Проектот го реализираа Археолошкиот музеј на Македонија и Институтот за класични студии од Карловиот универзитет од Прага, во партнерство со Германскиот археолошки институт, Геолошкиот институт од Прага и Универзитетот од Јужна Бохемија од Чешка, како и Заводот за заштита на културно наледство и музеј од Охрид.

Раководителот на проектот Перо Арџанлиев од Археолошкиот музеј на Македонија во разговор за МИА појаснува дека со геолошките испитувања во рамнината, односно делот каде што се наоѓа денешниот модерен Охрид, откриле езерски седименти, со што докажале дека тој дел бил поплавен.

– И тоа не е случајно. Кога подоцна размисливме каде се сконцентрирани најголем дел од археолошките остатоци од доцното бронзено време до доаѓањето на римјаните, заклучивме дека тоа е на просторот од стариот дел на Охрид. Населбите и некрополите од античкиот период се наоѓаат баш на тој простор, бидејќи низината била поплавена, односно била дел од езерото. Согласно тоа, заклучивме дека населбите треба да ги бараме на првиот ред ридови во заднината на рамницата каде ги вршевме и ископувањата на локалитетите – истакна Арџанлиев.

Почетоците на металургијата следен предизвик

Основните ресурси за исхрана сами ги произведувале, односно луѓето во тој период се занимавале со земјоделство и сточарство, но иден предизвик на археолозите е да истражат од кога почнала металургијата.

– Во иднина планираме акцент да ставиме и на истражувања кога почнала металургијата. Планираме тоа да го правиме мултидисциплинарно, со помош на напредни истражувања. Со помош на полен анализи ќе откриеме кога почнало да има загадувања во минатото и врз основа на тоа загадување тогаш специјалистите утврдуваат дека токму во тој период почнала металургијата, топењето на рудата и слично – информира Арџанлиев.

Со тоа, нагласува, сакаат да дадат одговор за појавата на елитата во Охридскиот регион, што покажуваат и откритијата од Архајскиот период (6 век пр.н.е.) во гробовите во Требеништа и на Горна порта.

– За да има елита и такво богатство мора да има повеќе ресурси, спомнав земјоделство, сточарство и металургија, но покрај тие ресурси овие луѓе ги контролирале и главните комуникациски и трговски рути. А регионот во тој период претставува своевидна крстосница во овој дел од Балканскиот полуостров, нешто што може да се забележи од поголемиот број некрополи од Архајскиот период, кои се откриени во рамницата северно од Охридското Езеро, во кои се откриени доста богати и значајни наоди. Тоа денеска е Охридско-струшкиот регион, крајбрежје на тогашното поголемо езеро, што геолошки го потврдивме дека постоело – рече Арџанлиев.

Катаклизмичен настан причина за повлекувањето на езерото

Со една геолошка сонда во близина на реката Грашница откриле ново палафитно, наколно живеалиште и со тоа се потврдило дека имало некој катаклизмичен настан, како земјотрес, кој придонел таа населба да престане со егзистенција околу 12 век пред нашата ера, во доцното бронзено време.

– Најверојатно со тој катаклизмичен настан дошло до спуштање на тлото во северниот дел на охридската рамнина, а потоа езерото направило поплавување, со што ја променило и формата. Тие се првични резултати, кои дополнително ќе ги надградуваме и публикуваме – информира раководителот на проектот.

Идните планови се истражувањата да продолжат во Преспанскиот регион

Од проектот произлегле нови прашања на кои археолозите треба да одговорат. Идејата е да продолжат истражувањата и во Преспанскиот регион, бидејќи е најмалку истражен.

– Истражувам една некропола во Преспа од Хелинистички период, локалитет „Гибавица“ кај селото Избишта. И за Хелинистичкиот период имаме некои првични сознанија. Но како за охридскиот регион што кажав дека е тесно поврзан со водостојот на езерото така сметаме дека истото треба да го очекуваме и во Преспа, бидејќи двете езера се како врзани садови и гледаме дека се во корелација. Планираме да продолжиме со геолошките истражувања и да пробаме на некои локалитети да извршиме сондажни истражувања за да имаме две референтни слики на двете котлини да видиме дали стварно се во корелација и дали имало поврзаност во минатото – додава Арџанлиев.

Проектот, нагласи, користи напредна технологија што ја има на располагање арехеолошката наука, која за жал во земјава малку е вклучена.

Слаѓана Стојкова Костоски

The post СТАРИОТ ДЕЛ НА ОХРИД БИЛ ОСТРОВ Ќе се трага и кога се појавила елитата во Охридскиот регион appeared first on plusinfo.mk.

Најпознатиот случај на распнување во светот, според Новиот завет, се случил кога Исус Христос бил осуден на ваков вид на смрттна казна од Римјаните. Сепак, ова е далеку од тоа да биде единствениот случај на распнување познат во историјата.

Во античко време, илјадници луѓе биле осудени на срамна и тешка смрт со распнување. Целиот процес на распнувањето во Рим траел долго, вклучувал камшикување и мачење пред лицето да биде заковано на крст за да ја дочека смртта во болка.

Потеклото на казната

Се верува дека Асирците и Вавилонците ја започнале казната со врзување за дрво или за столб. Практиката на распнување била преземена и од Персијците во 6 век п.н.е., според истражувањето објавено од South Africa Media Journal во 2003 година.

Употребата на крстот за распнување почнала да ја користат Римјаните, кои ја вовеле оваа практика во нивниот систем на казнување за време на војната против Картагина за време на пунските војни во 3 век п.н.е.

Со освојувањето на Персија, по издугнувањето на неговата империја, Александар Македонски ја вовел практиката на распнување во земјите од источниот Медитеран, во 4 век п.н.е.

Во следните 500 години, Римјаните го „усовршувале“ распнувањето, додека Константин I не го укинал во 4 век од нашата ера, наведуваат во својот извештај Франсоа Ретиф и Луис Силири, професори на Катедрата за англиски и класична култура на Слободниот државен универзитет во Јужна Африка.

Бидејќи распнувањето се сметало за крајно срамен начин на умирање, Римјаните не ги убивале своите граѓани на овој начин, туку само странци, робови, протерани војници, христијани, а понекогаш и политичари.

Кога Римјаните ја окупирале Светата земја во 4 век п.н.е. римскиот генерал Варус осудил 2.000 Евреи да бидат распнати, а масовното распнување се случило во првиот век од нашата ера за време на римско-еврејските војни. Христос исто така бил осуден да биде распнат под обвинение за поттикнување бунт против Рим.

Што значело распнувањето?

Во Рим, лицата осудени на распнување биле претходно камшикувани, со исклучок на жените, римските сенатори и војниците (освен ако не ја напуштиле службата). За време на камшикувањето, лицето било целосно соблечено, врзано, а римските војници би биле камшикувани по нозете, грбот и задникот. Мачењето би предизвикало тешки рани, болка и крварење, а личноста би била толку исцрпена што несвестица и ненадејна смрт за време на постапката на распнување биле вообичаени.

Доколку го преживеала ова, жртвата на распнувањето би била исмејувана и принудена да го носи крстот за нејзиното распнување на грб до местото каде што ќе биде погубена.

Суровоста може да оди подалеку од ова – со тоа што војниците ќе отсечат дел од телото на жртвата, како јазикот, или ќе ја ослепат.

Изворите наведуваат и грозоморен чин, воведен од грчкиот крал Антикус IV, кој значел давење детето на осуденикот и обесување околу неговиот врат на распетието.

Во Ерусалим, на пример, на жртвите им давале опијати – вино и темјан – за да им ја олеснат болката.

За распнатиот смртта доаѓала полека, помеѓу 3 часа и 4 дена. Понекогаш процесот би го забрзале војниците, со дополнително физичко злоставување на жртвата.

Членовите на семејството на лицето осудено на распнување можеле, со дозвола на римски судија, да ги земат посмртните останки и да го погребаат својот член по неговата смрт. Во спротивно, трупот би бил оставен на милост и немилост на птиците грабливки.

Експеримент

Во текот на 1960-тите германски истражувачи се обиделе да направат експериментално распнување, со цел да ги проучат ефектите врз организмот предизвикани од самиот процес на распнување. Тие доброволците ги врзале за зглобовите на крст, а потоа ги следеле активностите на респираторниот и кардиоваскуларниот систем. По само 6 минути, волонтерите имале проблеми со дишењето, пулсот им се удвоил и крвниот притисок паѓал. Експериментот бил прекинат по 30 минути поради болки во зглобовите. Резултатите од истражувањето беа објавени во списанието „Берлин медицина“ во 1963 година.

Ова истражување покажа дека причините за смртта поради распнувањето можат да бидат различни – откажување на повеќе органи, респираторна инсуфициенција и слично.

The post ИСТОРИЈА НА РАСПНУВАЊЕТО Суровата вистина на човековата цивилизација appeared first on plusinfo.mk.