Италија не смее да се плаши од вистината за егзодусот на Италијанците од Далмација, Истра и Јулиска Краина порача денеска италијанската премиерка Џорџа Мелони и претседателот Серџо Матареала на комеморација за жртвите.

Според италијанската верзија, овие луѓе биле убиени или протерани од југословенските партизани под водство на Јосип Броз Тито за време и веднаш по Втората светска војна, објави АНСА.

Италија го одбележа Денот на сеќавање на жртвите од Фоибите и егзодусот од териториите на некогашна Југославија. Комеморации се одржаа низ целата земја, а централната церемонија беше во Долниот дом на парламентот во Рим.

„Денес е Ден на сеќавањето. Тоа е болна страница од нашата историја, со децении жртва на заговор на молчење, заборав и рамнодушност“, напиша Мелони на платформата Икс.

Италија го отвори прашањето во 2004 година

Таа нагласи дека стотици илјади Италијанци напуштиле сè за да не се откажат од сопствениот идентитет и дека нацијата не смее да се плаши од вистината.

„Сеќавањето не е горчина, туку правда“, порача премиерката, додавајќи дека колективното паметење ја зајакнува националната заедница и го отвора патот за идните генерации.

Италија почна официјално да го одбележува Денот на сеќавањето дури во 2004 година, по децении во кои темата беше туркана на маргините од јавниот дискурс, најчесто под изговор на антифашистичката традиција.

Фоибите како отворена историска рана

Фоибите, карстни јами на подрачјето на Истра и североисточна Италија, се места на масовно страдање на цивилни и воени жртви од крајот на војната. Италијански извори наведуваат дека југословенските комунисти, кои го окупирале Истарскиот полуостров во последните две години од конфликтот, мачеле или убиле до 15.000 Италијанци. Точниот број останува непознат, делумно поради уништени локални архиви.

Хрватски и словенечки извори нудат пониски проценки, од неколку стотици до околу 5.000 жртви, што ја прави темата една од најконтроверзните точки во регионалната историографија.

The post ИТАЛИЈА СЕ СЕЌАВА НА БОЛНАТА ИСТОРИЈА СО ТИТО Мелони на комеморација на егзодусот од Истра, Далмација и Јулиска Краина appeared first on plusinfo.mk.

Јошка Броз, внук на Јосип Броз Тито и член на Главниот одбор на Социјалистичката партија на Србија, почина на 78-годишна возраст.

Кој беше Јошка Броз?

Роден е на 6 декември 1947 година во Белград. Именуван е по неговиот дедо Јосип, но е општо познат по прекарот Јошка.

Имал три години кога неговите родители, Жарко Броз и Тамара Вегер, се развеле, па се преселил со својата помлада сестра Златица да живее со својот дедо, Јосип Броз Тито и неговата сопруга Јованка. По основното училиште, прво се запишал во средно училиште, но го повторил првото одделение. Потоа се преселил во инженерското училиште, а на крајот отишол во шумарското училиште во Краљево. Дипломирал на Шумарскиот факултет во Белград.

Некое време работел како шумар и металоделец, а подоцна бил ловџиски придружник на Тито и надзорник на неговите ловишта. Како милиционер во Антисаботажниот вод, тој се грижел за безбедноста на својот дедо сè до неговата смрт на 4 мај 1980 година. Ја продолжил својата деловна кариера како угостител во Белград, каде што ги водел ресторанот „Чубурска липа“ и ресторанот „Тито“.

Се женел четири пати и има синови Небојша и Виктор и ќерка Тамара. Има и внуци Лазар, Лука и Филип.

Јошка Броз бeше пратеник во Парламентот. Беше претседател на Комунистичката партија, а до неговата смрт беше претседател на здружението на граѓани „Јосип Броз Тито“, кое го основал во 2005 година.

The post ПОЧИНА ВНУКОТ НА ЈОСИП БРОЗ ТИТО Јошка бил задолжен за безбедноста на својот дедо appeared first on plusinfo.mk.

Гол маж прошета пред скопската гимназија „Јосип Броз Тито“ во строгиот центар на градот, предизвикувајќи шок и вознемиреност кај присутните, пренесува порталот Република.

Настанот се случил во близина на училиштето, во период кога во околината имало поголем број средношколци и граѓани. Очевидци велат дека сцената била вознемирувачка и дека не знаеле дали станува збор за лице во психичка криза или провокација.

Од Министерството за внатрешни работи информираат дека полициски службеници веднаш излегле на терен, реагирале брзо и лицето било приведено и спроведено во полициската станица Центар.

Во моментов полицијата работи на утврдување на идентитетот, како и на причините за ваквото однесување.

The post 📷 ГОЛ МАЖ ШЕТАШЕ ВО ЦЕНТАРОТ НА СКОПЈЕ Средношколци сведоци на несекојдневна сцена пред гимназија „Јосип Броз“ appeared first on plusinfo.mk.

Но, од кој агол и да ја завртите таа „македонска приказна“, просто е неверојатно како (да простите) една педа земја но со импресивно име и минато, со векови – а особено последниве три децении! – разбранува речиси половина свет со своето постоење, со историјата, јазикот, културата…, дури и со самото име! Коешто е со векови сепак резервирано, нели, но и проскрибирано од 1992 година наваму. И како раска во окото или камен во „Вутон“ чевелот, таа Македонија односно баш тоа „македонско прашање“ ги тормози сите во регионот, Европа, но и преку океаните – секаде кадешто живеат Македонци. Самото спомнување на „грешното“ историско име коешто потенцијалните претенденти на истото и нивните белосветски ментори не можеле да го присвојат зашто веќе имале свои „ги јаде“ до избезуменост, до полудување, а ги распаметува и самата помисла дека некој друг и понатаму ќе го носи, на еден или на друг начин – со додавка, придавка, референца и секаква друга нецивилизирана пакостна измислица! Не пак фактот дека и понатаму постои суверена држава и народ со тоа име како современа историска реалност.

Но тоа не е само актуелна болка, жар што пече само последниве три децении. Тоа „прашање“ ги пржело и претходно, особено во времето на некогашната Југославија, кога Македонија добила статус на федерална држава, но, како што неколкупати сум спомнал, не смееле да писнат. Барем овие најгласниве, во регионов, но и пошироко. Зошто? Затоа што Јосип Броз уживаше огромен меѓународен углед, а југословенската армија ја сметаа меѓу најсилните во Европа. И имаше околу 20 милиони население, што во тоа време, споредено со соседите, беше сериозна сила. Ќе ги згазеше дур трепнат!

По сломот на таа Југославија, соседите, како и секој друг силеџија, можеа да „се силат“ на бројно помалата и (особено) воено послабата „нова“ држава. Особено што таа не се здоби со авторитативно меѓународно менторство благодарение на големите македонски политиканти од тие години – меѓу нив и еден од „важните“ претставници на оваа денешна неспособна „пајтон интелигенција“ – за кои политиката беше провинциска партија „џандар збира“ во некоја скопска биртија. А тука не го одминувам и Глигоров, разбира се, па Трајковски (кој стана претседател на држава со една разумна реченица!) итн.

Денес, ситуацијата е таква каква што е, незнаењето и неспособноста дојдоа на наплата и сметката мора да се подмири. Не заради она глупаво pacta sunt survanda туку заради фактот што историските грешки од таков формат мораат да се надоместат на еден или на друг начин, па затоа ние, ни криви ни должни, ги плаќаме денес на овој начин, а многу веројатно е дека ќе ги плаќаат и нашите деца и внуци. Дали и нивните деца, и како – останува да се види. Оптимистот би рекол „не дај боже“, но песимистот би укажал дека денешната политичка констелација кај нас и во Европа, со онаа и онаква полуинтелигентна еу (малите букви се…) и обновената – сега повеќепартитна – „студена војна“, не нуди многу подобри перспективи! Згора на тоа, поновата историска јамка околу вратот, онаа од последниве неколку години чијшто јазол самите си го врзавме, се повеќе се затега.

Она што е можеби најпоразително денес е фактот што тој јазол го затегнуваат сили и однадвор и одвнатре. Внатрешните, локалните, се поопасни зашто оставаат простор за засилен надворешен притисок и верба дека историјата, со нивна помош, навистина можат да ја направат „дефинитивна и неотповиклива“. Не е докрај јасно дали ваквите локални гласови коишто говорат за некакви „негативни конотации“ на „употребата на терминот т.н. македонско прашање“, за „флоскула“ и „штетност“ на ова „прашање“… се само одраз на неукост, неразбирање за современата генеза и аспекти на истото или се уште една нова форма на понизност кон т.н. меѓународен фактор?

Меѓутоа, историскиот суд никогаш не е конечен, уште помалку некои прашања се дефинитивни и неотповикливи. Дури ни во Универзумот нема ништо така и толку ултимативно дефинитивно, уште помалку неотповикливо за вечноста. Така мислат само незнајковци и луѓе несигурни во приказните што ги раскажуваат. А приказните со „македонското прашање“, како впрочем и со многу други слични историски прашања, не се затворени до конечното, цивилизациски праведното, морално прифатливото решение. А решенијата доаѓаат, ако не утре, тогаш денот потоа. Само тоа е сигурно и неотповикливо. Впрочем, многумина низ историјата се обидувале на некои „прашања“ да им стават свој конечен, неотповиклив печат викан крај. Меѓу нив и оној германски молер кој имаше „финално решение“ за т.н. Judenfrage, денес Израел мисли дека има конечно решение за „Палестинското прашање“ а историски атоналното трио Урсула, Каја и Марта за „Македонското прашање“ итн.

Сепак, во ваквите историски приказни поинтересни – или појасно дефинирани – се причините од последиците. Последиците, велам, се менливи, вчера беа едни, денес се други, утре ќе имаат некаква нова форма. Но причините се непроменливо стабилни затоа што лежат правливи во минатото и му говорат, му раскажуваат на оној кој сака да ги слушне. Некогаш тоа е само шепот, почесто рационално смирен говор, но многу често умее да премине и во фуриозен викот. Тие три говорни форми, колку и да се разликуваат, во самата суштина се рамноправни. И, покрај другото, говорат за два основни причински мотиви или, во случајов, за вина и стравот!

Вината, онаа ужасна и неизбришлива историска вина, е една од најсилните морални емоционални норми кај човекот. Лична или колективна – втората особено – умее да стави неизбришлив белег врз цели народи. И не случајно Јунг говори за таа колективна вина (Kollektivschuld) како за „факт за психолозите“. Или, посовременото движење Black Lives Matter коешто, во Британија, го покрена прашањето на историската вина за колонијалното минато. Затоа и американскиот писател Џејмс Болдвин вели дека „вината останува многу подлабоко вкоренета, многу посигурно сместена од насјтарото од старите дрвја“. Неопходни се векови за таа да биде подзаборавена, но никогаш кај повредениот, злоставуваниот, угнетуваниот… А во таа насока, тенденциозното локално менување на историјата, штелувањето на учебниците, перењето на мозоците на генерации и генерации… по правило не го дава очекуваното решение бидејќи вината останува запишана во други учебници и историски книги во светот, се пренесува од колено на колено ако е потребно. А во „Македонското прашање“ има многу историска вина на бројни страни, регионално и пошироко.

Од друга страна, иднината е непредвидлива, балансот на силите е менлив, па стравот дека таа вина кога-тогаш ќе дојде на наплата е еднакво голем. Затоа и тенденцијата таквите историски вини да се затвораат – „дефинитивно и неотповикливо“ – наместо отворено да се прифатат со колективно извинување. Нешто како она „Штутгардска декларација на вината“ (1945). Но стравот диригира повторно силеџиско однесување и негирање не само на историската вистина туку и современото постоење на цел еден народ, на неговото право да се нарекува како што со векови се нарекувал, да му се оспорува идентитетот, јазикот, историјата…, па и името!

Оттука, колку и да сакаат, или сакаме, тоа историско „Македонско прашање“ да е само минато, тоа само се модифицира, се осовременува, одделни сили водени од чувствата на вина и страв му додаваат нови и нови атрибути…

Извор: Теодосиевски уметност

The post Историската вина како раска во окото appeared first on plusinfo.mk.

Шапиќ, поранешен ватерполист и еден од лидерите на владејачката Српска напредна партија, на прес-конференцијата најави дека во паркот на Теразијската тераса, во центарот на градот, ќе биде подигнат споменик на четничкиот генерал Дража Михајловиќ.

– Треба еднаш засекогаш да се ослободиме од болшевизмот и од комунизмот кои беа погубни за српскиот народ – посочи Шапиќ.

Шапиќ најави дека лично ќе се заложи отстранувањето на гробот на Тито да биде достојна ексхумација, „а не варварски чин“. Тој рече дека Градот не е одговорен за преместувањето на гробовите на Тито и на другите и дека последниот збор треба да го каже Министерството за култура.

– Не можам да влијаам на таа одлука, ниту градот Белград може правно или формално да влијае, но мислам дека преместувањето на Јосип Броз Тито од Музејот на Југославија (на Дедиње) е исклучително важна работа за српскиот народ и за иднината на оваа земја… исто како и преместувањето на Моша Пијада, Иво Лола Рибар, Ѓура Ѓаковиќ и Иван Милутиновиќ од Калемегданската тврдина, од просторот што е наше најголемо културно наследство, старо 2.000 години – изјави градоначалникот на Белград пред новинарите во Градското собрание.

Тој додаде дека одлуката за ова ја носи Министерството за култура и дека Калемегдан е под заштита на Заводот за заштита на спомениците на Србија, како и дека и Музејот на Југославија е во надлежност на Министерството за култура.

– Она што можам да го кажам е дека јас и градските служби ќе помогнеме максимално доколку се донесе одлука да се изврши квалитетна ексхумација, овие тела да се префрлат таму каде што ќе решиме. Ако Шпанците можеа да го преместат генерал Франко по 44 години, да го преместат на некои нормални гробишта, ние не сме варвари за разлика од истите тие болшевици и комунисти кои ги расфрлаа коските на генералот Дража Михајловиќ за да не знаеме каде се до денес – рече Шапиќ.

За иницијативата за поставување споменик на Дража Михаиловиќ во центарот на градот, тој рече дека „тој го заслужил тоа“.

Шапиќ и претходно најави дека ќе побара Куќата на цвеќето и Музејот на Југославија да станат „музеј на српската историја“, а Јосип Броз Тито „да се врати во Кумровец“.

Српскиот вицепремиер Александар Вулин ја критикуваше најавата на белградскиот градоначалник Александар Шапиќ дека ќе му подигне споменик на Дража Михаиловиќ на Теразиска тераса, а гробот на Јосип Броз Тито ќе биде преместен од Белград.

– Србија не е Украина или Литванија, па да урива споменици на антифашисти и да уништува сѐ што било пред генерацијата што сега владее. Ако Шапиќ мисли да ја одбележи осумдесетгодишнината од ослободувањето на Белград со уривање споменици на партизаните, тогаш изгледа не разбрал дека партизаните и Црвената армија го ослободиле Белград и дека не станува збор за политички убедувања или за однос кон политичката практика на Јосип Броз Тито, туку тоа е непобитен факт. Преместувањето на гробот на Тито би било само одлична можност за кавга, а голем подарок за Сараево или Загреб кои едвај би дочекале да го погребаат и да се прикажат како продолжувачи на антифашистичката традиција. Многу земји одбија да го признаат т.н. Косово бидејќи тие ја сметаат Србија за наследник на СФРЈ која ја предводеше Тито каква и да била  – порача Вулин, пренесе порталот Политика.

Социјалистичката партија на Србија (СПС) сигурно нема да го поддржи иселувањето на Јосип Броз Тито од Куќата на цвеќето, изјави лидерот на СПС, Ивица Дачиќ за порталот Данас, реагирајќи на изјавата на Александар Шапиќ.

Лидерот на социјалистите, кој е во коалиција со СНС и со чии гласови Шапиќ стана градоначалник на Белград, смета дека „историјата не може да се избрише“. И други социјалисти реагираа на иницијативата на градоначалникот.

Потпретседателот на Социјалистичката партија на Србија, Предраг Марковиќ, изјави дека нема потреба Белград да ја имитира Приштина.

– Ние не сме косовски Албанци за да откопуваме гробови. Ниту нацистите не ги допреа двете еврејски гробишта во Белград. Нема потреба да ја имитираме Приштина во вакви дела спротивни на нашата традиција – вели Марковиќ.

Познатиот адвокат Тома Фила, кој е и советник во белградското Собрание, потсетува дека иселувањето на Јосип Броз Тито од Куќата на цвеќето не е во надлежност ни на Шапиќ ни на белградското Собрание. Напоменува дека е против преместување на коските и додава дека СЈО секако ќе ја донесе конечната одлука во органите на Страбац.

– Ќе бидеме против. Впрочем, ништо нема да излезе од идејата на Шапиќ – посочи Фила.

The post „НЕ СМЕ КОСОВЦИ ДА ОТКОПУВАМЕ ГРОБОВИ“ Градоначалникот на Белград запна да ги премести останките на Тито appeared first on plusinfo.mk.

Таа му била омилена на Тито, ја донел кај Јованка, а се зборува дека ја барал пред смртта. Пејачката, новинарка и водителка Вера Цветиновиќ беше миленичка на претседателот на поранешна Југославија, Јосип Броз Тито.

Речиси дваесет години уживаше во неговата почит и му пееше повеќе од триесет пати. Чувството за музика и добар глас го наследила од нејзиниот татко, Мирко Цветко, тамбураш по потекло од Кутјево, пренесува Мондо.

– Во тие години ги пеев песните на Ивица Шерфези, Ѓорѓе Марјановиќ и Тереза ​​Кесовија. А кога со моето друштво отидов на турнеја во Јужна Америка, ги научив песните на татко ми од Загорје и српските песни на мајка ми. Во меѓувреме, Извршниот совет на Војводина есента 1974 година во Мошина Вила подготвуваше дочек за Јосип Броз на Фрушка Гора, па ме поканија за прв пат да му пеам на Тито. Во тоа време се носеа мини сукни, а јас отидов на прием во природа со долгиот фустан на баба ми – изјави Вера Цветиновиќ, пренесува „Nezavisne.com“.

Самата Вера призна дека му била омилена на Тито и откри каков третман добивала од него:

– Деценија ипол му бев омилена на Јосип Броз. Му пеев најмалку триесет пати. Тито едноставно испраќаше возач и „Мерцедес“ да ме земат и да ме однесат во Караѓорѓево, во Фрушка Гора или дури во Бугојно за него и на Јованка да им ги пеам омилените српски и загорски песни.

Вера во средината на седумдесеттите дење работела во ТВ Нови Сад, а навечер пеела во хотелот „Парк“. А потоа Тито дискретно ја следел, бидејќи се интересирал за нејзиниот живот и работа.

– Слушам дека си дипломирала? И дека си доживеала сообраќајна несреќа? Како си сега?, праша Тито додека седевме покрај огнот во Караѓорѓево. Сфатив дека тој знае сè за мене и дека ми верува. За време на свадбената церемонија во Караѓорѓево му  ја испеав песната „Заѕвони“ на Тито, а на Јованка песната „Салаш у мало рит“ која многу ја сакаше – изјавила Вера.

Најголема популарност доживеала на новогодишната ноќ во 1976 година кога им пеела на Јованка и на Броз. На приемот во Нови Сад, претседателот на Југославија и првата дама ја слушале Вера со целата политичка елита.

И покрај сè, музичката кариера не ја фасцинирала, музиката ѝ била само хоби. Кога дипломирала новинарство, се вработила како водителка, потоа станала музички уредник на радиото во Нови Сад, а успешно се пробала и како телевизиска водителка.

Без разлика што на музиката гледала како на хоби, таа му пеела на Јосип Броз Тито до неговиот последен ден.

Наводно, Тито пред смртта побарал таа да седне до него и да му пее.

The post ТИТО ПРАЌАШЕ ВОЗАЧ ЗА МЕНЕ, МУ БЕВ ОМИЛЕНА! Маршалот пред смртта побарал од оваа пејачка да седне до него appeared first on plusinfo.mk.

Иако е роден на 7 мај, Југословените верувале дека роденденот на Тито е на 25 мај, а до недоразбирањето дошло, како што се објаснуваше тогаш, затоа што Јосип Броз како млад комунист во Втората светска војна користел лажни документи. Воспевањето на партијата, војската, социјализмот, а пред се издигнувањето на Јосип Броз за врховен лидер, на тој ден достигнуваше врв. Традиционално, штафетата на младоста со децении минуваше низ цела СФР Југославија и секој 25 мај му се доделуваше на тогашниот југословенски претседател Јосип Броз Тито.

Младинската штафета е воведена во 1945 година, на предлог на младите од Крагуевац, како Титова штафета.

Во 1988 година, 8 години по смртта на Тито, последен пат се одржа настан на стадионот во Белград по повод Денот на младоста. Во 1989 година, Сојузот на социјалистичката младина на Југославија, го откажа овој некогаш популарен настан.

The post НЕКОГАШ ЦЕЛА ЈУГОСЛАВИЈА СО НЕТРПЕНИЕ ГО ЧЕКАШЕ ОВОЈ ДЕН! Се прославуваше Денот на младоста и роденденот на Тито appeared first on plusinfo.mk.

Семејството на жртвата денеска пријавила во полиција дека нивната ќерка продолжува да биде предмет на потсмев и психичко изживување, објави Канал 5.

Судењето за овој случај е закажано за 2 април, но ќе биде затворено за јавноста поради тоа што се работи за малолетници.

Пред две недели беше објавено дека после инцидентот, девојчето во делокругот на училиштето пред сведоци се обратила кон соученичката нејзина жртва со зборовите ,,Дај да ти го сликам модрото око”. Ова била причината што наставничкиот совет изрекол едногласна педагошка мерка опомена пред исклучување.

видео: телевизија Канал 5

The post 🎥 НАСИЛНАТА ГИМНАЗИЈАЛКА ОБЈАВИ ВИДЕО Тепаната средношколка од „Јосип Броз Тито“ уште трпи тортура appeared first on plusinfo.mk.

Нејзиниот татко, Александар Миша Броз, најмладиот син на Тито, веќе има 82 години.

Тито го доби синот Александар со својата трета сопруга Херта Хас, која воедно беше и неговата прва невенчана сопруга. Нивниот брак траеше до почетокот на Втората светска војна во 1941 година кога Тито го напушти Загреб и се пресели во Белград.

Херта остана во Загреб, каде што набргу се породи и го роди синот Александар Миша.

Миша е петто дете на Тито, но пред него преживеало само едно дете, од бракот со неговата прва сопруга.

По ослободувањето на Југославија, Миша живеел во Белград, во непосредна близина на својот татко, тогашниот маршал и претседател на владата на ФНР Југославија. Основно и средно училиште завршил во Белград, а потоа заминал во Загреб, каде што завршил Правен факултет.

По осамостојувањето на Република Хрватска во 1991 година, по предлог на тогашниот претседател Фрањо Туѓман, тој преминал во Министерството за надворешни работи, каде што првин бил советник на министерот, а потоа и овластен министер во хрватската амбасада во Русија и Египет. Неговата последна должност била амбасадор во Индонезија до 2009 година.

Неговата ќерка и внука на Тито, Саша, е хрватски театарски режисер. Таа одела во балетско училиште во Москва, но по повредата на стапалото, се вратила во Хрватска, каде што се преориентирала на театарска режија. Својата режисерска кариера ја почнала во втората година од студиите.

The post 📷 СИНОТ НА ЈОСИП БРОЗ ТИТО НАПОЛНИ 82 ГОДИНИ Миша Броз наздравува со чаша пиво appeared first on plusinfo.mk.

Едноставно, го „свиткал табакот“ и составил писмо со вознемирувачка содржина. Го испратил до соодветните адреси, но набргу неговата содржина осамнала во медиумите. Работата не била добра и предизвикала длабока разочараност.

По првичниот шок, во наредните денови целата нација зборуваше за Писмото. Највисоките државни функционери, еден по еден, се изјаснија за тоа кој го видел, а кој не. Во некои кругови паднаа обвинувања дека некој го сокривал писмото со денови од колегите, сè додека не го објавија медиумите.

Највисоките државни функционери, убедени дека критиките во Писмото не се однесувале на нив лично, со пиетет зборуваа за гестот на испраќачот. И тие би го напишале истото. Дури требало такво писмо да се испрати и многу порано. Содржината на писмото се анализираше од голем број институции. Најзасегнатите со денови го анализираа секој збор, посрамени и со неверување.

По неколку дена започнаа меѓусебни обвинувања меѓу елитите. Како било можно состојбите да се толерираат толку долго за да се навлече гневот на најмоќниот човек во државата? Зарем тој во минатото не обезбедил целосна поддршка за реформи, за вака да се изигра неговата доверба? Вршителите на високи функции во областите предмет на критика располагале со издашни буџети за да ги надминат евидентните слабости. Им биле обезбедени бројни обуки на кои можеле да учат од врвни професионалци.

Реалноста не можеше да се промени. Писмото беше тука, на маса.

Следуваше самокритика. Најзасегнатите одлучија да си погледнат во очи. Тие најдобро знаеја дека Писмото дури и благо го отсликува хаосот во нивното работење, непрофесионалноста, корупцијата, непотизмот и зависноста од одредени центри на моќ. Впрочем, знаеја кој што направил меѓу нив за работите да ескалираат до тоа дереџе.

Најискусните предлагаа радикална промена на свеста во сопствените редови, што би се рекло, „да се кренат за една скала повисоко“, за да не се тоа во што се беа претвориле. Секој требало да тргне од самиот/самата себе и решително да каже: „Ова не повеќе!“

Пораката во Писмото била едноставна – секој да си ја работи работата. Требало да се засрамат затоа што дозволите некој да им каже што треба да работат. Никој не им бара ништо повеќе отколку да си ја работат работата за која се платени со пари од граѓаните. Не требало да се прави фама од Писмото. Требало само интегритет, интегритет, професионалност и ништо друго. Писмото требало да се чита како упатство по кое треба да се постапува понатаму, за да не се скршне повторно од патот.

Паднаа и првите разрешувања на високи функционери. Најревносни во спроведувањето на процедурата беа нивните заменици. Веста ја пренесе и угледниот „Њујорк Тајмс“. Во наредните денови се очекуваа и други оставки. Оваа  работа не можеше да се заташка без да летаат глави. Мораше да се покаже подготвеност за промени пред најмоќниот човек во државата.

Јавноста, иако очекуваше оставки, на почетокот веста ја прими со помешани чувства. Некои се прашуваа дали можеби гневот не се насочил кон личности најмалку виновни за лошите состојби. Негодуваа зошто морало да се тргне токму од „нашите“ и беа убедени дека станува збор за политичка хајка.

Сепак, Пандорината кутија беше отворена. Тргна лавината и немаше враќање назад. „Стариот“ очекуваше да се врати довербата во институциите кај широките народни маси. Најмоќниот човек во државата впрочем и ја темелеше својата моќ и легитимитет врз поддршката од своите поданици кои веруваа во неговите ветувања за посветла иднина доколку го следат неговиот пат.

Се разбира, ниту Писмото не помогна да се отстрани канцерозното ткиво од институциите потонати во корупција и подаништво кон одредени центри на моќ. Земјата тонеше во сé подлабока криза. Најмоќниот човек во државата постепено ја губеше моќта и контролата врз процесите во државата.

Ова не треба да чуди – неколку месеци пред да го испрати Писмото до членството и до работните луѓе во есента 1972 година, другарот Тито веќе беше влегол во деветтата деценија од животот. Иако зад Писмото застана највисокиот орган на тогашниот Сојуз на комунисти на Југославија, се зборува дека тоа било официјално усвоено најмалку еден месец по неговото објавување во белградска „Политика“.

The post Писмото appeared first on plusinfo.mk.