Во Храмот на Светиот гроб во Ерусалим и денеска се појави Благодатниот оган – настан што православните верници го сметаат за едно од најголемите чуда и кој традиционално се случува на Велика сабота, во пресрет на Велигден.

Според црковната традиција, огнот се појавил во кувуклијата, параклисот над Христовиот гроб, откако ерусалимскиот патријарх Теофил III влегол внатре да се помоли. Потоа, тој го изнел огнот и го предал на верниците присутни во храмот.

Годинава постоеше неизвесност околу одржувањето на чинот, бидејќи храмот претходно беше затворен за поклоници поради воведените безбедносни мерки од страна на Израел во услови на тензии со Иран. Вратите повторно беа отворени на Велики четврток, по постигнатото примирје.

Според преданијата, појавата на Благодатниот оган датира уште од првите векови на христијанството и секоја година се случува на истото место. На чинот му претходи проверка на кувуклијата, која се запечатува, по што патријархот влегува со свеќи и започнува молитва за појавување на огнот.

Откако огнот ќе се појави, патријархот го предава на верниците, кои го пренесуваат понатаму. Вообичаено, илјадници поклоници се собираат во храмот и околината за да го преземат Благодатниот оган.

Во изминатите години, претставници на помесните православни цркви го преземаа огнот од аеродромот во Тел Авив и го носеа во своите земји. Годинава, сепак, тоа е отежнато поради состојбата на Блискиот Исток и ограничувањата во авиосообраќајот.

The post БЛАГОДАТНИОТ ОГАН ПОВТОРНО СЕ ПОЈАВИ Чинот во Ерусалим се одржа под безбедносните ограничувања appeared first on plusinfo.mk.

Православните христијани денеска го празнуваат Велики Четврток, еден од најзначајните денови во рамките на Страсната седмица и претставува важна духовна пресвртница пред одбележувањето на Велигден. Денот е длабоко вкоренет во христијанската традиција и носи силна симболика поврзана со последните настани од животот на Исус Христос.

Централно место во одбележувањето има споменот на Тајната вечера, кога Христос, заедно со своите ученици, ја востановил светата причест. Преку лебот и виното, како симболи на своето тело и крв, тој ја пренел пораката за духовно заедништво, љубов и саможртва, која останува темел на христијанската вера.

Посебно значење има и гестот на миење на нозете на апостолите, со кој Христос ја нагласил вредноста на понизноста и служењето. Овој чин се смета за еден од најсилните примери за човечка скромност и повик кон грижа за ближните.

Во исто време, денот потсетува и на навестувањето на предавството од страна на Јуда Искариотски, што ја истакнува човечката слабост и моралните дилеми со кои се соочува секој поединец.

Во православните храмови се одржуваат богослужби исполнети со молитва и читања, а верниците се насочуваат кон духовно прочистување преку исповед и причестување. Оваа подготовка има за цел да ги приближи до суштината на претстојните празнични денови.

Традицијата во Македонија му дава дополнителна димензија на Велики Четврток преку обичајот на боење јајца. Првото, најчесто обоено во црвено, се смета за симбол на Христовата жртва и воскресение и се чува во домот како знак на заштита и благосостојба.

Денот се поминува во дух на воздржаност, пост и тивко размислување, без прослави, како подготовка за трагичните настани на Велики Петок и радоста што следува со Христовото воскресение.

Суштинската порака што ја носи Велики Четврток е повик кон живот исполнет со љубов, скромност и пожртвуваност. Тој потсетува дека вистинската вера се потврдува преку делата и односот кон другите, а не само преку зборовите.

Денеска, четврток, е последниот работен ден од неделата, по што следува празничниот викенд. Велики петок е неработен ден за граѓаните од православна вероисповед во земјааава, како и понеделник. Се очекува неработните денови многу граѓани да ги искористат за патување надвор од градовите, или од земјава.

The post СО ВЕЛИКИ ЧЕТВРТОК ЗАПОЧНУВААТ ВЕЛИГДЕНСКИТЕ ПРАЗНУВАЊА Денеска е денот на Тајната вечера, смирение и духовна подготовка appeared first on plusinfo.mk.

Српската православна црква (СПЦ) екскомуницираше двајца истакнати критичари на режимот на претседателот Александар Вучиќ, теологот Благоје Пантелиќ и свешетникот Вукашин Миличевиќ, објавија медиумите во Србија.

Со одлука на Црковниот суд на Белградско-карловачката архиепископија, Пантелиќ и Миличевиќ се трајно екскомуницирани од црковната заедница на Српската православна црква. Оваа одлука значи дека по нивната смрт, нивните семејства нема да можат да ги погребаат според православните обичаи. И двајцата се верници, а Миличевиќ беше свештеник до одлуката од 29 јануари.

– За мене, ова е голема чест и високо признание што ми го дадоа Црковниот суд, како и неговиот претседател, српскиот патријарх Порфириј – рече Миличевиќ по повод неговата екскомуникација.

– Ветувам дека ќе продолжам да се трудам да ја оправдам довербата што ми ја дадоа со оваа одлука и дека ќе продолжам, каде и да имам можност, да ја разоткривам и посочувам лицемерието на сегашното раководство на Српската православна црква, нивните ереси и срамни постапки со кои тие предизвикаа и предизвикуваат неизмерна штета на Црквата, која, во соработка со мафијашкиот режим, целосно ја узурпираа и потчинија за да им служат на своите криминални и воинствени цели – додаде тој.

Теологот Благоје Пантелиќ ќе поднесе жалба до повисок црковен орган. Српската православна црква покрена постапка против Пантелиќ и Миличевиќ минатото лето, иако не беше сосема јасно зошто. Се верува дека Црквата сакала да ги казни за нивните јавни изјави и нивните ставови за односот на Црквата со режимот на Александар Вучиќ. Кон крајот на ноември, Пантелиќ доби писмо во кое обвинителот на Црковниот суд на Белградско-карловачката архиепископија бара казна за него.

– Ова е трајна екскомуникација. Или, како што би рекол патријархот: анатема. Ако патријархот го одреди ова, тогаш, на пример, кога ќе умрам, моето семејство нема да може да ме погреба според православните обичаи, односно свештеник нема да има право да го изврши мојот погреб – рече Пантелиќ.

Според Вукашин Миличевиќ, „сето тоа е претстава, а Српската православна црква најверојатно ќе преземе мерки официјално да го лиши од свештеничкиот чин, а потоа да го исклучи од црковната заедница“.

По сослушувањето пред Црковниот суд, Миличевиќ изјави дека стои зад секој збор што го кажал јавно, со најдобра намера да го зачува она што останало од угледот на Српската православна црква.

– Единствениот начин да ги променам моите ставови е да се соочам со аргументи, и додека не ги видам, нема промена на ставовите. Не стануваше збор за кривични дела, туку тие наведуваа обвинувања и ме прашуваа дали стојам зад нив и дали знам што сум прекршил. Не го прекршив евангелскиот закон, туку со моите јавни настапи ги почитував вредностите содржани во него. Можев да докажам дека оние против кои јавно зборував го претворија евангелието во предмет на потсмев – рече Миличевиќ.

The post СПЦ ИМ ФРЛИ АНАТЕМА НА ДВАЈЦА КРИТИЧАРИ НА ВУЧИЌ Кога ќе починат нема да бидат погребани според православните обичаи appeared first on plusinfo.mk.

Јеромонахот Стефан Симион од Православната црква на Романија, игумен на манастирот на светиот пророк Илија во Италија, во регионот Лацио, му подари дел од моштите на големиот христијански светител Свети Василиј Велики на манастирот „Свети Ѓорѓи Победоносец“ во Рајчица, дебарско. Моштите на еден од најголемите личности во историјата Црквата Христова и неуморен проповедник на правата вера од првите векови вчера пристигнале во манастирот.

„Препознавајќи жив и силен континуитет на светоотечкото предание, игуменот отец Стефан одлучил оваа скапоцена реликвија да ја испрати токму во манастирот Рајчица, доверувајќи го нејзиното пренесување на искушеничката Луминица, член на сестринството на Обителта“– се наведува во објавата на Бигорскиот манастир.

Историјата на оваа света реликвија дополнително го потврдува нејзиното исклучително значење.

Светите мошти му биле подарени на отец Стефан од ризницата на реликвии на Католичката црква, кои низ историјата биле пренесени од Истокот. За нивната автентичност сведочат оригиналните ватикански печати, втиснати под самите мошти, како и на задната страна од реликвијарот во кој тие се положени, објаснуваат од манастирот.

Со ова, дел од моштите на овој голем светител трајно ќе останат во манастирот во Рајчица каде верниците ќе можат да ги видат и да им се поклонат.

Свети Василиј Велики, роден во 330 година во Неокесарија, во Понт, а починал во 379 година, во црквата се смета како голем поборник за православната вера, пристаниште на моралната чистота и столб на Црквата. Се смета за основач на монашката традиција во источното православие. Како светец бил прогласен по неговата смрт. Православните христијани на 14 јануари го одбележуваат денот на свети Василиј Велики во народот познат и како Василица, односно Стара нова година. Дел од останките на Свети Василиј има и во црквата „Свети Кирил и Методиј“ во Струмица.

The post МОШТИ ОД СВЕТИ ВАСИЛИЈ ПРИСТИГНАА ВО МАНАСТИРОТ РАЈЧИЦА Подарок од Православната црква на Романија appeared first on plusinfo.mk.

Православните верници денеска го слават празникот Богојавление кој се одбележува уште од вториот век. На овој ден, според христијанското предание, Свети Јован Крстител го крстил Исус Христос во реката Јордан. Празникот се нарекува уште и Водици поради големиот водосвет што го извршува црквата на овој ден.

И годинава продолжи вековната традиција на положување на крстот во водите на реката Вардар, во Охридското Езеро, како и во другите македонски реки, езера и водотеци.

Скопската православна епархија при МПЦ-ОА го организира традиционалното осветување на водите на реката Вардар. Одбележувањето започна со богослужннба во храмот „Рождество на Пресвета Богородица“, каде што чиноначалствуваше поглаварот на Македонската православна црква – Охридска архиепископија, архипископот г. г. Стефан.

По завршување на литургијата, богојавленските литии заедно со свештенството во поворка се упатија кон мостот „Слобода“ кај хотелот „Холидеј Ин“, каде поглаварот г. г. Стефан го спушти светиот и животворен крст во водите на Вардар, пред неколку илјади насобрани веерници.

Дваесет и четири годишниот Дарко Митровиќ  од општина Центар го извади чесниот крст од водите на Вардар во рамки на централната манифестација за одбележување на празникот Водици во Скопје. Митровиќ  беше најсреќниот меѓу 160 пријавени за фаќање на крстот во Скопје.

На чествувањето во Охрид, Мартин Гоџо од Варош го фати светиот крстот. Светиот крст во езерските водите беше положен во вода кај Градското пристаниште. Ова е втора година по ред како Гоџо го вади светиот крст, а третпат откако тој учествува во светиот чин.

Тој беше најсреќниот меѓу стотиците верници кои влегоа во Охридското езеро. Откако го извади крстот, групата пред Гоџо извекуваше „Варош, Варош“, пеејќи ја „Во Јордание“.

На свеченоста присуствуваа неколку илјади верници и туристи, а по крстот во осветените води на Охридското Езеро влегоа стотина верници. Оваа година за првпат водите на Охридското Езеро ги освети новиот митрополит-кичевски, владиката г. Георгиј. На свеченоста во Охрид присуствуваше и претседателката на државата Гордана Сиљановска-Давкова.

Фото: Фејсбук

Во Куманово 22-годишниот, Борис Стефановски, студент на Факултетот за физичко образование, спорт и здравје, го извади чесниот крст од Соборниот храм „Свети Никола“. Голем број кумановци се обидоа да го извадат светиот крст во старата градска црква.

Бојан Ѓеоргиевски беше најсреќен и највешт и успеа од четириесетината момчиња кои се фрлија во студените води на река Брегалница во Штип, да го фати светиот крст.

Дваесет и четири годишниот Петар Чакарески го извади светиот крст од водите на реката Црн Дрим во Струга. Тој беше најсреќен меѓу стотиците верниции кои денеска влегоа во студените води во Струга.

Дваесет и тригодишниот Милко Божиновски од Ростуше го извади осветениот крст од водите на Радика, што беше положен од епископ Антаниски, г. Партениј, по повод денешниот голем христијански празник Богојавление – Водици.

Младиот тинејџер Христијан Бошевски (16) од Битола е најсреќното момче учесник на традиционалната манифестација, пронаоѓање на светиот крст во водите на црковниот базен во Храмот „Свети Велиомаченик Димитриј“ во Битола.

Меѓу дваесеттината учесници, Бошевски успеа прв да скокне во базенот и да го пронајде спуштениот свет крст, чин организиран од свештенослужители на преспанско-пелагониската епрахија.

Во водите на реката Брегалница во Берово, пред многубројни верници и учесници, најсреќен беше Благој Дујовски, кој прв стигна до светиот крст – симбол на благослов, надеж и духовна сила.

Средношколецот Кристијан Митрев го фати денеска светиот крст положен во реката Луда Мара и посака здравје за сите.

Во изјава за медиумите, 18-годишниот кавадарчанец кажа дека долги години имал желба, а годинава имал прв обид и среќа на Водици.

Наум Додевски е среќникот кој го извлече светиот крст положен во водите на Крива Река,  од педесетината кои скокнаа по крстот, меѓу кои и градоначалникот на Општина Крива Паланка, Сашко Митовски.

Јордан Ангелески, 17 годишник, ученик во прилепската гимназија е најсреќниот годинава кој го фати светиот крст од осветените води во базенот во прилепскиот хотел „Салида“ на централната манифестација за Богојавление -Водици во Прилеп.

На Ангелески ова му е прво учество и токму на именденот.

Анџело Илиевски го фати светиот крст во водите на реката Бошава во Демир Капија, каде бројни верници го прославија празникот Богојавление.

„Нека оваа чест му донесе здравје, духовен мир, мудрост, радост и успех, а благословот од денешниот ден да го следи во текот на целата година“, му посакаа од Општина Демир Капија.

Средношколецот Матеј Стојановски од село Младо Нагоричане го извади крстот од водите на реката Пчиња во село Драгоманце, општина Старо Нагоричане. По крстот скокаа триесетина верници од општината.

Марио Димитријевски денеска го извади крстот од водите на езерото кај хотелот „Белви“, каде традиционално се одржа манифестацијата за осветување и положување на светиот крст. Во фаќањето на светиот крст учествуваа вкупно 70 учесници.

Водици, крај на тнр. некрстени денови

Со овој празник симболично завршува периодот на т.н. „некрстени денови. Во моментот на крштевањето, според библиското предание, се појавува гулаб, симбол на Светиот Дух, што се толкува како богојавување, односно објавување на божествената суштина. Осветување на водата е централниот ритуал кој се изведува и денес, исто како и во минатото.

Според верувањата, оној кој ќе го фати крстот, ќе го следи среќа и благослов цела година. Фаќањето на крстот значи соединување на човекот со Христа, а се верува дека со положувањето на крстот, водите стануваат лековити.

Верниците носат осветена вода во своите домови, ја чуваат преку целата година и ја користат за здравје и благосостојба. Со водата се прска куќата, дворот, нивите, лозјата, а се користи и при важни семејни настани. Се прска и новата снаа при влегување во куќата, за да има среќа и хармонија во домот.

Водата се користела и за лекување на болни, а дел од домаќинствата ја користат и при подготовка на храна, верувајќи во нејзината заштитна моќ. Верниците меѓусебно си честитаат со поздравите „Бог се јави“ и „Навистина се јави“, изразувајќи радост и духовна поврзаност. Празникот се смета за еден од најзначајните во православниот календар.

Во земјава, согласно Законот за празници, Богојавление-Водици е неработен ден за граѓаните од православна вероисповед.

The post 🎥 ПРАВОСЛАВНИТЕ ГО СЛАВАТ БОГОЈАВЛЕНИЕ, ОСВЕТЕНИ МАКЕДОНСКИТЕ ВОДИ Драган Митровиќ го фати крстот во Скопје, Мартин Гоџо во Охрид appeared first on plusinfo.mk.

Цариградскиот патријарх Вартоломеј има намера наскоро да ѝ додели автокефалност на непризнаената Црногорска православна црква, пишуваат српските медиуми.

Според српските медиуми, тоа би создало големи проблеми во „веќе потресениот православен свет“. Тие сметаат дека Вартоломеј предизвикал раскол со признавањето на православната црква на Украина, а сега имал намера да ѝ зададе удар и на Српската православна црква.

„Јурисдикцијата на Цариградската патријаршија никогаш не постоела на територијата на Црна Гора, а таканаречената Црногорска православна црква е политички проект, сега поделена на неколку фракции, па затоа не е јасно кому би му била доделена автокефалноста“ – пишуваат српските медиуми, не наведувајќи извор за своите тврдења дека Вартоломеј наскоро ќе ја признае Црногорската православна црква како автокефална.

The post ЦАРИГРАД ИМА НАМЕРА ДА ЈА ПРИЗНАЕ ПРАВОСЛАВНАТА ЦРКВА ВО ЦРНА ГОРА Србите тврдат дека Вартоломеј наскоро ќе ѝ додели автокефален статус appeared first on plusinfo.mk.

Неколку илјади деца ја формираа денеска Бадниковата поворка низ повеќе градови во државата, носејќи ја Божиќната ѕвезда и пеејќи ја „Вечниот бог“. Оваа манифестација се одржува во повеќе од 80 градови и населени места низ државава, како и меѓу македонската дијаспора во Словенија, Италија, Австрија, Франција и САД.

Точно на пладне, во 12:00 часот, оформената бадникова поворка пеејќи ја песната „Вечниот Бог“, тргна од Музејот на Град Скопје и движејќи се по улица „Македонија“, пристигна на плоштадот „Македонија“, пред сцената поставена кај Божиќната пештера.

На сцената, како круна на целокупната манифестација, е изведена „Божиќна авантура“ – голема музичко-сценска изведба во живо, во која учествуваа повеќе од 40 музичари, актери, пејачи и „Златно славејче“.

Со бадникова поворка и традиционалната бадникова манифестацијата „Коледе леде“, што се одржа на градскиот плоштад, во Крива Паланка денес беше прославен големиот христијански празник Бадник. Една од организаторите на Бадниковите поворки Марија Саздева, истакна дека оваа музичко-сценска изведба е поинаква од другите и претставува кулминација на целата манифестација.

Мјузиклот е реализиран под уметничко раководство на Владо Дојчиноски, со драматургија на Билјана Крајчевска, и преку музика и сценска приказна ја пренесува пораката за Рождеството Христово.

– Целата таа еуфорија, светлина и збир на емоции во еден момент ќе застане на едно место и со 40 луѓе на сцената, актери, музичари, хорот „Златно славејче“ ќе направат сето тоа што сме го акумулирале низ сетилата да го интегрираме како трајно чувство што ќе остане до следната година – рече Саздева.

Над 500 деца на возраст од 3 до 18 години годинава учествуваа на Бадниковата поворка што ја организира Црковниот храм „Св. великомаченик Георгиј“ од Кочани.

Таа посочи дека оваа Божиќна авантура е еден динамично-сценски перформанс наменет првично на децата да им се приближи божиќниот настан низ една фантазија. Вели дека на младите генерации мора автентично да им се доближи божиќниот настан, на начин на којшто ќе можат да го разберат и за да самите да стигнат до некои клучни пораки коишто и возрасните многупати ги забораваат.

Пораката од оваа манифестација, велат организаторите, е да останеме на страната на светлината.

– Тешко е да се остане на оваа страна во ова време на преплавеност од информации, од секакви традиции што ни се наметнуваат од странство, и нашата дијаспора многу свесно влегува во оваа приказна, дијаспората во неколку држави во САД, потоа во Франција, Австрија, Словенија, Италија, масовно се рганизирани со повеќе радови да се вклучат во бадниковите поворки . Тоа заедништво, таа припадност, да не заборавиме кои сме, и да го чуваме ова што ни е свето со дела – вели Саздева.

Централната Бадникова поворка во Скопје обедини учесници од речиси сите скопски општини, заедно со нивните градоначалници, кои заедно со општинските тимови во претпладневните часови ги пречекаа и даруваат коледарчињата во своите општини. Потоа, со организиран превоз, децата и нивните семејства се упатија кон централната манифестација.

Традиционално, во претпладневните часови, групи деца и млади од Бадниковите поворки остварија празнични посети кај претседателката на државата Гордана Силјановска-Давкова, архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан, градоначалникот на Град Скопје Орце Ѓорѓиевски, споделувајќи ја радосната вест за Христовото Рождество.

Во Соборниот храм децата ја пееја песната „Вечниот Бог“, којашто ја најавува радосната вест за Христовото раѓање.

Неговото Блаженство г.г. Стефан ги даруваше децата со архипастирски благослов и пригодни подароци, пренесувајќи ја пораката за верата, љубовта и духовната радост – вредности што Бадниковите поворки ги негуваат и пренесуваат веќе 16 години.

Веќе 16-та година по ред, Бадниковите поворки претставуваат симбол на светлина, заедништво и достоинствено празнување на Бадник во земјава и пошироко. Манифестацијата е поддржана од Министерството за култура и Град Скопје.

Вербата во Бога и традицијата се вредностите на кои почива нашето самобитие, истакна градоначалникот Тони Коњановски кој заедно со најмладите битолчани учествуваше на Бадникова поворка.

Традиционалниот настан почна од плоштадот „Магнолија“ и со песната „Вечниот Бог“ се пееше низ Широк сокак до Офицерски дом во Битола.

Учесниците на денешната Бадникова поворка од градоначалникот добија пригодни Тони Коњановски Бадникови подароци.

Празнувањето во Делчево започна со вечерна богослужба во храмот, а потоа низ улиците на градот се одржа Бадниковата поворка, која веќе со години претставува препознатлив духовен настан во Делчево.

– Овие големи празници, Божик, Богојавление и Велигден, се темелот на нашата православна вера. Без Божик не би можеле да го имаме ни Велигден, а Богојавление ни ја открива Светата Троица. Затоа Црквата со посебна свеченост ги дочекува, започнувајќи ги со вечерна богослужба и Литургија – истакна епископот на Делчевско-каменичката епархија, г. Марко.

Обилниот врнежи од дожд кои непрекинато врнат во Дебар, не ги спречи малите бадникари да ја продолжат традицијата и да ја одржат бадниковата поворка на радоста. Поворката ја сочинуваат деца од градот, како и оние дојдени за празникот, кај своите баби и дедовци и неколку од долнореканските села, Битуше и Велебрдо, но имајќи го во предвид малиот број православни бројот на децата беше помал, кој се намалува секоја година.

– Иако, нас православните не има се помалку по број, продолжуваме со традиците. Песната „Вечниот Бог“, одекнуваше низ улиците. Срцето ми се исполни со радост а душата ми ја стоплија овие мали ангелчиња – рече за МИА, Весна Миновска, која гордо го следеше внукот Симон, кој со родителите живее во Гевгелија а за празниците се тука.

Во Македонска Каменица, во утринските часови, освен поворката, во храмот беше отслужена Божествена литургија од Неговото Преосвештенство, епископот на Делчевско-каменичката епархија, г. Марко, на која присуствуваа голем број верници и граѓани.

– Со особена радост ги проследив најмладите кои, со чисти срца и детска искреност, учествуваа во Бадниковата поворка, сведочејќи ја живата вера, надежта и љубовта што се пренесуваат од поколение на поколение – посочи градоначалничката Соња Стаменкова.

Во Крива Паланка, манифестацијата започна претпладне од плоштадот „Карпошово востание“, од кадешто тргна свечената бадникова поворка во која учествуваа над двесте дечиња од двете основни училишта во Крива Паланка, како и членови на културно-уметничките друштва, кои со симболичните божиќни ѕвезди пеејќи бадникови и божиќни песни, продефилираа низ централното градско подрачје сѐ до градскиот плоштад.

Настанот беше збогатен со свечена програма – концерт бадникови и божиќни песни во изведба на ученици од градот, под раководство на професорката Лариса Жулина Митовски.

Децата од Куманово учествуваа во Бадниковата поворка и ја пееја „Вечниот бог“. Со ѕвездички во рацете и пештера се движеа од соколанскиот парк по централните градски улици до градскиот плоштад.

Манифестацијата која се одржува по 11-ти пат ја организираа „Бадникови поворки“ со поддршка на Фондацијата за култура и спорт Куманово.

Во Струмица денеска Фондацијата „Елеуса“ во соработка со Струмичката Епархија и Школата за веронаука при храмот „Свети Кирил и Методиј” и ВИС „Стихири“, а под покровителство на Општина Струмица и годинава традиционално  организираа Бадникарски концерт и поворка.

Одбележувањето на Бадник почна со Бадникарска поворка од Манастирот „Свети петнаесет Тивериополски свештеномаченици“, која се движеше до зградата на Општина Струмица, каде младите бадникари ги пречекаа градоначалникот Петар Јанков и викарниот епископ Стобиски Јаков и притоа им поделија пакетчиња.

Според градоначалникот Петар Јанков, ова е еден прекрасен настан кој ја негува нашата традиција.

Бадникова поворка се одржа во Тетово и покрај интензивен дожд. Во Соборниот храм на Тетовско-гостиварската епархија Свети Кирил и Методиј во Тетово, надлежниот Митрополит Тетовско-гостиварски г. Јосиф богослужеше Света Василиева Литургија. Тој потоа ги благослови децата бадникари кои тргнаа со поворка од Соборниот храм Свети Кирил и Методиј пеејќи ја песната „Вечниот Бог“ со која се најави Рождеството Христово низ градските улици и булевари.

The post 📷 НЕКОЛКУ ИЛЈАДИ ДЕЦА УЧЕСТВУВАА ВО БАДНИКОВИТЕ ПОВОРКИ „Вечниот бог“ одекна по градовите и во дијаспората appeared first on plusinfo.mk.

Секоја година, со приближувањето на Божиќ, повторно се отвора старото прашање: кога навистина е роден Исус Христос и зошто празникот се слави на различни датуми – 25 декември и 7 јануари. Ист празник, а два датума – еден се слави во старата, а другиот во новата година.

Римокатоличките верници и дел од православните христијани, кои се водат според Грегоријанскиот календар, денеска го одбележуваат Божиќ, додека по две недели останатиот дел од православниот свет ќе го прослави Христовото раѓање. Станува збор за еден ист настан, со исто значење за христијаните, но без единствен термин за негово одбележување.

За некои ова е повод за расправии, за други само календарска недоумица што не ја менува суштината и значењето на празникот.

Зошто тогаш дел од верниците Божиќ го слават на 25 декември, а дел на 7 јануари? Одговорот е едноставен – календарот. Јулијанскиот и Грегоријанскиот календар денес се разликуваат за 13 дена, па истиот датум се појавува во различно време. Не станува збор за „два Божиќа“, туку за различно мерење на времето.

Во христијанството и денес постојат разлики околу тоа кога треба да се слави Божик и другите верски празници, пред сè поради различните календари што ги користат црквите. Така, римокатолиците и дел од православните христијани кои го прифатиле Грегоријанскиот календар, Божиќ го слават на 25 декември. Дел од православните цркви што се водат според стариот Јулијански календар, раѓањето Христово го одбележуваат на 7 јануари.

Иако низ историјата биле правени обиди за усогласување на празнувањата меѓу т.н. „старокалендарци“ и „новокалендарци“, разликите остануваат. Математичарите предупредуваат дека ако продолжи паралелната примена на двата календара, дел од православците Божиќ во 2101 година наместо на 7 јануари ќе го слават на 8 јануари. Причината е тоа што Јулијанскиот календар доцни зад соларната година еден ден на секои 128 години, додека кај Грегоријанскиот календар тоа се случува на секои 3.300 години.

Во времето на Отоманската империја, цариградскиот патријарх Еремија го одбил предлогот на папата за прифаќање на Грегоријанскиот календар и усогласување на празниците. Примената на Грегоријанскиот календар во дел од православните цркви започнала во првите децении на 20 век, на инсистирање на вселенскиот патријарх Јоаким.

Во 1919 година новиот календар бил прифатен во Кралството СХС, во 1923 година во Грција, а подоцна и во Бугарија, Романија и Турција.

Меѓутоа, монасите на Света Гора, Ерусалимската патријаршија, како и Руската, Српската и Македонската православна црква и натаму се водат според Јулијанскиот календар. За разлика од нив, Грчката, Бугарската, Романската, Украинската и Грузиската православна црква го прифатија Грегоријанскиот.

Најсериозниот обид за компромис меѓу Јулијанскиот и Грегоријанскиот календар го направил српскиот физичар и астроном Милутин Миланковиќ. Календарот што го изработил на барање на Вселенскиот патријарх Милентиј IV се смета за најточен, бидејќи доцни еден ден на секои 28.800 години.

Миланковиќ го претставил својот календар на Сеправославниот конгрес во 1923 година во Цариград. Решението го прифатиле повеќе православни цркви, но и покрај мнозинската поддршка, календарот никогаш не бил целосно усвоен.

Јулијанскиот календар, според кој се води и Македонската православна црква, датира од 46 година п.н.е., кога римскиот император Јулиј Цезар го ангажирал астрономот Сосиген да изработи попрецизен календар. Тој вовел година од 365 дена, поделени во 12 месеци, со престапна година на секои четири години.

Подоцна било утврдено дека Јулијанската година е подолга од соларната за 11 минути и 14 секунди, што со векови создадало значителни отстапувања. Затоа папата Гргур XIII во 1582 година извршил реформа и го вовел Грегоријанскиот календар, кој денес е глобален стандард.

Раѓањето на Исус Христос е еден од најзначајните настани во христијанството. Иако Божиќ се слави како ден на неговото раѓање, точниот датум историски не е утврден. Разликата меѓу 25 декември и 7 јануари не е теолошка, туку календарска.

Црковните претставници нагласуваат дека суштината на празникот е иста.

– Божиќ е празник на раѓањето Христово и неговата порака за мир, љубов и спасение е иста, без разлика кога се слави – велат теолозите.

И додека датумите можат да нè делат, Божиќ и понатаму ги обединува верниците околу истата порака – вера, надеж, љубов и духовна обнова.

The post ИСТ БОЖИК, ДВА ДАТУМА Зошто некои слават на 25 декември, а други на 7 јануари appeared first on plusinfo.mk.

Македонец, кој со години живеел како монах во Грција, стана епископ на Грчката старокалендарска црква, со служба во квартот Асторија во Њујорк, САД.

Бранко Миовски, кој во монашкиот живот го носи името Бенедикт, е роден во Скопје во 1989 година. По завршувањето на студиите на Богословскиот факултет при МПЦ-ОА, во 2014 година заминал за Грција, каде што стапил во монашка заедница на старокалендарската традиција, или како самата се нарекува Црква на вистинските православни христијани на Грција, пишува порталот Религија.мк.

На 14 јануари 2015 година, во манастирот каде што се подвизува, е замонашен од Архиепископот Калиник, поглаварот на Атинската катедра. Неговата служба подоцна го води и надвор од Европа: во 2018 година како јероѓакон заминува во САД, каде престојува во манастирот на Свети Јован Максимович во Њујорк под духовно раководство на Митрополитот Димитриј, Американски егзарх на оваа црква.

Синодот на Црквата на вистинските православни христијани на Грција, позната и како грчка старокалендарска црква – основана уште во 1935 година како отпор кон воведувањето на новиот календар – на 28 февруари 2024 година, го избира Бенедикт за викарен епископ на Митрополитот Димитриј. Од март 2024 година тој официјално ја извршува оваа епископска служба.

Интересно е што на видеото подолу, архимандритот Патапиос, декан на теолошкиот семинар, кој го најавува епископот Бенедикт, вели дека тој е од Скопје, Северна Македонија, и покрај мајчиниот македонски јазик, зборува и богослужи уште и на грчки, црковно-словенски и на англиски јазик.

The post МАКЕДОНЕЦ СТАНА ГРЧКИ ЕПИСКОП ВО ЊУЈОРК Бранко Миовски, со црковно име Бенедикт, служи во Грчката старокалендарска црква во Асторија appeared first on plusinfo.mk.

По долго размислување и многу прочитани и прегледани страници, како и направени анализи, а во пресрет и чест на утрешниот Конгрес на ВМРО ДПМНЕ, 06.12.2025 година, решив да објавам еден комплексен академски есеј кој истовремено е политичко-историска анализа и цивилизациски трактат. Овој текст има за цел да ја истражи и објасни улогата на православието како органски составен дел од европската цивилизација, со посебен осврт на историското ВМРО, во контекст на современите цивилизациски теории, вклучително и Хантингтоновата теза за „судир на цивилизациите“.

Историското ВМРО, во својата борба за автономија и слобода на македонскиот народ, многу јасно ја согледало врската меѓу православното наследство и Европа, и тоа многу пред современите цивилизациски теории како онаа на Самјуел Хантингтон. Организацијата не го гледала православието како нешто „туѓо“ или спротивставено на Окцидентот, туку како органски дел од заедничката европска културна и историска матрица. Византиската духовна и културна традиција, делото на Кирил и Методиј и Свети Климент Охридски, развојот на Охридската писменост, како и средновековните христијански и просветителски културни текови, биле сфатени како интегрален дел од европската цивилизација. Православните народи се дел од европското историско ткиво, не надвор од него, а нивните културни, духовни и социјални практики го обликуваат континуитетот на европските цивилизациски вредности.

Во различни документи на историското ВМРО, како што се Статутот и Правилникот од 1896 година, јасно се гледа дека организацијата се повикува на принципи кои произлегуваат од европската политичка мисла: граѓански слободи, еднаквост пред законот, гарантирани права и автономно самоорганизирање на населението. Кореспонденцијата на водачите, особено на Делчев и Ѓорче Петров, често упатува на европските револуционерни и либерални примери, што уште еднаш покажува дека православното културно наследство и европските политички идеи се доживувале како природно поврзани.

ВМРО не само што ја согледало оваа врска, туку и активно ја применувало во својата идеологија и дејствување. Политичките цели на организацијата (како на пример: автономија, граѓански права, социјална правда, слобода и национална самобитност) биле инспирирани од европските револуционерни и либерални идеи кои се развивале низ вековите. Ова ги вклучувало идеите на Француската револуција, на либералните мислители од Просветителството и на борбите за национално ослободување во XIX век. На овој начин, борбата на македонскиот народ се поставува во континуитетот на паневропските стремежи за слобода, правда и модернизација, при што православието не било пречка, туку основа за духовна и културна интеграција во европскиот континуум.

Одредена потврда за ова може да се најде и во примери од историјата на други православни народи, како Србија, Грција и Бугарија чии политички и културни развои често се одвивале во рамките на пошироките европски процеси. Овие примери укажуваат дека православната традиција не била изолирана од европското културно и историско наследство.

Историското ВМРО, преку своите водачи како Гоце Делчев, Ѓорче Петров и Христо Татарчев, ги разбирало културните и духовните вредности како составен дел на националната борба. Тие не го гледале православниот свет како периферија или како нешто што треба да биде „поставено под“ Окцидентот, туку како активен и составен дел од европската цивилизација. Преку својата акција и програми, ВМРО ги обединувало духовните и политичките аспекти на православието со европските либерални и просветителски идеи, создавајќи визија за автономна, модерна и цивилизирана Македонија во рамките на европското историско ткиво.

На евентуалните критики за братоубиствените судири, атентатите и внатрешните поделби во редовите на ВМРО слободно можам да одговорам со една суштинска историска напомена: насилните форми на политичка борба се карактеристични за многу револуционерни организации од тој период, независно од нивната идеологија или цивилизациски ориентации. Овие појави, иако драматични, не ја негираат културната и духовната рамка во која ВМРО ја градело својата визија, туку ја одразуваат суровата политичка реалност на империјален притисок, репресија и геополитички судири на Балканот. Важно е да се истакне дека идеалите, програмите и културно-цивилизациските ориентации на организацијата не се определуваат исклучиво преку методите на борба, туку преку целите што тие водачи ги поставувале: автономија, слобода, културна самобитност и европска интеграција на македонското општество. Во таа смисла, организацијата ја покажува способноста да го балансира конкретниот историски и политички контекст со својата долгорочна цивилизациска визија.

Денешната Европа како политички проект, преку Европската унија, и Европа како цивилизација се два различни, но комплементарни слоја на истата историја. Политичката унија е релативно млада, институционализирана и временска, со јасно дефинирани правни, економски и политички цели. Таа се фокусира на заедничкиот пазар, слободата на движење, економската интеграција, демократските стандарди и заштитата на човековите права. Напротив, цивилизациската Европа е древна, длабоко вкоренета и континуирана низ милениуми. Таа е резултат на сложен спој на античката грчка мисла, римското право, јудео-христијанската духовност, средновековните универзитети, ренесансната уметност и научниот развој на модерното доба. Цивилизациската Европа ги обликува вредностите, идеалите и институциите на народите, вклучително и православните народи, кои се составен дел од овој континуитет.

Во оваа смисла важно е да се истакне дека Хантингтоновата теорија за „судирот на цивилизациите“ е создадена во специфичен пост студено-воен контекст. Таа произлегува од период на глобални геополитички промени и потреба за нови аналитички рамки по падот на биполарниот систем. Поради ова, неговата строга цивилизациска поделба често ги занемарува историските процеси, особено континуираното учество на православните народи во европската цивилизација, што го демонстрираат и примерите од историјата на ВМРО.

Хантингтоновата теза за „судирот на цивилизациите“ ја ограничува визијата за православниот свет, прикажувајќи го како „друг дел“ од Окцидентот, како нешто што постои на маргините на европската цивилизација. Но практиката и идеологијата на историското ВМРО покажуваат спротивното. ВМРО ја демонстрира вистинската историска перспектива: православието не е периферија, туку интегрален дел од европското историско, културно и духовно ткиво, што ја оспорува едноставната поделба на цивилизациите. Организацијата покажува дека православните народи и нивното духовно наследство ја имаат истата вредност и значење како и културните и политичките традиции на Окцидентот, и дека тие одамна учествуваат во формирањето на европската цивилизација.

Во контекст на современата Европа, оваа историска перспектива е значајна. Политичката Европа како проект може да се гледа само како институционализирано поглавје на цивилизациската историја. Европската унија ја наследува легитимацијата од европската цивилизациска традиција: човековите права, слободата на мислата, толеранцијата, правдата и демократските вредности се преземени од вековни духовни, културни и интелектуални текови. Историското ВМРО го потврдува ова: православието, заедно со своето духовно и културно наследство, не само што не е спротивставено на Европа, туку е составен дел од нејзиното ткиво, дел од заедничката културна и историска матрица која ја обликува Европа уште пред да се појават современите институции.

Овој континуитет ја покажува долговечноста и стабилноста на цивилизациската Европа и ја истакнува важноста на историската перспектива кога се зборува за Европа, не само како политички проект, туку како цивилизација. Преку примерот на ВМРО, можеме да разбереме дека борбата за слобода и културна самобитност на православните народи е истовремено и борба за зачувување и интеграција во европската цивилизација. Така, православието не е ништо помалку европско од Окцидентот, туку е заедничка европска духовна, културна и историска матрица, со што се потврдува дека православните народи се органски и неразделно дел од европското историско ткиво, а не надвор од него.

The post ВМРО и Европа – православието како дел од европската цивилизација наспроти теоријата на Самјуел Хантингтон appeared first on plusinfo.mk.