Aнатеми со кои се проколнувани лекарите, противниците на власта и вештачката интелигенција, изрекол јеромонахот Спиридон при богослужба во манастирот „Успение на Пресвета Богородица“ во преспанското село Јанковец.

На профилот на Фејсбук на самиот манастир е објавена видео снимка од службата на игуменот на манастирот, наречена Синодиконот на православието. Тоа е текст што се чита еднаш годишно, на првата недела од великиот пост. Во него се осудуваат ересите и оние што ја прогонувале црквата.

Прво јеромонахот чита делови од текстот, го изговара зборот „анатема“, а верниците трипати го повторуваат тој збор.

Во врска со вакцинирањето, игуменот Спиридон вели:

– На гонителите на Христовата црква кои убиваат свештенослужители и разрушуваат храмови Божји, кои мачат браќа наши и ја сквернават нашата татковина и кои под присила, принуда и уцени ги присилуваа да се вакцинираат против ковид, нека е анатема.

Потоа, во хор, верниците одговараат: „Анатема! Анатема! Анатема!“

Во однос на вештачката интелигенција, тој вели:

– На оние што со магии ги повикуваат демоните и се поклонуваат и се надеваат на вештачката интелигенција, нека е анатема.

Игуменот Спиридон во изјава за весникот Вечер категорично тврди дека неговите зборови се искривено и тенденциозно пренесени.

– Целосно сум погрешно интерпретиран и тоа што е објавено е целосно извртување на вистината и на суштината на она што го кажав во проповедта. Тоа е намерно направено за одредени цели. Секој што изворно ќе го слушне изговореното и внимателно ќе го прочита изговорениот текст, ќе се увери во тоа. Ниту сум зборувал против вакцинирањето, против медицинските работници, ниту против вештачката интелигенција, ниту сум ја бранел власта. Она што сум го зборувал е тоа дека луѓето не треба да се вакцинираат против своја волја, дека не треба да се принудуваат присилно и со уцени да го прават тоа, дека никој не треба да влијае врз некого како да постапи, туку луѓето да имаат право на слободен избор, кој ќе се базира на нивната слободна волја. Тие што си зедоа за право да се мешаат во слободната волја на луѓето, што им ја одземаат слободната волја. Во тој контекст, јас и го изговарам зборот „анатема“. Јас никако не сум против докторите – вели овој јеромонах.

Тој додава дека не е против вештачката интелигенција.

– Јас немам ништо против вештачката интелигенција, туку сум против заблудувањето на луѓето, против извртувањето на вистината, против лажните вести што се шират преку неа. Сите добро ги знаеме лошите страни на ВИ, кои ги заведуваат луѓето – вели Спиридон.

Јеромонахот вели дека тоа што го користел зборот „анатема“ не значи дека праќал некого во пеколот и дека му фрлал проклетство.

– Анатемата е духовен лек што го даваме за да се покаат некои луѓе што прават такви работи и да се вратат на вистинскиот пат. Тоа е еден вид духовно лекарство за спасување на душите, а што е во суштина на христијанството – вели Спиридон.

Овие пораки доаѓаат неколку години по јавниот апел на поглаварите на МПЦ-ОА, ИВЗ и Католичката црква, кои во 2021 година заеднички ги повикаа граѓаните да се вакцинираат против ковид-19. Досега нема реакција од Светиот архиерејски синод на МПЦ-ОА во врска со оваа богослужба.

The post 🎥 ИГУМЕНОТ НА МАНАСТИРОТ ВО ЈАНКОВЕЦ ФРЛИ АНАТЕМИ ВРЗ ВЕШТАЧКАТА ИНТЕЛИГЕНЦИЈА И ВРЗ ВАКЦИНИТЕ Тој се правда дека анатемата е духовен лек за покајување appeared first on plusinfo.mk.

Винарската визба „Тиквеш“ традиционално го одбележа празникот Свети Трифун со закројување на лозјата во Лепово, симболично означувајќи го почетокот на новата лозарска сезона.

Свечениот чин го изврши поглаварот на МПЦ-ОА, Неговото Блаженство, Архиепископот Охридски и Македонски г. г. Стефан , заедно со претседателот на Управниот одбор на „Тиквеш“, Светозар Јаневски, во присуство на министри, дипломати, институции, лозари и соработници.

Со традиционалното закројување беше испратена порака за единство, одговорност и визија за одржлива иднина на македонското винарство, особено во услови на климатски промени и засилена конкуренција на глобалниот пазар.

– Иднината на лозарството мора да се гради врз основа на наука, стандарди и економски одржливи насади. Лидерската позиција на „Тиквеш“ е резултат на иновации, дигитализација, алатки базирани на вештачка интелигенција и зелена технологија – изјави Светозар Јаневски.

Тој потенцираше дека за одржлив развој на секторот е неопходна долгорочна стратегија, креирана во партнерство со сите засегнати страни во индустријата.

Од винарницата информираат дека континуирано инвестираат во напредни практики за производство на грозје и вино, во соработка со експерти од Франција, Италија и Словенија, следејќи ги најсовремените светски трендови.

„Тиквеш“ е во процес на целосно елиминирање на фосилните горива од производството и преминување на користење исклучиво обновливи извори на енергија, со цел намалување на јаглеродниот отпечаток.

Компанијата е единствена од регионот со сребрено членство групата „Меѓународни винарници за борба против климатските промени“ (IWCA – Interational Wineries for Climate Action), која ги обединува водечките светски винарници со цел постигнување нулта нето емисија на јаглерод до 2050 година.

The post СВЕТИ ТРИФУН ВО ЗНАКОТ НА ЗЕЛЕНАТА ТРАНЗИЦИЈА „Тиквеш“ го одбележа празникот на лозарите и најави инвестиции со иновации и одржливост appeared first on plusinfo.mk.

Православните верници денеска го слават празникот Богојавление кој се одбележува уште од вториот век. На овој ден, според христијанското предание, Свети Јован Крстител го крстил Исус Христос во реката Јордан. Празникот се нарекува уште и Водици поради големиот водосвет што го извршува црквата на овој ден.

И годинава продолжи вековната традиција на положување на крстот во водите на реката Вардар, во Охридското Езеро, како и во другите македонски реки, езера и водотеци.

Скопската православна епархија при МПЦ-ОА го организира традиционалното осветување на водите на реката Вардар. Одбележувањето започна со богослужннба во храмот „Рождество на Пресвета Богородица“, каде што чиноначалствуваше поглаварот на Македонската православна црква – Охридска архиепископија, архипископот г. г. Стефан.

По завршување на литургијата, богојавленските литии заедно со свештенството во поворка се упатија кон мостот „Слобода“ кај хотелот „Холидеј Ин“, каде поглаварот г. г. Стефан го спушти светиот и животворен крст во водите на Вардар, пред неколку илјади насобрани веерници.

Дваесет и четири годишниот Дарко Митровиќ  од општина Центар го извади чесниот крст од водите на Вардар во рамки на централната манифестација за одбележување на празникот Водици во Скопје. Митровиќ  беше најсреќниот меѓу 160 пријавени за фаќање на крстот во Скопје.

На чествувањето во Охрид, Мартин Гоџо од Варош го фати светиот крстот. Светиот крст во езерските водите беше положен во вода кај Градското пристаниште. Ова е втора година по ред како Гоџо го вади светиот крст, а третпат откако тој учествува во светиот чин.

Тој беше најсреќниот меѓу стотиците верници кои влегоа во Охридското езеро. Откако го извади крстот, групата пред Гоџо извекуваше „Варош, Варош“, пеејќи ја „Во Јордание“.

На свеченоста присуствуваа неколку илјади верници и туристи, а по крстот во осветените води на Охридското Езеро влегоа стотина верници. Оваа година за првпат водите на Охридското Езеро ги освети новиот митрополит-кичевски, владиката г. Георгиј. На свеченоста во Охрид присуствуваше и претседателката на државата Гордана Сиљановска-Давкова.

Фото: Фејсбук

Во Куманово 22-годишниот, Борис Стефановски, студент на Факултетот за физичко образование, спорт и здравје, го извади чесниот крст од Соборниот храм „Свети Никола“. Голем број кумановци се обидоа да го извадат светиот крст во старата градска црква.

Бојан Ѓеоргиевски беше најсреќен и највешт и успеа од четириесетината момчиња кои се фрлија во студените води на река Брегалница во Штип, да го фати светиот крст.

Дваесет и четири годишниот Петар Чакарески го извади светиот крст од водите на реката Црн Дрим во Струга. Тој беше најсреќен меѓу стотиците верниции кои денеска влегоа во студените води во Струга.

Дваесет и тригодишниот Милко Божиновски од Ростуше го извади осветениот крст од водите на Радика, што беше положен од епископ Антаниски, г. Партениј, по повод денешниот голем христијански празник Богојавление – Водици.

Младиот тинејџер Христијан Бошевски (16) од Битола е најсреќното момче учесник на традиционалната манифестација, пронаоѓање на светиот крст во водите на црковниот базен во Храмот „Свети Велиомаченик Димитриј“ во Битола.

Меѓу дваесеттината учесници, Бошевски успеа прв да скокне во базенот и да го пронајде спуштениот свет крст, чин организиран од свештенослужители на преспанско-пелагониската епрахија.

Во водите на реката Брегалница во Берово, пред многубројни верници и учесници, најсреќен беше Благој Дујовски, кој прв стигна до светиот крст – симбол на благослов, надеж и духовна сила.

Средношколецот Кристијан Митрев го фати денеска светиот крст положен во реката Луда Мара и посака здравје за сите.

Во изјава за медиумите, 18-годишниот кавадарчанец кажа дека долги години имал желба, а годинава имал прв обид и среќа на Водици.

Наум Додевски е среќникот кој го извлече светиот крст положен во водите на Крива Река,  од педесетината кои скокнаа по крстот, меѓу кои и градоначалникот на Општина Крива Паланка, Сашко Митовски.

Јордан Ангелески, 17 годишник, ученик во прилепската гимназија е најсреќниот годинава кој го фати светиот крст од осветените води во базенот во прилепскиот хотел „Салида“ на централната манифестација за Богојавление -Водици во Прилеп.

На Ангелески ова му е прво учество и токму на именденот.

Анџело Илиевски го фати светиот крст во водите на реката Бошава во Демир Капија, каде бројни верници го прославија празникот Богојавление.

„Нека оваа чест му донесе здравје, духовен мир, мудрост, радост и успех, а благословот од денешниот ден да го следи во текот на целата година“, му посакаа од Општина Демир Капија.

Средношколецот Матеј Стојановски од село Младо Нагоричане го извади крстот од водите на реката Пчиња во село Драгоманце, општина Старо Нагоричане. По крстот скокаа триесетина верници од општината.

Марио Димитријевски денеска го извади крстот од водите на езерото кај хотелот „Белви“, каде традиционално се одржа манифестацијата за осветување и положување на светиот крст. Во фаќањето на светиот крст учествуваа вкупно 70 учесници.

Водици, крај на тнр. некрстени денови

Со овој празник симболично завршува периодот на т.н. „некрстени денови. Во моментот на крштевањето, според библиското предание, се појавува гулаб, симбол на Светиот Дух, што се толкува како богојавување, односно објавување на божествената суштина. Осветување на водата е централниот ритуал кој се изведува и денес, исто како и во минатото.

Според верувањата, оној кој ќе го фати крстот, ќе го следи среќа и благослов цела година. Фаќањето на крстот значи соединување на човекот со Христа, а се верува дека со положувањето на крстот, водите стануваат лековити.

Верниците носат осветена вода во своите домови, ја чуваат преку целата година и ја користат за здравје и благосостојба. Со водата се прска куќата, дворот, нивите, лозјата, а се користи и при важни семејни настани. Се прска и новата снаа при влегување во куќата, за да има среќа и хармонија во домот.

Водата се користела и за лекување на болни, а дел од домаќинствата ја користат и при подготовка на храна, верувајќи во нејзината заштитна моќ. Верниците меѓусебно си честитаат со поздравите „Бог се јави“ и „Навистина се јави“, изразувајќи радост и духовна поврзаност. Празникот се смета за еден од најзначајните во православниот календар.

Во земјава, согласно Законот за празници, Богојавление-Водици е неработен ден за граѓаните од православна вероисповед.

The post 🎥 ПРАВОСЛАВНИТЕ ГО СЛАВАТ БОГОЈАВЛЕНИЕ, ОСВЕТЕНИ МАКЕДОНСКИТЕ ВОДИ Драган Митровиќ го фати крстот во Скопје, Мартин Гоџо во Охрид appeared first on plusinfo.mk.

Во катедралниот храм на Православната Црква во Америка „Св. Николај Чудотворец“ во Вашингтон, во вторникот е отслужена заедничка света литургија од Митрополитот Вашингтонски и Архиепископ на цела Америка и Канада  г.г. Тихон и Неговото Блаженство г.г. Стефан, Архиепископот Охридски и Македонски, г.г. Стефан, пренесува Литургија.мк.

На литургијата сослужуваа многубројни архијереи, свештеници и ѓакони од различни помесни православни Цркви. Молитвено присуствуваше и Митрополитот Американско-канадски г. Методиј.

Во текот на литургијата, Митрополитот Тихон за првпат го спомна Архиепископот Стефан во диптихот на поглаварите на православните цркви – со што и литургиски беше потврдено признавањето на автокефалноста на Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија од страна на Православната Црква во Америка.

На овој настан присуствуваа бројни македонски свештеници и верници од САД и Канада.

По светата литургија беше приреден свечен прием во македонската амбасада во Вашингтон и средба со амбасадорот Зоран Попов.

Поглаварот на МПЦ-ОА г.г. Стефан по неколкудневниот престој во САД на покана од Митрополитот Американско-канадски г. Методиј, по повод одбележувањето на 60 годишнината од осветувањето на храмовите во црковната општина „Успение на Пресвета Богородица“ во Колумбос, Охајо, ќе замине за Канада каде што ќе присусутвува на чествувањата по повод јубилејот на црковната општина „Свети Климент“ во Торонто, Онтарио.

The post ПРАВОСЛАВНАТА ЦРКВА НА АМЕРИКА ЈА ПРИЗНА АВТОКЕФАЛНОСТА НА МПЦ-ОА Поглаварот Стефан на заедничка литургија во Вашингтон appeared first on plusinfo.mk.

Во манастирите ширум земјава, далеку од очите на јавноста, живеат православни монаси за кои никој ништо не знае како и од што живеат.

Додека јавноста неретко ги романтизира како луѓе кои доброволно се откажале од сè световно, реалноста е далеку посурова: тие се социјално невидливи, финансиски незаштитени и често препуштени сами на себе.

„Живееме како сенки“, ни рече еден од нив, со глас мирен, но со поглед полн со наталожена грижа.

– Треба да се издржуваме од манастирите, ама тоа е релативно. Каде има приходи е добро, а каде нема – мора да се снаоѓаме. Мора да има некаква економија за да се преживее. Државата има графа само за свештеници, не посебно за монаси… – ни раскажа монах кој инсистираше на анонимност.

Невидливи за системот

Според сведочењата на неколку монаси во различни епархии, државниот систем не препознава посебен статус за монасите.

Иако тие се дел од монашките редови во рамки на Македонската православна црква – Охридска архиепископија, во правна и во социјална смисла многумина се заведени како „невработени лица“, без пензиско, а со основно здравствено осигурување, добиено благодарение на законска измена донесена пред повеќе од една деценија.

– Некои си плаќаат сами придонеси и тие се заведени како свештеници или како земјоделци. Некои немаат ништо – раскажува нашиот соговорник.

Живот на донации

Монасите живеат скромно, често во рурални предели каде што не постојат ниту најосновни здравствени услуги. Секој посериозен здравствен проблем станува борба – не само за живот, туку и за пари.

– Ако треба да се лекуваме приватно или ако е потребна некоја поскапа интервенција или терапија, а манастирот нема доволно пари, мора да се бараат донации од епархијата или од народот. Понекогаш и тоа не стасува… – објаснува тој.

Иако манастирите понекогаш имаат сопствени извори на приходи – преку продажба на мед, икони, книги или одржување работилници – тие средства не се секогаш доволни, ниту распределени на начин што гарантира основна сигурност за сите монаси.

Молк од институциите

За разлика од свештениците кои во повеќето случаи се заведени како трговци-поединци и имаат регулиран пензиски и здравствен статус, монасите остануваат во сивата зона на системот. Нивниот статус не е прецизно уреден ниту со црковните, ниту со државните механизми.

Правни експерти предупредуваат дека недефинираноста на статусот на монасите отвора ризик од социјална исклученост. Државата, велат тие, треба итно да воспостави јасни и фер правила, соодветни на животот и на мисијата на овие луѓе.

Монасите не протестираат. Не излегуваат на улица. Нивниот животен повик ги учи на тишина и на смирение. Но, токму затоа што тие нема да излезат на штрајк, не значи дека нивниот статус треба да биде игнориран.

МПЦ-ОА, како институција, има историска и морална обврска да иницира решенија пред државата – било преку посебна законска регулација, било преку фондови за поддршка на монашките заедници.

Во спротивно, ризикуваме една од најпосветените форми на духовен живот да се претвори во живот на маргина.

Епархија за пример

Во време кога темата за нерегулираниот статус на монасите и на другите црковни службеници сè повеќе се отвора во јавноста, една епархија во рамки на МПЦ-ОА се издвојува како исклучок што заслужува внимание: Кумановско-осоговската епархија.

Според поранешниот митрополит на оваа епархија, г. Јосиф, таму сите – од највисок клирик до продавач на свеќи – се уредно пријавени, со платени придонеси и со целосна социјална и здравствена заштита.

– Кај нас нема сиви зони. Секој свештеник, секој монах, секој ѓакон и секој продавач на свеќи е вработен и е осигуран. Им тече стаж, имаат пензиско, имаат здравствено – вели владиката Јосиф, кој и по заминувањето од активна служба и понатаму останува активен во црковната заедница и во јавните дебати.

Според него, прашањето за социјалната сигурност на црковниот кадар не е само техничка или финансиска работа, туку морална, организациска и суштинска.

– Не може духовен човек да биде оставен без здравствено осигурување, без пензиско, без чувство на сигурност. Колку и да звучи како „материјализам“, ова е прашање на човечко достоинство и институционална одговорност. Не дозволуваме да има луѓе кои „волонтираат“ со години, а всушност работат полно работно време. Или свештеници што живеат од обреди, без договор, без основа за живот. Сè е прашање на волја, организација и свесност за тоа дека зад црковната мисија стојат луѓе кои имаат семејства, здравствени потреби, иднина – вели г. Јосиф.

Снајди се, па живеј!

Епископот крушевско-демирхисарски г. Јован во разговор за Плусинфо вели дека и тој самиот како архијереј не добива плата затоа што епархијата нема доволно пари.

Дел од монасите се заведуваат како земјоделци, други се заведуваат како свештеници, само за да не бидат во ситуација да останат без право на пензија

Епископ Јован

– Откако сум замонашен немам ни еден ден стаж. За среќа, црквата им плаќа на монасите основно здравствено осигурување. Ова е долгогодишен и голем проблем кој мора брзо да се реши. Станува збор за луѓе кои едноставно се невидливи за системот. Јас неколку пати сум се обидел да ја отворам темата и да иницирам решавање на проблемот, но за жал, секогаш сум добивал еден ист одговор дека црквата нема доволно пари. А како да живеат монасите? Како да се чувствуваат сигурно и безбедно? Секој се снаоѓа како што знае и умее. Дел од монасите се заведуваат како земјоделци, други се заведуваат како свештеници, трети како вработени административци во епархијата, и сето тоа само за да не бидат во ситуација да останат без право на пензија – објаснува г. Јован.

Продолжува утре: ЕВАНГЕЛИСТИТЕ СЕ ВОДАТ КАКО АДМИНИСТРАТОРИ, КАТОЛИЦИТЕ НИКАКО Овие луѓе само Господ ги чува!

СЕКОЈ ПОП ВО СВОЈА ФИРМА СЕ КРСТИ Вработени во името на Бога, но не и по земските закони

The post МОНАСИТЕ ГЛУМАТ ЗЕМЈОДЕЛЦИ ЗА ДА ИМ ТЕЧЕ СТАЖ Се молат за здравје за да не молат за донации appeared first on plusinfo.mk.

Македонската православна црква (МПЦ-ОА) има повеќе од 2.000 цркви и манастири, епархии и храмови, но само 99 лица кои официјално се водат како вработени. Оваа бројка се однесува на административен и на технички кадар: секретари, благајници, хигиеничари, лица за одржување… Но, не и на сите свештени лица.

– Тие се пријавени, имаат платени придонеси, им тече стаж и се здравствено осигурани, исто како секој друг вработен во државава – брифираат извори од МПЦ-ОА.

Но штом ќе се поместите од канцелариите кон олтарите, сликата драстично се менува.

Најголемиот дел од луѓето кои ги среќавате на влезот во црквите и коишто продаваат свеќи, темјан или бројаници – не се вработени.

– Најчесто се пензионери или студенти од Богословскиот факултет, кои волонтираат. Не се пријавени, немаат договор, не им се плаќаат придонеси. Но не се ни без никаков надомест. Црквата се грижи да не останат со празни раце – објаснуваат нашите соговорници.

Парите од свадби и од погреби се уплатуваат како дневен промет

Најмистериозниот дел од системот е статусот на самите свештеници. За повеќето од нив, особено во Скопје, важи едно многу необично правило: секој поп е – правно гледано – фирма за себе. Самиот закон го бара тоа од нив.

Тоа подразбира дека самиот свештеник поседува фирма и е одговорен за своите придонеси и даноци.

– Повеќето свештеници поседуваат фирми и се водат како трговци-поединци. Тоа значи дека сами се грижат за да си обезбедат плата, здравствено и пензиско осигурување. Во пракса тоа значи дека парите заработени од погреби, венчавки и од други верски обреди тие ги носат во банка во вид на дневен промет и ги уплаќаат на сметката од својата фирма. Црквата има увид во нивната заработка и тие за неа одвојуваат дел од прометот – објаснуваат нашите извори.

Селските попови со попразни џебови

Свештеник од еден голем црковен храм во центарот на главниот град сведочи за поинаква практика.

– Дозволено е секој храм да си води своја политика. Јас лично не поседувам фирма, ниту сам плаќам придонеси. Платата, здравственото и пензиското осигурување ми ги плаќа црквата во која служам заедно со уште пет свештеници. Ми тече стаж, редовно добивам плата и кога одам на обред, дел од заработените пари ги уплаќам како такса во црквата, а остатокот го делиме на шест еднакви делови за сите свештеници. Така е праведно и коректно – објаснува тој.

Токму тука се отвора прашањето колку е (не)исплатливо да се биде свештеник во рурален реон каде што има помалку верници, а паралелно на тоа и поретко се случуваат верски обреди.

– Разликите меѓу градските и селските свештеници се очигледни и тешко премостливи. Градските имаат постојан прилив на верници, крштевки, свадби и погреби, додека селските свештеници имаат малку прилики за заработка. Во селата нема многу крштевки и свадби. Таму најголемиот приход за свештениците се прави во периодот кога се осветува вода по куќите. Во тие денови еден селски свештеник може да заработи околу четири-пет наши градски плати. Ние, пак, во градот, ретко одиме по станови за да осветуваме вода, додека во селата, пак, луѓето не ги одбиваат свештениците – вели нашиот соговорник.

Ако верниците не запалат свеќа…

Еден од ретките што јавно и отворено зборува за ова е крушевско-демирхисарскиот епископ г. Јован. Неговата епархија, вели, е толку сиромашна што не се собираат пари дури ни за платата на архиерејот.

– Кај нас ниту еден поп нема фирма. Сите приходи се од верниците: свеќи, темјан, пари на икона… Можете ли да замислите за колку малку пари станува збор? – прашува епископот.

Тој додава:

Епископ Јован

Скопските свештеници се ситуирани, добро заработуваат. Но да ги прашате оние во Демир Хисар, Крушево, Делчево, Пехчево... тие живеат на работ на егзистенцијата

– Скопските свештеници се добро ситуирани, добро заработуваат. Но да ги прашате оние во Демир Хисар, Крушево, Делчево, Пехчево… тие живеат на работ на егзистенцијата – додава епископот.

На прашањето дали ова било тема на некоја од седниците на Синодот, одговара – не.

– Очигледно никому не му се слуша за овие луѓе. А зборуваме за луѓе кои не знаат дали ќе имаат леб на маса следниот месец. Или, уште полошо – дали ќе имаат за терапија кога ќе се разболат – вели г. Јован.

Какви давачки треба да плаќаат верските заедници?

Верските заедници се третираат како непрофитни организации и не се обврзници за данок на добивка, освен ако во рамки на своето работење остварат приходи од стопанска дејност – во тој случај, ако приходот надминува еден милион денари годишно, должни се да платат 1% данок на вкупен приход, појаснуваат од Управата за јавни приходи (УЈП).

Од таму додаваат дека кога верските заедници вработуваат лица, тие се обврзници за пресметка и уплата на придонеси од задолжително социјално осигурување – пензиско, здравствено и осигурување при повреда и невработеност – како и данок на личен доход.

Сите обврски се пријавуваат преку месечна пресметка на плата (МПИН), исто како и кај останатите работодавачи.

„Верските службени лица, пак, кои вршат верски обреди или други религиозни активности, се регистрирани како вршители на дејност и самите ги уплатуваат пресметаните придонеси за пензиско и здравствено. Основата за пресметка на овие придонеси изнесува 50% од просечната месечна плата објавена во јануари тековната година“, велат од УЈП.

Дополнително, овие лица го плаќаат и данокот на личен доход по паушално утврден нето-приход.

„Паушалниот данок го утврдува УЈП врз основа на неколку критериуми – возраст, способност, место на вршење дејност и други фактори предвидени со законот, а сè тоа врз основа на поднесено барање од страна на верското службено лице“, се вели во одговорот од УЈП.

Продолжува утре: МОНАСИТЕ ГЛУМАТ ЗЕМЈОДЕЛЦИ ЗА ДА ИМ ТЕЧЕ СТАЖ Се молат за здравје за да не молат за донации

The post СЕКОЈ ПОП ВО СВОЈА ФИРМА СЕ КРСТИ Вработени во името на Бога, но не и по земските закони appeared first on plusinfo.mk.

Вистинската слобода не се добива еднаш засекогаш, но со нејзиното освојување започнува постојана борба за нејзино зачувување. Затоа сите ние сме повикани одговорно да ја чуваме и нашата духовна, но и национална слобода, а нашиот подвиг за нејзино запазување, и трите Илиндени, сè уште продолжува, порачува во екслузивното интервју за МИА, митрополитот на Дебарско-кичевската епархија Георгиј.

Митрополитот Георгиј во првото интервју по официјалното преземање на оваа позиција ова го истакна упатувајќи порака за престојниот верски празник Свети Илија, но и државниот празник Илинден.

– Да се потсетиме дека свети Илија се борел за вистината, мирот и правдата, застанувајќи секогаш на страната на понижените и угнетените. Затоа и нашиот народ го чествува светиот пророк како симбол на борбата за правда и слобода. А вистинската слобода не се добива еднаш засекогаш, но со нејзиното освојување започнува постојана борба за нејзино зачувување. Затоа сите ние сме повикани одговорно да ја чуваме и нашата духовна, но и национална слобода, а нашиот подвиг за нејзино запазување, и трите Илиндени, сè уште продолжува – вели Георгиј.

Митрополитот Георгиј дојде на упразнетото место во Дебарско-кичевската епархија по упокојувањето на митрополитот Тимотеј во ноември минатата година. Тој беше единствен кандидат за таа висока црковна позиција, кој на празникот Педесетница доби ново унапредување во монашки чин – игумен на церемонијата одржана во соборниот храм „Свети Климент Охридски“. Отец Георгиј, поранешниот декан на Богословскиот факултет, Ѓоко Ѓорѓевски, се замонаши на 27 мај годинава, на 28 мај беше произведен за јероѓакон, а на 29 мај беше избран за јеромонах.

Тој во интерјуто за МИА говори за патот до митрополитската позиција, за која имаше критики дека мошне бргу ја минал. Вели за било кои патеки и скалила, важно е тие да се минуваат според правилата и прописите. Од друга страна, пак, додава, многу работи во животот се случуваат поинаку од она што го очекуваме или посакуваме.

Во интервјуто за МИА митрополитот говори и за преземањето на позицијата и предизвиците со кои се соочил, за прашањето за оданочување на верските заедници, за законот за верските средни училишта со кои на учениците ќе им се овозможи да полагаат државна матура и запишување на кој било факултет, за Климентовиот унивезритет, за социјалните медиуми…

Митропополитот Георгиј нагласува дека во моментов неговото внимание целосно е насочено кон црковниот живот во епархијата, кон потребите и проблемите, кон ограничувањата, но и кон можностите.

– Овде затекнав добро подготвено свештенство, но и ретко верен народ, народ кој живее црковно, народ кој ја сака и почитува Црквата. Овде се гледа оставштината на светите Климент и Наум, видливо е наследството на славната црква од Охрид низ вековите. Одговорноста е уште поголема затоа што Охрид е град – црква, сенародно светило и Божјо светилиште, нашиот лик преку кој светот не препознава – порачува тој во интервјуто за МИА.

Неодамна, на големите празници Петровден и Павловден се официјализираше вашето преземање на должноста митрополит на Дебарско-кичевската епархијa. Кои се првите предизвици со кои се соочивте? 

– Како резултат на мудрото раководење од страна на претходниот надлежен архиереј Дебарско-кичевски, блаженоупокоениот митрополит Тимотеј, се соочив со средена епархија, посветено свештенство, бројно монаштво, верен народ. Во тек се првичните запознавања со состојбите во епархијата, посети на цркви и манастири, средби со претставници од црковните одбори, но најголемото внимание е посветено врз црковните богослужби. Претстои период на празници, веќе се закажани осветувања на завршени црковни градби, што значи дека ќе се продолжи со литургиски чествувања и посети на црквите.

Вашето назначување мина со одредени бранувања дека мошне брзо сте ги минале скалилата, од монах до архимандрит, но и со несогласувања и протести на приврзаниците на игуменот на Бигорскиот манастир, Партениј Епископ Антаниски, кои сметаа дека тој треба да биде назначен на таа позиција. Дали во меѓувреме стапивте во контакт со Партениј, кој сега е под ваша јурисдикација?

– За било кои патеки и скалила, важно е тие да се минуваат според правилата и прописите. Од друга страна, пак, многу работи во животот се случуваат поинаку од она што го очекуваме или посакуваме. Епископот антаниски Партениј е мој собрат во Христа, кому му благодарам за неговите честитки по повод синодската одлука за избор на митрополит, како и за неговото присуство, заедно со дел од неговото братство, за време на епископската хиротонија и интронизација. Ние, се разбира, се слушнавме, а наскоро и ќе се видиме.

Неодамна беше објавена базата на податоци „Верски имоти под лупа“ во која на едно место се ставени над 20.000 посебни парчиња имот со кои располагаат МПЦ-ОА и ИВЗ. Повторно се отвори прашање јавноста дали е потребно оданочување на верските заедници, кое е вашето мислење? 

– Најнапред, потребно е да се истакне дека имотот на Црквата е заеднички народен имот на нејзините верници од даренија во минатото и денес. Тоа што го има, колку што го има е дополнителен показател за запазувањето и грижливоста на Црквата кон она што е заедничко и покрај многуте искушенија и тешкотии, за разлика од негрижата, продажбата и разнебитувањето на многу заеднички имоти, јавни претпријатија и општествени поседи на македонските граѓани во изминатите децении.

Од друга страна оданочувањето на Црквата како правен субјект, сметам дека е сложено прашање, првенствено поради комплексниот даночен систем во кој постојат различни видови на даноци во даночната политика на државата, но и спецификата на Црквата како правен субјект, за кој практично се неапликативни одреден вид на даноци.

Во таа насока најзначајно е да постои јасна и системски издржана правна рамка во однос на даночната основа, како и даночните ослободувања за верските субјекти. Еднаш донесен во инклузивна постапка и низ дијалог Законот, треба да се применува и не треба да биде предмет на чести измени и дополнувања кои предвидуваат дијаметрално спротивни решенија, што на крај секако резултира со низа недоследности. Црквата и сега  плаќа различен вид даноци, а како и за сé друго негува конструктивен приод.

Според оваа база на податоци 68 отсто од сите имоги на МПЦ-ОА припаѓаат на Дебарско-кичевската и Препанско-пелагониската епархија, а според објавеното на сајтот на епархијата изминатите 40-50 години има видливи резултати на градежен план, изградени се околу 140 нови цркви и возобновени се повеќе манастири и манастирски конаци. Кои се вашите планови за одржување и надградување на ова духовно и национално богатство?

– Уште еднаш би нагласил дека сè што има Црквата е на народот, од народот и за народот. Сите цркви и манастири се од него градени, а ниту еден посед не е толку сенароден колку црковниот. Тоа посебно го знаат и чувствуваат луѓето во селата, каде животот во заедница, па и црковна, најјасно доаѓа до израз. Токму затоа и не престануваат градителските активности, затоа што народот знае дека создава и гради за себе, но и дека тоа што било подарено ќе остане и за следните генерации. Претходниот надлежен архиереј на Дебарско-кичевската епархија, блаженоупокоениот митрополит Тимотеј, беше познат по својата градителска ревност. Во негово време црквите, манастирите и конаците го сменија својот лик, целата епархијата се преобрази. Во периодот што следи најнапред и најважно е тоа што е наследено да се запази и да се унапреди, а дури потоа, врз основа на потребите и според можностите, да се започнат и нови градби со кои, преку црквата, верниците ќе можат меѓусебно да си помагаат. Постојано пред нас треба да ни бидат поуките на свети Климент кој постојано се грижел за беспомошните и онеправданите, потсетувајќи дека „никој не заминува од овој свет со богатството и со власта, туку сите го оставаме нашиот имот и заминуваме само со делата“, затоа што „вистинско богатство е тоа што го скриваме на небесата“.

До каде е процесот за отворање на Климентовиот универзитет?

– Според моите сознанија, по повремени застои, активностите поврзани со изградбата на Светиклиментовиот универзитет на Плаошник се во тек. Досега главно вниманието беше посветено кон универзитетот како градежен комплекс, но, иако можеби е се уште рано, верувам дека веќе треба да се размислува за плановите, програмите, активностите, поедничени и заеднички за универзитетот. Посебно значајно го гледам местото на Богословскиот факултет, најдиректен продолжувач на тоа што на истото место свети Климент го изучувал и поучувал пред повеќе од десет векови.

Во вторникот заврши општата расправа по  Предлог-законот за установи за средно образование на верските заедници со кој се предлага учениците од Богословското училиште „Св. Климент Охридски“ и од Средното теолошко училиште „Иса Бег“ да имаат право да полагаат државна матура и да се запишат на кој било факултет. Се појавика критики во јавноста дека ова решение е противуставно и дискриминирачко, дека е удар секуларноста на државата, се проблематизира и финансирањето на овие училишта. Кое е вашето мислење?

– Средното богословско училиште е основано уште во 1967 година во еден посебен систем со карактеристично уредување, кога религијата е потисната од државата. Денес велиме дека живееме во слободно демократско општество, но се почести и позасилени се обидите за ограничување и маргинализирање на верскиот израз, па и во однос на регулирањето на статусот на училиштето, прашање коешто неоправдано е оставено нерешено повеќе од една деценија.

Токму затоа загрижуваат тенденциозните обиди за неоправдани ограничувања во однос на новиот закон. На пример, за мене е сосема неразбирливо како Мрежата за заштита од дискриминација е против изедначувања на правата на учениците во верските училишта, иако тоа веќе јасно е одамна предвидено во Законот за верските заедници каде стои дека „верските образовни установи се изедначени со другите образовни установи и нивните ученици и студенти ги имаат истите права и обврски“. Односно, кого ќе го заштитиме од дискриминација со тоа што ќе ги дискриминираме овие ученици? Зарем не треба да погледнеме како тоа го имаат решено и другите секуларни европски држави? На пример, во европските, но нам блиски земји, Романија и Бугарија, секуларниот принцип не попречил средните богословски училишта да бидат целосно интегрирани во државниот образовен систем.

Предизивиците на нашето време меѓудругото се и интернетот, социјалните мрежи, вештачката интелигенција, кои сами по себе се неутрални, но човекот не е, па може да ги употреби или злоупотреби. Неодамна владиката Петар им забранил на свештениците од неговата епархија да поседуваат профили на социјалните мрежи. Дали е потребна забрана или поголема свесност?

– Секој надлежен архиереј постапува согласно проценката на состојбите во својата епархија. Инаку, секој дар, секоја придобивка, секој изум може да се користи и за добро, и за зло. Социјалните медиуми можат добро да послужат за пренесување на Христовата евангелска порака, но да бидат и моќна алатка за создавање поделби, површност во верата и отуѓеност меѓу луѓето. Токму затоа, употребата на овие платформи за црковна намена бара огромна одговорност и разумност.

Поделбите се карактеристика на овој свет, поделби има и во православниот свет, како до поголемо единство?

– Потребно е да се прави разлика меѓу поделби и различни ставови по определени прашања. Разговорите и опсудувањата отсекогаш биле составен дел од историјата на Црквата, а истите честопати се покажале дури и како многу полезни во изнаоѓање на најдобрите решенија. Најважно е притоа, и покрај различните пристапи или видувања по некои формални прашања, да е запази црковното единство. Синодот на нашата Црква го сочинуваат мудри, совесни и искусни владици, кои дури и да имаат различни мислења и ставови, за важните и одлучувачки прашања за Црквата секогаш биле единствени.

Наскоро престои празникот на пророкот Свети Илија, но и 2 август – Илинден, Денот на републиката, која е Вашата порака? 

– Да се потсетиме дека свети Илија се борел за вистината, мирот и правдата, застанувајќи секогаш на страната на понижените и угнетените. Затоа и нашиот народ го чествува светиот пророк како симбол на борбата за правда и слобода. А вистинската слобода не се добива еднаш засекогаш, но со нејзиното освојување започнува постојана борба за нејзино зачувување. Затоа сите ние сме повикани одговорно да ја чуваме и нашата духовна, но и национална слобода, а нашиот подвиг за нејзино запазување, и трите Илиндени, сè уште продолжува.

И за крај што за вас било или е најпредизвикувачки – да образувате млади кадри како професор на Богословија, да водите црковна дипломатија или да управувате со епархија во чиј состав има 14 општини, 5 градови и 262 села и во која се наоѓаат некои од највредните духовни бисери на Православниото христијанство? 

Првиот мој повик е учителскиот, и тој никогаш нема да згасне. Долгодецениската работа на нивата Господова како професор по Стар Завет ја сметам за голем дар којшто ми е дарен од Бога, зашто да се разговара за Светото Писмо со идните свештенослужители, монаси и богослови е токму тоа – голем дар од Бога.

Сепак, скорешно преземената одговорност не ми дава простор за избор. Моето внимание целосно е насочено кон црковниот живот во епархијата, кон потребите и проблемите, кон ограничувањата, но и кон можностите. Овде затекнав добро подготвено свештенство, но и ретко верен народ, народ кој живее црковно, народ кој ја сака и почитува Црквата. Овде се гледа оставштината на светите Климент и Наум, видливо е наследството на славната црква од Охрид низ вековите. Одговорноста е уште поголема затоа што Охрид е град – црква, сенародно светило и Божјо светилиште, нашиот лик преку кој светот нè препознава.

The post ЦРКВАТА Е САМО ЧУВАР НА ЗАЕДНИЧКИОТ ИМОТ НА НАРОДОТ Интервју со митрополитот Георгиј во пресрет на Илинден appeared first on plusinfo.mk.

Светиот архијерејски синод на Православната црква во Америка донесе одлука за признавање на каноничноста на Македонската православна црква – Охридска архиепископија и целосно евхаристиско општење со нејзините епископи, свештенство и верници.

Оваа одлука, како што пренесува Литургија.мк, беше соопштена од страна на поглаварот на Православната црква во Америка, архиепископот Вашингтонски и митрополит на сета Америка и Канада г.г. Тихон во неговиот извештај од 15 јули 2025 година, претставен пред 21-от Сеамерикански црковен собор, кој оваа недела се одржува во Феникс, Аризона, САД.

Оваа одлука следи по барање на српскиот патријархот Српски г.г. Порфириј кој во официјална кореспонденција со митрополитот Тихон, побара Православната црква во Америка, согласно Томосот даден од Српската православна црква, да ја признае автокефалноста на Македонската православна црква – Охридска архиепископија.

Канцелариите на митрополитот Тихон и архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан се во комуникација и планираат сослужување помеѓу двајцата претстоители, кое ќе се одржи во катедралата „Свети Никола“ во Вашингтон. Ова сослужување, како што информираше митрополитот Тихон на Сеамериканскиот Собор, ќе биде крунисано со свечено признавање на автокефалноста на Македонската православна црква, која го зазема своето место покрај Православната црква во Америка како целосно автокефална помесна православна црква – се вели во известувањето на официјалната веб странница на Православната црква во Америка.

The post ПРАВОСЛАВНАТА ЦРКВА НА АМЕРИКА ЈА ПРИЗНА АВТОКЕФАЛНОСТА НА МПЦ-ОА Свеченото признавање ќе се случи во катедралата „Свети Никола“ во Вашингтон appeared first on plusinfo.mk.

„Очекуваме и искрено се надеваме дека викарниот епископ антаниски г. Партениј ќе продолжи да му помага како помошен викарен епископ на новоизбраниот митрополит дебарско-кичевски г. Георгиј“.

Ова, одговарајќи на новинарско прашање го изјави портпаролот на Синодот на Македонската православна црква – Охридска архиепископија (МПЦ-ОА), г. Климент, веднаш по завршувањето на денешната синодска седница на којашто игуменот Георгиј беше назначен за митрополит дебарско-кичевски.

На прашањето како Синодот ги коментирал неодамнешните народни собири во вид на протести на повеќе места низ земјава, со цел давање поддршка на епископот Партениј во трката за митрополит дебарско-кичевски, владиката Климент кусо одговори дека на денешната седница воопшто не се разговарало за тие работи.

Во продолжение ви го пренесуваме соопштението на Синодот:

„Светиот архијерејски синод (САС) на Македонската Православна Црква-Охридска Архиепископија (МПЦ-ОА), на својата редовна седница во полн состав, одржана на 12 јуни 2025 година, разгледа повеќе прашања и настани поврзани со животот на нашата Света Црква. Светиот синод ги разгледа и ги усвои годишните извештаи од епархиите на МПЦ-ОА во татковината и дијаспората, а неколку свештенослужители удостои со повисоки црковни чинови. Светиот архијерејски синод, исто така, го разгледа и предлогот на Претседателот на САС на МПЦ-ОА, Неговото Блаженство Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Стефан, за избор на иден Митрополит на упразнетата Дебарско-кичевска епархија. Раководен од Светиот Дух, Светиот архијерејски синод едногласно и еднодушно го избра Неговото Високопреподобие архимандритот г. Георгиј (Ѓорѓевски) за Митрополит на Дебарско-кичевската епархија при Македонската Православна Црква-Охридска Архиепископија. Достоен! Наречението на новоизбраниот Митрополит Дебарско-кичевски ќе се изврши на 12 јули 2025 година, на Петровден, во храмот ‘Св. Климент Охридски и Св. Пантелејмон’ на Плаошник, а епископската хиротонија и интронизацијата за Митрополит Дебарско-кичевски ќе се изврши на 13 јули 2025 година, на Павловден, во Соборниот храм на Охридските архиепископи ‘Св. Софија’ во Охрид“, се вели во соопштението.

The post СЕ НАДЕВАМЕ ДЕКА ВИКАРНИОТ ЕПИСКОП ПАРТЕНИЈ ЌЕ МУ БИДЕ ДОБАР ПОМОШНИК НА МИТРОПОЛИТОТ ГЕОРГИЈ Хиротонијата е закажана на Павловден appeared first on plusinfo.mk.

Македонската православна црква – Охридска архиепископија (МПЦ-ОА) доби нов духовен водач за Дебарско-кичевската епархија.

На денешната седница на Светиот архиерејски синод, без ниту еден глас против, за нов митрополит е избран Неговото Високопреподобие, игуменот Георгиј (Ѓорѓевски).

Со овој избор, завршува периодот на вакуум што траеше од ноември минатата година, кога се упокои митрополитот Тимотеј – еден од највлијателните архиереи во последните децении.

Македонската црковна јавност добива наследник со силно академско поткрепување, богато духовно и дипломатско искуство и со неспорен авторитет во богословските кругови.

Висока образовна вертикала

Роден на 24 јули 1968 година во Скопје, Георгиј уште од млади години стапил на патот на верата. По завршувањето на основното образование, се запишал во Македонската православна богословија „Св. Климент Охридски“ во Драчево, каде матурирал во 1986 година.

Богословските студии ги продолжил и завршил во Скопје, а веќе на 22-годишна возраст станал професор во своето поранешно училиште.

Научниот пат го однел во Германија, а потоа и во Рим, каде што магистрирал и докторирал на престижниот Понтификален универзитет „Грегоријана“ – еден од најреномираните римски теолошки центри.

Богослов, дипломат, реформатор

Покрај академската кариера, Георгиј бил и блиска личност на архиепископот, извршувајќи ја функцијата шеф на Кабинетот од 2000 до 2010 година. Истовремено, бил и секретар на Американско-канадската епархија, а во периодот од 2010 до 2014 година – амбасадор на Република Македонија при Светата Столица во Ватикан.

Се враќа во академскиот свет по завршувањето на дипломатската мисија и два мандати го води Богословскиот факултет како декан, каде што и денес е професор.

Црковна кариера со неверојатна брзина

Замонашен е на 27 мај 2025 година во манастирот „Св. вмч. Георгиј“ во Криви Дол, а во само три последователни дена е ракоположен во јероѓакон, јеромонах, и на Педесетница – 8 јуни, добива и чин игумен.

Ваквата брзина на духовно издигнување е редок феномен дури и во црковните кругови и сведочи за висока доверба од врвот на црквата.

Преведувач, теолог и автор

Новопоставениот митрополит е активен и во полето на библиски преводи – координатор на најновиот превод на Новиот завет (2023) и Псалмите (2024), како и член на комисијата за превод на Богослужбеното Евангелие (2008).

Автор е на бројни научни трудови, книги и уредувач на повеќе релевантни списанија.

Освен мајчиниот јазик, течно говори италијански и англиски, а се служи и со германски и француски јазик.

Македонската црква – во раце на интелектуалец со мисија

Со изборот на митрополит Георгиј, Светиот архиерејски синод испраќа порака за консензус, стабилност и обновен фокус кон духовниот и образовен развој на верниот народ.

Сега останува да се објави датумот на неговото ракополагање во архиерејски чин – свечен чин кој ќе го означи почетокот на нова страница во животот на Дебарско-кичевската епархија.

The post ИГУМЕНОТ ГЕОРГИЈ Е ИЗБРАН ЗА НОВ МИТРОПОЛИТ ДЕБАРСКО-КИЧЕВСКИ Синодот донесе едногласна одлука appeared first on plusinfo.mk.