Оној кој насловов ќе го препознае како парафраза на изјавата на премиерот на Гренланд, Јенс-Фредерик Нилсен, дека таа земја „не е некое парче мраз“ (а како порака до арогантниот Трамп), ќе биде во право. Мојот пак наслов за Македонија не е порака до оној земјоделец Томас Вајц или новопечениот бугарски премиер Радев зашто со такви човек не треба да комуницира дури ни преку пораки, но сепак се однесува на две нешта поврзани со нив: со т.н. „нонпејпер“ за шизоидниот Протокол бр. 2 на Вајц и 250-те Бугари во Македонија од оние 200.000 на Радев!

Поточно, кога некој би ги сумирал сите глупости што во текот на изминатите 4-5 години ги изрекоа двајцата – оној смешен Вајц кој ужива да глуми политичар во врска со пристапниот евроинтегративен процес на Македонија и ветото на Бугарија и оној Радев кој глумеше блгарски европеец – би можеле комотно да се исцртаат нивни извонредни комедијантски лични карти. И не само нивни туку и на целата европска унија (малите букви се…) и нејзините носечки институции, кои „паѓаа(т)“ на такви шарлатани. Заедено со истите квалификативи и на нивните партнери од оваа страна на границата, онаа толпа политиканти и нивната „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ која така и тоооолку се грижи за нашата добросостојба.

Зашто, извинете, после толку години Вајц одеднаш се буди од некаква сомнабулна дремка, исправен пред еден ступиден Протокол бр. 2, инаку „ремек дело“ на шарлатанине Османи и Заев, којшто, разбира се, бугарската страна (и особено Радев) го дочека „като кебапче“ сервирано на нивната историски гнасна трпеза! И сега тој (да простите) земјоделско-политикантски токмак Вајц конечно става прст на празната глава и трудољубиво започнува да размислува – колку што може, де – дали „фамозниот“ протокол навистина е обврзувачка компонента на преговарачката рамка на ЕУ или само билатерален инструмент меѓу земја-членка и земја-кандидат, дали (воопшто) има некакво директно правно дејство во Унијата итн., итн. А Радев конечно ја симнува европската одежда зад којашто полека ѕирка руската военопилотска униформа!

Но, од друга страна, она што од огромно мнозинство македонски граѓани акламативно беше прогласено за антидржавен „документ“, за локалната криминална групација викана дуи-сдсм (малите букви се…) тој стана европско знаме со коешто мафтаа(т) во јавноста и бараа(т) „Бугари во Устав“! Дури и денес, кога и Вајц се двоуми а Радев маршира кон Исток, тие молчат ко тутмаци, ни збор ни абер, божем сето ова се однесува на некои марсовци или она „парче мраз“ а не на македонскиот народ и држава. Има и такви во редовите на таа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ кои се обидуваат да се (да простите) заебаваат со одбивањето на уставните измени и го поистоветуваат со некакво „јадење корења“, се потсмеваат со сопствената малост префрлувајќи ја на повисоко, државно рамниште, а политичката гарнитура на власт ја нарекуваат „мекотелни политичари“, веројатно како навреда и споредба со оние тврди мафијаши кои им оставија така силен впечаток во нивните „славни“ седум години власт!

Други пак повторно го клукаат граѓанинот токму со „мекотелни“ бајки од малиот им џеб за релативноста на националниот идентитет, за историските порази и нешта што само сме сонувале дека ги имаме, си слават јубилеи на предавства и се крстат во нивниот прогресивен господ случајно да не им го измести Протоколот бр. 2.

И тука е разликата помеѓу „парчето мраз“ и „ќебапчето“, помеѓу Гренланд и Македонија, првиот со одвај шеесетина илјади луѓе но сите со еден глас контра силата и ароганцијата, а втората со речиси „една шака јада“ од партија поддржана од „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ кои свесно прават смут и контрабанда во државата повикувајќи се на слободата да говорот идиотштини. Или сѐ и сешто друго, како во хор и под команда, само да го свртат вниманието од најважната тема во државата. Впрочем, една Белгија изгледа позагрижена за гаранции за Македонија против идни блокади отколку нашава „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ и нивните партиски газди кои сега им нарачале нов рефрен: чувствата на премиерот!

Јас неколку пати пишував за тој шизоиден протокол и немам намера повторно да се занимавам со него. Но за еден европски известител како земјоделецон е ужасно срамно дури сега да си поставува прашања дали протоколот содржи идентитетско-политички условувања и дали тоа може да биде во конфликт со заштитата на македонскиот национален идентитет и јазик! Токмакот дури сега осознава и дека ниту една друга кандидатура за пристапување не била оптоварена со споредливи барања за идентитетско-политички прашања од една земја-членка. А тој протокол е нагледен пример за понижувачки меѓународен документ вперен против една земја-кандидат!

И тоа го видоа сите нормални луѓе во таа Европа, особено реномирани историчари и политичари, но не и Вајц, „госпожата“ фон дер Лајден, Марта Кос… и слични фрапантни игноранти и неуки персони. Сосе нашиве недозреани политиканти и онаа среброљубна „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“. Што е уште пострашно, наместо актуелното отворено писмо на Лилјана Поповска како „прирачник“ за толкување на дотичниот протокол да беше пред многу години напишано од онаа булумента „видни“ македонски правници и дипломати, или на пример од самиот Правен факултет при УКИМ, тие „господа“ се исклучиво во потрага по газдински скут каде би го сместиле нивниот распродаден задник. Или наместо тоните мастило и валканици истурени во јавноста од онаа „посветена“ политикантска „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ енергијата и знаењето – ако ги имаа(т) – да беше насочено кон Брисел и објаснувањето на целиот историски процес на лаги и конструкти од источниот ни сосед, тие нам ни „објаснуваат“ какви стравотии нѐ чекаат ако не ги исполниме бугарските барања.

Изгледа нивната селективна „реалност“ автоматски ги прескокнува сите понижувачки дневни пораки што ни доаѓаат преку источната граница, меѓу последните и онаа на некојси Илија Лазаров (кој, патем, изгледа ја гледа еу како некаков клуб на идиоти!), или веќе спомнатана „госпожа“ во поодминати години која, изгледа, и локалните попови ја гледаат како пратеничка на нечестивиот итн.

Не можеме да знаеме како Вајц ќе се справува со „кебапчето“ што божем одеднаш му се најде в раце, уште помалку кај нас се слушаат информации за потенцијалните најави за „засилена дискусија за тоа како ќе изгледа проширувањето на Унијата во следните години“. Досегашните искуства се поразителни и не влеваат којзнае колкава надеж. Но, и онаа веќе мувлосана бирократија во Брисел ќе мора да претрпи промени, што може да отвора шанси и за поинакви толкувања на нештата во монструозниот тек на македонските пристапни преговори.

Но она што е извесно е дека тој процес ќе мора да заврши позитивно, му се допаѓало тоа некому или не, независно дури и од Радев, Борисов, Филипче и неговите писма… А тогаш можеби ќе дојдат на ред и корењата како понуда во нечие мени. Белки државата ќе умее соодветно да ги угости сите кои онака трудољубиво работеа на нејзините порази. И уживаа во нив.

Да се надеваме дека (и) за тоа, по ѓаволите, некој овде има некаков план, нели!?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Македонија „не е некое парче“ ќебапче appeared first on plusinfo.mk.