– По тебе четирите јавачи на апокалипсата со прослава би ги чекале пред Триумфална и со концерт на плоштад. Човекот кој е највиновен за неказнивоста, го пушти Груевски, човекот кој го уништиш СЈО, даде име, историја, идентитет, јазик, се испазари со сите криминалци, од ветувања само радиодифузна укина, нема ни срам ни перде да се појави и да кука по пет години власт и „суство отворено ко пупка“. За среќа, оние кои ќе му судат нема да се вака широкогради – коментира Божиновски.

The post МОЏО СО ПОРАКА ДО ЗАЕВ По тебе четирите јавачи на апокалипсата со прослава би ги чекале пред Триумфална appeared first on plusinfo.mk.

Без милост. Како во „најдобрите времиња“ на онаа поранешна власт, за којашто тогашната опозиција ни обелоденуваше аудио-снимки, од коишто дознававме како се тегнеле луѓе за уши, како ќе се фрлале луѓе во ендеци, како се делеле шлаканици како да се бонбони…

Првиот удар под појас, како што раскажува Божиновски, го добил откако двајца провладини новинари ургирале кај уредништвото на ТВ24 и побарале да му се стави забрана за емитување во еден надворешен телевизиски проект, во којшто настапот на Божидар не траел повеќе од 5 минути.

„Да ги пофалам Петрит Сарачини и Борјан Јовановски поради тоа што се јавувале во ТВ24 и ургирале да не ме емитуваат. Еве ме нема, се надевам дека гомната фашистички се среќни. Не е до нив што ме нема, туку само сакам да ги пофалам“, напиша Божиновски на Фејсбук, а во коментарите под објавата додаде дека одговорот на целата редакција, како и од главната уредничка на телевизијата, бил: „Одебете!“

Демант веднаш пристигна од Сарачини, кој вели дека е навреден од епитетот „фашистичко гомно“ што му го залепил Божиновски, а вели дека е лажно и тврдењето дека се јавувал во ТВ24 за да ургира да му се даде отказ на инфлуенсерот. Тој побара јавно извинување од Божиновски, но доби поинаков одговор:

„Ова фашистичко гомно се претставува ко борец за слобода. Таква слобода што може само Заев и Ковачевски да се во право. Би сакал да испадне дека лажам и дека овој, Борјан и Паралитико не се јавувале во ТВ24 да ме укинат. Ако лажам, прв ќе се извинам. А до тогаш, ќе видиме“, возврати Божиновски.

И тука, како што вели, „му пукнал филмот“ и одлучил повеќе да не седи со вкрстени раце, туку да ја искористи својата влијателност на социјалните мрежи и да возврати на секој удар што му го нанесуваат, како што ги нарекува, „мекотелите на власта“. Сам, со пивото в рака, против сите „не сум пробал цигара во животот“ експерти за ширење демагогии и истакнати владини мегафони.

Првиот контранапад Божиновски го изврши во саботата, кога најави дека во наредниот период ќе ги разоткрие сите владини „ботови“ кои со години наназад преку лажни или „кодирани“ профили на социјалните мрежи ја шират владината пропаганда и вршат синхронизирани напади врз политички неистомисленици.

Прв на списокот се најде провладиниот активист Боби Илиевски, а со целосно име и презиме беше објавен и сопственикот на Твитер налогот „Сплинтер“, за кого Божидар тврди дека е главниот пропагандист на експремиерот Зоран Заев и на Бугарите. Фотографија и податоци беа објавени и за Твитер профилот наречен „Цене“, а на листата се отвори место и за братот на новинарот Сашо Ордановски, за Влатко Васиљ, за Валон Керими, за Рубин Иваноски, за Никола Наумовски – Никса…

Ваквиот негов потег дополнително ја разлути власта, па сите партиски ботови на социјалните мрежи очигледно во исто време добиле наредба за јуриш, односно за синхронизирано „тролање“ на „палавиот“ Божидар. А за што може да се фати една власт која сака по секоја цена да оцрни инфлуенсер без криминално минато? За што друго ако не за физичкиот изглед и за навиките на инфлуенсерот…

Па така, веќе цели два дена, повеќето највлијателни владини мегафони на социјалните мрежи без престан го обвинуваат Божиновски дека е алкохоличар, бидејќи, како што аргументираат, на секоја втора фотографија на Фејсбук позирал со пиво во раката.

„Вознемирени биле од СДСМ. Немојте, не сум ни почнат. Сум бил пијаница. Не лажат, сум. Тоа е вистина. И тие биле способни за некоја вистина. Наредно е дрога. Е таму може да ми се фатите“, возврати Божидар.

Во меѓувреме, војната продолжува…

The post ПРОПАГАНДНАТА МАШИНЕРИЈА НА ВЛАСТА ИМА КРАТОК ФИТИЉ И ЃОН ОБРАЗ Како еден обичен инфлуенсер успеа да разоружа цела чета партиски војници appeared first on plusinfo.mk.

Оти, дојдено е времето кога е извонредно тешко да се биде среќен. Дојдено е времето кога секоја вечер заспиваме со отворени очи поради секирациите никнати во изминатиот ден, а секое утро се будиме со затворени очни капаци и одбиваме да се соочиме со новородениот ден. Оти се плашиме од реалноста и оти знаеме дека вечерта пак ќе легнеме со грутка на душата.

Едноставно, такви се времињата – непредвидливи. Денеска стравуваме од опасноста за почеток на Трета светска војна, утре се плашиме од евентуална експлозија на нуклеарна бомба, а нема ден кога не си ги подгризуваме прстите кога ќе ни помине мислата низ глава како да ја преживееме зимата со оглед на сериозните најави за енергетска и економска криза во коишто западна светот, а и ние.

Насекаде околу нас преовладува безнадежност и бесцелност, луѓето стануваат депресивни и анксиозни. Па, одговор на прашањето: „како сите лоши вести и состојби влијаат врз психолошкото здравје на човекот, но и како да се справиме со стравовите?“, побаравме од личности кои успеваат на некој начин да го задржат ведриот дух во себе, но и од личности чија професија им овозможува да го одржуваат ведриот дух кај другите.

Смртта е непријател со кого нема помирување

Отец Милан Ѓорѓевиќ, православен свештеник, универзитетски професор, истражувач на средновековната теологија, философија и култура, вели дека кризата низ којашто поминуваме може да се покаже како исцелителна.

– Прашање е што воопшто значи да се живее „нормално“ и дали би можеле со сигурност да тврдиме дека некогаш сме живееле така? Ако ова статус-кво на нашето нарушено консумеристичко секојдневие ни е критериум за нормалност, тогаш имаме сериозен аксиолошки проблем. Во таа смисла, кризата низ која поминуваме може да се покаже како исцелителна. Обземени од светот на комодитетите и непрестаната трка по нив, човекот на нашето време како да ја има заборавено незаобиколната стварност на минливоста и смртта, а со самото тоа и се има помирено со нив. Ние ја загубивме основната христијанска интуиција за тоа дека смртта е непријател со кого нема и не може да има помирување, дека отфрлањето на диктатот на телесноста е императив на аскетското разбирање за животот според светите отци. Животот е тука да ја надмине смртта, да ја остави зад себе поразена и понижена, фрлена во вителот на гнилежот и заборавот. Со други зборови, животот е тука за да остане, а не да се мири со она што неминовно ќе заврши и ќе пропадне. Во основата на кажаното стои незаобиколната и сепрегрнувачка стварност на Христовото Воскресение, на неговата победа над смртта извојувана преку самата негова смрт на крстот – објаснува отец Милан.

Денешното поколение, додава тој, речиси го загубило овој аскетски рефлекс, благодарение на кој светите не само што прифаќале, туку и посакувале и се молеле да излезат на мегдан со смртта.

– Всушност, континуираната криза низ којашто поминуваме изминативе 2-3 години го нарушува невротичниот баланс на нашата глобална култура. Се наоѓаме во точка во која веќе не можеме да останеме, точка во која мораме да направиме избор. Еден можен пат е оној што го посочувате – да им се предадеме на безнадежноста и бесцелноста. Во таков случај, ќе побрзаме да ги избегнеме сите непријатности, пред сѐ неспокојот и стравот – кои, всушност, имаат функција да ни алармираат дека нешто не е во ред со нашиот однос кон стварноста. Помислата на смртта, вклучително и на можноста човекот да го опустоши светот што од Бога му е доверен, може да ја обнови во нас речиси потполно потиснатата есхатолошка свест, сознанието за тоа дека драмата на светот и историјата неминовно ќе има своја разврска. Она што има почеток мора некогаш и да заврши. Ова не го кажувам за да внесам дополнителен немир, туку за да потсетам дека христијаните од минатите поколенија исчекувале и посакувале оваа разврска што поскоро да се збидне (1. Сол 1,10; 4,16-17). Уште помалку имам намера да „предвидувам“ што кога ќе се случува – Светото писмо јасно вели дека не го знаеме денот и часот кога ќе дојде Синот Човечки (Матеј 25,13; 1. Сол. 5,1-2). Копнежот по исполнувањето на времето, пак, не доаѓа од некој мрачен деструктивен порив, туку од стремежната љубов по Христа и неговото Воскресение, по неговото Царство кое е отаде времето и светот што го познаваме. Божествената љубов го изгонува стравот од срцето на човекот (1. Јован 4,18). Последниве зборови не служат да нѐ „смират“ и да нѐ „успокојат“, туку напротив, да ја покажат смислата на немирот и неспокојот со чија помош Бог нѐ изведува од дремежот и досадата на баналното „нормално“ и нѐ упатува отаде сите оние нешта што по својата тварна природа ги познаваме и ги искусуваме – објаснува нашиот соговорник.

Сфатете дека сте немоќни да ја запрете војната

Стравот и анксиозноста потекнуваат од желбата да се има гаранција дека ништо лошо нема да се случи и дека сѐ ќе заврши добро, вели психологот Ангела Будиноска.

Таа објаснува дека во ова време-невреме тешко е да се замисли како е да живееме во состојба на постојана смиреност и безбедност, ослободени од каква било несигурност, ризик, опасност или закани.

– Стравот и вознемиреноста се дел од животот, а често и корисен дел. Стравот нѐ предупредува за претстојна опасност, исто како во моментот кога ќе почувствуваме дека автомобилот ни се лизга на замрзнат пат. Чувството на вознемиреност може да ја мотивира личноста да се подготви за важен деловен состанок или да преземе дополнителни мерки на претпазливост кога патува во непознато место. Факт е дека ни треба малку страв и вознемиреност во нашите животи, но не сите искуства на анксиозност и страв се добри за нас. Анксиозноста е пролонгирана, сложена емоционална состојба која најчесто е предизвикана од страв. Се работи за физичка вознемиреност каде што веруваме дека не можеме да ги предвидиме и исконтролираме потенцијалните лоши идни настани – вели Будиноска.

Анксиозноста, додава психологот, е секогаш насочена кон иднината.

– Сите настани на глобално ниво во последниве две и пол години предизвикаа низа психолошки промени кај луѓето од целиот свет. Почнувајќи од пандемијата со коронавирусот која нѐ зафати во 2020 година, па сѐ до војната во Украина во 2022 година, народот почна да живее во страв за сопствената егзистенција. Стравот и анксиозноста потекнуваат од желбата да се има гаранција дека ништо лошо нема да се случи и дека сѐ ќе заврши добро. Таа гаранција никој не може да ни ја даде, како што никој не може да ни гарантира и дека при секојдневно преминување улица на пешачки премин нема да нѐ удри автомобил. Се работи сепак за желба за контрола врз работи врз кои се нема контрола. Тоа е исто како да сме вознемирени затоа што можеби утре ќе врне дожд и ќе биде студено, иако не можеме да го исконтролираме тоа – објаснува Будиноска.

Таа вели дека можеме да имаме контрола врз нашите реакции.

Факт е дека ни треба малку страв и вознемиреност во нашите животи, но не сите искуства на анксиозност и страв се добри за нас.

Ангела Будиноска Психолог

– Настаните не се причина за побудување емоција кај нас, туку начинот на кој ние размислуваме за нештата околу нас. Медиумите играат дополнителна улога во целиот процес на несигурност и страв, што впрочем е и можеби нечија главна цел – да го заплашат народот за да можат полесно да применат најразлични маркетиншки трикови и кампањи. Но, настрана од тоа, никој не може да присили некого да гледа и слуша вести или да чита весници. Тука е моментот кајшто ние самите имаме контрола и моќ да слушаме, гледаме и да читаме содржини по наш избор. Доколку избереме да поминеме квалитетно време со најблиските, да спортуваме, да прочитаме некоја убава книга или да погледнеме некој интересен филм, со сигурност ќе се дистанцираме од негативните моментални или потенцијални настани и приказни околу нас. Негативноста и неизвесноста нема да се намали, таа и понатаму ќе биде тука и можеби ќе расте. Она што можеме ние да смениме е како ќе се поставиме кон таа општа реалност и како ќе ја изградиме сопствената реалност – објаснува Будиноска.

Среќата е оргазам кој трае со секунди

Колумнистот и писател Божидар Божиновски, пак, смета дека никогаш не сме ни живееле нормално и дека нормалното е само општествена конструкција за некој просек.

Како да живееме среќно? Никако. Среќата е само оргазмично чувство кое трае со секунди. Она што треба е задоволство од животот.

Божидар Божиновски Колумнист и писател

– Секој кој е под или над е осуден дека е надвор од таа златна линија која не е златна воопшто, ама ако им е убаво таму, тогаш тоа е нивeн проблем. Откако установивме некоја дефиниција за нормално, пак е никако. Општата психоза е дека ќе го снема светот. Прилично егоцентрична претпоставка дека светот е Европа и дека без нас нема свет. Човек има на секој континент, веројатно ќе преживее Централно Африканска Република или Наруру. Или тоа не се луѓе, само ние во Европа сме? Кога воспоставивме дека нема човечкиот род да го снема, која е наредна грижа. Немаштија? Логично. Ние што немаме ќе немаме повеќе, тие коишто имаат ќе имаат уште повеќе. Маркс го предвиде ова, само дали пролетаријатот и лумпен пролетаријатот ќе се свестат дека се мнозинство, останува да видиме. Капитализмот нѐ зароби толку многу што не е ништо друго важно освен сервисирање на истиот систем кој нѐ убива. Во војните гинат работници и пролетери и од руска и од украинска страна, сите ние ќе го платиме цехот на некои капиталисти на кои нема да им фали ништо во оваа криза, напротив, ќе излезат побогати. Зошто? Затоа што нѐ поделија – вели Божиновски.

Трета година сме под директна закана од смрт, корона, па нукулеарки, па што и да е наредно, додава тој.

– Колку што гледам, стигнуваме до една горна граница од која нема враќање. Таа е економска, таа е национална, таа е класна. Многу од нас немаат што да изгубат, а ако немаме што да изгубиме ќе одиме на тие кои ни зеле тоа што сме имале. Не само Македонија, светот се движи натаму. Европските земји одат кон десно, што е нормално во сите кризи, доброто од тоа е што народите ќе видат дека тоа не функционира па можеме да се надеваме на вртење кон екстремно лево. Како да живееме среќно? Никако. Среќата е само оргазмично чувство кое трае со секунди. Она што треба е задоволство од животот. И короната и опасносата од нуклерки (кои нема да се случат) ни даваат само некој преглед на кршливоста на животот. Што ќе направиме со тој нежен цвет е до нас, ама расцветајте. Толку сме навлезени во таа игра што плаќањето сметки е поважно од самото преживување. А милиони во Москва, во Вашингтон, во Брисел, гладни и жедни за правда никој не ќе може да ги спречи – смета Божиновски.

И да нема Трета светска војна, ние сами ќе си ја направиме

Јулијана Талеска, одделенска наставничка во ОУ „Климент Охридски“ во Прилеп вели дека и децата совршено добро ги согледуваат работите, а тоа е така затоа што никој не се грижи што влегува во детското уво, а уште помалку што гледа детското око.

– Како да се справиме со стравовите? Зар може некој да се справи? Живееме во многу чудни и забегани времиња, со куп предизвици и со многу, многу преиспитувања. Факт е дека многу работи за коишто бевме сигурни дека се надминати, дека нема да се повторат и дека човештвото ги научило лекциите од минатото, излезе дека не се надминати. Затоа, крајно депримирачки е кога гледаш дека зависиш од некоја фрустрација на „големец“ кој одлучува за тебе оти успеал да залепи куп плакати и да лиже онаму кајшто не се лиже. Или, пак, на повисоко ниво, успеал да се роди во некое семејство кое му овозможило да ја има позицијата која не ја заслужува. Е сега, оди тоа објасни им го на деца кои бистро те гледаат, на кои им е сè кристално јасно и кои умеат многу добро да анализираат околу себе. Искрено, многупати сум се нашла во средина на училницата, како морализирам и давам совети да се биде добар човек, да се почитува другиот, да се биде чесен, а низ главата ми поминуваат безброј примери на нечесност. Привидна реалност, информации, премногу информации, лажни, вистинити, преголема достапност до секакви вести, нема филтер, не се грижи никој што влегува во детското уво, а уште помалку што гледа детското око. Злоупотребата на интернетот, на компјутерот, на телефонот, на социјалните мрежи, расипаноста – вели Талеска.

Најлесно е да се валкате и да си лежите во валканиците, ама сепак, еднаш ќе треба да станете и да се измиете, додава наставничката.

– Кренете ја главата, напијте се кафе, вежбајте, молете се, дишете длабоко. Листајте убави моменти низ главата, редете сложувалки, читајте книги, гледајте телевизиски серии. Оти, најлесно е да се валкате и да си лежите во валканиците. Ама, сепак, еднаш ќе треба да станете и да се измиете. Оти, кај ќе ни е крајот? И да нема Трета светска војна, ние самите ќе си ја направиме. Ќе си кукаме и ќе се истребиме. Мора да постои критична маса. Барем оние што останаа и што не заминаа од земјава треба да бидат пример, да светат и да бараат поддршка. Ние, со страшно паднатиот рејтинг, со нискиот авторитет кај децата и кај родителите, сме вистинска светлина и потенцијал за промена. Потрудете се да светите и гледајте да не ви снема струја – додава Талеска.

The post ПОНИЖЕТЕ ЈА СМРТТА СО БЕСТРАШНОСТ И СТВОРЕТЕ СВОЈ МИКРОСВЕТ Како да бидеме среќни во време кога сѐ е отидено по ѓаволите? appeared first on plusinfo.mk.

Соочувањето со смртна дијагноза и со прераниот крај на неговиот живот, го втурнува кон самиот себе и свирепо му го поставува прашањето „Што направи ти во животот?“

Романот „Уништување“ (2021) на Моџо Килингтон, односно Божидар Божиновски, се чита брзо, во еден здив, всушност, како што е и именувана едицијата на „Арс либрис“ која ни претставува дела од македонски автори кои е замислено да се читаат кога немате многу време.

Ако целта на оваа едиција е да се постигне комплетно читателско задоволство за рекордно кусо време, тогаш со романот „Уништување“ таа цел е постигната. Да се постават најголемите филозофски прашања за постоењето на човекот и за неговата мисија на Земјата на само стотина страници преку ликот на еден „обичен“ смртник е вистинско мајсторство.

Формата на романот не остава простор за вишок зборови, ниту за вишок сцени. Дејството е замислено онака колку што е потребно за да се долови брз ефект, веднаш да се влезе во сржта на работите, да се отворат прашањата и да му се остави на читателот аманет самиот да почне да трага по одговорот на прашањето „Кој сум јас?“.

„Романот е напишан да се чита брзо и да остава прашања. Можеби еден вид порака во шише до светот, да ги префрлам моите прашања до други кои се надевам ќе најдат одговори“, ќе рече писателот Килингтон во една прилика.

Приказната почнува со бунтовно и нерационално однесување на главниот лик, докторот Јан Рајсберг, што веднаш го зграпчува вниманието на читателот кој се прашува до каде ќе оди и како ќе заврши оваа налудничава и со ништо не предизвикана храброст.

Но, Јан многу брзо ни открива кои се и колку сериозни се дилемите што го растргнуваат. Тој сака да знае дали воопшто, кога и колку живеел. Кога и колку време бил среќен? Дали вределе жртвите и дали сега ќе отрфли сѐ што има – кариера, брак, деца, родители, пријатели, дали токму сега ќе ја најде и ќе ја доживее среќата?

Кога веќе ќе ѝ се препушти на случајноста, таа ќе го однесе во нови светови – ќе се измоча врз фикусот на директорот, ќе ја напушти професијата, ќе проба кокаин, ќе ја изневери сопругата со млада девојка за на крај да реши да си го одземе животот. Но, судбината не би била непредвидлива ако повторно не ги замеша картите и во мигот кога Јан треба да ја оконча својата беда, тој дознава дека добил погрешна дијагноза и дека сета „претстава“ на блудникот со трагичен крај била залудна. Но, дали?

Дали човек откако еднаш ќе се соголи пред самиот себе, ќе може повторно да се лаже себеси и да ја храни својата илузија? Дали неговата промена ќе ги промени и неговите најблиски? Иако сопругата Марија е извадена од колосекот на здодевниот семеен живот, таа е цело време покрај Јан, а неговата нагла промена во исто време ја плаши, но и ѝ годи. И таа има потреба од авантура и од живост, од враќање во свесноста која доминира во младоста дека сѐ е лесно и достижно. Откако ќе го прочита прошталното писмо во кое дознава дека сопругот ја изневерил, дека се дрогирал и дека си го одзел животот, таа ја губи свеста, но нејзиниот шок откако ќе се освести нема да биде ништо помал – Марија дознава дека сето тоа било само груба шега на судбината.

Испукува пиштолот што на замислениот последен ден од животот е изваден од сеф, но за среќа никој не умира. Освен првиот брак на парот Рајсберг. Дали се спремни за втор? Брак и живот!

Прочитајте го романот „Уништивање“ и откријте самите!

The post „КОЈ СУМ ЈАС?“ И ДРУГИ ПРАШАЊА ОД РОМАНОТ „УНИШТУВАЊЕ“ Приказна што ќе ве вивне и ќе ве тресне appeared first on plusinfo.mk.

Плусинфо зборуваше со Килингтон за процесот на пишување на книгата, за тоа дали постои одговор за апсурдите на денешницата и за изгледите на новата македонска книжевна сцена да истапи во светот. Тој е оптимист и смета дека новите генерации можат да дадат многу и дека веќе го прават тоа.

„Уништување“ ќе биде промовирана утре (четврток) во 19 часот во книжарницата Literatura.mk во Скопје Сити Мол. За книгата ќе зборува уредничката Тајана Димовска-Атанасова, а издавач е „Арс Либрис“. Претходно, Божиновски ги објави романот „Денот кога не се разбудив“ (2020) и стихозбирката „Аутопсија на љубовта“ (2019) за „Арс Ламина“.

Јавноста веројатно најмногу те знае по ироничните и урнебесно смешни статуси на Фејсбук во кои, како во кратко „меме“ херметички ја отсликуваш бедата, но и глупоста на македонското општество. Како хуморот се рефлектира во твоето пишување на сериозни егзистенцијални романи каков што несомнено е „Уништување“?

Иако изгледа поинаку, всушност, многу малку време им посветувам на социјалните мрежи, импулсивно постирам и затоа немам некои подолги анализи, статуси, приказни. Тоа нè носи до вториот дел од прашањето и кон тоа што правам со целото останато време. Се задлабочувам сам со себе и со егзистенцијалните прашања на кои и многу попаметни и поучени од мене не нашле одговор. Но, тоа не е причина престанам да барам одговори барем за своето постоење и дали воопшто тоа има некаква смисла, можеби поголем план или тоа само човекот си придава важност за да може да се соочи со својата неважност во бескрајниот простор и време. И после години немам одговори, ќе продолжам да пишувам значи.

Докторот Јан Рајсберг во романот дава отказ и им се препушта на развратот, забавите, дрогата, алкохолот и сексот за потоа повторно да се пронајде себеси. Која беше инспирацијата за еден ваков силен лик?

Не мислам дека ликот е силен, напротив, со самиот негов пад докажува колку сме сите понекогаш лесно кршливи посебно кога ќе се соочиме со минливоста. Некои полесно го прифаќаат тој факт, некои пробуваат да го игнорираат, некои ги излудува. Инспирацијата е насекаде, посебно во општество во кое има толку разврат и пороци, се разбира зад затворени врати. И тука е борбата на лажниот морал и реалноста, каде што човек може да се изгуби играјќи дуална улога. Романот е напишан да се чита брзо и да остава прашања. Можеби еден вид порака во шише до светот, да ги префрлам моите прашања до други кои се надевам ќе најдат одговори.

Работиш како сценарист во серијата „Преспав“ која важи за хит во Македонија и во регионот, а постојано пишуваш колумни. Сепак, да се влезе во рутината на пишување белетристичко дело имајќи на ум дека романот е еден од најизискателните литературни видови е предизвик. Може ли роман да се пишува етапно или се работи за неповторлива авторска интуиција која се пишува сега и никогаш повеќе?

Читајќи ги процесите на работа на светските писатели и на писателите од Македонија, некои имаат рутина на работа, некои имаат едноставна математика – две страници на ден, што е одлично затоа што за една година имаш над 700 страници материјал. За жал, почнувајќи со поезија, не можам уште да стекнам такви рутини, навикнат сум да пишувам стихијно и брзо, сакајќи да ја доловам емоцијата што тогаш ме држи. А, тешко дека емоција може да го одржи интензитетот со месеци или години. Затоа романот е пишуван брзо и брзо се чита. Она што е првична емоција и инспирација е замрзната во него, без навраќање, додавање или одземање на делови. Можеби така се губи на квалитет, но верувам дека поважна е автентичноста отколку квалитетот.

Македонија може да се пофали со нова книжевна генерација на поети и писатели, а многумина од нив пишуваат на модерни теми трагајќи по нов хипер-јазик. Мислиш ли дека добро газиме како земја во светското книжевно море?

Работите одат кон подобро имајќи предвид дека сме поднебје без некоја изразена читачка навика, а и помина период зад нас каде што ретко се издаваа наши автори и читањето воопшто не беше популарно кај голем дел од населението. Сепак книгите успеаја да се вратат меѓу публиката, а за голема среќа и издавачките куќи покрај преводите се трудат да издаваат и македонски автори. Во светското книжевно море малку од Македонија испливале, но ги има и од новите генерации што ми е посебно мило.

Нашата земја е мало изолирано парче во кое многумина го бараат лебот, а уметниците поготово се неправедно изолирани. Во една Словенија на годишно ниво се издаваат и до 200 дела од домашни автори, а издавачите сами им приоѓаат на авторите, а не обратно. Што треба да се смени кај нас за да заживее читањето?

Треба да се смени целокупниот општествен наратив и тек. Уште сме земја во која знаењето не е доволно вреднувано, дипомите се купуваат 3 за 100, со хиперпродукција на титули, а малку знаење. Општество во кое владеат суровите, оние кои се бескрупулозни, наметливи, најдобри лажговци од една страна и од друга страна оние кои без квалитети им слугуваат на првите па кога ќе им се даде малку моќ касаат и гризат на сите страни, ко гладни пси. Знаењето и читањето тука немаат никаква вредност, постоењето е сведено на преживување. И додека не се среди ова културата во целина само ќе преживува. Сепак, не е сè така црно, доаѓаат нови генерации во кои имам многу надеж, а се надевам и другите, кои растат со светот, а не во локална бара, генерации кои од корен ќе ја сменат и државата и културата.

The post ИНСПИРАЦИЈАТА Е НЕМИНОВНА ВО ОПШТЕСТВО ПОЛНО РАЗВРАТ Моџо Килингтон зборува за новиот роман „Уништување“ appeared first on plusinfo.mk.