The post Ослободување на Скопје appeared first on plusinfo.mk.

Традиционално, Град Скопје ќе ја додели наградата „13 Ноември“ на физички и правни лица чија цел е промовирање на константните вредности во науката, уметноста, здравството, културата, образованието и спортот.

Премиерот Димитар Ковачевски упати честитка до граѓаните по повод 13 Ноември.

„Денеска, кога го одбележуваме 13 Ноември – Денот на ослободувањето на Скопје, се сеќаваме и го празнуваме херојството на борците, кои пред 79 години извојуваа победа и испишаа нова историја на ослободеното Скопје.

Вечна слава и длабока почит на нашите храбри борци, кои по цена на своите животи ја извојуваа слободата во која живееме денес, слободата на градот, кој денес е симбол на непокорот и заедништвото на нашите предци.

Заедништвото ги обединило нашите борци во напорите за ослободување на Скопје, заедништвото ќе ни помогне и во сите идни предизвици. Честит и вековит 13 Ноември – Денот на ослободувањето на Скопје!“, се вели во честитката на премиерот Ковачевски објавена на социјалната мрежа „Фејсбук“.

Како беше ослободено Скопје

На 13 ноември 1944 година, борците од 42. и 50. Народнослободителна дивизија на македонската војска и 16. Македонска бригада го ослободија Скопје од фашистичка окупација.

По неколкудневните тешки борби со припадниците на 22-та Гренадиска германска дивизија, составена од 47-от и 65-от полк и делови од 11-та воздухопловна десантна дивизија, како и со германската тврдинска бригада „Ангермилер“, која беше распоредена пред Качаничката Клисура, борците со победоносен марш влегоа во градот.

Битката за ослободување на Скопје, претставувала многу сложена операција, бидејќи за да биде успешна од голема важност биле успесите на партизанските бригади во битките во другите градови. Крајна цел била да се поврзат 50-та дивизија која била во реонот на Штип со 42та дивизија која била на Сува Гора, за да можат заедно да нападнат во Скопје. 50та дивизија незначително задоцнила (еден ден) на позицијата за нивно спојување, во реонот на Велес. Нивното доцнење се должело на силниот отпор кој го дале Германците во реонот на Штип, каде 5та бугарска дивизија воопшто не учествувала како што било договорено и планирано, туку пасивно ги запоседнале позициите кај Злетовска Река, без да учествуваат во битките за ослободување на Штип и реонот околу градот.

Со вакви предуслови, ослободувањето на Скопје останало да се изврши со пешадија и улични борби (без употреба на артилерија) кои зависеле исклучиво од храброста и моралот на македонските војници. Во борбите за Скопје заробени биле голем број Германци како и нивното вооружување (топови од разни калибри, митралези и најразновидна техника).

Поголемиот дел на германските сили биле распоредени на десниот брег на реката Вардар, а нивните помошни сили од спротивната страна во реонот на денешната населба Гази Баба и индустрискиот дел на градот во тоа време. Сите објекти во кои биле позиционирани германските сили биле опколени со бодликави жици, била поставена кружна одбрана и минирани пристапи до самите објекти.

Германците ги имале минирано сите значајни објекти како што биле: зградата на Железничката станица, Кранговата палата, палата Бановина (зградата на Претседателството), дирекцијата на полицијата, Народната банка, домот на армијата, учителската школа и неколку други згради крај кејот на Вардар, вклучувајќи ги и сите мостови во градот. Германците имале поставено и надворешна одбранбена зона на линијата Горно Лисиче-Кисела Вода-гребенот на Карлијак, како и во населбата Ѓорче Петров (тогашно Ханриево).

Утрото на 12 ноември почнале првите борби во самиот град на неговата јужна страна. Овие напади ги извршила 42та дивизија, додека паралелно со неа од правецот на Кисела Вода со силен напад, влегла Третата македонска ударна бригада, заземајќи стратешки згради и потиснувајќи ги Германците кои се прегрупирале во веќе запоседнати згради во центарот на градот. Истиот ден (12 ноември, македонските броци – биле стигнати до самите згради, крај кејот на Вардар.

Делови од Дванаесеттата и Третата македонска ударна бригада ја блокирале железничката станица и почнале борба за самата зграда, како и за Кранговата палата (која се наоѓала во нејзина близина). Главницата на Дванаесеттата македонска ударна бригада ги нападнала зградите на Учителската школа и Поштата. Дел од Дванаесеттата бригада се упатил кон денешната населба Ѓорче Петров.

Во овие улични борби значајна улога одиграла скопската младина која веднаш странично ги нападнала сите утврдени германски позиции и ги водела македонските борци до сите за нив добро познати германски упоришта низ градот. 50та дивизија и осмата бригада со извесно задоцнување претпладне на 12 ноември почнале напад на германската одбрана во источниот дел од градот (реонот на Гази Баба и индустриската зона)

Паралелно со нив во текот на 11 и 12 ноември Шеснаесеттата македoнска ударна бригада, ги нападнала албанските балистички групи на Скопска Црна Гора, а во попладневните часови веќе ги напаѓале касарните во кои биле сместени германските војски. Германските сили кои биле стационирани во северниот и во северно-источниот дел на градот успеале да се извлечат од градот и да се упатат кон Качаничката Клисура. Најсилни упоришта на Германците останале Учителската школа и Поштата кои доцна во ноќта на 13 ноември биле заземени од на македонските борци. Во учителската школа биле заробени 86 германски војници. Целата ноќ од 13 кон 14 ноември како и целиот 14 ноември вршени се чистки на целиот терен од преостанати германски единици.

Битката за Скопје била извршена со голем успех бидејќи биле спасени сите мостови во градот и зградите кои биле минирани. Германските единици успеале да ги срушат железничките мостови во Скопје и во Ханриево (денешна населба Ѓорче Петров), едно крило од зградата на Железничката станица, а нешто подоцна од непронајдена мина била оштетена и зградата на Народната банка.

The post СКОПЈЕ ДЕНЕСКА СЛАВИ 79 ГОДИНИ ОД ОСЛОБОДУВАЊЕТО Како беше ослободен главниот град на Македонија од фашистите appeared first on plusinfo.mk.

„Ваквиот чин е возвишување на идејата за голема Албанија и значи рехабилитација на нацифашизмот во Македонија. Ова е само еден чекор од серијата каде се „оживуваат” нацистичките албански колаборатори кои се бореа за голема Албанија, колејќи ги слободоумните Македонци, на сметка на територијата на Република Македонија.

Ваквиот чин на албанската политичка партија ДУИ во Република Македонија, е уште една потврда дека тие се изворот на меѓуетничка нетрпеливост и се „генератори” за продлабочување на јазот помеѓу заедниците во Македонија, но и сериозна закана за мирот и стабилноста на нашата земја“ – се вели во соопштението на здружението НовАсном.

Какво е ова премолчување?

Здружението ги повикува другите политички фактори во земјата, најголемите партии СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ, како и меѓународните партнери, САД, мисијата на ЕУ и останатите, да реагираат на оваа глорификација на нацифашизмот во Македонија.

Завчера во Чаир на прес-конференција беше соопштено дека една улица во оваа општина е именувана според Сул Хотла, командант на Бали Комбетар во кумановскиот регион и еден од водачите на оружената борба за создавање Велика Албанија во периодот од 1941 до 1947 година.

– Ова е само едно од 66-те именувања на улици, за кои општина Чаир донесе одлука. Оваа светла историја на ставање имиња на албански национални дејци и албански национални настани на улиците на Чаир ја започна претседателот на Старо Скопје Изет Меџити. Како негов наследник јас ја продолжив таа светла историја – рече Висар Ганиу, претседателот на општина Чаир и еден од челниците на „Огнената група“, како фракција од ДУИ.

Кој е всушност Сул Хотла?

Сул Хотла, со вистинско име Сулејман Асип Сулејмани, од селото Отља, Липковско, во обемната статија на Википедија на албански и на англиски јазик е опишан како „албански бунтовник, воен лидер на Бали Комбтар, предводник на Карадачко-голачкото востание против југословенските и бугарските партизани во кумановско-карадачкиот регион“.

За него се вели уште дека бил член на ВМРО од 1916 година и дека како член на четата на војводата Крастјо Лазаров, во текот на Првата светска војна се борел против српските четнички формации, во одбрана на албанската популација.

По завршувањето на Првата светска војна, кога Македонија доаѓа во состав на Кралството СХС, во 1922 година Хотла повторно станал качак (одметник) околу половина година во Карадачкиот регион, додека не бил фатен од властите и затворен во Куманово. По излегувањето од затвор во 1927 година, бил избран за градоначалник на општина Матејче, во која спаѓаат повеќето села на кумановскиот Карадачки регион. На оваа функција останал до германската окупација на Југославија во април 1941 година.

Верен соработник на фашистичка Бугарија

За време на бугарската окупација во Македонија, во текот на Втората светска војна, бугарските власти го поставиле Сул Хотла за началник на полицискиот оддел во Матејче. Повторно, под водство на Крастјо Лазаров, Хотла со други доброволци од Карадак, им помагал на Бугарите во борбата против партизаните во областа. Сул Хотла заедно со Мула Дула од Отља одржувал односи со други балистички водачи во Карадак, Косово и Албанија, како што се Џем Гостивари, Мефаил Зајази, мула Идриз Гњилани. Во 1944 година се вклучил во Карадачко-Голачкото востание на Мула Идриз Гњилани. Тесно соработувал и со воените сили на Втората призренска лига, предводени од Џафер Дева.

Силен сојузник на Германците во „одбраната“ на Скопје од партизаните

По повлекувањето на бугарските единици од Вардарска Македонија на 7 септември 1944 година, Хотла ја презел контролата над поголемиот дел од Карадак, го подигнал албанското знаме и го прогласил за слободна зона. Во Шар се одржала голема средба на албански националистички лидери, на која Џем Гостивари бил избран за командант на силите на Бали Комбат во Шар, додека Хотла бил назначен за командант на бали Комбтар во Карадак.

За време на операциите за ослободување на Скопје, единиците на Хотла, кои броеле 3.600 војници, учестуваале на страната на германките окупатори. Од септември до средината на ноември, тие успеале да ги одбијат сите воени напади на 16-та и 17-та бригада на Кумановската партизанска дивизија. Во втората половина на ноември и декември 1944 година, партизанските единици успеале да ги потиснат балистичките сили од Карадак. Сул Хотла бил заробен од југословенската тајна служба ОЗНА додека се обидувал да побегне во Грција. Бил погубен на 11 октомври 1947 година, а сите негови имоти биле конфискувани.

The post ВЕРЕН СОРАБОТНИК НА БУГАРСКИТЕ И ГЕРМАНСКИТЕ ФАШИСТИ Кој е Сул Хотла, албанскиот борец кој доби улица во Чаир appeared first on plusinfo.mk.

„Да повториме, ВМРО-Народна партија зборува за конкретен ден, 13 ноември 1944 година во кој според сите светски извори вклучително во најново време и српските, бугарската армија после превратот на 9 септември 1944 година и формирањето на татковинскиот фронт земала учество во ослободувањето на Македонија, Косово и Србија од германските фашисти и на крајот во најактивната битка, битката на Сремскиот фронт. На тој пат има ослободено повеќе градови во источна Македонија, водела голема битка кај Страцин против германските фашистички сили и учествувала во ослободувањето на Скопје, а понатаму кон Косово и Србија.

ВМРО-ДПМНЕ го поставува прашањето на СДСМ што таа мисли за тој наш став, а со тоа ВМРО-ДПМНЕ пак потврдува дека сè уште живее во идеолошките матрици на комунизмот и треба да го постави прашањето што мисли светската историска наука, а не нивните индоктринирани умови.

Конечно, во нашето прво соопштение имаше и една друга провокација до ВМРО-ДПМНЕ, а и до другите сили кои учествуваат во антибугарската хистерија, јасно и гласно да ни кажат кои беа фашистите во Скопје на 13 ноември 1944 година“ – се вели во соопштението на ВМРО-НП.

The post БУГАРИТЕ ИЗВОЈУВАА ГОЛЕМА БИТКА ПРОТИВ ГЕРМАНЦИТЕ КАЈ СТРАЦИН Важно е што вели за тоа историската наука, а не СДСМ, вели ВМРО-НП appeared first on plusinfo.mk.

ВМРО – Народна е предводена од Љубчо Георгиевски, основач на ВМРО-ДПМНЕ, кој се залага во Уставот веднаш да бидат вметнати Бугарите без никакви предуслови.

Во честитката на оваа партија се вели: „ВМРО-Народна партија се приклучува кон честитките по повод 13 Ноември – Денот на ослободувањето на Скопје. На тој ден македонските партизани со помош на првата бугарска армија во тешка борба ги разбија германските и албанските фашисти кои во тој момент го држеле градот под контрола“.

Според историските факти и сведоштва, бугарските воени сили, кои во овој период, после капитулацијата на фашистичка Бугарија, се „прекомандувани“ во антифашистичката коалиција, не учествувале во ослободувањето на главниот град на Македонија.

За да се оствари успех во битката за ослободување на Скопје, било планирано прво да се ослободи Штип,. Во ослободувањето на овој град требало да учествува и Петтата бугарска дивизија. Но, бугарските трупи  воопшто не учествувале во битките за ослободување на градот, како што било договорено и планирано, туку пасивно ги запоседнале позициите кај Злетовска Река. Поради нивната пасивност, македонската 50. дивизија, која била во реонот на Штип, задоцнила еден ден во операциите за ослободување на Скопје.

Борбите за ослободување на Скопје се водени од утрото на 12 ноември до 14 ноември. Како што забележал генералот Михајло Апостолски, само пет дена по битката за Скопје, некои бугарски историчари се потрудиле да ја извртат историјата, обидувајќи се да наметнат бугарски заслуги за ослободување на градот Скопје. Радио Софија секојдневно ширела дезинформации низ бугарските медиуми како нивните војски играат ослободителна улога во Македонија.

Ова со гнев го увидел генералот Апостолски, кој тогаш издал наредба, со која им забранил на бугарските војници да влезат во Скопје, а не пак да парадираат. На оние кои сепак се појавиле откако битките завршиле, им било дозволено да се одморат во касарните и да се вратат назад во Бугарија, без никакво право да парадираат на улиците на ослободениот град.

Повеќе детаљи за ова:

ГЕНЕРАЛОТ АПОСТОЛСКИ НЕ ИМ ДОЗВОЛИЛ НА БУГАРИТЕ ДА ПАРАДИРААТ ВО СКОПЈЕ Не помогнале во ослободувањето, а сакале да дефилираат како победници

The post НИ ДЕН БЕЗ СКАНДАЛ Коалицискиот партнер Љубчо ги прогласи Бугарите за ослободители на Скопје, СДСМ молчи наудрено appeared first on plusinfo.mk.

Со вакви предуслови, ослободувањето на Скопје останало да се изврши со пешадија и улични борби (без употреба на артилерија) кои зависеле исклучиво од храброста и моралот на македонските војници. Во борбите за Скопје заробени биле голем број Германци како и нивното вооружување (топови од разни калибри, митралези и најразновидна техника).

Германците ги минирале сите значајни објекти и мостови во Скопје

Во Качаничката Клисура дејствувала Шеснаесеттата македонска ударна бригада која секојдневно била во судир со балистите и Германците (бригадата Angel miller) на комуникацијата Скопје – Качаник.

Скопје главно било окупирано од 22та пешадиска дивизија со 47от и 65от германски полк, некои делови од 11та воздухопловна полска дивизија, како и помали единици и борци од армиската група Е. Поголемиот дел на германските сили биле распоредени на десниот брег на реката Вардар, а нивните помошни сили од спротивната страна во реонот на денешната населба Гази Баба и индустрискиот дел на градот во тоа време. Сите објекти во кои биле позиционирани германските сили биле опколени со бодликави жици, била поставена кружна одбрана и минирани пристапи до самите објекти.

Германците ги имале минирано сите значајни објекти како што биле: зградата на Железничката станица, Кранговата палата, палата Бановина (зградата на Претседателството), дирекцијата на полицијата, Народната банка, домот на армијата, учителската школа и неколку други згради крај кејот на Вардар, вклучувајќи ги и сите мостови во градот. Германците имале поставено и надворешна одбранбена зона на линијата Горно Лисиче-Кисела Вода-гребенот на Карлијак, како и во населбата Ѓорче Петров.

Планот бил да се направи обрач околу Германците

41та дивизија добила задача да го обезбедува реонот Градско-Криволак-Кавадарци-Плетвар, а со тоа да ја штити заднината по долината на Вардар и дејствувањето на 49та дивизија во правец на Битола, како и операциите на 42та и 50та дивизија во нивните битки за ослободување на Скопје.

Планот бил да се спојат 42та со 50та дивизија и заедно да нападнат на Скопје. За таа цел морале да бидат најпрво ослободени Штип и Велес. Планот бил 42та дивизија со две бригади (третата и дванаесеттата македонска ударна бригада) да напаѓа од југ преку Карлијак, дел од нив да нападнат во Ѓорче Петров и по секоја цена да ги заземат мостовите и да се онеспособи непријателот да ги уништи.

50та дивизија и 8та бригада од 42та дивизија требало да нападнат по левиот брег по долината на Вардар, во источниот дел на Скопје, за подоцна во содејство со Шеснаесеттата македонска ударна бригада да го заземат северниот дел на градот. Планот бил да се создаде обрач околу градот и би се дејствувало кон спасување на веќе минираните мостови во самиот град.

Во крајната етапа, планот бил сите ударни младински групи кои биле организирани во самиот град, веднаш да почнат улични борби против непријателот и да се помогне во лоцирање и водење на партизаните кои би навлегле во градот. Бидејќи артилериското одделение на 42та дивизија останало на реонот на Велес, морало да се изврши силен изненадувачки напад на сите окупаторски позиции во градот со пешадиски структури.

Бугарската дивизија била целосна пасивна и добила наредба да се врати во Бугарија

Прогласот со кој се објавува дека Скопје е ослободено од страна на 42 македонска дивизија и македонските единици.

42та дивизија направила марш до селото Количани (јужно од Скопје), каде што стигнала истата вечер. 50та дивизија и 8та бригада на 42та дивизија направиле краток продор кон Скопје, со цел да се притиснат Германските позиции кон Катланово. За време на акцијата за ослободување на Штип, 5та бугарска дивизија  тоела наполно пасивна, одморајќи се кај Злетовска Река, а дури откако бил ослободен градот Велес тргнала на пат кон Скопје и ноќта помеѓу 13 и 14 ноември со наредба од Главниот штаб, им било наредено да си се вратат назад за Бугарија, уште пред да стигне целата дивизија во Катланово.

Извештајот издаден од Штабот на брегалничко-струмичкиот корпус од 24 октомври ја потврдува неактивноста на бугарската армија и во кочанскиот крај:

„Бугарските сили се целосно неактивни во кочанскиот сектор. Германците се на линијата Тракањe-Теранци. Бугарите и тука се неактивни. Тие не го извршуваат договорениот план за заедничко дејствување, затоа доцнат во борбата или воопшто не ни учествуваат.“

Од кумановскиот терен, повторно поради нерешителност на бугарската армија, која не го затворила обрачот околу градот како што им било наредено, голем дел од германските сили ноќта помеѓу 10 и 11 ноември се префрлиле во правец на Скопје.

42та дивизија се приближила кон Карлијак и почнала со напади на надворешната германска одбрана на Скопје. Третата македонска ударна бригада со главните сили напаѓала преку селото Сопиште на Кисела Вода, а другиот баталјон во реонот на Горно Лисиче. Дванаесеттата бригада со главните сили напаѓала на Крстовар, еден баталјон напаѓал на Бел Камен и со тоа до доцна вечерта македонските партизани успеале да завладеат целата линија Горно Лисиче-Кисела Вода-Крстовар-Бел Камен.

50та дивизија и 8та бригада на 42та дивизија, истиот ден извршиле напад на реката Пчиња, го зазеле Катланово, каде Германците успеале да го срушат мостот на реката. Македонските партизани до ноќта пробиле до селата Петровец – Катланово, спремни да го продолжат ослободителниот марш кон градот Скопје.

Скопје било ослободено за два дена

Утрото на 12 ноември почнале првите борби во самиот град на неговата јужна страна. Овие напади ги извршила 42та дивизија, додека паралелно со неа од правецот на Кисела Вода со силен напад, влегла Третата македонска ударна бригада, заземајќи стратешки згради и потиснувајќи ги Германците кои се прегрупирале во веќе запоседнати згради во центарот на градот. Истиот ден (12 ноември, македонските броци – биле стигнати до самите згради, крај кејот на Вардар.

Делови од Дванаесеттата и Третата македонска ударна бригада ја блокирале железничката станица и почнале борба за самата зграда, како и за Кранговата палата (која се наоѓала во нејзина близина). Главницата на Дванаесеттата македонска ударна бригада ги нападнала зградите на Учителската школа и Поштата. Дел од Дванаесеттата бригада се упатил кон денешната населба Ѓорче Петров (тогашно Ханриево).

Прогласот за ослободувањето на Скопје 

Во овие улични борби значајна улога одиграла скопската младина која веднаш странично ги нападнала сите утврдени германски позиции и ги водела македонските борци до сите за нив добро познати германски упоришта низ градот. 50та дивизија и осмата бригада со извесно задоцнување претпладне на 12 ноември почнале напад на германската одбрана во источниот дел од градот (реонот на Гази Баба и индустриската зона)

Паралелно со нив во текот на 11 и 12 ноември Шеснаесеттата македoнска ударна бригада, ги нападнала албанските балистички групи на Скопска Црна Гора, а во попладневните часови веќе ги напаѓале касарните во кои биле сместени германските војски. Германските сили кои биле стационирани во северниот и во северно-источниот дел на градот успеале да се извлечат од градот и да се упатат кон Качаничката Клисура. Најсилни упоришта на Германците останале Учителската школа и Поштата кои доцна во ноќта на 13 ноември биле заземени од на македонските борци. Во учителската школа биле заробени 86 германски војници. Целата ноќ од 13 кон 14 ноември како и целиот 14 ноември вршени се чистки на целиот терен од преостанати германски единици.

Битката за Скопје била извршена со голем успех бидејќи биле спасени сите мостови во градот и зградите кои биле минирани. Германските единици успеале да ги срушат железничките мостови во Скопје и во Ханриево (денешна населба Ѓорче Петров), едно крило од зградата на Железничката станица, а нешто подоцна од непронајдена мина била оштетена и зградата на Народната банка.

Битката за хидроцентралата Матка

Еден баталјон од Дванаесеттата македонска ударна бригада по заземањето на Бел Камен, продолжил да води жестоки битки во реонот на селото Матка, каде германските инженерски единици имале план да ја минираат и разурнат браната Матка. Со огромна пожртвуваност на оваа бригада потпомогнати од месното население успеале да ги разбијат албанските балисти и Германци, а со тоа ја обезбедиле ХЕ „Матка“, како и градот Скопје.

Во овие борби кај ХЕ „Матка“ загинале: Никола Георгиевски, Никола Јаневски, Драгољуб Анчевски, Драган Јакимовски, Николо Маладини, Иван Колосенко, Бранко Тодоровски, Александар Спасовски, Александар Костадиновски, Илјаз Салиев и Васил Калановски. Во нивна чест е изграден споменик кој се посетува на 9 мај Денот на победата над фашизмот.

На овој ден покрај македонската делегација, свежо цвеќе положува и руска делегација, оддавајќи почит кон македонските борци, но и кон нивниот сограѓанин Иван Колосенко кој загинал во тие битки.

Жестоки судири имало и на 14 ноември

Откако Скопје било заземено од македонските партизани, утрото на 14 ноември продолжени се чистките на непријателот. 42та дивизија на Шеснаесеттата македонска ударна бригада се дала во потера кон последните германски сили кои се повлекувале во правецот Скопје-Качаник, а друга бригада по долината на Вардар кон Хромовите рудници на Радуша.

Додека 50та дивизија ги гонела кон правецот Скопје-Групчин-Тетово. Најжестоки судири на 14 ноември се одиграле на линијата на селата Орман, Ново Село, Оризари, Глумово и Матка. На овие позиции албанските балисти заедно со германците извршиле неколку против-напади. Македонската војска успеала да ги издржи сите нивни напади и да продолжи да ги протерува во правците кон Качаник и Тетово.

Осум жени меѓу загинатите борци

Во борбите за Скопје загинале 426 борци. Од нив 8 се жени. а 418 се мажи. Бројот на цивилните жртви не е претставен во оваа бројка.

Се смета дека последните стрелани скопјани се деветтемина стрелани во близина на Камениот мост од страна на германскиот окупатор: Драган Јакимов, Дончо Андонов, Јордан Јакимов, Перо Јовановиќ, Пантелеј Давчев, Перо Червеников, Светислав Ѓуриќ, Фоки Владимиров и Христо Kараџа. Во нивна чест е подигнат и споменик во близина на Камениот мост во Скопје.

Бугарски искривувања на историјата

Како што забележал генералот Апостолски, само 5 дена после битката за Скопје, одредени бугарски историчари пробале да ја извртат историјата, пробувајќи да вметнат бугарски заслуги за ослободување на градот Скопје, за кој генералот Апостолски, како и многу други преживеани борци потврдуваат дека бугарски војници не само што не учествувале во битките за ослободување за Скопје, туку не биле вклучени во ниту еден од направените воени планови.

Радио Софија, секојдневно ширела дезинформации низ бугарските медиуми како нивните војски играат ослободителна улога во Македонија. Ова со гнев го увидел генералот Апостолски, кој тогаш издал наредба, со која им се забранило воопшто да влезат во Скопје, а не пак да парадираат. На оние кои се појавиле откако битките завршиле им било дозволено од генералот Апостолски да се одморат во касарните и да се вратат назад во Бугарија, без никакво право да парадираат на улиците на слободниот град Скопје.

„Набргу по нивното заминување, кај мене дојде еден командант на полк и ми рече дека сакале да одржат парада во Скопје. Во меѓувреме, влегле и некои единици во индустрискиот дел на градот. Ваквото барање и доаѓањето на некои нивни единици во градот, кај мене предизвикаа голем револт и лутина. Веднаш им реков дека нема да можат да одржат никаква парада во Скопје, зашто парада одржува само оној што се борел за Скопје, а тие пушка не пукнале за неговото ослободување. Им наредив веднаш да го напуштат градот“, сведочи генералот Михајло Апостолски.

Ако им се дозволела парадата, денес ќе имавме поголеми проблеми

Борецот Трајко Стаматовски, исто така, потврдил дека ослободувањето на Скопје е дело на македонските борци и партизани. Потегот на генералот Апостолски да не им се дозволи парадирање на бугарската армија (бидејќи не учествувале во битките за слобода на Скопје), според него одиграл важна улога и за денешно време.

Изненаден од тоа што Бугарија и во модерно време пробува да ја извртува и манипулира историјата за овој настан, тој сметал дека ако тогаш им се дозволело да парадираат, дека денес Македонија ќе имала многу поголеми проблеми, објаснувајќи се со бугарската историографија.

The post ГЕНЕРАЛОТ АПОСТОЛСКИ НЕ ИМ ДОЗВОЛИЛ НА БУГАРИТЕ ДА ПАРАДИРААТ ВО СКОПЈЕ Не помогнале во ослободувањето, а сакале да дефилираат како победници appeared first on plusinfo.mk.

Во воениот период како дете живее и во Скопје, во куќа на булеварот Свети Климент Охридски број 9, лево од комплексот на Владата. Во оваа куќа Јовановиќ ги сместува ликовите и настаните во драмата „Ослободувањето на Скопје“ напишана во 1976/77.

Македонската прва изведба на „Ослободувањето на Скопје“ беше во 1978 во скопскиот Драмски театар, во режија на Слободан Унковски. Претставата ја освојува публиката, критиката и театарските фестивали, и доби бројни награди.

Во 2016 „Ослободувањето на Скопје“ доби и филмска верзија, во режија на Данило и Раде Шербеџија.

Во 2007 Град Скопје го награди Јовановиќ со наградата „13 Ноември“.

The post Почина Душан Јовановиќ, легендарниот автор на „Ослободувањето на Скопје“ appeared first on plusinfo.mk.