Многумина кај нас велат дека се „во шок“ од фарсата со т.н. „криминал на векот“, но такви шокови допрва ќе гледаме. Барем според најновите „теории“ за некаква неопходна „политика на флексибилност, тактички компромиси, балансирање и прилагодување“ а отсуство на морал, принципи и вредности, посилните од „реалниот свет“ ќе останат неказниви! Ние и понатаму ќе се шокираме и морализираме, а тие ќе ги трупаат богатствата во ѕидовите на родителските куќи.

И таа „реалност“ предлагаат да биде и наша ѕвезда водилка: неморалниот, криминалниот, посилниот или поснаодливиот се оние на кои треба да се угледаме, ним и на нивните „стандарди“ и интереси да им ја препуштиме државата. Зашто се силни, по ѓаволите!

Нема помизерна ситуација од (квази)интелектуалната манипулација, од подметнувањето на „ставови“ и „објаснувањето“ на состојби од страна на самопрогласени интелектуалци, во слободно време патерици и умоносци на актуелните политички групации од сите провениенции. Но сепак, ловоровиот венец веќе со децении (а последниве години особено) го носи онаа булумента приучени и полуописменети шушумиги кои некој „тупамарос“ ги ставаше дури и во Парламентот, ги именуваше за министри и секаква друга политикантска боранија.

Мигот кога се смени власта во 2024 година и најавите за промена и на политиките кон источниот сосед и фамозниот евроинтегративен процес, почнаа да кокодакаат во јавноста секакви петли и кокошки, па и пилци недоквакани, објаснувајќи ни ја „новата“ геополитичка „реалност“ и солејќи ни памет како треба да се однесуваме, ни ги преповторуваа македонскиот сон и стратешките интереси на нацијата уште од онаа 1991 година божем запишани во каменот како Мојсиевите заповеди итн., итн. Зашто, ние глупавите, ништо од тоа не разбира(в)ме а тие се од Господа пратени во земјава – после апостол Павле, се разбира – да ни ги појаснат нештата.

И тие се двата главни правца на нивните „проповеди“. Особено геополитичкиот и нашата малост и глупавост „буквално да го сфаќаме светот како поле за културен натпревар меѓу народите“, наивно да мислиме дека „нашиот ‘спас’ се принципите и вредностите“, дури и да очекуваме дека целиот свет треба да се придржува до цивилизациските придобивки и моралниот кодекс. Се разбира, ние во нашата глупост и ограниченост со тие хуманистички вредности не можеме да видиме дека „грмат топови“, дека се одвива „битка меѓу слоновите“ и дека мораме да клекнеме и да му се поклониме на Ѓаволот кој се заканува со нуклеарна печурка! Е за тоа ни требаат овие „нови пророци“ инсталирани уште во онаа 1991 година, кои три децении ни го покажуваат патот, а ние никако да го видиме. Уште помалку да го разбереме.

Додуша, имаше периоди кога нештата се движеа по нивниот ум, и – видовме каде дојдовме. Но, впрочем, тоа не се случуваше само кај нас. Современата цивилизација, токму негирајќи ги врвовите на своите хуманистички дострели, допушти во одделни шизоидно силеџиски периоди секакви малоумни типови заскитани не само во политиката туку во животот воопшто да делат „ум“ раководен од брутална сила и геноцидни политики. Фактот што дел од тие силеџии, провинциски простаци и параспур политиканти држат некакви раководни механизми во рацете не значи дека тие се во право. Напротив, тие се само уште еден доказ дека човештвото, барем досега, не успеало да најде начин да се ослободи од таквите пробисвети.

Да, „малите“ имаат проблем со „големите“, „посилните“ и материјално побогатите. Но тоа не е само денес. Целата историја на човештвото е битка на доброто против злото и на моралот против неморалот. Но и против лажните пророци, безобѕирните умоделители, политиканти и манипулатори кои ни поттураат наведната глава, коленичење пред грубата сила и поклонување пред беззаконието.

Ако е пак сето тоа навистина така, ако на Човекот не му требаат принципи, морал и вредности, што останува од него? Вреќа коски и, да простите, гомна? Е па друго – нема. Како што впрочем нема потреба ни од Устав и закони, институции, право и правда…! Кому би му биле тие потребни ако силата е таа што владее? Значи ли тоа дека секој будала и насилник може утре да ве сопре на улица и да ве малтретира, пљачкосува… убива? И кој ќе го сопре и врз основа на што?

Која и каква е таа држава – ако воопшто може така да се нарече – која што би функционирала врз тој принцип односно принципот на силата? Тоа ли треба да ги учите децата во училиштата и тоа ли ги учевте студентите на факултетите? Па каква е тогаш таа хипокризија околу некакво насилство во училиштата и тепачки (дури со оружје) меѓу децата? Или околу семејното насилство? Какво друго однесување очекувате кога проповедате дека „моралниот јазик не може да ја смени реалноста“? Па тогаш нека се убиваат, нели?! И кога има такви што тие малоумни идиотизми ќе ги објават како некакви високопарни мудрости?

Или можеби поентата е дека така треба да се однесуваме само кон надворешниот свет, а дома да бидеме поинакви – чесни, морални, принципиелни…? Каква тогаш хипокризија и шарена лажга би биле? И пресликајте ја таа „теорија за силата“ врз поблиското и подалечното минато? Поточно, каде ќе беше светот и сите ние во времето на Хитлер, на пример, ако туку-така требаше да се клекне пред силата? Или сега треба да се клекне пред бугарија и еу (малите букви се…)? Тоа ли е приоритетот?

Па вие нормални ли сте, бре?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Е па ајде нека царуваат криминалот, силата и неморалот! appeared first on plusinfo.mk.