Извинете, но аман веќе од доктори во политиката. Не знам што е нивниот проблем – не наоѓаат сатисфакција во професијата, здодевно им е, мислат дека подобро ја разбираат политиката од другите…? Па зошто тогаш учеле за лекари, ги терал некој насила? Или „професијата“ политичар им се гледа попрофитабилна? Ама ни за тоа не ги бива, никако. Тие како политичари не умееја соодветно да го средат ни својот ресор како министри за здравство, не пак сега ќе креираат глобални и локални политики. Ги имавме и на градоначалнички позиции, пратеници и советници…, сега двајца дури ни се и претседатели на партии. Во соседството (Србија) еден ендокринолог се амбицирал дури и премиер да биде – ќе го регулира нормалното одвивање на физиолошките процеси кај Србите. Господ да чува и да брани!

Но, очигледно, професијата лекар кај нас уште ужива респект кај народот, па партиите ги туркаат во првите борбени редови мислејќи дека некаков бенефит сепак ќе имаат. Ама видете ја ситуацијата во оној соцреалистички куќен совет што глуми партија. Катастрофа! Не е ништо подобро ниту кај актуелниот министер за здравство кој во слободно време глуми и воен стратег и дрвен адвокат на Косово, но не знае дека на Онкологија повторно нема лекови, уште не го прочитал извештајот за смртта на еден пациент на Кардиологија и слични будалаштини. Еден друг лекар нѐ „теши“ дека бројката на жртви од пожарот во Кочани можела да биде многу поголема доколку настраданите не беа испратени на лекување во странство каде што постои професионално знаење за третман на изгореници, но не кажува зошто ние немаме такви професионалци? Бидејќи сите сакаат да бидат политичари? И зошто воопшто луѓево вака се резилат?

Со децении ниту еден не кажа два збора за состојбите во здравството и неопходните реформи што ќе го кренат од клиничката смрт. Само пелтечат за работи што тотално не ги разбираат, особено кога станува збор за еу (малите букви се…), меѓународната политика и др. Пустиот Таравари запаметил од основно училиште дека Балканот е буре барут и сега само чека кога ќе експлодира!

Впрочем, и за жал, сѐ што допреа – упропастија, сѐ што кажуваа(т) мириса на неукост, неспособност, патетичен национализам, афераштво… Спуштајќи нѐ на нивното приземно рамниште нѐ убедуваа дека сме неспособни самите да се справиме со криминалот и корупцијата и да стасаме до правна држава, нѐ заплашуваа со трета светска војна и измислуваа(т) нови химни и грбови, очекуваат дури и целата држава да им ја среди онаа еу (малите букви се…) зашто тие не умеат самите ни во уво да си брцнат итн.!

Не велам дека немаат конкуренција во другите професии. Кога и оној Љубчо и Заев станаа премиери, а Пендаровски дури и претседател на држава, значи дека кај нас секој може да биде сѐ, а државата/системот е лабораторија во којашто се миксаат секакви „супстанци“ за, најчесто, празни глави. Па потоа (им) ги полнат со партиските глупости. И не мислам дека лекарите во политиката се најголемото зло, не. Неодамна, на пример, еден друг тип на „стручњак“ прогласи дека плурализмот, иако најмодерен политички систем на државно уредување, кај нас покажува негативни резултати, заклучувајќи дека „демократијата не е вистинско решение за секое општество“ (sic!). Но, за ова општество нема решение штом ни онолку лекари не можат да го оправат. Зошто? Затоа што прво мораат да се оправат себеси!

Меѓутоа, држави од профилот на Македонија, во вакви клучни мигови каквишто имавме последниве десетина-петнаесет години, не може, не смее да си дозволи да експериментира со секакви умислени политикантски глави чиишто штети потоа стануваат непоправливи. Впрочем, од сето она што го „измиксаа“ докторот кој глумеше министер за надворешни работи и пазарџијана, уште ни свири во ушите. Сѐ уште во јавноста одзвонуваат оние епохални измислици на дотичниот дека „Не можеме, тврдам не можеме да постигнеме европски стандард на владеење на право без процес на преговори и тие два процеса се меѓусебно поврзани“ (Османи), но и на неговиот колега по струка дека „вистинскиот напредок, вистинскиот прогрес, вистинските резултати, тоа што граѓаните сакаат да го видат, се темелат на зајакнување на правосудството, подигнување на стандардот, а со тоа и со сериозна борба со корупцијата во нашата земја, зајакнување на сегменти, како социјалата, образованието и здравството, впрочем тоа се барањата на граѓаните. А тоа може да се направи само исклучиво преку процесот на евроинтеграција“ (Филипче).

Се разбира, неспособниот секогаш бара спас од другиот, но тој тип на политикантско-дефетистички говор едновремено е и континуирано подмукло подметнување дека ние самите не сме способни за ништо, дека сите резултати во државата зависат од евроинтегративниот процес и нашето напредување во таа насока. Што пак, од своја страна, влече други аналогии и ја држи „жива“ тезата за уште едно предавство – она со Бугарите во Уставот! И за нив воопшто никаква улога не играат оние понижувачки гласови што на дневна основа доаѓаат од зад источната граница, а деновиве преповторувани по којзна кој пат со книгата на оној Димитров за македонскиот идентитет како дело на Белград и Москва или со последните изјави на бугарскиот министер за надворешни работи дека „Бугарија има многу јасно структурирана позиција по прашањето за проширувањето на ЕУ во земјите од Западен Балкан“, а во таа насока и дека е особено важно да се знае дека уставните измени и впишувањето на Бугарите во Уставот како државотворен народ не е единствениот услов!

Што така подготвено и онака баш словенечки зајадливо ни го повторува и „госпожа“ УДБА – пардон, „мадам“ Кос – од срцето на еу!

А нашава празноглава медицинско-политикантска фела упорно поддржуваше и поддржува такви сценарија! Но, можеби двајцана гастро-невро играорци имаат некаков нов „џокер“ во постигнувањето на „историска, социјална и политичка катарза“ како што посакува фамозниот б`лгарски ангел (малите букви се соодветни на неговиот научен морал!) и постигнување на долгоочекуваното „помирување“? Само не сакаат да ни ја кажат?

Но, што е уште понеразбирливо, како што б`лгарските „политики“ на Османи поминуваа, еднакво  мазно поминуваат во јавноста и овие смешни „светогледи“ на Филипче, небаре говорат за променливово време во април или за прогнозите за мај. Таквите континуирани и погубни за јавниот морал „политички“ изјави на двајцава со коишто сите сме прогласени за абдали, шутраци, неспособни неранимајковци зависни од европската „братска“ помош дури и елементарно да си ја организираме државата и да ја спасиме од такви празноглавци, не наидуваат на контра одговор. И не е важно што таквите ликови пелтечат за нешта што не ги разбираат, што нивните изјави се тотално неуки, антиисториски, антидемократски, неморални и политички навредливи, битно е што тоа не е спорно ни за нивните „партии“, уште помалку за медиумите, фактчекерите, вистиномерите… и целото тоа шуплоглаво братство.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Принцип на празна глава appeared first on plusinfo.mk.

Сега, како привремена замена за Путин, на менито е Трамп, во разни варијанти, но само како антитеза, како невкусно јадење – пресолено, прегорчливо или прелуто – и нездраво за организмот, зашто е „опасен, импулсивен, управуван од страв и бес…“. Згора на сѐ, кога ги читате како перверзно уживаат во фактот што меѓу првите номинирани луѓе на Трамп ги нема поддржувачите на дел од екс-ју земјите, просто не знаете што да мислите. Локалниве продавачи на магла како да се хранат од омразата, од зависта, од ниските страсти… Затоа, изгледа, и оној „мирнион“ излапен Бајден, или неговата потенцијална „мадам празноглава“ наследничка, според нив, беа совршени (не само) за американската демократија. Којашто де факто одамна ја нема, не постои, удавена во бирократизираната deep state токму заради такви ликови. Зашто, без оглед на глупостите што нашиве ликови ги пишуваат, овие избори најмалку беа Трамп контра Камала. Тука не можеше ни да стане збор за натпревар, туку само за – масакр.

Зошто? Затоа што ни Бајден, а уште помалку Камала, Обама и сета таа групација квази-демократи беа/се причината за тоталниот колапс на либерализмот. Тие го загубија основното – индивидуализмот! Па читајте малку подобро бе шутраци!

Ама сепак, токму таа непостоечка демократија морала да се – (од)брани (sic!)! Како што мора постојано да се брани и онаа нашана (да простите) посрана „кревка демократија“, онаа на Заев кој е десет будалаштини во едно – чиста есенција на автократија, неукост, неспособност, манипулативност, простотија и лажливост…, и сега оваа на Филипче, иста како претходната, пресликана. Како што мораа да ги одбранат и оние претходни празноглави кукли од форматот на „тенкистон“ или „госпожата нато“…, за да не се случи некој непосакуван (ала Трамп) да дојде на власт.

Зашто лицемерието и демагогиите треба да ги шират само едните, но и да ги берат плодовите на истите. Како што е последнава изјава на излапенион (за среќа на заминување во амазонските шуми!) „демократ“ дека соработката помеѓу Русија и Северна Кореја е опасна, ама нивната со, на пример, Јужна Кореја и Јапонија – не е. Не е ниту оваа со еу во потпалувањето на Украина контра Русија, нели. Таа е, демек, одбранбена?!

Истата демагошко-лицемерна школа функционира и кај нивниве локални ученичиња кои ни ја сервираат токму таквата „реалност“ пропагирајќи некаква лажна демократијата што ни ја посакуваат, онаа само нивна, лична и еднолична, еднострана и себична, докажано криминална и корумпирана, а ние мораме да ја прифатиме бидејќи тие така сакаат. И тој филм се врти веќе цели три децении. Продавачиве на демократска магла буквално нѐ трујат со нивните уличарски теории кој е добар а кој лош, кој е националист а кој прогресивец, кој е демократ а кој е „опасен, импулсивен, управуван од страв и бес…“, само затоа што овој вториов ќе им ја укине синекурата, ќе ги експедира таму кадешто им е местото, сосе сите семејни позиции во државните јасли. Затоа ние имаме две демократии: „добра демократија“ и онаа којашто треба да се плука, што ќе рече дека имаме само една опција и ништо повеќе, еден филм што ќе го вртиме и наредните три децении, сѐ додека нивните не ја погребат целата држава.

И тоа се случува на сите рамништа во државата, почнувајќи од локално до централно рамниште, во секој сегмент на државната ингеренција односно интервенција – економија, инвестиции, образование, здравство, култура, труд и социјала… – при што само нивните „кадри“ се тие компатибилни со локалните демократски играрии (иако од сите оценети како криминално-коруптивни малверзации), наводни прогресивни идеи (иако де факто ретроградни, како и личностите кои ги пласираат), евроинтегративни насоки што постојано нѐ враќаат во нашите провинциски сокаци итн.

Таа и таква квазидемократска магла е страотно политички канцерогена, демократски непробојна, општествено штетна и идејно нетолерантна бидејќи е закатанчена во сервилен круг на едни исти злонамерни и неспособни поединци. Затоа впрочем главните упоришта на локалниве продавачи на магловити претсказанија се демократијата и национализмот но во нивните искривени верзии. Тука тие пливаат како сомови во тиња, раскажуваат приказни во коишто ни самите не веруваат, измислуваат тези и теории не само за топлата вода туку и за марсовците од нашиот сокак, само за да ги исполнат нормите и зададените задачи.

Меѓу нив особено онаа дека ние немаме „доволно луѓе посветени на демократијата“, зашто нивните газди ги сотреа токму тие луѓе во изминативе седум години, за што и беа онака казнети. Сега тие „посветени“ луѓе се токму оваа платеничка клиентела која на увце им шепоти бајки ала Харис Џиновиќ стихозборки, им предат како мачиња ала Теа Таировиќ…, а капиталцине уживаат, се топат како единствени спасители на државата. Но едновремено, полека но повторно божем „одвај чујно“ но доволно гласно, пуштаат и опасни тези за нашата општа неспособност, за нас како луѓе без интегритет, а згора и со – „ориентален менталитет“!

Што ќе рече дека го заслужуваме ова што ни се случува овие три децении, дека сме малоумни и ретардирани заради што некој/и (сад, еу, нато, бугарија…?) мора да нѐ построи и доведе во ред? Во што, всушност, јас не се сомневам, но не како генерална констатација за македонскиот граѓанин туку токму за таа групација сервилни клиенти не (само) со „ориентален“ туку и со ропско-провинциски менталитет научен да служи, да се ведне, да се валка во прашината на својата простотија…!

Уште повеќе, таквите тези се насочени контра секое слободоумно мислење различно од нивното, а особено смислено се пласираат како параван за нивната неспособност и ретроградност, нивниот катастрофален тридецениски неуспех, нивната неукост, хипокризија и лицемерие. Затоа треба сите да бидеме такви, построени во нивните провинциски редови како војска со којашто командуваат дебилни команданти. Тоа е таа општествена и политичка магла, мимикрија што „нѐ јаде“ цели триесет години и нѐ прогласува за секакви, со цел сѐ да остане исто, наводно според барањето на „стратешките партнери“!

А сепак, таа бедна групација е помалиот дел од проблемот. Нашиот генерален проблем останува болеста викана јавен молк, којшто преминува преку сѐ, па дури и преку измислиците на вакви безобразни ликови. Но, за тоа во следната прилика.

Извор: Теодосиевски уметност

The post (Политикантска) магла, секаде околу нас appeared first on plusinfo.mk.

Иако нашиот филм, колку и да е лош, има и неколку луцидни поднаслови. На пример „Оваа земја“, „Вашата земја“ или „Дискантрија“ итн. Што, за жал, наспроти нивната инвентивност, ништо не придонесува за квалитетот на „филмот“!

Денес, „петти ден во кој сведочиме на една чудна алхемија…“ – како што траорно ни се обраќа една „новинарка“ со национална лиценца – целата бивша (и за среќа падната) власт и нивните „интелектуални“ приколки се обидуваат да ни објаснат кој што направил а не требал да направи, кој што кажал а не смеел да каже, кој што мислел а тоа никако не е дозволено во овој филм итн. Тие, како официелни читачи на мисли во полза на онаа криминално-коруптивна коалиција не само што ни го толкуваат „вербалниот деликт“ на претседателката, туку воведуваат и нова категорија – „мисловен деликт“ – и точно знаат кој што мислел во одредена ситуација, особено (повторно) претседателката, па кандидатот за премиер, па што мислат соседите и „меѓународната заедница“ и др.

И не само што знаат што овие мислат туку знаат и зошто тие така мислат! И какви им се идните намери, дома и надвор, и нѐ подготвуваат за уште полош филм од оној што го гледавме од 2017 година наваму. И на којшто, за среќа, му дојде крајот. Треба уште да видиме каков крај ќе има за сценаристите, режисерите и главните актери во тој филм. Белки соодветен на „делото“ што го направиле.

Но тие, сепак, главно молчат, а ги пуштаат овие кабломани, гафери и осветлувачи како нивни потрчковци и подлизурковци да се пенат со нивното „читање мисли“, да се глупираат со објаснувањата на сценариото на идниот филм што го подготвува некој друг и слично.

Па, дури ќе прочитате и дека новата претседателка игра „опасни игри“, дека ветувала дека ќе ги претставува сите граѓани, ама „изгледа заборави на 610 илјади граѓани кои го дадоа својот глас ’за’ името Северна Македонија.“ И дотичната со ова веројатно – се гордее. А „заборава“, а мисли дека и ние сме заборавиле, дека излезноста на тој „референдум“ беше 36,91%, што го прави целосно неуспешен а Спогодбата од Преспа апсолутно нелегитимна! Што беше потврдено и од ДИК со документот бр. 12-2139/2 од 03.10.2018 година наречен „Извештај за конечните резултати од гласањето на Референдумот на државно ниво, 30 септември 2018 година“.

Но наспроти тоа, како и во секој лош филм, таа Спогодба беше прошверцувана во Собранието и името беше насилно сменето, со што беше бесрамно анулиран и Рефенредумот од 1991 година на којшто огромно мнозинство граѓани веќе се изјаснија за името на државата! Од друга страна, како и секој ужасно лош филм, и овој има точка на климакс во којашто таа Спогодба не само што ни кажува како понатаму – според вољата на една партиска врхушка – ќе ја викаме државата, туку таа забранува – во членот 20 т.9 – „измени на одредбите од член 1, став (3) и став (4) од оваа спогодба“ (оние за името), заклучувајќи ја сегашноста и иднината на државата со новото име „неотповикливо“ и „за неопределен период“!

Се разбира, целата таа неморална фарса со името на државата – и не само таа! – сега треба повторно да се оправдува, а треба да се замагли и овој катастрофален пораз на изборите. За таа задача најсоодветен е оној општествен гнилеж што седум години ги премолчуваше или отворено ги поддржуваше сите други криминални политики на бившата власт.

Оттука, филмот „Северна Македонија“ ќе ни го сервираат уште долго, а „вербалниот деликт“, иако реликт од еден друг хорор филм, веќе утре ќе го трансформираат во – „мисловен деликт“. Прво за претседателката, која очигледно премногу им „боцка очи“, а потоа и за сите други. А читачи на мисли во нивните редови има едно чудо – сите „брилијантни“ квазианалитичари, предвидувачи на иднината, гледачи на рака или во стаклена топка итн. И тие секојдневно ќе проверуваат што мисли претседателката и дали тоа е по Устав и по закон. Ако не е, а нема да биде, ќе следуваат протести и цинкарење до НАТО и ЕУ.

Сигурен сум дека меѓу клиентелата на оваа бивша криминална власт има доволно такви „стручњаци“ односно „читачи на мисли“. Почнувајќи од „стани Цаци да те види сала“, која веќе се изјасни дека во чекор ќе ја следи новата власт, но и (ќе) бара, секојдневно, таа до запирка да си ги исполнува предизборните ветувања. Или една од перјаниците на бившине, кој уште сега знае кој што мисли, па вели: „Идниот премиер, се чини, мисли дека, за разлика од некогаш, ние живееме во некаков свет на право и правда денес па се повикува на своето основно право да ја нарекува својата држава како што сака.“

Што ќе рече дека тоа „право“ повеќе не постои, дека други ни ги определуваат нашите лични и државни имиња, а ние смееме само да се – согласиме. Е па се согласија – ја зацементираа „Северна Македонија“ за век и веков, прифатија да ги обврзат и генерациите сто години напред на тоа име, ставија потпис на нешто што нормален човек не потпишува! И згора – се гордеат со тоа. Како што вели онаа, „610 илјади граѓани (…) го дадоа својот глас ’за’ името Северна Македонија.“ Но, слепи се и глуви дека, прво, тие граѓани беа страотно изманипулирани, и второ, дека од тие 610 илјади гласачи „за името“ на овие избори нивните газди добија само 150 илјади гласа.

Некој, па и јас, ќе рече дека сето тоа што овие денес го прават е нормално, или „нормално“, имајќи ја предвид нивната анахрона интелектуална конституција, помрачената но сепак и понатаму „жива“ комунистичка „свест“ којашто ја брани државата од сите опасни „непријателски“ елементи. А има ли поопасен „елемент“ од претседател на држава кој мисли поинаку од нив? И таков народ?! И има ли, за нив, пострашен „мисловен деликт“ од идејата за враќање на името Република Македонија? Зашто со оваа „Северна“, тие ја извлекле државата „надвор од дофатот на разјарените балкански национализми“. Господ да чува и да брани!

Три децении ние сме во канџите на такви стрип-ликови и „читачи на мисли“ кои нѐ убедуваат дека нам географијата ни го испила мозокот а историјата ни забранила да мислиме, дека ние не смееме да решаваме за себе туку дека тоа мора да го прават оние слонови, китови и ајкули од дивината, дека таму некаде, на широките простори, постојат „фабрики“ во коишто ваквите мали и никакви сардини како нас ги пикаат во конзерви… итн. И нормално, секогаш е тука примерот на Украина и на неа сличните како оправдување зошто нашиве криминалци требаше континуирано да нѐ крадат, да нѐ лажат, да нѐ тормозат и злоставуваат: бидејќи се во дослух со „големите“ и нѐ чуваат и пазат од нас самите! А веројатно, заради Украина, и во интерес на евроинтеграциите, децата во училиштата немаа учебници (а и тие што ги имаат се фалш), онаа директорска шушумига на некоја клиника не знае македонски и на работа доаѓа со преведувач, затоа впрочем имавме и министер кои не знаеше „ни да бекне“ на македонски, затоа имавме „министри“ како „Цаци“ и онаа за добро владеење, премиери како Заев и Ковачевски итн.

Но проблемот со тој општествен гнилеж не е од вчера. Згора на тоа, ние имаме генерален проблем што молчиме кога другите говорат глупости. Таквото наше премолчување ја засилува нивната илузија дека се во право.

Затоа, меѓу другото, и последниве седум-осум години постојано слушаме исти закани и предвидувања на иднината, темелени на неписменото читање на сегашноста и минатото. Затоа, впрочем, и поддршката на онаа криминално-коруптивна номенклатура и нивната неспособност и нагонот за уништување на сѐ што заличува на светоглед и визија пошироки од нивната паланечка. Затоа и современава македонска „бушава азбука“ спадна на неколку збора, меѓу коишто малоста, провинцијализмот, ограниченоста и стравот се први на листата!

Затоа и меѓународниот рејтинг на државава е таков, како и на секој лош научно-фантастичен филм склепан од „читачи на мисли“, предвидувачи на иднината, гледачи на рака или во стаклена топка итн.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Читачи на мисли appeared first on plusinfo.mk.