Европа денеска за првпат ќе гo разгледува првиот Закон за вештачка интелигенција, а меѓу амандманите има и таков за „Големиот Брат“ кој предвидува да се забрани нашите лица да бидат препознавани преку компјутери од камери или друг хардвер на улиците по градовите, нешто слично како што Кина уште од 2009 година ги шпионира своите граѓани.

Се очекува забраната да биде оспорена од група европратеници од центар-десницата, со образложение дека биометриското скенирање треба да се користи за борба против сериозниот криминал како што е тероризмот, пишува Гардијан.

Има ли логика ова барање или се враќаме во „1984“-та на Орвел?

Амандманот на членот 5 од предложениот Закон за вештачка интелигенција забранува употреба на камери за следење луѓе низ продавници, улици, паркови или кои било други јавни. Исто така, се предвидува да им се забрани на компаниите да користат вештачка интелигенција за да идентификуваат поединци со скенирање на натпревари на Си-Си-Ти-Ви(кинеската државна телевизија) со слики објавени од корисници на Инстаграм, Фејсбук или други платформи за социјални медиуми.

Казните за фирмите за кршење на разни делови од новопредложениот закон би изнесувале до 10 милиони евра. Друга можност е компаниите да бидат откинати од тргување со ЕУ.

Камери ќе шпионираат дали сме уморни на работа

Има уште. Друг амандман ја забранува употребата на таканареченото „емоционално препознавање“, кое може да им овозможи на компјутерските системи да препознаат кога некој е уморен, поради загриженоста дека тоа би можело да биде злоупотребено од страна на работодавците или државата.

Таков надзор веќе се користи во делови на Кина од страна на сообраќајната полиција. Документарец на Би-Би-Си за неговото распоредување во Кина покажа дека овој систем не е сигурен, а еден возач на камион обвинет дека користел телефон додека возел, за кој, по поблиска проверка, било откриено дека всушност, си го чешал носот.

Предложената забрана за биометриско скенирање во живо е еден од 12-те таканаречени компромисни амандмани. Претходно, Законот за вештачка интелигенција имал 3.000 амандмани, а сега останале „компромисните“.

Сѐ ќе се изгласа, Големиот Брат ќе остане на слобода?

Но, токму оваа забрана за „големиот Брат“ можеби нема да помине на денешната комисиска расправа, велат доброупатени избори.

– Тоа беше точка на поделба меѓу групите. Ќе има голем број колеги во ЕПП (Група на Европските народни партии) кои многу веројатно ќе гласаат против тој дел од компромисот – изјави за Гардијан Драгос Тудораче, ко-известувач на Законот за вештачка интелигенција.

Од друга страна, Ким ван Спарентак, европратеник од холандската Зелена партија, рече дека употребата на ваквото скенирање во живо со вештачка интелигенција е „целосно против нашите основни права“ и „неприфатлив ризик“.

Европскиот закон ќе стане стандард за целиот свет?

Несогласувањата меѓу европратениците  направија и речиси две години да се подготвува и Актот за вештачка интелигенција. Ќе ги смири ли страстите во Европа овој нов Закон за вештачка интелигендција?

Според Тудораче, да. Но, бројните амандмани и ставови сугерираат дека работата е каде-каде покомплицирана.

Многумина веруваат дека Законот за вештачка интелигенција ќе стане златен стандард на регулатива низ целиот свет, усвоен од гиганти како Гугл, Мајкрософт и компаниите за социјални медиуми.

На вакво мнение е Зак Мејерс, научен соработник во Центарот за европски реформи.

– Дури и да не го сторат, компаниите може доброволно да ги усвојат правилата на ЕУ на глобално ниво, бидејќи тоа ги прави поевтини трошоците за водење бизнис – вели тој.

ОРВЕЛ МОЖЕ ВОДА ДА НОСИ Кина слуша сѐ и знае сѐ, а граѓаните…собираат поени! (ВИДЕО)

The post ЕВРОПА ДЕНЕСКА ОДЛУЧУВА ЗА ИЛИ ПРОТИВ ГОЛЕМИОТ БРАТ Ќе нѐ меркаат ли на улица ботовите како Чат ГПТ? appeared first on plusinfo.mk.

Тоа е најпопуларното футуристичко дело преземено оваа година од платформата на руската онлајн книжарница ЛитРес и второ најпопуларно во сите категории, објави денеска државната новинска агенција ТАСС.

Романот на британскиот писател беше објавен во 1949 година, веднаш по падот на нацизмот во Европа и избувнувањето на Студената војна и раѓањето на советскиот комунистички бло к на чело со Сталин. Книгата беше забранета во Советскиот Сојуз до 1988 година.

Орвел еднаш рече дека токму диктатурата на Сталин му послужила како модел за култот на личноста на Големиот брат, чија „полиција на мислите” ги принудувала граѓаните на „изопачено размислување” според кое „војната е мир, а слободата е ропство”.

Но, некои сега гледаат паралели во ова со владеењето на рускиот претседател Владимир Путин, кој во своите 20 години на власт ја задуши опозицијата и независните медиуми и ги рехабилитираше сеќавањата на Сталин.

По инвазијата врз Украина, тој воведе закон со кој се казнува објавување на каква било информација за  војната што не е во согласност со официјалната политика. Кремљ исто така го избегнува зборот „војна” и наместо тоа го користи терминот „специјална воена операција”.

Официјални лица во Москва инсистираат на тоа дека Русија нема омраза кон Украина, дека не го нападнала својот сосед и дека не ги окупира украинските територии што ги зазеде и анектираше.

Но, руската преведувачка на последното издание на „1984″ гледа и некои други паралели со романот на Орвел.

– Дури и во своите најлоши кошмари, Орвел не можеше ни да сонува дека на Запад ќе започне ера на „либерален тоталитаризам” или „тоталитарниот либерализам” и дека цели народи, а не само изолирани поединци, ќе се однесуваат како диво стадо”, изјави во мај Дарија Человалникова за издавачката куќа АСТ.

The post ШТО НАЈМНОГУ ЧИТААТ РУСИТЕ? Романот на Орвел за репресијата „1984“ е на прво место appeared first on plusinfo.mk.

Неодамнешна анализа на Њујорк Тајмс, од каде имале увид во над 100.000 владини документи сугерира дека владата во Пекинг знае во секое време каде се граѓаните, која ДНК ја има нивната рожница, каде обично купуваат и кој е нивниот профил на социјалните мрежи спореден со слики од нивното лице. Вештачката интелигенција помага во овие алгоритми, иако самото бодување сѐ уште го прават луѓе.

Владата до толку влегува во приватноста на граѓаните што може да ги казнува или да им одзема бодови за нешта кои не се секогаш законски прекршоци. На пример, во Шангај, на база на овие снимки, постарите жители можат да си ги тужат децата ако тие редовно не ги посетуваат во старечки дом. Или во Гуанжу каде се следи дали некој мами на испит на факултетите или дали користел туѓа легитимација во автобус. Во Хангжу се следи како и дали граѓаните селектираат отпад. Поминавте ли улица на зебра денеска или ги утнавте белите ленти?

This is what happens when you go digital and have a “Social credit system” Your every move is tracked pic.twitter.com/BLyDnhGN7d

— Lori (@lorijean333) October 6, 2022

Можеби најбизарниот пример е поврзан со кучињата. Почнувајќи од 1 јануари 2017 година, градот Џинан ги казнува сопствениците на кучиња со минус три бода поради тоа што ги држат своите кучиња надвор од поводник на јавните места, дозволувајќи им на нивните кучиња да вознемируваат други луѓе, но и за тоа дека не го чистат изметот на нивните кучиња. Сопствениците губат уште три бода при вториот прекршок. Тие ги губат сите 12 поени ако го повторат прекршокот по трет пат и им е забрането да поседуваат куче во период од 5 години.

Каде одат понатаму овие информации на луѓето? Агенциите се должни јавно да ги објавуваат, но во реалноста документите се расфрлани низ веб-страници кои тешко се пребаруваат, а кои често ги снемува од интернет. „ChinaFile“, дигитално списание, ги собра понудите и ги споделило исклучиво со Њујорк Тајмс.

Еве што било откриено.

Половина од камерите во светот се во Кина

Аналитичарите проценуваат дека повеќе од половина од речиси една милијарда камери за надзор во светот се во Кина, но тешко е да се процени како тие се користат, што снимиле и колку податоци генерирале. Анализата на Тајмс покажа дека полицијата стратешки избирала локации за да го зголеми количеството на податоци што може да ги соберат нивните камери за препознавање лица.

По хотели, по ресторани, насекаде

Во голем број тендерски документи, полицијата вели дека сака да поставува камери каде што луѓето одат за да ги исполнат нивните заеднички потреби – како јадење, патување, пазарење и забава.

Во еден пример, истрагата откри дека полицијата во градот Фужоу во југоисточната провинција Фуџијан сакала да инсталира камера во фоајето на локација за франшиза на американскиот хотелски бренд Days Inn. Менаџерот на рецепцијата на хотелот изјави за Тајмс дека камерата нема можности за препознавање лица и не внесува видеа во полициската мрежа.

Раса, пол, наочари, лица…

Овие камери, исто така, внесуваат податоци со моќен аналитички софтвер кој може да каже нечија раса, пол и дали носи очила или маски. Сите овие податоци се собираат и се складираат на владините сервери. Еден тендерски документ од провинцијата Фуџијан дава идеја за огромната големина: полицијата процени дека имало 2,5 милијарди слики на лицето зачувани во секое време. Според зборовите на самата полиција, стратегијата за надградба на нивниот систем за видео надзор била да се постигне крајната цел „контрола и управување со луѓето“.

Те наоѓаат на Фејсбук, знаат кај си преку мобилен

Властите користат тракери за телефони за да ги поврзат дигиталните животи на луѓето со нивните физички движења.

Уредите познати како WiFi трагачи и IMSI фаќачи можат да собираат информации од телефоните во нивна близина, што и овозможуваат на полицијата да ги следи движењата на целта. Тоа е моќна алатка за поврзување на дигиталниот отпечаток, реалниот идентитет и физичката локација.

Телефонските тракери понекогаш можат да ги искористат предностите на слабите безбедносни практики за да извлечат приватни информации. Во тендерскиот документ од Пекинг од 2017 година, полицијата напиша дека сака тракерите да ги собираат корисничките имиња на сопствениците на телефони на популарните кинески апликации за социјални медиуми.

Се собираат ДНК-примероци од рожницата на очите

ДНК, примероци од скенирање на ирисот и гласовни отпечатоци се собираат неселективно од луѓе кои немаат врска со криминал. Полицијата во Кина почнува да собира гласовни отпечатоци со помош на звучни рекордери прикачени на нивните камери за препознавање лица.

Во југоисточниот град Жонгшан, полицијата во тендерскиот документ напишала дека бара уреди што можат да снимаат аудио од најмалку 300 метри радиус околу камерите. Потоа софтверот ќе ги анализира гласовните отпечатоци и ќе ги додаде во базата на податоци. Полицијата се пофали дека кога се комбинираат со анализа на лицето, може да помогнат побрзо да се пронајдат осомничените.

Најскенирани се малцинството Ујгури

Првата регионална база на податоци за ирис – која има капацитет да собере примероци од ирис до 30 милиони луѓе – беше изградена околу 2017 година во Ксинџијанг, дом на етничкото малцинство Ујгури, кои се муслимани. Вести на интернет покажуваат дека истиот изведувач подоцна добил други владини договори за изградба на големи бази на податоци низ земјата. Компанијата не одговорила на барањето на Тајмс за коментар.

Ја имаат ДНК-та на твоите дедовци и прадедовци

Кинеската полиција нашироко собира и ДНК примероци од мажи. Бидејќи Y-хромозомот се пренесува со неколку мутации, кога полицијата има y-ДНА профил на еден маж, тие исто така го имаат и профилот на неколку генерации по татковската линија во неговото семејство. Експертите велат дека додека многу други земји ја користат оваа особина за да помогнат во истрагите за криминал, пристапот на Кина се издвојува со својот единствен фокус на собирање што е можно повеќе примероци.

До 2022 година, тендерските документи анализирани од „Тајмс“ покажаа дека најмалку 25 од 31 провинција и регион во земјата изградиле такви бази на податоци.

Во изјавата за Тајмс, компанијата Мегвии, чиј софтвер го имале на увид од весникот, рече дека со својот производ сака да ги направи заедниците побезбедни и „не за следење на одредена група или поединец“. Но, истрагата покажува дека овој производ веќе го користела кинеската полиција.

Кинеското Министерство за јавна безбедност не одговорило на барањата на Тајмс за коментар испратени по факс до неговото седиште во Пекинг, ниту одговориле петте локални полициски оддели или канцеларијата на локалната власт именувани во истрагата.

The post ОРВЕЛ МОЖЕ ВОДА ДА НОСИ Кина слуша сѐ и знае сѐ, а граѓаните…собираат поени! (ВИДЕО) appeared first on plusinfo.mk.

„Тој што го контролира минатото, ја контролира иднината. Тој што ја контролира сегашноста, го контролира и минатото“.

Така ќе напише Џорџ Орвел во својот дистописки класик „1984“. Секој што го прочитал ќе се сети на Винстон Смит кој неуморно работи во Министерството за вистина, каде ја фалсификува и ревидира историјата според налозите на Партијата на Големиот брат, ги испраќа коригираните книги низ пневматичните цевки, заедно со директивите и сите забелешки, со цел да ја исполни својата патриотска должност на пополнување на огромната дупка во меморијата на жителите. Задачата на Смит, пред да биде уапсен и обвинет за предавство, се состои во помагање на Големиот Брат да го контролира минатото. Во „1984“ когнитивната дисонанца е строго забранета, па оттука, не постојат анахронизми, ревизионизми и негационизми.

Анахронизам е кога некоја личност, предмет или идеологија погрешно се применуваат или аплицираат на сегашноста или кога хронолошки не одговараат на одреден временски период. Ревизионизмот означува настојување некои феномени, догми, или историски вистини, одново да се толкуваат, односно ревидираат. Негационизмот е негативната форма на историскиот ревизионизам, кога се негираат или се менуваат научно утврдени историски факти и вистини.

Во „1984“ масите повеќе немаат идеја за сопственото минато. И кога минатото нема да се совпадне со сегашноста, Големиот брат едноставно го модификува, ревидира, или одново го пишува, на тој начин уништувајќи го секој доказ за постоењето на анахронизмот. Како што е раскажано во Големиот брат, така е и со нашите браќа Бугари, за нив не постојат анахронизми, ревизионизми и негационизми.

Ревидирање на минатото

Меморандумот на бугарската влада или објаснувачкиот меморандум на бугарските барања во Рамковната позиција од октомври 2019 испратени до ЕК се редок пример каде една држава ги користи сите расположливи средства (анахронизмот, ревизионизмот, негационизмот), за своите внатрешни и надворешни национално-идентитетско-историски цели, и тоа го прави врз грбот на македонската историја, јазик, идентитет, односно, врз грбот на објективната и научна вистина, или врз правото на самоопределување, и конечно, врз грбот на европското заедништво и помирување.

Андре Малро еднаш ќе напише: го презираме минатото на нашите нации, на многу национален начин. Бугарите се жива потврда, тие толку го презираат своето минато, што мораат да го ревидираат и нашето.

Според Бугарија, Македонците се проект на Тито, а македонскиот јазик не постоел до втори август 1944 година. Во меморандумот се наведува и дека формирањето на македонската нација е проект на Белград меѓу двете светски војни за поткопување на бугарскиот идентитет и создавање на нов „јужносрпски“ кој бил неуспешен, но потоа, пишува во бугарскиот документ, комунистичкиот лидер Јосип Броз Тито по Втората светска војна, форсирал друг нов идентитет, овој пат македонски.

Во меморандумот пишува и дека политиката на Коминтерната во краток период била пресликана во тоталитарниот комунистички режим во Бугарија под диктат на Сталин и дека тоа довело до масовна репресија и прогонување на Бугарите, во двата погранични региони, во Бугарија и во Социјалистичка Република Македонија.

„Во архивите има докази за егзекуција помеѓу 1944 и 1946 година на повеќе од 20.000 луѓе кои се идентификувале како Бугари и ја преставувале политичката и интелектуалната елита во Социјалистичка Република Македонија. Повеќе од 100.000 Бугари биле убиени, затворени, пратени во егзил или во концентрациони кампови“, се наведува во меморандумот.

Што се случува со Бугарија и зошто влегува во ова вооружување на историјата и сегашноста, и зошто еднострано и искривено го толкуваат Договорот за пријателство и добрососедство меѓу двете земји?! Првиот одговор ќе мора да го побараме во минатото, меморијата и историјата, односно во нивната неспособност да соочат со своето брутално минато.

Втората Светска војна се уште е конфликтот кој го дефинира нашиот историски и морален сензибилитет, но во случајот со Бугарија токму тука лежи проблемот. Како што одлично ќе нотира Кица Колбе: „Посветеноста на бугарските политичари на ’македонските работ’ е симптом на нивната амнезија на Втората светска војна. Тоа, пак, открива дека нивната амнезија е функционална. Доколку пред да се соочат со Втората светска војна и окупацијата на Македонија, тие успеат да докажат дека ’Македонците пред 1945 биле Бугари’, тогаш тие пред европската јавност ќе имаат оправдание да не се соочат со Холокаустот на Евреите во Македонија”.

Вториот одговор лежи во нивната супериорна позиција како членка на ЕУ во однос на Македонија, па преку изопаченото толкување на Договорот за добрососедство, се обидуваат нивните барања да влезат во Преговарачката рамка на ЕУ за Северна Македонија, а особено во поглавјето „35. Други прашања“ да влезе спроведувањето на билатералниот договор за добрососедство и пријателство меѓу двете земји, како што ќе забележи Малинка Ристевска Јорданова, од Институтот за европска политика. Со тоа Бугарија, низ процесот на нашето пристапување, со одобрување на сите држави членки, би ги реализирала своите барања, кои би требало да произлегуваат од нејзините интереси. Просто кажано, сакаат своето еднострано, анахроно и ревизионистичко гледиште да го објективизираат во рамките на Европа, и да извлечат колку што можат повеќе од Договорот и работата на Заедничката комисија за историски прашања, односно да го наметнат своето историско гледиште за Македонија.

Третиот аспект, како и првиот, е повторно внатрешен, но сместен во сегашноста. Речиси децениското владеење на Борисов направи земјата да не се помести од криминално-коруптивниот систем, кој ја сместува Бугарија на самото дно во рамките на ЕУ. Бугарија не е правна држава, напротив е заробена држава, и важи за најсиромашна и најкорумпирана во Унијата. Речиси три месеци граѓаните на Бугарија масовно протестираат против корупцијата на владејачката партија, политичките и олигархиски елити, барајќи правда. Оттука јасно е зошто властите од Софија агресивно играат на националистичката карта во обид да го одвлечат вниманието преку изживување врз послабиот сосед.

Како четврто, не е за потценување додека Бугарите глумат европска пактоманија со Македонија и големо пријателство, додека всушност работат или се надеваат дека агресивниот национализам ќе ја зарази и нашата земја, па преку протести на опозицијата или граѓански револт ќе испровоцираат подеднакво непријателски одговори од македонска страна. Верувам дека Софија се надева на некој нов македонски нерационализам, каков што беше случајот со митоманската и националистичка антиквизација на Груевски кон Грција.

Постои и еден петти аргумент, помалку фантазерски, но во ова време на глобално вооружување на историјата, дали за внатрешни или надворешни употреби, ми делува вредно да се спомене.

Симптоматично ми е колку бугарската влада и нејзините европски пратеници инсистираат на споменување на комунистичката диктатура, Коминтерната, дека Македонија и понатаму го славела АСНОМ, ден – симбол на наметнувањето на комунистичката диктатура и дека злосторничката комунистичка влада е основа (темел) на нашата модерна држава.

Како и да е, нека послужи оваа дигресија како премин кон споредбите со тоа како останатите земји во светот, особено светските сили, го ревидираат својот однос кон историјата, на тој начин подготвувајќи терен за домашна идентитетска компактност, за ревидирање на туѓата историја или за негациски однос кон легитимноста на одредена непријателска или спротивставена сила и власт. Аналогиите со Бугарија самите ќе ги нотирате.

Судир по друга линија

Следејќи какво вооружување на историјата или „memory warfare“, што за домашни, што за надворешни потреби и наметнувања, се случува низ светот, особено помеѓу САД и Кина, ми падна на ум последната тирада на Помпео кон Комунистичката партија на Кина. Нападот врз Кина се фокусира на серија анахронизми, почнувајќи од евоцирање на Студената војна, до поистоветување на Кина со СССР. Наративот е дека комунистичкото зло на кинеската партија и власт е пострашна и поопасна од КПСС на СССР. Фактот дека овие зборови на Помпео одекнаа од седиштето на Националната библиотека и музеј посветен на Ричард Никсон, авторот заедно со Кисинџер на отварањето или „engagement“ кон Кина, и беа предмет на ревидирање на нивните напори во насока на новиот „containment“ на Трамп, е доста перфидно и јасно како порака, не само до Кина, туку и до сојузниците.

Америка е зафатена и со внатрешна ревизија или преиспитување на своето минато. САД на прв поглед делуваат во надолна линија, разгорени и поделени од расното прашање. Во суштина се случува еден далеку покомплициран процес на одново поимање на робовладетелската Конфедерација, нешто што се манифестира преку иконокласната борба, ограничена само помеѓу белците. Во судир не се Афроамериканците со белците, со 12% од популацијата просто се премалку бројни за да влијаат. Судирот е помеѓу пуританскиот и по потекло предоминантно германски Север и се уште сецесионистичкиот, латифондистички и англиканско-епископален Југ. Доминацијата на американскиот среден исток,засилен од двата брега, претендира напуштање на помирувачката историографија по Граѓанската војна, каде што како ретко на друго место, на поразениот Југ му се дозволи да пишува своја митоманска историја, да подига споменици на своите робовладетелски и сецесионистички херои, и фактички да одржува некакво морално равенство меѓу Северот и Југот. Се разбира, денес и татковците-основачи на Америка како Џеферсон, Вашингтон и Џонсон се опишани како расисти и робовладетели, но со суштинската разлика дека секогаш биле за Унијата и никогаш против неа како лидерите од Југот. Вториот голем проблем е асимилацијата на хиспаничката популација, која се третира како дестабилизирачки фактор.

Конечната цел на американското преиспитување или вооружување на историјата е да создаде внатрешна идентитетска компактност, да нема отворени внатрешни прашања или внатрешен фронт, со цел да може да се фокусира на новата Студена војна со Кина, и можните војни со цел да го одржи светскиот и хегемонистички примат.

Во Кина се случува сличен процес, пред се внатрешен, каде по децениска автоцензура на врските меѓу „новата“ комунистичка република и „старата“ империја и античките династии, денеска преку Ши Џипинг целата историја се сублимира во еден континуиран и непрекинат флукс на 5 милениумска кинеска цивилизација и култура. Преку анахронизми, историски паралели, империјални ревизионизми, Кина работи на тоа да ја легитимира денешната власт преку милениумското постоење на „Средното царство“ и негово непрекинато опстојување како светска сила. Нешто што е и повеќе од дубиозно во политичко-воена смисла, особено поради речиси двовековниот полуколонијален статус на Кина. Но, континуитетот со империјата им е потребен и во поглед на „обединувањето“ со Тајван, и евентуалниот судир со САД, од проста причина што некогашна Формоза, никогаш не била дел од актуелната Народна Република Кина.

Вредна за споменување е и Турција. Историјата на Отоманската империја говори за постојано двовековно ослабување и губење на територии по неуспешната опсада на Виена, за на крај со крв и пот да се спаси тоа што е денес Република Турција. Задачата на Ататурк покрај спасување на анатолиска Турција од Грците и странските окупации, беше да ја ослободи земјата од речиси милениумскиот универзален отомански модел на владеење и постоење, базиран на ширење на територијата и на исламот. Ататурк мораше од тоа да изведе еден националистички модел, базиран на научен и технологиски прогрес. Анахронизмот на кој денес почива неоотоманизмот на Ердоган не ја црпи својата почетна точка во грандиозната историја пер се, туку во фактот дека Турција акумулираше огромна сила и моќ во својот републикански период. Оттука потоа произлегува историскиот континитет помеѓу периодот на Селџуците, Отоманите, Кемализмот и Републиката. Таа линија меѓу минатото и сегашноста ја објаснува актуелната турска амбиција да ги поврати териториите изгубени од Договорот во Лозана во 1923 година, и нејзината агресивна политика во Егејот и Источното Средоземје.

Слично и Русија, се обидува да ја пронајде својата изгубена димензија, од христијански водич, пансловенски лидер, до советски доминатор и врвна светска сила. Тоа Москва го прави преку одржување на континуитет на „голема сила“, од империјалниот период, преку советскиот, до денешен ден. Статусот на светска сила од минатото треба да биде презентиран како еквивалент за денешна светска сила. Митот за Големата патриотска војна на Сталин, во таа смисла има улога на обединувачки и легитимирачки мит на руската амбиција дека е се уште водечка светска сила. Вториот аспект или елемент е димензијата на Русија и нејзиното огромно геополитичко значење, која митски кај источните Словени се преточува во „руска земја“ и „руски простор“, кој го афиримира континуитетот од руски Киев до ширењето на московската држава. Односот помеѓу просторот и историјата е конститутивен за митот на „руската земја“. Тоа потоа во практична смисла се преточува во нужноста да се обедини „рускиот простор и земја“, или таа земја да се поврати, како што беше во случајот со Крим.

Конечно и една парцијална паралела со бугарското однесување имаме во Полска, која се обиде да го криминализира самото споменување дека Полјаците имале учество во „финалното решение“ кон Евреите. Знаеме дека Полска беше огромна жртва на германското и руско насилство, но подеднакво знаеме дека антисемитизмот својот зародиш го има токму во Полска. Пред почетокот на Втората светска војна во Полска има 3,3 милиони Евреи, многу градови биле мнозински еврејски, јидишот бил најзборуваниот јазик. На крај од војната ќе останат само 380 илјади Евреи во Полска. Истото насилство кое ќе го трпат Полјаците ќе им го резервираат и на Евреите. И денес тоа продолжува, преку редовно палење на еврејски симболи или нивно обвинување за актуелните проблеми на Полска.

Како што гледате, некои анахронизми за домашна употреба не се опасни, но други се, додека ревизионизмот и негационизмот доколку се употребуваат како оружје против другиот, како инструменти на моќ, лесно можат да го заразат народот и од митови да се претворат во трагична реалност. Вистината е дека сите живееме во минатото. Можеме да го сакаме или мразиме нашето минато, да бидеме индиферентни, но минатото нема да се промени и ќе продолжи да не формира, да не обликува какви сме и како размислуваме. И кога го отфрламе, живееме во минатото. Затоа, само во прифаќањето и помирувањето со минатото лежи спасот од повторување на грешките. Бугарија мора да ја научи таа историска лекција.

The post Бугарија како Големиот брат на Џорџ Орвел appeared first on plusinfo.mk.

Не е воопшто тајна и ги има документите во кои Орвел одбирал кои писатели се подобни или не, базирано на нивната политичка определба. То беше на крај на 40-ти од минатиот век.

Ова шо сега не спрема поп културата е друго.

Ве плашат до чип? Нема да го доживееме то, ќе го живеат нашите деца, се со што сега не плашат ќе е за некое време. Исто ко гадостите на Орвел.

Тактилата не е ништо ново, ако е чекор по чекор никој не осеќа.

(Фејсбук статус на авторот)

The post Орвел не беше предупредување appeared first on plusinfo.mk.

– Сѐ додека не се вакцинираат доволен број на луѓе против овој коронавирус, ние мора да го ограничиме неговото ширење. Еден од начините е да се лоцираат и да се следат заразените лица и тие што се сретнале со нив. Но, ова има огромни последици врз приватноста и ќе бара строги регулативи за да се гарантира почитување на човековите права и владеењето на правото  – рече Рик Даемс.

Според него, за среќа, има заеднички европски стандарди во оваа област. „Европската конвенција за човекови права бара мерките за набљудување да имаат правна основа и да бидат неопходни и сразмерни со нивната цел. Автоматското собирање, обработка и чување на податоците мора да ги исполнува стандардите на „Конвенцијата 108+“, што неодамна беше надградена. Државите мора да обезбедат исполнување на овие барања пред да се воведат мерки за следење и пронаоѓање и мора да изградат доверба кај јавноста уште од самиот почеток – советива претседателот на ПССЕ.

– Исклучителните кризи оправдуваат исклучителни мерки, но тие мора да бидат ограничени на целта во однос на обемот и времетраењето и да ги почитуваат основните права. Со искоренување на злото, не смееме да ја отвориме вратата за орвелската иднина на постојан личен надзор, следејќи го секое наше движење за непознати и неоправдани цели  – заклучи Даемс.

The post Даемс: Со искоренување на коронавирусот не смееме да ја отвориме вратата за орвелскиот личен надзор appeared first on plusinfo.mk.