на слободарските текстови на спомениците од НОВ? И како воопшто токму Украина стана симбол на некаква борба – сериозно не знам каква, но сигурно не антифашистичка! – којашто ја замени нашата, изворна, историска, демократска… проевропска?

И кој и според кои правила дозволи кај нас да завладеат полуписмени хиени во овча кожа, милитанти камуфлирани во демократи, провинцијалци преоблечени во европејци, платеници за туѓи агенди…? Трамп? И ќе одговара ли некој, конечно, за сите оние спинови и божемни контраспинови, за лажните вести, „анализи“ и „толкувања“ чијашто основна цел беше/е не слобода на говорот, најмалку тоа, туку роварењето, сплеткарењето, непријателската пропаганда, отплаќањето „интелектуални“ долгови“…?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Хиени во овча кожа appeared first on plusinfo.mk.

Тоа е таа „школа“ – всушност уличарска „мудрост“ – што ја превзедовме уште во 1992 година и ја практикуваме до денес, тоа се вредностите што ни ги понуди Западната „либерална“ мисла и демократија: на политичкиот противник направи му го животот најтежок што можеш! И привидот на закон и ред одржувај го функционален, особено кога се вршат криминални дејствија, кога се шират лаги, корупција и неморал…

А и заборавивме, ако некогаш воопшто сме знаеле, дека Западот никогаш не дава нешто – за ништо. Сметките за добиените „подароци“ секогаш доаѓаат за наплата, кога-тогаш. И секогаш отплатата е многукратно поскапа од подарокот! Затоа, впрочем, уште од самата најава, а сега веќе и потврдена (ударна) вест за дефинитивното брзо назначување на „госпожа слаткоречива“ алиас „мадам нато“ на ветената функција во она нато (малите букви се… знаете што), виси поттекстот: што ќе треба Македонија да направи за возврат? И зошто? Зашто, сè ми се чини дека (и) ова е дел од измислената стратегија на „морковот и стапот“, попрво ова е морковот после којшто – многу бргу – ќе дојде стапот. Колкав ќе биде, каде ќе удри, по кого… и што ние ќе треба да направиме за тоа?!

А, од друга страна, како тоа кај нас израснува „вистински верник во НАТО“ (како што вели оној јастреб Руте), кој ги „полива“ тие и такви „растенија“ па така растат, но, и од кога тоа Македонија стана таква воинствена земја, погазувајќи ги сите традиционални, демократски вредности, заборавајќи што е ропство и окупација, но, игнорирајќи ја и историјата на неутралност, неврзаност, мирољубивост…? Во што се претвора земјава и зошто, по ѓаволите, како што вели „госпожата“, ние треба да ја направиме алијансата „посилна и побезбедна“? Зашто, никако не мислам дека Македонија треба да биде толку длабоко инволвирана во убиствените политики на една ваква силеџиска организација. Тоа нам, дури и вакви какви сме, едноставно – не ни личи. Недостојно е.

А впрочем, чии ставови ќе застапува „стручната и со искуство“ госпожа слаткоречива? На Македонија или на нато? Или прашањево е баш – глупаво? Да, знам дека е, ама го поставувам со цел, зашто тоа е вистинското прашање за целата досегашна македонска политика, внатрешна и надворешна. И на „госпожата“ како нејзин „проминентен“ лобист. На коешто никој не сака да даде одговор.

Меѓутоа, прашањето може да се постави и поинаку: сте ја слушнале „госпожата слаткоречива“ да кажем барем еден збор против она крвничко двомесечно бомбардирање на СРЈ од страна на нато? Или посвеж пример: да го осуди геноцидот во Палестина? Знае ли дотичната дека околу 140.000 луѓе, меѓу кои највеќе жени и деца, се убиени или ранети во Газа? А го знаат ли тоа и премиерот и претседателката кои званично ѝ честитаат? На што?

Па дајте, ве молам, оваа македонска фарса еднаш ќе мора да престане, кога-тогаш, секоја шушумига закитена со панделката на нато или еу „функционерите“ да си игра „човече не лути се“ со некакви „назначувања“ на неквалификувани хумористични ликови на сериозни функции (како награда за нешто, но никако за expertise and experience, како што го претставуваат), а ако ни оваа власт, сосе претседателката на државата, не го постави тоа прашање, тогаш кој?

Но, (и) овие и слични прашање – или особено таквите прашања!  нè водат до уште една фама што постојано ја врти онаа клиентела во јавноста цели три децении, а посебно откако ги развластија: дека меѓу општата неспособност на македонскиот граѓанин и неговиот „ориентален менталитет“, имало една повластена групичка – јас попрво ги нарекувам „шака јада“ – која себеси се смета за некакви надлуѓе, компетентни и „мерит“ способни за сè (па и за нато!), а во онаа друга збирштина без интегритет има само неспособни луѓе и „лојални кадри“. Оние, „меритоспособните“, токму како „слаткоречивата“ за во нато, сите до еден се „зрели“ за големи нешта што, впрочем, ги гледа(в)ме не само во изминативе седум туку цели триесет години: од онаа „софистицирана“ приватизација до Преспанскиот договор, до Договорот со Бугарија сосе протоколите, до двоецот Заев/Филипче (сосе „способните“ приколки Спасовски, Славјанка, Лукаревска, Макрадули, Николовски…), па шоуто во Дубаи итн. До последниот здив нивните мерит (не)компетентни незнајковци и криминалци упропастуваа сè што ќе допреа!

Најсвеж пример им е „кадарот“ во Општина Центар чијшто најголем дострел за цели четири години е што прв почнува да го украсува неговиот дел од градот. Или, ако баш сакате, замислете ги „мериторноста“, „компетентноста“ и „интегритетот“ на луѓе кои наспроти вољата на 70% од македонските граѓани насилно го менуваат вековното име на земјата!

Но, добро, сето ова, вака или онака, конечно малку ја расчистува политикантската мага во државава. Меѓутоа, сликите што извираат нималку не се во полза на граѓанинот. Зашто, како што (повторно) вели Јосипа во „Магла“: предоцна е, залудно е, јазот е сè подлабок! И го продлабочуваат до бескрај. Кому тоа му одговара? На сад, на еу, на онаа „шака јада“ настрвена, без оглед на цената, повторно да ја грабне власта? И тоа е изгледа реалната слика којашто ни ја прикажува во вистинска светлина нашава одглумена демократија, го објаснува нашево тридецениско пропаѓање во провинциското мочуриште.

И сето тоа нема ама баш никаква врска со некакви неизградени демократски институции, туку има само со неизградени луѓе, со цели (неизградени) семејства вечно залегнати на државни јасли, со доживотни подарени професури без два напишани компетентни збора, со целосно затворено наместо отворено општество, со фингирани независни интелектуалци распоредени во медиумските ровови, како фронт за заглупување на јавноста… Предоцна ли е, залудно ли е, навистина ли се непомирливите фронтови одамна полни со „топовско месо“, само за да се задоволат „стратешките партнери“…? И како тоа сите други успеваат да го најдат својот пат кон семејството на цивилизирани држави, само ние сме тие заостанати токмаци на кои им треба газда – дементен како Бајден, крволочен како Урсула и Руте, дволични како „госпожа Кос“, па сега и „нашава“ во тоа друштво?

П.С.

Наместо честитки на „мадам нато“, нели е попаметно премиерот и претседателката да дадат изјава слична на словенечкиот премиер за почитување на одлуката на МКС за налози за апсење за наводни воени злосторства и злосторства против човештвото на израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху, поранешниот израелски министер за одбрана Јоав Галант и воениот шеф на Хамас Мухамед Деиф?!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Морковот и стапот, по којзнае кој пат appeared first on plusinfo.mk.

The post Како ли би звучело: да ја направиме Македонија повторно голема?! appeared first on plusinfo.mk.