Новата квази-либертаријанска митологија на еу (малите букви се соодветни на нејзиниот морал) ќе мора да запише дека од 2024 година наваму сладострасната Еуропа му откажува љубов на заводливиот Зевс и се фрла во прегратките бруталниот крволочник Арес, отворајќи ја на тој начин сезоната на лов на неистомисленици, најчесто нарекувани радикални десничари и/или радикални левичари, болшевици и комунисти, слободномислечки граѓани и граѓанки и сите оние кои на некој начин не сакаат да играат во нивната претстава. За нив тие веднаш наоѓаат замена, дури и статисти без трошка дарба се добредојдени, само да се куртулат од непосакуваните „неевропски“ елементи.

Зошто? Бидејќи тие им ја „матат водата“, не им дозволуваат така лесно, па и никако, да си ги спроведуваат плановите како што тие ги замислиле. Последната во низата е ортодоксната десничарка Мари Ле Пен која, замислете, се осмелува Макрон да го направи баш „микрон“ на избори. Како „големата“ Франција и (сепак) микронскиот Макрон се справуваат со тој предизвик? Е па ќе ѝ забранат да се кандидира на следните претседателски избори! Совршена еу „правда“ и демократија: или си со нас и како нас, или си – против нас. А тогаш следува казна!

Секако, јас и мојот често искажуван презир кон вкупните „политики“ на унијата и првите луѓе на најголемите еу членки, би бил само малициозен кога овој случај би бил „осамен“, а јас сум запнал да го подметнам како некакво еу правило. Ама проблемот е што тој наводно осамен случај станува еу пракса! Зашто, само пред месец дена, во Романија се случи истото: радикалниот десничарски претседателски кандидат Георгеску, инаку победник на првиот круг претседателски избори, беше потоа уапсен под обвинение дека се обидувал да го урне уставот на државата, дека бил член на некаква нео-фашистичка организација и слични будалаштини. Иако, се разбира, тоа не се наивни обвиненија, ама зарем службите во Романија тоа не го знаеле претходно? И зарем не ги проверуваат претседателските кандидати? Или тие „нешта“ – точни или не – станале актуелни и трн во окото на „демократската“ еу во мигот кога обвинетиот победил во првиот круг на изборите, што никој не го очекувал?

Згора на тоа – или што би рекол оној „нашион“ праматар „одозгора на тога“ – десничарскиот дел на Романија одамна започнал да се отклонува од оваа и ваква еу и да манифестира традиционално приклонување кон Русија и „омразениот“ Путин, што е уште поголем грев, нели. Па на Георгеску му го дополниле обвинението дека во првиот круг на изборите се вмешале и околу 800 проруски „Тик-ток“ адресии. И замислете, тие биле пресудни што Георгеску тогаш победил! Преку 800 „Тик-ток“ адреси?! Феноменално, ама ако е и од еу, многу е.

Се разбира, во стравот се големи очите, а Путин е богами – голем страв за еу. Но, можеби и несакајќи, најдобрата „дијагноза“ на случувањата ја даде британскиот ББЦ велејќи дека „Само за три месеци Романија, од стабилен и лојален член на Европската унија и НАТО, се сменила во земја каде радикален десничар и про-руска фигура дојдена од никаде станува претседателски фаворит“. Секако, нагласката е на „стабилен и лојален член“, она што е најважно за еу а не за вољата на народот на една земја! Каде ли е тука, по ѓаволите, фамозната либертаријанска индивидуална и поширока автономија, политичкото самоопределевуње, принципите на еднаквост итн.?

Слична, иако не про-руска опасност, е и Ле Пен. Таа се заканува да урне сѐ што нејзините претходници „граделе“. Или – краделе, како сакате. Како оној „bling-bling“ Саркози кој се соочува со цела низа обвиненија, но и оној Оланд, кој на гласачите им ветуваше моралност и интегритет во јавниот живот, а заврши со скандалите со инвестирањето на неговата партија во две „офшор“ компании на Кајманските острови и со неговата љубовница Гаје. И тоа и успеваше, до неодамна. Дали целосно ќе ги исполни ветувањата останува да се види, но „микронизираниот“ Макрон очигледно не спие мирно.

И сега, ако понатаму ја следите „трагата“ на таквите и слични политички скандали во коишто еу ги вмешува прстите, ќе стасате до неизбежниот и во континуитет омразен Орбан (со кого сепак не умеат да се справат но сакаат да му го одземат правото на глас во унијата!), преку атентатот на невоинствениот (барем не со Русија!) премиер на Словачка Фицо, до манипулациите со градоначалничките избори во Кишињев (Молдавија) а потоа и апсењето на Евгенија Гутсул која отворено побара помош од Путин, Ердоган и Трамп, сега со „игрите без граници“ со Додик итн. Познавачи велат дека слични опструкции на различни нивои се подготвуваат и за новата победничка во Германија – AfD партијата.

Сепак, се чини дека најцрното лице еу си го покажува во Естонија каде на голем број гласачи од руска и белоруска националност – или, како што ги нарекуваат „не-еу граѓани“! – им се забранува  гласање на локалните избори. И крајно бесрамно премиерот Кристен Михал, во типичен еу дух, се фали дека „Одлуките за нашиот локален живот нема да бидат донесени од граѓани од агресорски држави, туку ние ќе одлучиме самите“ (sic!).

Впрочем, ние, би рекол, еднакво добро знаеме како функционира овој тип на „еу помош“, зашто она срамно навивање преку видео порака на Шолц минатата година, посочувајќи ги нивните „фаворити“ пред парламентарните избори, не беше ништо подобро од ова што се случува во редица други земји во Европа, еу членки или кандидати за членство.

Ако пак, во целиот овој контекст, го ставите и најновиот – ни прв ни последен – корупциски скандал во европскиот парламент (малите букви се…) или она неразбирливо „шверцување“ на Ана Лирман (германска министерка за Европа и климатски прашања) во Бања Лука, тогаш добивате комплетна слика на некакво криминогено трговско акционерско друштво коешто ровари низ европскиот простор и застапува единствено свои лични и групни интереси. И такво друштво ни држи лекции за демократија, политика, цивилизациско однесување… Ни вика „земи или остави“, иако во тој ѓаволски пакет ни е сместена целата историја, идентитет, култура…!

Или таа олигархиска банда го чувствува мигот, го насетува дванаесетиот час и гледа да грабне што повеќе? Но, во целиот овој шизофрен евроамбиент, во ова ширење на омраза кон другиот, различномислечкиот, па нека е и десно ориентиран, и распишувањето на отворен лов на таквите луѓе, останува енигмата: од каде доаѓа овој налудничав бран, кои се овие еу-политиканти и бранители на некаква нивна униформна Европа? И која и каква е таа Европа без различности во политичките определби? И како, и зошто, гласачкото тело во нивните земји дозволува таква агресија кон другите? Се покажуваат ли вистинити обвинувањата на Трамп и Венс за оваа и ваква Европа? И каде сме ние тука?

Ние, се разбира, вообичаено сме на некаква раскрсница, помеѓу желбите некој да нѐ „брани и храни“ и самите да одлучуваме за својата иднина, помеѓу онаа глупост за целосна усогласеност „со заедничката надворешна и безбедносна политика на Европската Унија“ и евидентните погрешни политики на таа еу токму во надворешната и безбедносната политика. Таа еу односно нејзината политичка полуписмена врхушка, во хаотичниот наплив на страв за сопствените позиции, може да направи сериозна глупост од којашто потоа – нема враќање. Но, кај нас само оној куќен совет, онаа Шеќеринска и уште два-тројца баш задрти пискарала уште не ја пуштаат престилката на еу. А „Трамп царините“ им доаѓаат како „кец на десетка“ за нов „стратешки“ напад на власта и нејзиното оддалечување од еу и зближување до САД. Па како тоа власта не знаела за царините, пелтечат коекакви шушумиги, па зошто не превзела нешто…! Господ да чува и да брани од приучени луѓе.

Иако, сепак, некои нешта и кај нас се поместуваат. И време беше, зашто светот е во фаза на глобална перестројка и тоа сите го разбираат освен некои од локалниве туткуни. Дали и колку нам ни се допаѓа ова тектонско геостратешко поместување и „џандар збира“ играта помеѓу Трамп и Путин е – друга работа. И така никој не нѐ прашува. Тогаш, зошто да не бидеме на страната на морковот наместо на стапот? Ако тоа барем не нѐ понижува така и толку како „политиките“ на онаа еу?  За среќа, таа перестројка како да зафаќа и некои од домашнава „пајтон интелигенција“, кои веќе отворено ја менуваат плочата: сега има друга вистина за Украина (сега Путин не е Хитлер, Украина била „ наведена од страна (…) во самоубиствена акција“, дека „приказната за окупација на Европа од страна на Русија (…) е измама“, итн. Очигледно дека нештата, од одредени периферни делови на телото стигнуваат до главата, па оттука и прифаќањето дека мора се фати чекор со новиот „шериф“ иако до вчера му се потсмеваа… Или можеби тајно се надеваат дека сепак и тој, на крајот,  ќе го одврзе ќесето?

извор: Теодосиевскиуметност

The post Отворена сезона на лов на еу неистомисленци appeared first on plusinfo.mk.

А кај нас злото се покажува највитално!

Овој пат, запрепастувачки, и после отворените и кристално јасни насоки на (сѐ уште легитимниот) надлежен државен орган за работите во културата искажани низ безмалку секој збор на познатиот „Извештај од работната група за утврдување на состојбите и на можностите за унапредување на работата на Агенцијата за филм на Република Северна Македонија“, никој не презема ништо. Особено посочената надлежна институција за финансирање на македонскиот филм којашто, сосема спротивно, се појавува како еден од партнерите во продолжувањето на последните денови на „империјата“.

Зашто, во секоја нормална држава, после онаков Извештај, ќе имаше некаков резултат. Ќе ѕвонеа на узбуна, надлежниот државен апарат ќе превземеше првични мерки итн. Освен кај нас, се разбира. Кај нас таквите извештаи никому не служат – за ништо. Можете да ги игнорирате како да не постојат, да кажете дека никој не ви го испратил, дека сте наглуви и не сте слушнале ништо односно дека јавниот збор не допира до вас… итн. Тоа, се разбира, се случува само во Македонија, каде државната администрација смета дека е господар на својот атар и парите на граѓаните и никој нема право да ѝ се меша во работата. Па дури ни надлежен државен орган.

И да, времето е такво, чудно смешно, некои велат и безобразно односно „техничко“, иако во него нема ама баш ништо – техничко. Зашто нималку не е „техничко“ испраќањето секакви шмизли во „дипломатски мисии“, или отворањето Медицински факултет во Струга, па ни одржувањето фестивал викан некаква „Златна рамка“ за чии организатори, но и за самиот фестивал, во спомнатиот Извештај пишува – чуда!

Но тоа изгледа никого не го тангира, нели, зашто некој треба да покаже сила, надмоќ, недопирливост…, а секогаш има луѓе подготвени тоа да им го овозможат. Дури и на она и онакво Друштво на филмски работници!

Зашто, прво, збунува фактот што и во новата констелација на односи во „надлежните“ за македонскииот филм, еден таков „фестивал“ воопшто се појавил на листата на финансирани фестивали во 2024 година. Поточно, ако Министерството за култура, и не само тоа туку и редица други органи и организации веќе неколку години со ред алармираа за несовесно работење, злоупотреби и концентрација на моќ во Друштвото на филмски работници и Фестивалот „Златна рамка“, зарем ништо од тоа не допрело до „надлежните“ за македонскиот филм? Или едноставно решиле сето тоа да го игнорираат и повторно да им доделат средства за фестивалот?

Но, чии средства? Нивни лични, или државни? И во чие име? Свое?!

Дел од претходните наоди од пред две години, јавно објавени во Анализата на „Транспаренси интернешнл Македонија“ во 2022 година, а коишто беа запрепастувачки за целата македонска јавност, изгледа не допреа до надлежната Агенција! Зашто, зарем и покрај тоа повторно би го прифатиле спомнатиот „фестивал“ на листата на финансирани фестивали?

А не допрела изгледа ниту Одлуката на Државната комисија за спречување на корупцијата од 18.12.2023 година, во којашто е наведено дека е неопходно „до Основното јавно обвинителство за гонење на опрганизиран криминал да се покрене иницијатива за поведување постапка поради постоење на основано сомневање за сторено кривично дело“ во работата на сите заплеткани во македонскиот филм?! Зарем сето тоа не иницирало барем дилема во однос на исправноста на вклучувањето на манифестација на ДФРМ и конкретниот фестивал на листата на финансирани фестивали?

Или нотирањето на Државниот ревизор во коешто се искажува „неповолно мислење во однос на витинитоста и објективноста на финансиските извештаи и за усогласеноста на финасиските трансакции со релевантната законска регулатива за 2021 година“? Што тука не им било јасно на главните финансиери на ДФРМ и на овој фестивал? Или можеби некој требал тоа и да им го нацрта?

Или, ако во цитираниот Извештај на работната група на Министерството за култура јасно стои дека „За годините 2022 и 2023 ДФРМ не доставило до АФ извештаи за потрошени средства“, каков цртеж им бил потребен за да разберат дека имаат работа со, најблаго речено, несериозен и недоверлив партнер? Ама сепак, повторно, и во оваа 2024 година ги финансирале нивните активности од типот на „Златна рамка“?!

Ако пак во цитираниот Извештај на работната група на Министерството за култура јасно стои дека во организацијата на дотичниот фестивал најголемиот дел од трошоците биле исплати на авторски хонорари на раководството на Друштвото на филмски работници но и на лица кои биле ангажирани во Агенцијата за филм, која била логиката повторно, и за оваа година, да им се доделуваат средства?

Премногу прашања, чуденки, дилеми… остануваат без одговор. Останува нејасно и кои и какви се тие сили што, како по инерција, упорно влечат назад, кон темната страна, кон злоупотребите и незаконското работење. И како злото кај нас континуирано – воскреснува!? Или некој го воскреснува? И зошто?!

Како впрочем е можно покрај толку надлежни органи и организации, покрај упорните јавни повици и писмени наоди до Обвинителството, Финансиската полиција, Владата (под чија „капа“ делува Агенцијата за филм)…, злоупотребите во филмот неконтролирано да продолжуваат? Толку ли е вкоренето злото, толкави ли се финансиските добивки или уште поголема е неодговорноста на државата и нејзините органи, на поединците на високи функции и нивните партиски ментори, толкава ли е глупоста и на некои „национални“ медиуми коишто така настојчиво ги пропагираат ваквите активности?

Се разбира, ниту едно зло, па нека е и „империја“, не е доволно силно вечно да трае. И на ова ќе му дојде крај. Можеби и многу бргу. Но останува проблемот не само на неодговорното раководење, на непостапувањето по јасни и прецизни наоди, затворањето очи пред такви криминогени активности… итн.

Сепак, поголем проблем е што културата умира ако не расте. А македонската култура одамна не расте. Како што, впрочем, и државата умира ако не расте, а македонската држава одамна престана да расте.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Чин трети: „империјата“ го возвраќа ударот appeared first on plusinfo.mk.