Во Македонија одамна како да важи едно непишано правило: ако украдеш малку, системот ќе те стигне и ќе бидеш дебело казнет; ако украдеш многу, со гаранција ќе имаш доволно пари не само ти, туку и твоите пра-пра-внуци да го надживеете системот и да живеете како грофови.

И тука е целиот наш апсурд. Во политиката влегуваат луѓе речиси како голтари, а по неколку години околу нив никнуваат станови, куќи, земјишта, фирми, автомобили, деловни простории и капитал. Нешто е нивно, нешто на сопругата, нешто на децата, нешто кај братот, кумот, пријателот или деловниот партнер. Од голтари преку ноќ стануваат мултимилионери. Опинците ги заменуваат со прескапи чевли, на рацете блескаат ролекси, околу нив мирисаат скапи парфеми, се возат во автомобили што до вчера можеле само да ги гледаат на слика и одеднаш почнуваат да глумат елита. Само што елитата не се купува со часовник, автомобил и брендирано одело. Малограѓанштината, колку и да ја завиткаш во луксуз, им се гледа од километар.

И за апсурдот да биде уште поголем наједноставното прашање секогаш останува без одговор: Од каде?

Не е криминал политичар да биде богат. Но ако неговото богатство расте многу побрзо од неговите законски приходи, тогаш државата не треба да ,,филозофира’’. Треба да ја земе дигитронката. Колку заработил, колку потрошил, колку поседува и кој ја платил разликата?

За обичниот човек државата е беспрекорно прецизна. Не плати данок веднаш ќе те пронајде. Ако должиш прашање е на време кога ќе те стигне извршителот, а доколку задоцниш со плаќањето ќе ти стигне дополнително и каматата дигната во небото.

Но…… кога треба да се најдат украдените милиони, системот одеднаш станува тром, збунет и „комплициран“. Се отвора предмет, се истражува, се вештачи, се одлага, се жали, се враќа. Потоа повторно се суди и повторно се чека.

А парите, оние украдените не чекаат. Тие патуваат од сметка на сметка, од едно на друго лице. И тука почнува најопасниот дел од приказната. Со парите се плаќаат најскапите адвокати, се купува време, се развлекува постапката. А ако постапката доволно долго се развлекува и ако сето останато е добро подначкано може да се стигне и до застарување.

Крупниот криминал не мора секогаш да ја победи правдата. Доволно е да ја надживее. Криминалецот со пари не мора да ја купи пресудата. Понекогаш му е доволно да го купи времето до моментот кога пресудата веќе нема ни да дојде.

И тогаш што останува? Предметот застарел. Одговорноста исчезнала. Парите останале. А државата повторно има објаснување зошто „ништо повеќе не може да се направи“.

Токму затоа кај граѓаните, од денот на осамостојувањето на нашата држава, се создава она страшно непишано правило: Укради повеќе – лежи помалку. А можеби и воопшто нема да лежиш.

И не е најголемиот проблем затворската казна. Најголемото прашање е: Каде се парите што ги украдоа од нас, граѓаните? Ако некој украл милиони и одлежал неколку години, а потоа се вратил кај истите милиони, прашањето е дали воопшто тој е казнет? Или само сме му дале пауза? Ако му го оставиш украденото, затворот не е казна, туку пауза. И тоа опасна пауза. Зашто човек што излегува од затвор со милиони не излегува немоќен. Излегува со огромен капитал.

Со него повторно може да плаќа адвокати, да создава политичко влијание, да финансира посредници, да гради мрежи на моќ, а бидејќи системот е коруптивно ранлив, постои можност да влијае и врз оние што треба да го истражуваат, обвинат или судат во иднина. Така вчерашниот плен станува капитал за утрешниот криминал. И затоа штом му се остави пленот тогаш сте му оставиле можност за нов криминал и за ново дополнително богатење.

Е тука државата мора да стане немилосрдна. Не кон законски стекнатиот имот. Не кон нечии деца или роднини само затоа што се нечии деца или роднини. Туку кон секој денар за кој ќе се докаже дека потекнува од криминал.

Парите назад. Недвижностите, фирмите и уделите стекнати со нив, итно назад. Криминалната корист мода да биде одземена заедно со сè што законот дозволува да се наплати како противвредност, принос или побарување. Ако имотот е фиктивно префрлен на сопруга, син, ќерка, брат, кум, пријател или фирма-параван за да се сокрие украденото, државата мора да оди и таму. Украденото не станува чесно само затоа што сменило име на имотниот лист. Оној што свесно прифатил да биде чувар на туѓ криминален имот мора да одговара.

И затоа нема потреба од некое магично стапче. Ако некој со години ги користел украдените пари, купувал со нив, инвестирал и создавал дополнителна корист, државата треба да бара сè што законот дозволува: главницата, противвредноста на исчезнатиот имот, користа и соодветните побарувања.

Буџетот не е бескаматна банка за криминалци. Затоа доста со спектакуларни апсења и победнички прес-конференции. Лисиците не ме интересираат. Ме интересира крајниот биланс. Колку е украдено? Колку е вратено? Колку е конфискувано? Колку завршило кај блиски лица? Колку предмети застареле? Колкумина добиле навистина строги казни, а колкумина поминале со казни што изгледаат смешно во споредба со украдените милиони?.

Знаете ли денес колку луѓе, по сите тие постапки, повторно живеат како господари на парите што требало одамна да им бидат одземени и вратени на народот? Ако некој влегол во политика како голтар, излегол како милионер, одлежал малку или воопшто не одлежал, а богатството останало недопрено, тогаш сите ние сме ем губитници, ем намагарчени и осрамотени. Само сме му покажале на следниот како тоа се прави на неказнив начин. И следниот ќе биде попаметен. Ќе украде повеќе. Ќе сокрие подобро. Ќе префрли порано. Ќе купи повеќе време.

Затоа досегашното правило „укради повеќе – лежи помалку“ мора конечно да се претвори во спротивното: поголем арамилак – поголема одговорност и максимално строга санкција во рамките на законот: кривична, финансиска и имотна. Сè друго е театар. Зашто ако му го оставиш пленот, не си го казнил крадецот туку си го финансирал неговото враќање и си му овозможил и понатаму да ужива во благодетите на неказнетиот или благо казнетиот арамилак.

П.С. Вчера, токму на оваа тема, разговарав со неколкумина скопски еснафи во една од култните скопски кафеани. Без партиски навивања, почнавме да се потсетуваме на случаи што сите ги знаеме. На политичари кои во јавниот живот влегувале речиси без имот, а по години поминати во власта излегувале како богати луѓе. На поранешен висок функционер кому државата му конфискувала значителен имот, а потоа дел од истиот тој имот повторно завршил во негови раце преку јавен откуп. На понови случаи во кои се зборува за милионски суми и тешки злоупотреби, а јавноста повторно се соочува со апсурдот дека, дури и ако вината биде докажана, можната затворска казна може да изгледа несразмерно мала во однос на парите за кои станува збор.

И тогаш неизбежно се наметна прашањето: каков сигнал испраќа државата ако некој може да стекне милиони, да ризикува неколку години затвор, а најголемиот дел од нелегално стекнатото богатство да остане недопрено?

Еден од присутните го сведе тоа на сурова, но точна математика: ако некој однапред знае дека со неколку години ризик може да обезбеди богатство за себе, за своите деца и за своите внуци, тогаш за него криминалот повеќе не е опасност, туку инвестиција.

И тука заврши расправата. Едногласно се согласивме: додека казната е мала, а пленот голем, државата не го одвраќа криминалецот. Напротив, му нуди добра зделка и му испраќа опасна порака: влези во политика, укради доволно многу, одлежи малку (ако воопшто мораш), а ако најголемиот дел од пленот ти остане недопрен, на крајот си станал милионер.

Е токму во тоа е целиот ужас. Ако неколку години затвор однапред можат да се пресметаат како прифатлив ризик, а украдените милиони потоа остануваат тебе, на твоето семејство или на луѓето на кои си ги префрлил, тогаш криминалот не е казнет. Тој е претворен во исплатлива инвестиција. Полесно……здравје.

Значи рецептот е следен? Стани политичар. Укради и сокриј што повеќе. Ако те фатат, развлекувај се додека можеш. Ако те осудат, одлежи колку што мораш, свесен дека таа казна е сосема мала и минорна цена во споредба со милионите што ќе те чекаат надвор.

Е, ако тоа е математиката, тогаш не треба да се чудиме што ќе се појавуваат нови „голтари“ кои ќе ги гледаат своите претходници како станале милионери и ќе си речат: зошто да не и јас?

Затоа вистинската борба против криминалот започнува дури тогаш кога овој досегашен рецепт конечно ќе биде оневозможен, а сторителот дебело ќе биде санкциониран од сите страни што ги дозволува законот, кривично, финансиски и имотно.

Ваквата персона мора сериозно да биде обележана како „арамија на народни пари“, а не како „снаодлив човек“ што успеал да го надмудри системот. Треба да му биде одземено сè што стекнал со криминал, сè што сокрил, префрлил или претворил во друг имот. А ако целото негово богатство е производ на криминалот тогаш нека остане и на просјачки стап. Неговото име мора да остане предупредување и срам, а не модел за успех на генерациите што доаѓаат. Само тогаш криминалот ќе престане да биде исплатлива инвестиција, а затворот мала пауза на патот до богатството.

За жал, Македонија мора конечно да признае една сурова вистина: сè додека на арамијата му го оставаме пленот и го казнуваме благо, ние не го казнуваме криминалот туку истиот го правиме исплатлив.

The post До кога ќе важи правилото „Укради повеќе, лежи помалку“? appeared first on plusinfo.mk.

Во политиката може да се сретнат два вида бучава. Првата е природна, кога различни луѓе со различни биографии и темпераменти се обидуваат да изградат заедничка линија на политичко движење и развој. Втората е интенционална или намерна, бучава предизвикана за да се сокрие суштината. Деновиве гледаме обиди Вреди да се опише како нестабилна конструкција и привремен сојуз што ќе се распадне на првата кривина. Овој наратив не е случајно изграден, тој е производ на структура, која во својата немоќ и безидејност, нема што друго да понуди освен борба со спинови и сомнежи.

Затоа јас верувам, и тоа е порака што ја повторувам како политички принцип, дека во Вреди идејата за обединување е посилна од идејата за разединување. Не затоа што сите сме исти, туку затоа што доволно добро ја знаеме историјата на сопствените грешки. Секогаш кога албанскиот политички потенцијал бил распарчен, резултатот бил помала преговарачка моќ, помалку институционална сигурност и повеќе простор за клиентелизам, паралелни центри, уцени и договори чија цена ја плаќаат граѓаните.

Кога велам дека Вреди ќе стане политички дом, не мислам на романтична метафора која нуди психолошко засолниште. Домот во политиката е институција, има правила, одговорности и изградена култура на одлучување. Домот има вредносен кодекс што важи и кога е тешко, а не само кога е лесно. Коалиција може да се создаде за избори, но политичкиот дом се гради за повеќе генерации. Разликата е препознатлива, односно процесите се оддалечуваат од логиката на „собрани заедно“ и засилено се движат кон логиката на „изградени заедно“. Процесот на консолидација кој е во тек не може да се гледа како техничка вежба, туку како прашање на политичка зрелост.

Еден од најмалку разбраните, а нагласено важен квалитет на Вреди е децентрализираниот модел на раководење. На нашата политичка сцена долго доминира „едно лице – една команда“, односно вертикална дисциплина, лидерска приватизација на претставувањето, централизирано одлучување и партиска култура во која различното мислење се доживува како предавство. Вреди оди по различен пат, во поинаков правец. Децентрализацијата кај нас не претставува израз на хаос, таа зборува за изградена архитектура на доверба, во која политичкиот капацитет е распределен во повеќе центри на одговорност, а не во една канцеларија. Станува збор за внатрепартиска демократија во европска смисла, која инспирира дебата што создава синтеза, различност што се претвора во консензус и одлучување што се легитимира преку партиски органи, а не преку задоволување на индивидуални желби.

Во зрелите европски партии, силата не се мери по тоа колку е гласен центарот, туку по тоа колку е функционален системот. Кога имате децентрализација, имате и коректив, односно ниту една група не може да го зароби субјектот, ниту една суета не може да стане правило, ниту една одлука не може да се наметне без политичка дебата. Имаме знак на политичко созревање  и токму затоа таа децентрализација најмногу ги нервира оние што се навикнати на монопол. Секако, децентрализацијата носи и поголема јавна видливост на дебатите, а во нашите услови тоа лесно се претвора во спин. Но во реалноста, тоа е европски квалитет на партиската култура, на партија што не се плаши од дискусија затоа што ја користи за да стане подобра. Разликата е во финалниот исход од оваа дискусија – завршува со договор и единствен став, а не во распад.

Токму доаѓаме до критиката кон ДУИ, критика што мора да биде аргументирана. ДУИ со години го градеше својот легитимитет знак на ексклузивитет над албанското претставување. Но, монополот не претставува само политичка категорија, тој е израз на култура: „ние сме единствени“, „без нас нема стабилност“, „ако не сме ние, ќе има хаос“. А кога една партија со години живее од таков наратив, таа природно ќе се обиде да го одржи преку страв, поделби, медиумски труења и преку обиди да се создадат паралелни линии во секоја нова алтернатива на албанскиот глас на политичката сцена.

Затоа денес гледаме манипулативни конструкции за разединување на Вреди, кои се случуваат не затоа што тие навистина се заинтересирани за нашата внатрешна демократија, туку затоа што ги губат механизмите со кои долго време управуваа со албанската политичка емоција. Кога нема монопол, нема уцена, а кога нема уцени мора да има резултати. Токму ова е причината поради која историски застарените структури стануваат нервозни. ДУИ сака Албанците да веруваат дека секој обид за нова архитектура е привремен, затоа што привременоста ја враќа зависноста. А Вреди токму тоа го крши – зависноста од еден политички делегитимиран центар.

Во вакви моменти мора да се каже и нешто принципиелно за оние што се обидуваат да ја држат политиката во состојба на вечна недореченост. Јас немам потреба да навлегувам во лични квалификации. Но, како политички принцип и како порака до албанското гласачко тело, мора да се разграничи следното – политиката не е личен бренд што се репозиционира според конјунктурата на личниот интерес, напротив, политиката е колективна одговорност. Кога некој постојано се движи и осцилира меѓу ставови, сојузи и политички врати што никогаш не ги затвора, тој создава впечаток на прагматизам. Притоа не водејќи сметка дека додека ја поткопува колективната линија ја потхранува конфузијата. Во време кога Албанците треба да се консолидираат околу принципи и европски стандарди, секоја политика што се сведува на лична тактика наместо на колективна институција е чекор назад.

Јас ја почитувам политичката конкуренција, но не ја почитувам политичката навика да се игра на повеќе страни, додека од граѓаните се бара да бидат лојални на една. Албанското гласачко тело заслужува искреност во односот и пристапот кон него, односно артикулирање кој е со идејата за институционална зрелост и обединување, а кој е со идејата дека секогаш треба да постои резерва, алтернатива на алтернативата. Овој стил на политика може да биде удобен за поединецот, но многу скап за народот. Албанците не смее да бидат инструментализирани како публика на политички маневри, тие треба да бидат носители на политичка зрелост, завет кон принципите, а не кон моментот.

За Албанците во Македонија, вредностите не се луксуз, тие се историска потреба. Достоинството се гради преку институции, стандарди и еднакви правила. Затоа Вреди ја носи идејата за европска ориентација кон владеење на правото, функционални институции, мерит-систем и нулта толеранција кон злоупотреба на јавната моќ. Европа е повеќе од географска одредница, таа е метод како се избираат кадри, како се мерат резултати, како се казнува корупција, како се штити јавниот интерес, како се создава доверба. И токму овде се чувствува најголемиот отпор на старите структури, затоа што европскиот метод не им одговара на системите што живеат од лични врски и неформални центри.

Албанската политичка историја на овие простори е историја на борба за видливост, препознавање и признавање, за рамноправност и достоинство. Но, модерната фаза на таа историја не се пишува со симболи, туку со институции. Денес, најпатриотскиот чин не е да викате најгласно, туку да изградите систем што работи – училиштето да создава знаење, болницата да лекува, судот да дели правда, администрацијата да испорачува услуга. Затоа Вреди ќе биде политички дом што го преведува историското достоинство во современа институционална култура. Албанците сакаат да бидат фактор, а тоа не може да се постигне кога сте поделени и лесно манипулирани. Фактор сте кога сте организирани, стабилни и европски дисциплинирани.

Најлесно е да бидете единствени кога е мирно, но најважно е да останете единствени кога има притисок. Јас сум убеден дека Вреди е повеќе од момент. Вреди е можност да се постави нова норма во албанската политика, која ќе биде исполнета со достоинство без монопол, со единство без страв, со дебата без хаос и институционализам без клиентелизам. И затоа повторувам, идејата за обединување е посилна од идејата за разединување. Затоа што само обединети околу принципи, можеме да ја претвориме довербата во сила. Силата, во демократија, има само една смисла – да донесе подобар живот за граѓаните и да ја направи албанската политичка култура европска, современа и достојна за иднината што ја бараме.

The post Вреди како политички дом – идејата што обединува е посилна appeared first on plusinfo.mk.

„Во Кочани никој, ниту еден политичар не може да оди со крената глава, со крената глава не се оди кај луѓето кои со месеци бараат правда“.

Вака изјави претседателот на Социјалдемократскиот сојуз на Македонија, Венко Филипче, на граѓанскиот собир во Кочани.

– Со крената глава не се оди пред луѓе што изгубиле сè, а не ја добиваат сè уште вистината. Со крената глава не се оди кај оние кои со месеци бараат правда, а имаше обиди за селективна правда. Со крената глава не се оди кај оние на кои им се вршеа притисоци за протести. Нема достоинство во ароганцијата и лицемерието – рече претседателот на СДСМ.

Тој додаде дека никој што учествувал во градењето на системот нема право да се амнестира од трагедијата што се случи во Кочани.

– Јас нема да кажам дека сум дошол со крената глава. Дојдов како човек што е свесен дека политиката и политичките партии триесет години наназад се оние што го градеа овој систем. И никој нема право да се амнестира. Наназад не можеме да ги смениме работите, но можеме да извлечеме поуки – и да го смениме системот. Да ја смениме иднината – рече Филипче.

Во обраќањето Филипче посочи дека болката на жртвите во трагедијата во Кочани е болка што не се заборава и празнина што не се пополнува никогаш.

– Ова е трагедија што не смееме да ја заборавиме никогаш – за тоа колку животот е кревок, колку брзо може да се изгуби сè и колку многу ни треба човечност, почит и грижа едни за други. Кога ги гледам лицата на родителите што стојат исправени и бараат правда и ги слушам нивните гласови полни со болка и достоинство, знам дека тие луѓе не бараат ништо повеќе од вистината и правдата – нагласи Филипче.

Во обраќањето на трибината, Филипче посочи дека СДСМ понуди закон и поддршка за настраданите во трагедијата во Кочани, но власта ништо не прифати.

– Понудивме закони со кои финансиски им се помага на семејствата на жртвите и повредените и побаравме меѓународна истрага за да нема дамка на оваа трагедија. Но власта не прифати. Зошто не прифатија, проценете сами – рече Филипче.

На трибината, Филипче рече дека граѓаните се доволно свесни да проценат кој се однесуваше државнички, а кој го покажа вистинското, грдо лице после најтешката трагедија во Кочани.

– За она што искрено жалам е што се изгуби шанса да покажеме дека барем кога е најтешко – знаеме да бидеме луѓе пред сè. И не беше потребна голема храброст за тоа, беше потребна само емпатија. Малку достоинство. Малку почит. Но кога тие вредности недостасуваат кај луѓето што ја водат државата, сè друго паѓа во сенка – рече Филипче.

Тој кажа дека СДСМ ја објавил „вистината за Кочани кога институциите молчеа, а јавноста бараше одговори“.

– Вистината за Кочани ја објавивме кога видовме дека истрагата станува селективна, дека некој се обидува да ја затвори во тесен круг, дека се штитат функционери од институциите, дека јавноста останува без одговори. Тогаш излеговме со факти, со документи и со точни информации. И кога тоа се случи, Обвинителството мораше да постапи, а истрагата се прошири – рече Филипче.

Според него, СДСМ во изминатата година се борел за вистинска, искрена реформска промена на државата.

– Се боревме да направиме темелни реформи во судството и институциите. Се боревме да ја бутнеме оваа земја напред кон ЕУ – затоа што само така, верувајте, можеме од корен да ги смениме работите – рече Филипче на митингот во Кочани.

The post „ВО КОЧАНИ НИТУ ЕДЕН ПОЛИТИЧАР НЕ МОЖЕ ДА ОДИ СО КРЕНАТА ГЛАВА“ Луѓето со месеци бараат правда, вели Филипче appeared first on plusinfo.mk.

Децата на политичарите од Непал, наречени „непо-деца“, станаа симбол на јавниот гнев што се излеа во протестите во главниот град Катманду. Во неделите што претходеа на насилните протести, фотографии и видеа што наводно го прикажуваат раскошниот живот на децата на функционерите беа широко споделувани на социјалните мрежи.

На снимките, синови и ќерки на министри и судии позираат со кутии од „Луј Витон“, вечераат во луксузни ресторани и се возат во „Мерцедеси“.

Привремената владина забрана за пристап до социјалните мрежи била една од причината која доведе до насилните протести на таканеречената Генерација „Z“ во Непал. Во протестите беа спалени куќите на повеќе функционери, претепан беше министер, додека, видеа сугерират дека премиерот кој даде оставка успеал да избега со хеликоптер на кој со јаже висеа дел од министрите.

Miren el estilo de vida de los Nepokids de los políticos de Nepal.
Similares a los Nepobabys aquí en Paraguay, con sus viajes, ropa cara, universidades del primer mundo, todo financiado por el Pueblo. pic.twitter.com/UhmzUO4wIq

— Fergo (@jfergo86) September 10, 2025

На самите протести беше користен хаштагот „непо-деца“(#nepokids).

– Контрастот меѓу привилегиите на елитата и секојдневните тешкотии на народот создаде експлозивна енергија – рече Ракиб Наик, директор на Центарот за проучување на организираната омраза во Вашингтон.

Во некои објави се тврди дека синот на министер позирал покрај „Картие“ и „Луј Витон“ подароци наредени како елка. Во друго видео, синот на поранешен судија вечерал во ексклузивен ресторан. Иако дел од материјалите не се потврдени, нивниот ефект врз јавноста бил силен и недвосмислен.

This is one of the videos that shows the mindset of the average #NepalGenZProtest protestor.

Nepotism.

GenZ protests targeted the elite: This TikTok video shows alleged Nepokids of top politicians flaunting lavish lives, while corruption and misgovernance deepened.#Nepal pic.twitter.com/UhlcHEawuk

— Saikiran Kannan | 赛基兰坎南 (@saikirankannan) September 9, 2025

„Транспаренси интернешнл“ го вброи Непал меѓу најкорумпираните држави во Азија. Парламентарна истрага открила проневера од најмалку 60 милиони евра за време на изградбата на аеродром во градот Покара.

Wake up Nepal !! Rise up Nepal !! #corruptkids #nepokids
Don’t Stop exposing! Keep it up!! pic.twitter.com/gmMOPBV5SB

— न B न (@Nabin62158820) September 7, 2025

The post 📽️ ДЕЦАТА НА ФУНКЦИОНЕРИТЕ ВО НЕПАЛ ГИ ВИКААТ НЕПО-ДЕЦА Денови пред хаосот во Катманду биле споделувани снимки од нивниот живот appeared first on plusinfo.mk.

Јавното обвинителство добило три известувања од Агенцијата за национална безбедност (АНБ), во кои се посочуваат злоупотреби направени од поранешни директори и дел од вработените. Се работи за активности спроведувани меѓу 2019 и 2024 година, кога биле следени лидер на опозицијата, медиуми, новинари, јавен обвинител и поранешен министер.

Според извори од АНБ, во тој период биле оформени предмети за оперативни обработки насочени кон група новинари и медиуми, со цел да се создаде притисок и да се наруши угледот на тогашната власт.

Обработките опфаќале и следење на контактите на медиумите со претставници на опозицијата, што дополнително го проширувало обемот на незаконските активности.

Внатрешната истрага, која била спроведена по доаѓањето на новото раководство на чело со директорот Бојан Христовски, открила и намерни одолговлекувања во постапките за безбедносни проверки.

Како пример се наведува случајот со еден пратеник од опозицијата, чие добивање безбедносен сертификат било одложувано без оправдана причина.

Дополнително, било утврдено дека материјално-техничките ресурси на АНБ се користеле спротивно на законските правила, а биле забележани и незаконски постапки на следење на комуникации.

Во целиот спорен период со Агенцијата раководеле Виктор Димовски и Заре Милошевски.

Адвокатот и поранешен судија Владимир Туфегџиќ со критички коментар реагира на најновите информации за незаконското следење. Тој посочува дека наместо службите да се занимаваат со сериозни криминални групи, вниманието било насочено кон политичари, новинари и кон обвинители.

„Незаконито биле следени политичар, новинар, јавен обвинител и уште којзнае кој, во основа ништо ново. Но еве, и јас би сакал да знам што работеле службите и зошто директорот и тогашниот министер за внатрешни работи не се заинтересирале за следење на група која во судска постапка призна дека уште од 2022 година договарале и планирале ликвидации и грабнувања, и си копале дупки за жртвите низ државава“, напиша Туфегџиќ.

Тој потсети дека токму таквите пропусти резултирале со трагични последици. „Со глава платија едно дете и еден средовечен човек, ни криви ни должни. Ете тоа мене ме интересира“, додаде адвокатот.

Со овој став, Туфегџиќ уште еднаш ја отвора темата за одговорноста на институциите и прашањето каде навистина бил насочен безбедносниот апарат во години кога, според него, најголемите закани биле оставени без надзор.

The post НАМЕСТО ТЕРОРИСТИ, ТАЈНАТА ПОЛИЦИЈА СЛЕДЕЛА НОВИНАРИ И ПОЛИТИЧАРИ Поранешен директор на АНБ пријавен во Обвинителството appeared first on plusinfo.mk.

Здружението на вработени во секторот игри на среќа „Сакам да работам“ испрати Отворено писмо до македонските политичари во кое бара поддршка за нивната работа и бара да не бидат избркани од Македонија.

Нивното писмо го пренесуваме во целост:

„Почитувани,

Искрено жалиме што надлежните институции остануваат глуви на нашите добронамерни апели. Доставувањето предизборен Закон за игри на среќа до пратениците во Собранието, само три дена после распишувањето на локалните избори, ги потврдува нашите грижи. Игрите на среќа се омилена предизборна тема преку која одредени етнички партии се обидуваат да освојуваат нови гласови. Уште повеќе што македонските политичари засега се пасивен набљудувач на процесот со кој десет илјади ваши сограѓани ќе останат без работа. Со право си ја поставуваме дилемата дали и вие сметате дека ние сме мафијаши, дека игрите на среќа сеат зло, дека работиме во коцкарски картели, па затоа стравувате да нѐ браните?

Затоа, со ова отворено писмо, ќе се обидеме сликовито да ви објасниме што преживуваат десет илјади вработени со своите семејства чекајќи да се усвои новиот предизборен Закон за игри на среќа, кој повторно содржи и противуставни одредби. Само, за разлика од предизборниот популизам на коалициите Вреди и Европски Фронт и другите дежурни критичари кои нема да носат никаква одговорност за страшните последици кои ќе следат, ова се реални животни драми.

Вака изгледаат сведоштвата на вработените во секторот игри на среќа:

‘Се вработувате во компанија на која од владата ѝ е издадена лиценца за приредување игри на среќа. Фирма со странски капитал, бренд познат во светски рамки. Тоа ви влева самодоверба дека сте добиле сигурна работа. Во ова време на економски потреси тоа е реткост. Посетувате платена обука, стекнувате високи професионални вештини. Почнувате да работите, добивате редовна, добра плата, со сите придонеси, плус со платени двојни дневници за работа во недела, празници, ноќен труд и работење во смени, бидејќи работното време е 24/7. Стекнувате финансиска сигурност. Склучувате брак, ви се раѓаат деца, решавате да подигнете кредит за да купите стан, автомобил, бидејќи сте со стабилни, редовни приходи и сте во можност да ги плаќате ратите.

Се приближуваат локални избори. Владата која издала лиценца за работа, предлага нов закон кој во две фази треба да стави клуч на легалните објекти за игри на среќа. Носители на високи функции велат дека сте општествено зло, ве нарекуваат мафија, картели, објавуваат офанзиви против секторот во кој работите. Како родител на малолетно дете не можете да прифатите дека се води безобзирна црна кампања за гласови во која не се избираат средства да ве оцрнат како криминалци. Почнува да ве фаќа несоница од помислата дека останувате без работа. Нема да можете да ги плаќате кредитните рати, ве обзема страв дека ќе си имате работа со извршители. Немате избор, почнувате да барате контакти во странство за да дознаете какви можности имате да работите таму. Пишувате биографија и ја испраќате. Со работното искуство во игрите на среќа можете веднаш да најдете работа во западните земји, во ЕУ. Со тешко срце почнувате да го подготвувате семејството за иселување од Македонија.’

Почитувани,

Свесни сме дека за два месеца ќе се одржат локални избори и затоа сите политички фактори калкулираат со потенцијалните гласови. Сепак, ниту една политичка битка не може да биде поважна од реалните човечки судбини. Веројатно, поради тоа што со години се води црна кампања против игрите на среќа, стравувате дека секое застанување во наша одбрана можеби ќе ви направи политички зијан. Не е така! Зошто кога се оди на туристички патувања во Лас Вегас, Монако, Лондон, Париз, Берлин, Малме е модерно да се фотографирате во тамошните казина? Зошто во Македонија е ерес да има легални игри на среќа?

Застанете во наша одбрана, не дозволувајте да нѐ избркаат од Македонија! Како што тргнала работава, на крај ќе нема кој да гласа на избори!“

The post НИТУ ЕДНА ПОЛИТИЧКА БИТКА НЕ Е ПОВАЖНА ОД ЧОВЕЧКИТЕ СУДБИНИ Вработените здружени во Сакам да работам бараат од политичарите да не ги бркаат од земјава appeared first on plusinfo.mk.

Поранешениот помошник на гувернерот на Минесота, Тим Волц,  Ванс Лутер Боелтер се бара во врска со атентатот врз државен претставник и напад врз сенатор, соопштија полициски извори.

Боелтер наводно се претставувал како полицаец кога пукал во сенаторот Џон Хофман и неговата сопруга во нивниот дом во Чамплин рано денеска, тешко ранувајќи ги пред да се упати кон домот на поранешната претседателка на Претставничкиот дом, демократката Мелиса Хортман – каде што наводно ја убил неа и нејзиниот сопруг, изјавија извори за „Пост“.

57-годишниот Боелтер бил назначен од Волц во 2019 година на четиригодишен мандат во Одборот за развој на работната сила на гувернерот, покажуваат документите.

Minnesota gunman sought in deadly shootings of lawmaker, her husband identified as former appointee of Tim Walz: sources https://t.co/1oADkNU12q pic.twitter.com/an9YfIPwTi

— New York Post (@nypost) June 14, 2025

Претходно, во 2016 година, тој бил член на Советот на гувернерот за развој на работната сила под тогашниот гувернер на Минесота, Марк Дејтон.

Во неговиот автомобил, тие пронашле список на други политичари што имал намера да ги убие.
Убиецот имал летоци во својот автомобил на кои пишувало „Не на кралевите“, што се однесува на планираните протести против администрацијата на Трамп во саботата, како и „манифест“ и список на имиња на други политичари, соопшти полицијата, која накратко го опколила вооружениот човек во домот на Хортман пред осомничениот да избега.

Осомничениот бил облечен како униформиран полицаец и управувал возило кое „изгледало точно како полициски теренец“. Бело опремено со светла, светла за итни случаи и изгледало точно како полициско возило“, изјави началникот на полицијата Марк Брули.

На прес-конференција, гувернерот Тим ​​Валц ја нарече смртта на Хортман и нејзиниот сопруг „политички атентат“.

Медиумите објавија дел од официјалната биографија на одомничениот  Венс Боелтер.

Тој  е извршен директор на групацијата „Ред Лајон“, со седиште во Демократска Република Конго. Тој е исто така извршен директор на „Преторијанска гарда секјурити сервисис“, со седиште во Минесота. Работел со полно работно време за некои од најголемите компании во неговата индустрија, како што се „Нестле“, „Дел Монте“, „Тесоро“, „Маратон Спидвеј“ и „7-Елевен“. Работел во одделенијата за операции, технички услуги, контрола на квалитет и континуирано подобрување.Боелтер има искуство во Источна Европа, Блискиот Исток и Африка. Моментално живее во Минесота со сопругата Џени и нивните деца.

ЗАСТРЕЛАНИ СЕНАТОР И ПРАТЕНИЧКА ВО САД Се трага по вооружен маж преправен во полицаец

The post 📷 ИДЕНТИФИКУВАН ОСОМНИЧЕНИОТ КОЈ ЗАСТРЕЛА ПРАТЕНИЧКА И СЕНАТОР ВО МИНЕСОТА Работел за гувернерот Тим Волц appeared first on plusinfo.mk.

Парламентарното мнозинство е стабилно без разлика дали некој ќе излезе или влезе заради превирањата во коалицијата Вреди, изјави претседателот на Собранието Африм Гаши.

Во интервју за Радио Слободна Европа тој вели дека парламентарните избори треба да се одржат во редовен термин, како и дека новиот закон за правична застапеност го очекува до крајот на месецот.

– Мислам дека нема потреба од никаква паника, мнозинството е стабилно, мислам дека треба да се продолжи понатаму да се работи без разлика дали некој ќе влезе, ќе излезе. Мислам, нема да има голема промена во бројот на пратениците. Мнозинството е многу стабилно, веќе околу две третини имаме. Од друга страна, локални избори се наближуваат, но мислам дека не треба да не фаќа така секогаш изборна треска и адреналин дека мора да правиме избори за се. Мора да ги сфатиме локалните избори по природата, какви се и тие во суштина. Се разговара за канализација, за водовод, за почисти патишта, осветлување и мислам дека не треба високата политика да ја вметнеме во делот на локалните избори, во изборите кои следуваат, овие редовни. Така да не би ги ставил во иста паралела, ова што е парламентарно мнозинство,мислам дека треба да продолжи до крајот на мандатот, да дадеме политичка стабилност на граѓаните, дека Собранието, владата, си течат со работа. Локални избори е друга тема – рече Гаши.

The post ПОЛИТИЧКА СТАБИЛНОСТ ДО КРАЈОТ НА МАНДАТОТ Гаши тврди дека владејачкото мнозинство е стабилно appeared first on plusinfo.mk.

Извинете, но аман веќе од доктори во политиката. Не знам што е нивниот проблем – не наоѓаат сатисфакција во професијата, здодевно им е, мислат дека подобро ја разбираат политиката од другите…? Па зошто тогаш учеле за лекари, ги терал некој насила? Или „професијата“ политичар им се гледа попрофитабилна? Ама ни за тоа не ги бива, никако. Тие како политичари не умееја соодветно да го средат ни својот ресор како министри за здравство, не пак сега ќе креираат глобални и локални политики. Ги имавме и на градоначалнички позиции, пратеници и советници…, сега двајца дури ни се и претседатели на партии. Во соседството (Србија) еден ендокринолог се амбицирал дури и премиер да биде – ќе го регулира нормалното одвивање на физиолошките процеси кај Србите. Господ да чува и да брани!

Но, очигледно, професијата лекар кај нас уште ужива респект кај народот, па партиите ги туркаат во првите борбени редови мислејќи дека некаков бенефит сепак ќе имаат. Ама видете ја ситуацијата во оној соцреалистички куќен совет што глуми партија. Катастрофа! Не е ништо подобро ниту кај актуелниот министер за здравство кој во слободно време глуми и воен стратег и дрвен адвокат на Косово, но не знае дека на Онкологија повторно нема лекови, уште не го прочитал извештајот за смртта на еден пациент на Кардиологија и слични будалаштини. Еден друг лекар нѐ „теши“ дека бројката на жртви од пожарот во Кочани можела да биде многу поголема доколку настраданите не беа испратени на лекување во странство каде што постои професионално знаење за третман на изгореници, но не кажува зошто ние немаме такви професионалци? Бидејќи сите сакаат да бидат политичари? И зошто воопшто луѓево вака се резилат?

Со децении ниту еден не кажа два збора за состојбите во здравството и неопходните реформи што ќе го кренат од клиничката смрт. Само пелтечат за работи што тотално не ги разбираат, особено кога станува збор за еу (малите букви се…), меѓународната политика и др. Пустиот Таравари запаметил од основно училиште дека Балканот е буре барут и сега само чека кога ќе експлодира!

Впрочем, и за жал, сѐ што допреа – упропастија, сѐ што кажуваа(т) мириса на неукост, неспособност, патетичен национализам, афераштво… Спуштајќи нѐ на нивното приземно рамниште нѐ убедуваа дека сме неспособни самите да се справиме со криминалот и корупцијата и да стасаме до правна држава, нѐ заплашуваа со трета светска војна и измислуваа(т) нови химни и грбови, очекуваат дури и целата држава да им ја среди онаа еу (малите букви се…) зашто тие не умеат самите ни во уво да си брцнат итн.!

Не велам дека немаат конкуренција во другите професии. Кога и оној Љубчо и Заев станаа премиери, а Пендаровски дури и претседател на држава, значи дека кај нас секој може да биде сѐ, а државата/системот е лабораторија во којашто се миксаат секакви „супстанци“ за, најчесто, празни глави. Па потоа (им) ги полнат со партиските глупости. И не мислам дека лекарите во политиката се најголемото зло, не. Неодамна, на пример, еден друг тип на „стручњак“ прогласи дека плурализмот, иако најмодерен политички систем на државно уредување, кај нас покажува негативни резултати, заклучувајќи дека „демократијата не е вистинско решение за секое општество“ (sic!). Но, за ова општество нема решение штом ни онолку лекари не можат да го оправат. Зошто? Затоа што прво мораат да се оправат себеси!

Меѓутоа, држави од профилот на Македонија, во вакви клучни мигови каквишто имавме последниве десетина-петнаесет години, не може, не смее да си дозволи да експериментира со секакви умислени политикантски глави чиишто штети потоа стануваат непоправливи. Впрочем, од сето она што го „измиксаа“ докторот кој глумеше министер за надворешни работи и пазарџијана, уште ни свири во ушите. Сѐ уште во јавноста одзвонуваат оние епохални измислици на дотичниот дека „Не можеме, тврдам не можеме да постигнеме европски стандард на владеење на право без процес на преговори и тие два процеса се меѓусебно поврзани“ (Османи), но и на неговиот колега по струка дека „вистинскиот напредок, вистинскиот прогрес, вистинските резултати, тоа што граѓаните сакаат да го видат, се темелат на зајакнување на правосудството, подигнување на стандардот, а со тоа и со сериозна борба со корупцијата во нашата земја, зајакнување на сегменти, како социјалата, образованието и здравството, впрочем тоа се барањата на граѓаните. А тоа може да се направи само исклучиво преку процесот на евроинтеграција“ (Филипче).

Се разбира, неспособниот секогаш бара спас од другиот, но тој тип на политикантско-дефетистички говор едновремено е и континуирано подмукло подметнување дека ние самите не сме способни за ништо, дека сите резултати во државата зависат од евроинтегративниот процес и нашето напредување во таа насока. Што пак, од своја страна, влече други аналогии и ја држи „жива“ тезата за уште едно предавство – она со Бугарите во Уставот! И за нив воопшто никаква улога не играат оние понижувачки гласови што на дневна основа доаѓаат од зад источната граница, а деновиве преповторувани по којзна кој пат со книгата на оној Димитров за македонскиот идентитет како дело на Белград и Москва или со последните изјави на бугарскиот министер за надворешни работи дека „Бугарија има многу јасно структурирана позиција по прашањето за проширувањето на ЕУ во земјите од Западен Балкан“, а во таа насока и дека е особено важно да се знае дека уставните измени и впишувањето на Бугарите во Уставот како државотворен народ не е единствениот услов!

Што така подготвено и онака баш словенечки зајадливо ни го повторува и „госпожа“ УДБА – пардон, „мадам“ Кос – од срцето на еу!

А нашава празноглава медицинско-политикантска фела упорно поддржуваше и поддржува такви сценарија! Но, можеби двајцана гастро-невро играорци имаат некаков нов „џокер“ во постигнувањето на „историска, социјална и политичка катарза“ како што посакува фамозниот б`лгарски ангел (малите букви се соодветни на неговиот научен морал!) и постигнување на долгоочекуваното „помирување“? Само не сакаат да ни ја кажат?

Но, што е уште понеразбирливо, како што б`лгарските „политики“ на Османи поминуваа, еднакво  мазно поминуваат во јавноста и овие смешни „светогледи“ на Филипче, небаре говорат за променливово време во април или за прогнозите за мај. Таквите континуирани и погубни за јавниот морал „политички“ изјави на двајцава со коишто сите сме прогласени за абдали, шутраци, неспособни неранимајковци зависни од европската „братска“ помош дури и елементарно да си ја организираме државата и да ја спасиме од такви празноглавци, не наидуваат на контра одговор. И не е важно што таквите ликови пелтечат за нешта што не ги разбираат, што нивните изјави се тотално неуки, антиисториски, антидемократски, неморални и политички навредливи, битно е што тоа не е спорно ни за нивните „партии“, уште помалку за медиумите, фактчекерите, вистиномерите… и целото тоа шуплоглаво братство.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Принцип на празна глава appeared first on plusinfo.mk.

Се разбира дека има причина за овој и ваков наслов, како и за овој текст. Зашто ние, едноставно, не умееме да се откачиме од минатото. И тоа она лошото, непријатното, некогаш и криминалното, додека она доброто, успешното, хуманото, веднаш го забораваме. Не знам каква е таа навика, или можеби болест, никој не се ни обидува да ја проучи. Уште помалку да ја лечи. Иако не е само наша. Балканска е.

Директна причина може да биде едно возило силеџиски паркирано на велосипедска патека цели четири часа. Ама не е, тоа може само да биде некаков лош, минорен повод, за еден исто така минорен лик кој од никаде, како фантом, повторно се појавува на овој простор. Неповикан, или можеби грешам? И како воопшто смее да се врати? Никој не објаснува. А никој и не се буни, што е уште поинтересно, особено не оние од ЗНМ и компанија. Молчат ко риби!

А причини, сепак, има многу повеќе, и полоши, а и поголеми. Се вртат низ секојдневиево цели три децении како фантоми кои не нè оставаат намира, се плеткаат во т.н. висока политика, залегнуваат на секакви функции без оглед на не баш светлото минато … Зошто, зарем ние самите ги повикуваме или некој ни ги наметнува? И заради што? Треба ли повторно нешто да одработат, и за кого?

И уште еднаш: не е тоа само наш рецепт. Погледнете ја Србија со оној Вучиќ, паднат како фантом, или како преместувач на гајби под командата на „војводата“ Шешељ, од времето на растурањето на Југославија. Или оној Борисов, на пример, со сето негово минато. Или грчкине „династии“ кои така фантомски се менуваат на власт. Зарем Балканот навистина не умее да излезе од фантомската приказна или некој упорно му ја држи главата во тој и таков историски песок? А во тој контекст, колку да не остане неспомнато односно да не им дадам повод на некои шутраци: до кога куќнион совет и нивните „пајтон партии“ ќе се занимаваат со онаа приказна за ВМРО-то (историско, обединето, раздвоено, михајловистичко или александрово …), коешто си има свое место во македонската историја но некој сака да го претстави (и) како злосторнички фантом? Не умееме ли да најдеме поблиски фантомски приказни што повеќе влијаат на совремието?

На пример, дали меѓу политичките фантоми во Македонија по онаа историска 1989 односно 1992 година спаѓаат и Глигоров, Андов, Керим, Тупурковски …, но и целата онаа папазјанија од генерации и генерации комунистички раководители на левото или десното (да простите) маде, а кои некој потоа ни ги смести и во новата држава? И како што, како експерти за – што? А зошто не и еден Крсте Црвенковски, на пример, но и некои други? Тие беа помалку вредни од овие? Вредни – за што?

И дали, на пример, еден Ѓинѓиќ беше „помалку вреден“ па заврши така како што заврши или тие што го турнаа во таа авантура немаа(т) појма за односите и „традициите“ на Балканот, особено во Србија? Зашто, не сакам да тврдам дека целата онаа композиција од фантоми – во којашто Ѓинѓик, дури несвесно, влета како некаков туѓ џокер – беше диригирана токму од оние кои де факто ја растурија екс-Југославија, а кои сега ги растураат односно (ре)конструираат и другите еу (малите букви се…) кандидати според некој свој терк? И кои се тие и каков им е кредибилитетот па нашиве фантоми „се лепат“ за нив? Или „се лепат“ на идејата за моќ, влијание, пари…?

Современи држави со сериозна демократска идеја и ориентација не смеат да се занимаваат со фантоми. Од минатото но и од сегашноста. Тоа се завршени приказни спремни за архивирање и проучување на историчарите, политиколозите – па и психијатрите, ако веќе сакате! – и сите други кои сакаат да се занимаваат со нив.

Има ли Европа вакви примери на фантоми? Нема, се разбира. Или се многу ретки, како овој Мерц.  Барем во тој поглед тие се далеку пред нас. Нив историјата – барем таквата – не ги интересира. Тие ги „етикетираат“ политичарите, или политикантите, тогаш кога е тоа потребно и – ги фрлаат на буништето на историјата. Тие понатаму стануваат некакви и нечии советници и „бизнисмени“, како оние смешковци од типот на Хан, Билд, Блер, Џонсон и коекакви други (да простите) западни бараби, шетаат низ регионов и пошироко смеејќи им се в лице на будалите кои ги канат. Како ние.

Или, ако баш сакате, колку политички фантоми од некогашната ДДР влегоа во власта во обединета Германија? Иако и во таа нова, обединета Германија, одвреме-навреме, се појавуваа фантоми. Како Јошка Фишер, на пример. Ама тоа се исклучоци што го потврдуваат правилото. А впрочем, и тие, како и нашиве, остануваа само бледи сенки.

Само кај нас, односно на Балканите, тие и таквите политички фантоми упорно и упорно се враќаат – или ги враќаат! – во политиката служејќи за некакви и нечии цели, но главно во разнебитувањето на сопствената држава. Се разбира, со амин на другите политички структури односно таканаречниот политички амбиент. И никој не ги чепка, никој не поставува прашања што тие ликови (повторно) бараат во политиката односно во власта, зарем им беше малку претходното… итн.

Од друга страна, некои од тие политички фантоми стануваат тоа во вистинската смисла на зборот односно (и) по нивниот политички но и животен крај. Како, на пример, Глигоров. Мигот кога неговото претседателско возило летна во воздух, тој стана двоен фантом. Зошто? Затоа што неговото нарачано убиство со одложено дејство понатаму никого не го интересираше. Како впрочем и убиството на Ѓинѓиќ (иако имаше „спектакуларно“ судење со бројни обвинети и казнети), како впрочем и со „несреќата“ на Јордан Мијалков и др. Тие, се разбира, продолжуваат да живеат во современата македонска историја, но нивниот животен и политички пат останува обвиткан и со фантомски превез на неразрешена мистерија. И тоа фантомско минато останува да живее со нас бидејќи не станува збор за „обични“ политичари туку за претседател на држава, министер за внатрешни работи итн.!

Се обидува ли „историјата“, или оние кои мислат дека ја креираат, да нѐ убеди дека нештата – особено оние важните – се случуваат непланирано, некоординирано, ненамерно…? И дека никој не ги „меша“ картите со предвидлив резултат освен, можеби, оној горе? Или ние навистина треба да мислиме дека и претседатели и министри на полиција гинат во несреќи, дека бивши високопозиционирани комунистички персони преку ноќ стануваат демократи и партиски лидери, дека бивши младински комунистички раководители со неприкосновена партиска кариера потоа и во новата држава стануваат водечки политичари? Толку ли сме „лесни“?

Иако, ако погледнете, ние и денес тоа го правиме: создаваме нови фантоми. Зашто, што станува оној Филипче ако не уште еден политички фантом после онакво министерување, а сега и со овој „избор“ за партиски „лидер“? Без противкандидат и со освоени 18.001?! Како што впрочем и на еден тотално непродуктивен фантом МПЦ му доверува да посредува помеѓу неа и Цариград! Па тој не умееше да посредува ни помеѓу своите неколку „јас“, не пак во ваков спор.

Па во тој контекст и мудрата изјава на Димитриевски дека дијалогот е добредојден, „посебно кога се во прашање државните интереси и кога има потреба од компромиси и постигнување консензус, но би било лошо да се воспостави пракса креаторот на проблемите да биде и составен дел на решенијата“.

Фантомите од минатото треба да се остават таму – во минатото!

The post Фантоми од минатото appeared first on plusinfo.mk.