И тие – оние остатоци од македонското срамно новинарство, бивши пратеници и пратенички, професори и претенденти на идни високи позиции и др. – тоа и го прават: си ги одработуваат наградите, минати и идни, „темелно“ и „чесно“ тресејќи такви глупости што просто вам ви е срам какви луѓе биле сметани за некаква интелектуална и политичка елита! Секогаш при рака им се истите пароли: дека „до Брисел води само еден пат на кој има строги правила“, дека Бугарија „како страна во спорот секогаш ќе има резерви“ по прашање на македонскиот идентитет и „за тоа и писмено го извести Брисел“ но шупелките не разбираат „зошто нас тоа не засега“ итн. Некои успеаја да стасаат дури и до „откровението“ за некаков „недовршен Македонец“ без Брисел односно дека нашиот идентитет се нормализира преку европскиот идентитет и еу како „правен факт“ (sic!).

 Ако ништо од тој вербален хаос не ја постигне целта,  е секогаш „Декларацијата за меѓународното признавање на Република Македонија како суверена и независна држава” од 1991 година во која, меѓу другото, ние сме изразиле силна и неотповиклива желба – дури и страст, јеботе! – за „евроатлантска интеграција и членство во ЕУ, после членството во НАТО“! И за нив тоа е неприкосновено слово, малтене во оптек уште од Александар или барем од Кирил и Методиј, и кој се сега овие варвари што го рушат тој вековен сон? А тој „сон“ низ децениите се претворил во хорор филм, во хаотична видео (и)сторија со навреди, пцовки и малоумни закани. За среќа сѐ уште нема пукање, но има плачење, тажаленки по прекинатиот сон, има страшни предвидувања за нашата поблиска и подалечна иднина…, цело едно сценарио – за среќа испишано од полуписмени интелигенти – коешто пледира барем за домашна ако не и за меѓународна награда. И има, како и секој хорор филм, амбиции да исплаши. За нешто поумно не ги бидува, се разбира.

Затоа, нормално, во сценариото, како што веќе реков, и понатаму грчевито се држат до историската 1991 година, кога ние, ете, изгледа сме се заколнале до гроба да бидеме заложници на онаа Европска заедница односно дека „де-факто и суштински, од самиот почеток државата се определува кон идно членство и припадност кон ЕУ и Европа“. Добро, ваквата глупост – онаа де со Европа – ајде и да им ја простиме зашто толку разбираат. Но, изразената волја за припадност кон еу (малите букви се…) е сепак – нешто друго. Зошто?

Па затоа што од таа „историска 1991“ до денес изминаа цели 35 години, светот, па и Европа, се тумбаше неколкупати, кај нас се случуваа и други хорор филмови според домашни и странски сценарија…, ама тупоглавциве не ја пуштаат онаа „историска 1991“ ни за жива глава. Се разбира, без неа и без (повторно историската) „Декларација…) тие во рацете немаат ништо. Односно имаат, ама не сакам да бидам непотребно безобразен!

Денес да кажете дека „Стратешките и државни и интереси се определени уште од независноста и тие се одраз на волјата на граѓаните, кои се носители на суверенитетот, до ден денес – евроатлантска интеграција и членство во ЕУ, после членството во НАТО“ и дека тоа ништо не може да го смени е – комплетна идиотштина! Може да го смени, се разбира, и го менува во континуитет она нешто што се вика време, историска реалност, секојдневие и нови историски услови и ситуации… А да се држите како „слеп за стап“ за зборовите напишани во дотичната Декларација (сега веќе само како музејски документ!) негирајќи сѐ што до денес се случуваше на тој македонски евроинтегративен пат и што македонските граѓани доживеаја и преживеаја во тие 35 години, значи да се биде комплетен идиот а не „недовршен Македонец“.

Не велам дека нема „недовршени“, напротив. Ги има, едно чудо, но тоа е друга тема.

Впрочем, ние некогаш се колневме во братството и единството, во СФРЈ, еден тогашен „министер“ не сакаше дури ни да разговара за независна Македонија…, ама ете се случија едно чудо трауматични настани, војни, колежи, крвави разделби… и од онаа СФРЈ не остана ни трага. Или слепциве кои денес онака закоравено се држат до некакви декларации и стратешки определби сакаа да се приклучиме кон онаа редуцирана Југославија за да се задржиме „по Потот“ што историски си го определивме, ама не смееја отворено да кажат? Но сега смеат?

Иако, навистина немам апсолутно ништо против луѓето, па и слепциве, јавно да си кажат што и како мислат, но зарем не им е барем малку срам? Барем малку? Каква еу, какви бакрачи? И каква по ѓаволите Европа?!

Реалноста за еу за нас денес е онаа и онаква бугарија (малите букви се…), а Европа – ќе ја пишувам уште малку со голема буква! – е „госпожа“ фон дер Лајен, Каја Калас, Марта Кос, Ма(с)крон… и др.! Новата историска ситуација што ја диктираат спомнативе не е ни некогашната ЕУ, ниту пак онаа Европа кон којашто (географски и духовно) припаѓа(в)ме. Но, да речеме дека тоа е моментна состојба. А сепак, кои се и какви се назнаките дека онаа атмосфера што таму владее бргу ќе се смени? Ги нема. Односно ги има, само изгледаат уште полошо. И повторно – како хорор сторија! Дури и да си дозволиме да заборавиме што сѐ видовме од таа еу и Европа, од тие историски „демократии“ кои со векови пљачкосуваа и вршеа геноцид низ светот, зарем навистина можеме – и мораме? – да преминеме преку сите навреди (на пр. титомајмуни, или северномакедонци!?), преку сите понижувања…?

И мора ли „недовршениот Македонец“ да се доврши како – бугарин?!