По упорните неколкудневни прозивки од ВМРО-ДПМНЕ дека нема демант на овие шпекулации кои потекнаа од извори во работната група за подготовка на уставните промени, денеска се огласи и премиерот Димитар Ковачевски.

– Тоа е уште една од низата небулози и замајување на јавноста од страна на опозицијата. Истата опозиција зборуваше и дека во државата ќе има не знам колку милиони мигранти, дека државата ќе се кантонизира, дека со гласањето на францускиот предлог ќе сме станеле бугаризирани и асимилирани и дека ќе сме го изгубеле македонскиот јазик, но ништо од тоа не се случи. Ова е најновата во низата лаги. Се работи за шпекулација и за зборување нешто од немајкаде. Кога сите факти ќе ве побијат, не ви останува ништо друго освен измислување нови небулози кои ќе шират хистерија и страв кај народот, а нема да направат ништо добро – рече Ковачевски.

Се работи за шпекулација и за зборување нешто од немајкаде. Кога сите факти ќе ве побијат, не ви останува ништо друго освен измислување нови небулози кои ќе шират хистерија и страв кај народот, а нема да направат ништо добро.

Димитар Ковачевски премиер

Трик за да се прифати „помалото зло“?

Извори на Плусинфо сепак тврдат дека ќе има обиди на членови на работната група за уставни промени, во координација со политички промени, албанскиот народ да добие потполно еднаков и симетричен статус со македонскиот во уставната Преамбулата. Што се однесува до албанскиот јазик, чија службена употреба сега е поврзана со формулата „20 отсто“, веќе и јавно постои предлог за негово официјализирање како службен јазик еднаков со македонскиот независно од процентуалната застапеност на Албанците.

Во врска со дилемите околу двонационалноста како можен уставен концепт, Плусинфо консултираше неколку аналитичари. Се чини дека е општо уверувањето дека една ваква промена би донела повеќе проблеми отколку решенија. Професорот Мерсел Биљали е категоричен:

– Јас сум за целосно граѓански концепт. Република Северна Македонија е држава на сите нејзини граѓани и – точка!

Биљали сепак потенцира дека е нужно да се има механизми за одржување на меѓуетничката кохезија и рамнотежа во институциите, во смисла на координативни, а по потреба и консоцијални механизми. Тој додава:

– Но, првенствено мора да се подигне мерит системот на сите нивоа, освен во врвните политички структури, кои се резултат на изборите. И ова треба да биде императив. При тоа, оставката мора да се предвиди како задолжителна како резултат од објективната одговорност – немање резултати, скандали, слаба функционалност на институциите и слично.

Ова може да биде „игра“ на ескалација и деескалација, за етничките Македонци да го прифатат „помалото зло“ – Бугарите во Уставот.

Сашо Клекоски Член на раководството на ВМРО-ДПМНЕ

Идејата во Преамбулата на Уставот да се вметне формулата „македонскиот и албанскиот народ“ и потоа останатите етнички заедници, вклучувајќи ги и Бугарите, не е чекор за конструктивно решение, туку дел од сценариото на закани за „мрачната иднина“ доколку нема уставни измени, кое го најавија специјални емисари, а го прифатија како наратив министри во Владата, смета Сашо Клековски, член на Извршниот комитет на ВМРИО-ДПМНЕ.

– Во услови на силно спротивставување (9 од 10 етнички Македонци) на уставните измени за вклучување на Бугарите во Уставот, создавање на перцепција на нова закана за нарушување на постигнатиот баланс меѓу етничките Македонци и етничките Албанци, отвара пат за раст на меѓуетнички тензии. Ова може да биде „игра“ на ескалација и деескалација, за етничките Македонци да го прифатат „помалото зло“ – Бугарите во Уставот. Истовремено со тоа ќе се дефокусира јавноста од неспособноста и криминалот на Владата на ДУИ и СДСМ – вели тој.

Вовед во безбедносна криза?

Зоран Димитровски од Демократскиот сојуз вели дека почитувањето на решенијата од Рамковниот договор за уредување на односите меѓу етничките заедници е услов за натамошна мирна коегзистенција на сите етникуми во Македонија.

– Рамковниот договор е мировен договор, неговите решенија се вградени во Уставот и какво било негово менување мора да биде со консензус на сите етнички заедници, пред сѐ на Македонците и на Албанците, или со нов договор кој може да се случи по евентуална нова безбедносна или сериозна меѓуетничка политичка криза. Како што можете да посведочите, непочитувањето на мировните договори во Босна и Херцеговина и на Косово, без оглед што овие држави за разлика од Македонија сѐ уште се полупротекторати, го доведува во прашање нивното постоење во формата каква што ја дизајнираа Дејтонскиот мировен договор за БиХ, како и Кумановскиот мировен договор и подоцнежните договори од Брисел за Косово – вели тој.

Менувањето на Уставот заради промена на конститутивната положба на која било етничка заедница во Македонија не може да биде на штета на другите помали етнички заедници. Со Рамковниот договор е направен каков-таков компромис, со тоа што Македонците, иако де јуре ја изгубија ексклузивната конститутивност во Македонија, сепак се запишани како „македонски народ“ а сите други етнички заедници во Преамбулата како „делови од народи“. Таа синтагма „делови од народи“ е еуфемизам за меѓународно усвоениот термин малцинства, но не е навредлива и ги изедначува сите етникуми кои се рамноправни во државата по сите основи, ако се има предвид и нормативниот дел од Уставот, анализира Димитровски и заклучува:

ДУИ и СДСМ со планот за уставни промени ја загрозуваат безбедноста на државата.

Зоран Димитровски Член на раководството на Демократски сојуз

– Со издвојување на два народа, македонскиот и албанскиот, би се направило де јуре рангирање на народи и малцинства, што е спротивно на решенијата од Рамковниот договор и тoa битно би го нарушило статусот на помалите етнички заедници. Од друга страна, потенцирањето на два народа како конститутивни во државата, е иницијална каписла за барање територијални решенија за какви било идни политички барања, со чие решение политичките елити на Албанците не би биле задоволни. А Рамковниот договор токму тоа го поставува како услов – дека во иднина не смее да има територијални решенија за политички барања! Се плашам дека последните закани што доаѓаат од власта, дека доколку не влезат Бугарите во Уставот сега и веднаш, може да ни се случи безбедносна криза, токму тоа и го навестуваат. Затоа сметам дека ДУИ и СДСМ со планот за уставни промени ја загрозуваат безбедноста на државата.

Станавме сектаријанска држава

Колку што погрешна беше идејата преку хрватскиот модел на Устав да се минимизира позицијата на Албанците во Уставот, така овој пат, со цел да се изигра една презадоцнета итроштина со вметнувањето на Бугарите, се прави обид да се направат етникуми од прва лига и етникуми од втора лига, вели аналитичарот Ивор Мицковски.

– Една вистински мултиетничка држава не би требало да се сведува на биетничка, односно, грешката што при осамостојувањето не се дефиниравме како национална држава на македонскиот народ, сега да ја исправаме со бетонирање на бинационален карактер. Toa e нешто што на долги патеки може да го загрози унитарниот карактер на државата, да прерасне во федерализација или во идни територијални претензии. Или ќе се вратиме на оригиналниот граѓански дух на Уставот или ќе се дефинираме како македонска нација составена од македонски народ и потоа сите останати заедници, но мислам дека е предоцна веќе за оваа опција и дека таа е политички неизводлива – смета тој.

Ова последното во суштина е хрватскиот модел и мислам дека тој е неприфатлив за Албанците. Но, вистинскиот проблем е што ние етнички се делиме преку нашите во суштина етнички партии, односно, проблемот е партизираноста на државата која го деформира Уставот, го прави подложен на политички дилови, како впрочем и секоја друга сфера од нашиот политичко-општествен живот, смета Мицковски.

– Видовме дека мајоризацијата од доминација на мнозинството врз малцинството, може да се претвори во доминација на малцинството врз мнозинството. И ќе се сoгласиме дека и двете се опасни тенденции, но второво е далеку поопасно. Тоа се проблеми кои нема да се решат со никаква, макар и виртуозна уставна промена, туку со промена на практичното однесување и владеење на партиите, кои од позиција на моќ, ги погазуваат и изборните резултати и уставните норми. Станавме сектаријанска држава, каде секоја етничка партија наместо да се грижи за целовитоста и унитарноста на државата, се занимава строго со своите етнички, политички, територијални и финансиски интереси. Унитарноста се сведе на излитена церемонијалност и фолклористика – вели тој.

The post БИНАЦИОНАЛНОСТА МОЖЕ ДА ДОВЕДЕ САМО ДО КОНФЛИКТ Некој шири хистерија или ова е трик да се прифати „помалото зло“? appeared first on plusinfo.mk.

Но, за да не биде сѐ толку розево, како планина пред студентите е испрчен Системот за анализа и за пронаоѓање плагијати во трудови во склоп на Министерството за образование и наука (МОН), кој, очигледно, не им дозволува на дипломците толку лесно и толку брзо да се ослободат од канџите на бирократијата.

Како што објаснуваат нашите соговорници-студенти, менторот е должен секоја дипломска работа да ја прикачи на Системот за анализа и за пронаоѓање плагијати во трудови, а студентот добива термин за бранење на дипломската дури откако менторот ќе добие повратен одговор дека трудот не е плагијат.

Проблемот е во тоа што, како што се жалат студентите, целата таа процедура некогаш знае да потрае и со месеци.

„Падни-стани“

Студент од Скопје, чија дипломска работа веќе некое време е „заглавена“ во Системот за анализа и за пронаоѓање плагијати во трудови, вели дека негови колеги чекаат дури и до половина година за да добијат дозвола за бранење на дипломската.

Сметам дека е потребно да се смисли друг систем, бидејќи овој не ни врши работа. Постојано се јавуваат некакви технички проблеми.

Мерсел Биљали Универзитетски професор

– Менторот ја прегледува дипломската работа, ја одобрува и ја препраќа во Министерството за образование каде што треба да помине филтрација преку софтвер за детектирање плагијати. Откако ќе го помине филтерот, документот повторно му се враќа на менторот. Но, целата таа процедура на прегледување трае со месеци. Тоа е крадење време, бидејќи за тој период ние веќе можеме да најдеме работа и да почнеме да заработуваме. На пример, познавам мои колеги на кои буквално „им гори“ под нозете и кои не сакаат да пропуштат добра шанса за вработување, па се принудени да бркаат врски во МОН и да молат процесот на проверка за плагијаторство да помине за што е можно најкратко време. Познавам и такви кои уште во септември минатата година ја предадоа дипломската кај менторот, а менторот веднаш ја испратил на проверка во МОН, но термин за бранење на трудот добија дури во јануари годинава. Цели 5 месеци беа потребни за да помине дипломската преку софтверот – раскажува нашиот соговорник, кој од разбирливи причини сакаше да остане анонимен.

За лошото искуство со Системот за пронаоѓање плагијати во трудови говори и универзитетскиот професор Мерсел Биљали, кој во разговор за Плусинфо посочува дека работата на софтверот не е конзистентна и дека програмата постојано прави „падни-стани“.

– Час работи, час не работи. Сметам дека е потребно да се смисли друг систем, бидејќи овој не ни врши работа. Постојано се јавуваат некакви технички проблеми. Честопати се случува да се загубат документите, односно дипломските трудови целосно да исчезнат од системот. Некогаш, пак, ќе испратам дипломски труд за проверка, а веќе за неколку часа ми го испратиле целосно филтриран. Некогаш, ќе испратам документ, а одговор ќе чекам со месеци. Едноставно, системот не функционира како што треба, но најголемата штета ја имаат студентите кои се принудени со месеци да чекаат – објаснува Биљали.

Од МОН се бранат дека се во прашање денови, не месеци

Од Министерството за образование и наука (МОН), пак, тврдат дека Системот за анализа и за пронаоѓање плагијати во трудови функционира беспрекорно и дека се потребни само неколку денови, а не месеци, за да се провери еден дипломски труд.

– Не се месеци во прашање, туку денови. И сѐ зависи од оптовареноста на системот, односно колку дипломски трудови во моментот се прикачени и чекаат да бидат проверени. На пример, ако во моментов се закачени 20 предмети, тогаш системот не може сите одеднаш да ги помине, туку ги повлекува еден по еден по правилото „прв дојден, прв услужен“. Целата работа зависи од тоа кога точно менторот го прикачил документот на системот, бидејќи во извештајот пишува кога е поставен и кога е завршен. Инаку, станува збор за софтвер кој проверува дали документот што го имате поставено е плагијат или оригинал. Софтверот вади проценти, а одлуката дали е плагијат ја носи самиот професор, односно менторот. Ако вие сега поставите одреден документ, софтверот може да покаже дека 75% од содржината е плагијат, меѓутоа треба да се има предвид дека во резултатите влегуваат и сврзниците. Професорот е тој што треба да одлучи дали текстот е плагијат. Софтверот не носи одлуки. И пак ќе повторам, целиот процес трае најмногу три дена – објаснува Горан Галевски, портпарол на МОН, за Плусинфо.

Иако првичното отворање оди прилично бавно и тешко, сепак Плусинфо по неколкуминутно чекање успеа да влезе на веб-страницата plagijati.mon.gov.mk, каде што е јасно наведено на кој начин функционира алатката.

„Овој систем овозможува лесно и ефикасно откривање на трудови што претставуваат плагијати на веќе објавени, оценувани или презентирани трудови. Системот има цел да овозможи едноставен и интуитивен интерфејс за поставување на трудови. Студентите и истражувачите/научниците можат лесно да ги поставуваат своите домашни, семинарски, дипломски, магистерски, докторски и останати типови на научни и стручни трудови. Притоа, овозможен е механизам за споредба на поставените трудови со постоечки трудови и проверка на нивната оригиналност, односно, дали дел од содржините веќе се објавени и претставуваат копија од некои други содржини“, ќе прочитате на насловната страна ако успеете воопшто да влезете на сајтот.

На сајтот се прецизирани и чекорите што треба да ги направите за да прикачите документ за проверка, а посочен е и пример како изгледа крајниот резултат:

The post ЈА ПРЕДАДЕ ДИПЛОМСКАТА, Е ПА СЕГА ФАЌАЈ ВРСКИ СОФТВЕРОТ ДА ТИ ЈА ПРЕГЛЕДА! Како државата им ја одзема можноста на младите побрзо да се вработат appeared first on plusinfo.mk.

Се укинува „Бадентер“ или таканареченото двојно гласање, но се формира дводомен парламент, односно ново тело во кое би зеле учество 24 пратеници – од сите 6 изборни единици по четворица претставници. Секоја одлука и секое изгласување на закон во првиот дом автоматски ќе оди на прегласување, односно на потврдување во вториот дом. Ако вториот дом не го изгласа законското решението, тогаш тоа повторно се враќа кај пратениците во првиот дом.

Како што дознава Плусинфо од партиски извори, вака отприлика во пракса би изгледал предлогот на в.д. лидерот на Алијанса за Албанците, Арбен Таравари, кој пред неколку дена изјави дека евентуалното укинување на „Бадентер“ може да биде совршено заменето со формирање дводомен парламент.

Ако Бадентеровото гласање е проблематично за некого, рече Таравари, тогаш треба да се земе предвид дека многу земји слични на нашата го имаат регулирано ова прашање со дводомен парламент, кој треба да се стави на маса доколку во иднина се отвори ваква расправа.

Дел од политичките партии во земјава не се согласуваат со ваквиот предлог, а и политичките аналитичари и универзитетски професори со коишто разговаравме предупредуваат дека самото размислување за формирање дводомен парламент во Македонија е опасна игра по чие завршување сите ќе плачеме.

Се враќаме назад

Со самото тоа што размислуваме за формирање дводомен парламент, ние практично се враќаме на самиот почеток кога се подготвуваше Уставот, вели за Плусинфо поранешниот претседател на Собранието, Тито Петковски.

Ако се направи дводомен парламент во Македонија, тогаш Уставот автоматски нема да биде граѓански, туку ќе биде еден конгломерат на етнички заедници во кој тешко ќе можат да се интегрираат етничките заедници во македонското општество

Тито Петковски Поранешен претседател на Собранието

– Темата за формирање дводомен парламент беше присутна и во времето кога се носеше и кога се подготвуваше Уставот. Тогаш, според искуствата на повеќе земји кои имаат дводомен парламент, оценивме дека во едно општество со етничка разноликост, со многу етнички заедници, со различна бројност на етничките заедници, такво нешто не би било во функција на демократизација на македонското општество. Ние сакавме да правиме и сакаме да имаме граѓански Устав и нашиот актуелен Устав на тој начин е проектиран. Ако се направи дводомен парламент во Македонија, тогаш Уставот автоматски нема да биде граѓански, туку ќе биде еден конгломерат на етнички заедници во кој тешко ќе можат да се интегрираат етничките заедници во македонското општество. Значи, секоја од заедниците ќе влече кон своите интереси, а ние сакавме фактор на обединување да биде социјалната димензија, односно социјалната кохезија. Но, и до ден денес се гледа дека посилна мобилизација во едно општество прави етничката припадност отколку социјалната или класната припадност. И покрај тоа што во Уставот имаме зацртано дека ќе градиме цивилно граѓанско општество, сепак ние во пракса имаме еден конгломерат на етнички заедници. Самото размислување на оваа тема за евентуално формирање дводомен парламент нѐ враќа цели три децении во минатото – вели Петковски.

Не се свесни што нѐ чека

Според професорот по Уставно право, Светомир Шкариќ, потребна е опсежна анализа пред да се донесе одлука за евентуално формирање дводомен парламент во Македонија.

– Тоа е прилично длабока и широка тема, која имплицира големи промени на Уставот. Ова не се објаснува со неколку зборови, туку потребна е опсежна и темелна анализа. Сметам дека политичарите не се свесни за импликациите на таа идеја врз постоечкиот уставен поредок. Погледнете го само искуството на Словенија, која има дводомен парламент, а која не е толку етнички разнолика како што е Македонија. Потребни се широки дебати за тоа дали земјава воопшто има капацитет да се зафати со такви промени. Тоа е прашање на политичка оценка, оти ќе следува целосно преуредување на системот. Прашање е и дали албанскиот етникум ќе биде подготвен да влезе во такви промени. Ваквиот предлог на Таравари заслужува многу широка опсервација и не може да се оценува само со неколку зборови – објаснува Шкариќ за Плусинфо.

И политичкиот аналитичар Мерсел Биљали смета дека земјава треба да се занимава со многу поважни работи кои се врзани за самата егзистенција на граѓаните отколку да си игра разни играчки со формирање дводомен парламент.

– Идејата за формирање дводомен парламент треба добро да се проучи, за да се види дали такво нешто е функционално или не е функционално. Но, тоа што мене ме загрижува е што политичките партии немаат никаква идеја за економски развој. Нека дадат идеи, програми, проекти, визии, како да се развие земјава и како да го спречиме масовното иселување. Погледнете ги земјите наоколу, секој метар квадратен државно земјиште е планирано – дали да се изгради фарма, индустриска зона или локална зона за развој. Такво нешто ни е најпотребно и нам, ама ние се занимаваме со теми кои не се во интересите на граѓаните. Нашите постоечки институции не функционираат како што треба, а ние сме тргнале да формираме дводомен парламент – коментира Биљали.

Тешка операција со страшни последици

Пратеникот од редовите на опозициската ВМРО-ДПМНЕ, Антонио Милошоски, вели дека формирањето дводомен парламент во Македонија ќе значи дополнително оптоварување на буџетот, намалување на ефикасноста и ослабување на унитарноста на државата.

Во Македонија би требало да си го задржиме принципот на поедноставна и поефикасна институционална поставеност, наместо да одиме на удвојување на институциите, што ќе значи многу поскапо, неефикасно функционирање коешто не ја потврдува унитарноста, туку напротив, ќе ја ослабува

Антонио Милошоски Пратеник, ВМРО-ДПМНЕ

– Во релативно наша близина имаме еден пример на сложена институционална инфраструктура на една држава, а тоа е Босна и Херцеговина. И тоа е пример како не треба да биде, барем додека државата не постигне повисоки стандарди на политичка, демократска и економска зрелост. Во Македонија би требало да си го задржиме принципот на поедноставна и поефикасна институционална поставеност, наместо да одиме на удвојување на институциите, што ќе значи многу поскапо, неефикасно функционирање коешто не ја потврдува унитарноста, туку напротив, ќе ја ослабува. Затоа сметам дека ваквите предлози не би биле корисни и не би биле успешни кај нас, бидејќи нема да направат подобро и поефикасно општество и демократија. Во Германија, на пример, постои Бундестаг во улога на парламент, ама има и Бундесрат, кој е претставнички дом на региони, во кој покраинските држави имаат по еден претставник. Голем дел од законите коишто поминуваат во Бундестагот, веднаш одат на потврдување во Бундесратот, па ако не поминат, тогаш повторно се враќаат назад. Но, Германија е на неспоредливо високо ниво на развој, демократија и политичка култура. Генерално, сметам дека фомирањето дводомен парламент во Македонија не е изводлива операција – објаснува Милошоски.

Став побаравме и од СДСМ, но и покрај тоа што партискиот портпарол ни вети дека ќе ни испрати одговор на прашањата, сепак, до објавувањето на текстот, одговори не добивме.

The post НИЕ СО ЕДНОДОМЕН ПАРЛАМЕНТ НЕ ИЗЛЕГУВАМЕ НА КРАЈ, А НЕ СО ДВОДОМЕН Како би се одвивале работите, ако се прифати предлогот на Таравари? appeared first on plusinfo.mk.

– Од политички аспект, тоа е тотално ирационална операција која државата и сите нејзини граѓани ги турка кон опасен кањон, оти каузално, таа го минира комплетно евроатлансткиот процес. Тоа е лажен политички лек кој е многу поопасен од болеста, дури смртоносен за државата. Тука не верувам дека е во прашање некакво незнаење на вмровското водство, оти деструктивните последици од таква постапка ги знаат и децата од предшколска возраст. Очигледно дека се работи за свесна диверзија на не само кон евоатлантскиот процес во државата, туку и кон мирот во регионот. Тоа е мечкина услуга за поларната мечка која заглавила со Украина, па сега прави сè за префрлување на дестабилизацијата кон балканскиот регион. Оти само така Русија полесно, побрзо и со поголеми фавори може да го заврши конфликтот со Украина – смета Биљали.

Според него, нема дилема дека иницијативата за референдумот е поттикната од руското влијание во регионот, или барем дека им оди во прилог на руските интереси.

– Значи, и птиците знаат дека тоа е руска опасна инфекција која особено за Македонија може да биде и смртоносна. Да не заборавиме дека Македонија е создадена и сочувена од страна на САД. Без неа можеме само да претпоставиме што ќе се случеше со државата. Секое исекување на тоа сојузништо со таа суперсила значи сечење на гранката над која лежи целата држава. Тоа е крајно опасен руски рулет, оти сите комори имаат внатре по еден смртоносен куршум – вели Биљали.

Ако евентуално биде успешен референдумот, како што посакуваат предлагачите, тогаш целата држава ќе наликува, како што вели тој, „како риба на суво“.

– Да преземате такво нешто, дури ако целта ви е политичко анимирање, тоа наликува на палење оган на бензинска пумпа. Приказните за бугаризација на Македонскиот народ е евтина и навредувачка приказна. Луѓето со векови го сочувале својот идентитет и тогаш кога не знаеле ниту една буква. За жал, по кој знае кој пат, во ваков опасен проект за докрајчуваење на државата, свесно или несвесно како најголем „сојузник“ се наметнува најголемата опозициска партија. Таа партија добро знае дека за полесно да дојдете на власт подобро е да ги користите мааните на луѓето отколку нивните доблести. Често тука помага накоја радосна лага отколку некоја горка вистина. Верувам дека за ова силно се аплаудира во Москва – вели Биљали.

Тој прашаува дали знаат иницијаторите што ќе се случи наредниот ден, ако референдумот случајно успее.

– Ако евентуално референдумот биде упешен, за што се мали шансите, тој ќе биде кобен за целокупниот интегративен процес и уништувачки за целата држава. Замислете, дури и една силна Србија како природен сојузник на Русија, силно е свртена кон ЕУ, дури има и партнерство за мир со НАТО, прави чувствителни компромиси за Косово, оти знае што се витални национални интереси. Македонија никако не треба да глуми светска суперсила, понајмалку така да се однесува. Мислам дека таква политичка и безбедносна авантура по глава ќе му се скрши на вмровското водство, кое наместо да понуди алтернативи за економски развој за која реално имаат потреба луѓето, таа бистри висока празна ама докрај опасна политика. Би ги запрашал нив – што ќе се случи утредента ако евентуално успее референдумот?! Што наредниот ден, што со Брисел и Вашингтон?! Кај нив изгледа сериозно е нарушена релацијата меѓу умот и разумот. Ѓаволот не се брка со друг ѓавол, оти тогаш ќе имаме работа со двајца ѓаволи. Но, среќа во несреќата е што поголемиот број на граѓаните добро знаат каде тоа води. Тие добро ги читат вистинските намери на постојната опозиција и резултатот ќе биде загрижувачки за нив. А политичкиот профит над нула. Никој кој има малку знаење не е толку будала за да се нафати на таков самоубивствен руски рулет. Бројката од 900 илјади нема да се исполни ниту до половината – прогнозира професорот Биљали.

The post РЕФЕРЕНДУМОТ Е РУСКИ РУЛЕТ, ЛЕК ПООПАСЕН ОД БОЛЕСТА Мерсел Биљали за иницијативата на ВМРО-ДПМНЕ appeared first on plusinfo.mk.

Дека сериозно се подготвува вакво нешто говорат гласините кои во последно време се шират во политичките кругови, а и некои медиуми веќе објавија дека трите партии за брзо време ќе започнат да го пишуваат сценариото за филмот со работен наслов „Падот на вечната власт“. Филм кој, очигледно, нема воопшто да му се допадне на Али Ахмети.

Официјално, ниту една политичка партија не открива ништо. Став побаравме од Африм Гаши, лидерот на Алтернатива, партија која во моментов е дел од владејачкото мнозинство, а за која се зборува дека наскоро би можела да му се приклучи на „тројниот пакт“. Но, тој не беше баш најрасположен за разговор.

Идејата за обединување е реална, искрена и за почит, но реалноста е друга. Во догледна иднина нема да може да се состави влада без ДУИ. Сѐ уште нема сила којашто ќе го порази ДУИ во скора иднина

Димитар Христов Политиколог

– Немам време, чао – ни одговори Гаши, не дозволувајќи ни да му го поставиме прашањето до крај.

Со официјален одговор не нѐ удостоија ниту од Беса, ниту од Алијанса за Албанците, но, затоа, пак, неофицијално дознаваме дека трите политички партии, доколку се договорат меѓусебно, планираат на следните парламентарни избори да настапат со заеднички пратенички листи, како и да ја искористат политичката моќ на Беса во Тетово, како и силата на Алијанса за Албанците во Гостивар.

Политикологот Димитар Христов во разговор за Плусинфо вели дека демократски здраво е да се види како ДУИ би се однесувала како опозиција.

– Прилично добро ми звучи идејата на албанските политички партии да се обединат и во коалиција да настапат на следните парламентарни избори. Треба да видиме како ќе се однесува ДУИ во опозиција. Би било интересно да се видат пратениците од ДУИ како стојат на собраниската говорница и ја критикуваат власта. Но, според резултатите од претходните локални избори, една моја анализа покажа дека партијата на Али Ахмети повторно би била апсолутен победник. Од друга страна, пак, според резултатите на вонредните избори за советници во Општина Тетово, одржани на 20 август, каде што најголем број советници освои Беса, можеме да го видиме и ослабувањето на ДУИ. Сепак, овие резултати не смеат во никој случај да нѐ заслепат, оти ако ја погледнеме излезноста од 35,31 проценти, таа е прениска и не е никаков фактор за некакво дестабилизирање на партијата на Ахмети – објаснува Христов.

Тој потсетува дека сличен ваков обид за обединување на албанскиот блок имаше и за време на парламентарните избори во 2016 година, кога ДУИ го прокнижи својот најслаб резултат во историјата, со освоени само 10 пратенички места.

– Тогаш сите бевме сигурни дека тоа е „почетокот на крајот” на ДУИ. Но, тогаш се случи огромен пресврт, кога сите мислевме дека ДУИ е ослабната партија, интегративците се вратија посилни и веднаш на следните парламентарни избори во 2020 година освоија солидни 15 пратеници. Сега сме повторно сведоци на ваков обид за обединување против ДУИ. Сепак, реалноста е сосема друга. Целата администрација, партиските вработувања, договорите на дело во општините и во министерствата, сето тоа е под закрила на ДУИ и нивните членови за коишто сме свесни дека се огромна машинерија кога е во прашање гласањето на избори. Поради овој факт и целата нивна мобилизација за време на избори, не ни дава ни најмала трошка надеж дека ДУИ наскоро би можела да биде опозициска партија. Повторно ќе кажам, од идеја до реализација има доста трнлив пат по кој треба да се чекори. Идејата за обединување е реална, искрена и за почит, но реалноста е друга. Во догледна иднина нема да може да се состави влада без ДУИ. Сѐ уште нема сила којашто ќе го порази ДУИ во скора иднина – објаснува Христов.

Не верувам дека во моментов би можело да се формира една таква коалиција, особено не помеѓу Алтернатива и Беса, кои произлегоа од една иста партија и кои имаат прилично многу разлики за надминување

Мерсел Биљали Политички аналитичар

Политичкиот аналитичар Мерсел Биљали воопшто не верува дека воопшто би можело да се формира коалиција помеѓу Беса, Алтернатива и Алијанса за Албанците.

– Јас лично не поседувам никаква информација дека во моментов се крчка обединување на Беса, Алтернатива и Алијанса за Албанците, а со цел симнување на ДУИ од власт. Не верувам дека во моментов би можело да се формира една таква коалиција, особено не помеѓу Алтернатива и Беса, кои произлегоа од една иста партија и кои имаат прилично многу разлики за надминување. Очигледно ваквата информација ја пласирал некој којшто силно го посакува обединувањето на албанскиот блок против ДУИ, ама такво нешто во овој момент не е возможно. Сепак, не треба ништо да се исклучува кога станува збор за политиката. Проблемот е во тоа што од другата страна немаме никаква сериозна понуда и сметам дека шансата за обединување е веќе пропуштена – ни изјави Биљали.

Редовните парламентарни избори треба да се одржат во 2024 година.

The post БЕСА, АЛТЕРНАТИВА И АЛИЈАНСА ФОРМИРААТ ТРОЕН ПАКТ? Целта им е да ја симнат ДУИ од тронот appeared first on plusinfo.mk.

А организирани структури на руска шпионажа има во секој дел од Балканот. Руско упатство за користење на мозок има во сите регионални држави. Регионот врие од руски штали за одгледување балкански „тројански коњи“. На Русија не ѝ требаат тенкови на Западен Балкан, туку само дополнителна тензија за регионот да стане нестабилен, велат од Американскиот институт за претприемништво во Вашингтон.

Перманентните тензии во регионот и нивното игнорирање од ЕУ претставуваа одлично гориво за руските дестабилизирачки дејствија во регионот. Брисел со години го имаше загубено патот во сопствениот двор оти со ригидни ставови кон Западен Балкан, се чини дека тие самите широм ги отвори големите врати за Русија, која изгледа „успешно“ ја пополнуваше таквата темна европска ментална празнина. А при таква темнина сите мачки се црни! Сѐ повеќе овдешната јавност почна да сфаќа дека залудно е да се пее за глуви уши.

Путин, и пред последниот конфликт со Украина, беше присутен во балканска таверна. Дури се наметнуваше во посредувачка мисија во регионот. Тој пред пет години почна со поинаква политика, односно не како бранител на Србите во регионот и противник на албанскиот, босанскиот и на црногорскиот фактор, туку како помирувач меѓу нив. Дури и како албанско-српски „помирувач“! Тој дури еднаш се сретна и со тогашниот претседател на Косово, Хашим Тачи, кој (според „Риа Новости“) го поканил Путин да ја посети Приштина!

За времето на владеење на Трамп, Западен Балкан беше крајно маргинализиран од страна на САД, кои тешко го наоѓаа регионот на географската мапа! Во тоа време, францускиот претседател Макрон јавно кажа дека нема да потроши ниту грам политички капитал за интегрирање на Западен Балкан во ЕУ. Регионот се чувствуваше како напуштена Црвенкапа, која талкајќи по шумата стаса до пештерата на лошиот волк!

Според изјавата на првиот човек на Центарот за либерална стратегија во Софија, Иван Крастев, дадена пред три години за „Њујорк тајмс“,  „Европа не треба да биде изненадена ако Русија наскоро си создаде своја мапа за нормализацијата на српско-албанскиот спор со цел нејзино поголемо присуство во регионот“. Веднаш стана јасно дека тогашната посета на Путин на Белград, не беше само заради орденот „Александар Невски“, или кучето по име „Паша“!

Во тоа време „Њујорк тајмс“ излезе со наслов „Ако ЕУ го отфрли проширувањето со земјите од Западен Балкан, регионот ќе стане опасна путинистичка арена“. Истовремено, престижната иницијатива German Marshall Fund (Германски Маршалов фонд), пред две години анализираше дека „додека ЕУ, особено Германија се противи на размената на територии во Западен Балкан, а Русија веќе преговара во тајност за тоа“. Не е случајно што Русија во овај регион во континуитет праќа првокласни дипломати, додека целиот процес е следен од моќниот „Спутник“, кој го сочинуваат голем број медиуми во регионот (Информер, Блиц, Б92, Курир, многубројни телевизии итн), кои го подготвуваат јавното мислење.

Mакедонија работи против себе!

По промената на името, Северна Македонија брзо стана полноправна членка на НАТО. Ова беше историски чекор во полза на надворешната и внатрешната стабилност на оваа земја. Договорот од Преспа и Договорот со Бугарија директно значеа брзо отворање кон иднината, но последниот документ дополнително беше проблематизиран од страна на Бугарија, а со помош на проруските структури во Македонија. Тие, во име на заштитата на македонскиот идентитет, директно работеа за руските проекти за дестабилизација на регионот.

Што е најчудно, во тие тајни руски проекти за прекројување на државните граници, Македонија ја нема на мапата. Веројатно Русите мислат дека таа треба да се подели меѓу соседите! Оттука, фрлањето дрвја и камења кон Бугарија, колку и да е тоа оправдано со оглед на нејзиниот непринципиелен пристап кон македонската нација, сепак ја помага политиката на самоуништувањето. Секој што нешто разбира политика, добро знае дека во природното друштво Русија, Србија и Бугарија, Македонија може да служи само како вкусен десерт!

За жал, во ваквиот опасен проект за докрајчење на Македонија, свесно или несвесно како најголем „сојузник“ се наметнува најголемата опозициона партија. Таа партија добро знае дека за полесно да владеете со луѓето, подобро е да ги користите нивните маани отколку нивните доблести. Оти, често обичните луѓе повеќе преферираат сто радосни лаги отколку една тажна вистина! Закочите уставни измени се главен адут на кој силно се аплаудира во Москва.

Наместо отворањето на тие бугарски културни клубови кај нас да се користи за дискредитација на бугарската политика кон нашата држава, тие цело време трубат за бугаризација на македонската нација, што сама по себе е многу навредливо првенствено за сопствената нација – оти таа не поседувала доволен стабилен идентитетски капацитет! Личностите како Ванчо Михајлов и цар Борис Трети се како „кец на десетка“ во полза на паметната македонска политика. Луѓе што соработувале со нацизмот при уништување на македонските Евреи се главни адути за негирање на македонската нација! Нема поголема бугарска авто-дискредитација од тоа.

Но, наместо да го користат тоа, некои се нафатија да блокираат Бугарите да влезат во Уставот, со што прават нивната терапија да биде многу поопасна од болеста за државата!

Со одбивање на поддршката за уставни измени, ВМРО им прави дебела услуга на бугарските негатори, кои посакуваат државата да остане надвор од ЕУ, со што во блиска иднина во услови на сиромаштија, луѓето масовно би се иселиле, а државата би се поделила меѓу соседите. Оти, штом Европа не доаѓа тука, тогаш самите луѓе би отишле таму. А нивната држава ќе наликува како напуштена куќа, која ќе моли некој да ја насели.

Оттука, логично е дека таквите „патриоти“ се ептен моќно оружје за масовно уништување на сопствениот народ. Всушност, испаѓа дека тие се најмоќното руско и бугарско оружје во нивните напори да ја обезглават државата, која потоа нема да знае накај да тргне. А кога не знаете накај одите, сите патишта водат кон таму!

Руските разузнавачи кругови силно се инфилтрирани во повеќе овдешни политички и граѓански организации, дури во многубројни медиуми, па се чини дека тие контролираат добар дел од јавноста. Фронталните настапи на значајни личности од партии, академици, „независни“ интелектуалци, невладини функционери и истурени медиуми, ископуваат длабок кањон за слободен скок на милиона невини и наивни луѓе, кои предоцна ќе разбераат дека не се веќе на високо небо, туку во длабока земја. Затоа, треба што поскоро да се спречи државата да се третира како онаа глупава мачка Херкулес, која пред илузорните огледала веруваше дека е тигар!

Русија си го гледа само својот интерес!

Дека на Русија не им е ич гајле за нијзините овдешни обожаватели, тука е докажано десетина пати во последниве 50 години. Тоа најдобро го знаат Србите. Да се присетиме на изјавата на Путин дадена на 26 април годинава, кога рускиот претседател го спореди Косово со два сепаратистички региони во Украина, Доњецк и Луганск (попознати како Донбас). Тука, секако влегуваат и Крим и Јужна Осетија, кои со години се под руска окупација и анексија.

Ова беше прокоментирано како братски руски нож зад грбот на Србија. Оти, „ако Косово може, тогаш истото ќе важи и за Доњецк и Луганск“. Путин уште кажа дека „кога Косово прогласи независност, Меѓународниот суд на правдата, под притисок на западните земји, одлучи дека согласно Повелбата на ОН, кога дел од државата прогласува независност, нема потреба да бара согласност од централната власт. Тоа значи дека републиките во Донбас не мораа да бараат дозвола од Киев“.

Се раскажува дека по ваквита изјави поранешниот амбасадор на Србија во Белорусија, Среќко Ѓукиќ, пуштил солзи, бидејќи „Србија го губи Косово“. Тој во изјава за „Ал Џезира“ потсети дека Путин редовно го користи Косово за своите интереси.

Последно, пред неколку дена, портпаролот на Кремљ, Дмитриј Песков, изјави дека „Москва бара „да се почитуваат сите права на Србите на Косово“, со што се докажува дека тие тамошната состојба ја третираат како релација меѓу косовска држава и српското малцинство.

Русија ќе продолжи да работи со сите свои сили за дестабилизација на Западен Балкан, со цел да го дефокусира она што и се случува како неуспех во Украина. Наскоро се очекува Украина да поврати голем дел од окупираната територија. Русите почна да бегат од Херсон. А ако Русија успее да го дестабилизира Западен Балкан, тогаш нејзе ќе ѝ биде многу полесно да ја заврши војната со Украина со подобри фавори, во споредба со сега кога таа е пред пораз.

Да се престане со хистеријата

Тука, откако памтам, за сѐ се хистеризира, без да се погледна на огледалото. Хистерија кон Грците, потоа кон „платформата“ на Рама, потоа кон Бугарите итн. Хистеријата е најлош сојузник на една народ. Наодамнa, се покрене хистерија што десетина луѓе го иsвиркаа mакедонскиот јазик, а самата вмровска кампања со месеци праќаше негативни пораки кон Албанците.

Ако садиш трњe, нема да никнат ружи. А само пред три месеци во селата со Албанци во околината на Гостивар, во повод културни манифестации на повеќе детски КУД, македонските друштва без пречекани со големи аплаузи и со македонско знаме, а тоа никој не го даде!

Хистеријата продолжува со дебилна приказна дека Македонија ќе стане членка на ЕУ, ама Македонците ќе исчезнат, македонскиот јазик ќе исчезне! Македонците ќе се „бугаризираат“! А сите други кои живеат во Македонија ќе останат со своите идентитетски посебности. Поглупаво, здравје! Тоа води кон тоа Македонија да ја снема самоволно! Оти, државата можете да ја спасите од секој друг, освен од самата неа и од самото себе. Кога Милошевиќ инсталираше хистерија, загинаа повеќе стотина илјади невини луѓе.

The post Македонија ќе ја нема на мапата?! appeared first on plusinfo.mk.

Првиот збор е наш локален производ – го измислија оваа власт и нејзините трабанти, самонарекувајќи се „прогресивци“, со надеж дека со тоа барем малку ќе ја неутрализираат реата на ретроградност, конзервативизам и анахроност што ја шират околу себе цели пет години. Неождановизмот, пак, меѓу првите го употреби Пјер Паоло Пазолини, италијанскиот филмски режисер, поет и виден интелектуалец, посочувајќи на состојбите во италијанската поезија/култура во шеесетите, седумдесетите години на минатиот век во Италија. Ние, денес – оваа власт и нејзините институции и вонинституционални абоненти – сме новите неождановисти во Европа!

На крилјата на „прогресот“, ѕидан збор по збор, цигла по цигла, цели 11+5 години, кај нас властите го усовршуваат до верна копија „славниот“ говор на Жданов во 1946 година, дека светот е поделен на два кампа: „империјалистичкиот, предводен од САД; и демократскиот, предводен од СССР“. Нашите мали умови не умеат да размислуваат во такви глобални релации, а впрочем нив глобалното не ги интересира, туку наметнаа свои поделби: претходно на „наши“ и „нивни“ и „патриоти“ и други“, сега на „прогресивни“ и „мултикултуралисти“ наспроти „назадни“ и „националисти“, на „евроинтегративци“ и на оние на кои „им нема спас“… итн.

Сѐ што е лошо во државава е лоцирано во кампот/таборот на другите, сите позитивни нешта се во властелинскиот коалициски камп. И од таа ултра-селективност никогаш не се отстапува. Владејачкиот „прогресивен“ камп е секогаш во право, дури и кога прогласува „расипан ментален код“ кај другите во „мултикултурното“ општество, кога се самопрогласуваат етнички спасители на „државата што сака да се самоубие“, кога едно моноетничко министерство има повеќе „вработени“ од сите останати заедно, кога секакви шушумиги затскриени зад звучни институции мислат дека се од господ дадени да држат лекции за демократија; тогаш и каплари облечени во професорски тоги умислуваат дека ни даваат „леб и путер“, а ние, слепци, бараме ајвар; тогаш дури и претседателот на државата си зема слобода отворено да нѐ плука и нарекува непоправливи психијатриски случаи на кои „им нема спас“ заборавајќи притоа дека баш тие му го подарија својот глас – очигледно залудно!

Но, македонските квазидемократски – или неождановистички или оксиморонски, како сакате – кампови се такви: на почетокот милно ви го бараат гласот, на крајот ве честат со пцовки. Тие се затворени со бодликава жица „идеолошки“ антидемократски гета водени само од лични и групни интереси.

Таков е впрочем и нивниот фокус врз човековите права и демократските вредности: тие се применливи единствено кога се во прашање нивните интереси, коишто тогаш се издигнуваат на рамништето на државен проблем и диктирана интервенција.

Тоа значи дека само јавното делување на другиот (но не и нивното!) имплицира „сериозни негативни последици во општеството“ (Одговорност за јавните личности и за медиумите, реакција на Хелсиншки комитет за колумна на Јагнула Куновска, Плусинфо, 23/08/2022), дека јавната реторика на другиот (но не и нивната!) е проблемот што „предизвикува ширење говор на омраза врз етничка припадност“. Но, кога нивниот јавен настап стигматизира тврдејќи дека другиот „има вроден, шовинистички, негативен и кавгаџиски ментален код, како замена за нормалното,“ (Биљали e во дилема: Дали Албанците да продолжат со Македонците кои имаат „расипан ментален код“, Инфомакс, 8 август 2022), дека „Северна Македонија е проколната земја“ и дека само една етничка заедница овде си губи време спасувајќи суицидна налудничава држава…, фамозниот Хелсиншки комитет сака да каже дека тоа е во духот на она нивно едно општество за сите?

И дали навистина тие „борци“ за нашите права сериозно мислат дека не треба и на претседателот на државата да му исцитираат некој член од Кривичниот законик за јавна навреда на сите кои мислат поинаку од него, неговата тајфа/камп и македонскиот дел од т.н. Историска комисија? И не треба ли тоа да го стори и некоја друга, малку посериозна државна институција?

Ако не само со Уставот, туку и со бројни закони, сме го ставиле граѓанинот во центарот на државата, од каде тогаш оваа селективна грижа само за своите – сопартијци, коалициски партнери, симпатизери и клиенти, интересни групи, припадници на тајфат?

И кој, и зошто, наметнува такви поделби на граѓани од прв ред кои се дел од гореспомнативе, и „раја“ од втор ред – луѓе без право на заштита од државата и нејзините институции, безлично „стадо“ што мора да биде презадоволно со „лебот и путерот“ и од криминалните игри на власта, да се радува како мало дете на „спектакуларниот“ прелет на два Б-52 еднаш во годината и да твори „во духот кон тоа што ќе го расположи народот и публиката“?

Има ли „рајата“ сѐ уште право на слобода, говор, култура, образование, или тие права полека но сигурно стануваат права само на припадниците на камповите?

Па ако уште Џон Лок пред речиси цели четири века ги утврдил приоритетните и неотуѓиви човекови права, коишто и денес претставуваат темел на сите демократски устави во светот, уште колку векови нам ќе ни требаат да ги научиме и да ги примениме врз сите граѓани?

Дали Македонија денес полека се оддалечува од оксиморонот „хибриден режим“, за опасно да се придвижи до некаква отворена форма на тоталитарна власт, која што ги девалвира, „камповски“ ги дискриминира, своите граѓани и ги репресира на таа основа?

Уште колку векови (ќе) ни требаат да разбереме дека власта – претседателот на државата, владата и нејзините министри и државните институции – не се приватни партиски и самоодржливи „организми“, туку се тука токму поради волјата и благосостојбата на граѓаните?

Или некое квазиминистерче кај нас сѐ уште верува во Хобсовите тези за неспособниот и егоцентричен човек, со кој некој мора да управува, па макар и со камшик?

Зашто, инаку, какви се оние самобендисано самоволни бришења на адвокати од регистарот за бесплатна правна помош? Или оние условни казни (sic!) за лажно сведочење на богати граѓани од редот на „камперите“? Кој тоа, и зошто, ги доведува граѓаните во таква нерамноправна положба пред законот?

Или, на што министерот за образование ја темели „одлуката“ да го прекине финансирањето на „Мал битолски Монмартр“, една од само неколкуте македонски културни манифестации со реноме во светот? Или токму тоа – пречи. И нели е тоа уште еден (за Хелсиншкиот комитет, но и за целата власт од едниот камп!) премолчан инцидент со „сериозни негативни последици во општеството“. односно по фамозното „едно општество за сите“?

Или културата навистина не е дел од оваа власт, ни во нејзината потесна ниту во пошироката дефиницијата и дали тоа всушност не е суштинската дијагноза на ова поделено општество?

Извор: teodosievskiumetnost.wordpress.com

The post Два кампа appeared first on plusinfo.mk.

Имаме ли толку слепи научници и црковни великодостојници кои коалицирајќи за рајот, ни го носат пеколот. И со добра немера, многу лесно е државата да ја турнете во кањон. Потоа ќе се запрашаме – АКадеМиЕ умот!? Оти во политиката често пати можете да почнете како ловец, ама можете да завршите како плен!

Академиите во светот служат за демократска и развојна авангарда, за демократија и толеранција, а не дувло на опасен национализам. Црквите низ светот во голема мера биле на страната на толеранцијата, мирот, меѓусебното разбирање, а никако во служба на поттикнување омраза и раздор. Но, понекогаш и тие наместо во служба на Господа, завршија во служба на ѓаволот!

Претседателот на МАНУ, почитуваниот академик Коцарев, ги изнесе неговите ставови и аргументи во емисијата „Трилинг“ и во некои други медиуми. Кажа дека главното зло за државата се има случено посебно последниве пет години! Ме зачуди како ја заборави длабоката и заробената држава во стиропор, која владееше со огромен криминал!? Дека ЕУ не ни е единствената алтернатива, оти тука ни е и „Брикс“, „Појас и пат“, каде што главната улога ја имаат Русија и Кина! Замислете, тоа не го вели ни една Србија, во чија преговарачка рамка со ЕУ стои дека на крајот ќе треба да ја признаат косовската реалност. Напротив, со одлучни чекори брза кон Брисел. Вучиќ јавно и нас нѐ замоли возот да го поставиме во шините кон Брисел!

Академикот Коцарев исто така кажа дека „Преспанскиот договор и Договорот за добрососедство со Бугарија се недостоинствени за граѓаните на Македонија, оти како резултат на геополитичките игри на големите сили кои ова држава ја претвораат во поле на своевиден експеримент, Македонија станува „центар за регионална дестабилизација“. Ако кон ова се додадат и домашните политички превирања, тогаш бродот Македонија полека, но сигурно тоне“. Дека „Западот (особено САД) е подготвен да жртвува еден неважен пион, Македонија, за поголем геополитички интерес, дури и ако тоа значи распаѓање на државата и обновување на регионалниот поредок“. А секој што знае букви, добро знае дека Македонија е создадена и сочувана токму од Западот (особено САД)! Да не беше така, таа одамна ќе беше поделена. Значи тој момент кога би се збогувала од САД, таа би останала без заштита, а веројатно и без себе.

Почитуваниот академик не видов дека некаде спомна дека тоа што назадуваме во регионот, а сите околни држави нѐ претекнаа, е поради нас самите што за секоја нормална реформа и промена до небо врескавме што лошотија нѐ снашла! И така загубивме многу години и декади! И еве пак продолжуваме да врескаме! Па кој прима во друштво некој што стално вреска, перманентно се жали, што секогаш нешто му пречи! Оти тогаш ние за секое нешто ќе блокиравме со вето!

Потоа од академикот беше кажано дека околните држави што се во ЕУ, постигнале мал, речиси незначителен напредок! Е па сите компаративни податоци покажуваат дека не е така. Бугарија беше 30 години зад нас, а сега е 10 години пред нас. Кој е виновен за таква огромна разлика, освен ние самите што цело време си плачеме, викаме, кукаме, пцуеме. Ние можеме да пропаднеме само поради себеси. Главните непријатели на државата и на идните генерации сме ние самите. Тешко дека некој ќе ви ја чува куќата од самите вас како сопственици! Поради погрешните политики, поради сатанизирање на исправното, поради хистеријата кон нормалното, а сега и поради посетите кај Орбан или Груевски, државата може да се доведе до колапс.

Научниците и академиците не треба да поставуваат прашања, туку да дадат одговори. Многу е лесно да ги заведете луѓето со фразите: „А зошто Бугарите не ги признаваат Македонците како малцинство во нивна територија“!? или Зошто тоа не го прави Грција?! Па, штом не се качивме во експресен воз, сега ќе се качиме на магаре. Нели да бевме паметни ние пред Бугарите ќе бевме членка на ЕУ. Тогаш проблемите ќе ги решававме како што ќе сакавме. А сега мора како што ќе можеме. Проблеми имаат сите држави, па и најсилните. Но, тие ги решаваат, не хистеризираат.

Пример, во Грција живееле голем број Албанци (Чами), кои низ времето буквално биле истерани или убиени од Грци. Имотот им бил одземен, и ден денес никому не е вратено ништо. Но, Албанија цело време продолжува да биде внимателна оти тоа може да ја чини скапо. Моментално во Грција работат околу 600.000 албански граѓани. Замислете таа да ги протера. А Грција секоја година, директно или преку меѓународни организации до небо ќе се развика за правата на грчкото малцинсто во Албанија (a таму живеат само околу 2% Грци)! Во Грција живеат и околу 200.000 Турци, кои дури не се признати ниту како етничко малцинство, туку како верска групација, но Турција постапува внимателно. Исто е и со Бугарија каде што живеат многу Турци. Познато е дека и апсурдот не е хендикеп во политиката. Утре кога ќе станете рамноправна членка тогаш ќе можете да ги изнесете сите девијации. И да успеете во тоа. Поинаку вечно ќе го чекаме Годо. Оти Господ ни подарил мозок, ама не и упатство за негова употреба!

А кај нас, ВМРО перманентно со солунски топ ја гаѓаше својата држава. Повеќе од 20 години култивираше екстремен национализам, територијални провокации, додека другата овдешна политичка опција беше зафатена со криминална приватизација. А глупавата вмровска магла правеше тоа да не се гледа! Загубивме две златни декади кога требаше да се гради сериозна држава. Потоа, пак си продолживме со кукање и хистерија, а никако да се разбере дека со гласачкото ливче не се кршат железните порти!

Свесен сум дека власта е таа која треба да понуди искрена соработка, дури и тогаш кога таа арогантно ќе биде одбиена. Тука треба многу што заедничко да се смени. Но, да се надевате дека со помош на Будимпешта ќе дојдете на власт, е исто како да се надевате дека врбата ќе роди грозје! Да отидете кај Орбан кој веќе добил епитет „нацист“ за да барате демократија е жива срамота. ВМРО наместо тензични екскурзии, требаше да понуди детална економска визија. Наместо евтин дневно-политички специјалитет изготвен од кај североисток, требаше да се науми нешто покорисно. Таков лош специјалитет не е ниту по вкусот на паметниот Вучиќ кој сега прави економски бум во Балканот. Но, тврдата глава продолжува по тврд ѕид, сакајќи да докаже дека е појак од ѕидот. И сега трча по референдум кој лесно може да му се претвори во референдум за негова смена.

Македонија нема објективи за да добие заштита и пријателство од Русија, не само поради тоа што е мала, туку поради тоа што два нејзини соседа кои би ја голтнале, се многу поважни од неа. Тоа се Србија и Бугарија. Во тоа друштво Македонија може да е присутна само како испечено јагне на маса! Башка што во таа констелација, да ѝ верувате на Москва, е исто како да верувате на волкот дека тој најдобро ќе ви ги чува овците.

Збор два за академиците Албанци!

Академиците Албанци не можат да се амнестират со изјави од типот дека не се согласуваат со таквите изјави или проекти. Тие треба да престанат јавно да се спротиставуваат или критикуваат додека комотно си седат внатре и примат убав паушал. Повлекувањето е најмалку што треба да го направат пред да кажат нешто за да им држи зборот тежина. Такви евтини популистички настапи видовме и кога беше печатена фамизната „Енциклопедија“. Па „појео вук магарца“!

МАНУ троши огромни пари за симболични резултати. Таа не само што ја храни државата со празна лажичка, туку живее со евтин популизам. Нејзиниот статус треба да се смени. Во развиените земји такви структури веќе се демоде. Обично, постојат институции кои нудат можности со проекти, па никој не добива никаков паушал, туку заслужени пари од реализирани проекти. Да добиете над 1000 евра во оваа криза, плус пензија или плата, плус хонорари, е ептен претерано. Затоа сериозно треба да се види како се работи низ нормалниот свет!?

Вака „во име на науката до џебот на граѓаните“. Таа институција се испостави дека претпочита колонизаторски статус кон народот. И сега нашите академици земаат многу повисоки паушали од хрватските академици, а просечната плата таму е над 1000 евра. Но, вашата академија продолжува да лета без навигациски систем!

The post МАНУ опасна по живот! appeared first on plusinfo.mk.

Неговиот продукт – „Европската унија“, на 12 октомври 2012, за својот 60 роденден ја доби „Нобеловата награда за мир“, оти за разлика од порано кога секоја декада ќе се случуваше по некоја меѓусебна војна, сега по 77 години, не само што нема војни, туку таа е избришана во главата на луѓето држави членки на ЕУ.

А кај нас, умот како да е заробен низ векови. Ненормалноста ни стана вродедена маана. Политичка партија која 17 години била власт и уште претендира, излегува априорно со негативен став, дури без да прочита ниту една буква од последните измени на сега веќе ЕУ предлогот: „Да чинел Предлогот ќе имало зурли и тапани“! Утредента друг долгогодишен играч од таа партија укажувал за „прекршувања на седумте точки од Резолуцијата!“ Трет играч дека „тоа ти бил истиот предлог, и дека ако биде прифатен ќе станел национална катастрофа!„  И конечно, „бисер“ од екс-шефот на дипломатијата, кој не обрнувајќи на конфликт на интереси од морален аспект, кажал: „Тоа е апсолутно истиот предлог во ново пакување“!

Интересно што секогаш кога преправени националисти ја „бранеле“ државата, таа токму тогаш била најмногу утепана и загрозена. Секако дека е многу лесно егоизмот, безидејноста или кукавичлукот да ги спакувате во некаква евтина „патриотска“ амбалажа, за потоа да им удрите национален жиг и да го продадете како „национа гордост“! Потоа следи „гордото спасување“, а веќе имаме добро искуство од бројни такви „спасувања“ кога државата завршувала во респиратор. А моралниот код според кој подобро да те тепаат сто вистини отколку да те милува една лагата, одамно не живее во нечија свест.

И не е случајно што сме тука кај што сме! Сите околни држави не престигнале, не претекнале и си заминеле. А ние секогаш како некоја опустошена станица. Рака на срце, сите политички партии во државава последниве 30 години, помалку или повеќе во име на некаква национална „гордост“ имаат удел во скоро преполовењето на населението во државата. А ние пак со ист вокабулар, со исти жалопојки и со се помалку луѓе продолжуваме да ја сочуваме гордоста која најмногу од нас самите е загрозена. Џорџ Шапман ќе каже кога гордоста води, поразот задолжително ја следи.

Македонија била втора по повеќе параметри меѓу 16 држави од источна и југоисточна Европа (веднаш по Словенија). Далеку и од Полска, Чешка и Унгарија, а од Бугарија со светлосни години. Но, поради „гордоста“ сега сме последни. А токму ние требаше на Бугарите да им ставиме вето и тоа за стотина причини! Но, додека нашиот ум леташе високо во небото, реалноста наша се повеќе се закопуваше длабоко во земјата. А ние продолжуваме да сме горди! Додека се создава иднината, треба да се внимава гордаста да не стане наследна.

За жал, и по толку години независност, се уште страдаме од детски болести. Исто како што постапивме со Уставот и референдумот. Со шестнеделниот марш на студенти против Педагошкиот факултет предводен од Милошовски. ВМРО слабо се снаоѓа во круцијални моменти на државата. Не успеала да смогне сили ниту во 2008 година па го загубила патот сред ден. Удрил по антиката кал, по моравме да се извлечеме со големи жртви, каде што пак ВМРО ја немаше во спасувањето. Напротив, без трунка чувство на одговорност го уриваше референдумот. И сега продолжува да го прави истото. И да не се чудат аке еден ден од „белата палата“ избие црн чад. Оти на народот најскапо му чинат евтините политичари.

Оправдувања може да има на илјадници ама вистината е само една. Ова партија дефинитивно не поседува ниту грам државнички капацитет. Политичарите стануваат државници од тој момент која ја спасуваат државата и луѓето дозволувајќи да изгорат самите. Ама луѓето во потсвеста го регистрираат тоа. На Франклин Рузвелт. воопште не му бил лесно да му се спротивстави на целото американско изолационистичко расположение за да ги вовлече САД во војна против фажизмот, кај што изгинија милиона млади во име на мирот во светот. ДеГол морал да му даде независност на Алжир, иако два пати ризикувал живот. Садат и Бегин се согласија за тешки преговори со посредство на Џими Картер, дури првиот го загубил животот поради тоа! Вучиќ го подготвува теренот за конечно решение на косовскиот јазол. И без број примери на храбри одлуки. А ВМРО се идентификува со кукавичлук дури пре своите членови. Ниту една државничка одлука не е поврзана за оваа партија. Ниту сега кога со Бугарите ни е потешко да се договориме за темното минато отколку за светлата иднина! Бива ли државници од вакви водачи!? Оти при тешки одлуки или сте државници или сте кукавици. Трето нема. Дури бесрамно беше фрлена етикета против министерот дека работел за Албанија, а човекот токму поради таквиот етничи „хендикеп“ најмногу се трудел.

Што содржи новиот предлог?

Последниот предлог има мали измени ама со големи содржини. Првин, најважната компонента на идентитетот – јазикот, дефинитивно сега има сосема јасна формулација. Фуснотата од првичниот предлог сега е избришана, така што тука работата е докрај чиста. Според предлогот, историската комисија ќе продолжи да работи, но без рокови, и историјата нема да биде критеријум за да се оцени напредувањето. Потоа првата меѓувладина конференција почнува со полн капацитет. И конечно нема да постојат протоколи, туку годишни прегледи.

Ако ваков докрај балансиран предлог припремен со помош на нашите највлијателни подржувачи во светот нема да помине, тогаш конечно влегуваме во некој еднонасочен тунел без светлина и без излез. Ќе загубиме многу години за потоа да се согласиме со многу потечки и понеповолни позиции. Светските играчи, на кои сега им гори под нозете нема цело време да ни ги завршат работите, за кои самите треба да ги завршиме. Ако мисли Мицковски дека така ќе ги добие изборите од сега нека знае дека длабоко ќе биде разочаран. Тој не го сфаќа природниот инстикт кај луѓето во наградувањето на храброста, дури и тогаш кога не им се допаѓа нешто. Во политиката не се оди по умот на некои луѓе па дури и да се нарекуваат академици, кои мислат дека знаат се, од историја и политика до нуклеарна физика! Се виде колкумина од нив го јавеле Тројанскиот коњ по прифаќањето на Преспанскиот договор! За жал, сеуште само во Севрна Македонија и Северна Кореја, акаденик, дури без да знае за што се работи, да прогласува ,,предавници“, поим кој во нормалниот свет одамно е фрлен во канта.

Светот оди напред

Додека ние се глупираме, нормалниот свет оди напред. И дивата Африка се смени, а ние не! Денес таму се силни светски брендови – ,,Russell Company,, во склоп на ,,London Stock Exchange Group“, познатиот светски синџир ,,Walmart-Massmart“, како и гигантите „IBM“, „Bharti Airtel“, а и многу други светски економски лидери кои се модерна локомотива за една друга Африка. Нормални држави стана дури и Гана, и Боцвана, и Мозамбик, и Ангола, и Танзанија, па дури и една Етиопија, а ние вечно заробени во канџите на некаков примитивен патриотизам. Дури и во нашето непосредно соседство се случуваат силни промени. Просечната плата во Србија сега е околу 650 евра. А во 2000-та година, кога кај нас просечната плата беше околу 220 германски марки, во Србија беше само 47 марки оти мораше да се плати цената на лажниот патриотизам на Милошевиќ. Сега тие решаваат сто пати погорливи проблеми од нашите. Кој очекувал во политиката дека ќе тече само мед и млеко, веројатно требало да биде пчелар или овчар.

The post ВМРО ја прави третата стратешка грешка!? appeared first on plusinfo.mk.

И кај нас страста за богатство направи да ги загубиме нашите најдобри деца, на кои сега насекаде им е подобро отколку во нивната татковина. Македонија сѐ уште не успева да покаже потребна виталност во функционирањето, а по осамостојувањето беше на врвот во регионот, веднаш по Словенија. Тогаш веројатно Бугарите претпоставуваа дека ЕУ се граничи со Северна Кореја на Ким Ил Сунг!

Ама ние тешко да разбереме дека ЕУ не е формирана за да гледа во минатото, туку кон иднината. И наместо кон целта, ние заглавивме во: лоша приватизација која создаде октоподи; во омраза, национализам и празен патриотизам; во економска безидејност; во самоубиствена партизација на институциите; во злоупотреба на меѓуетничките односи, итн. Тоа го распадна целото стопанство, а партизацијата го распадна целото општество. Баравме партиски конгреси во Солун, кога сите нормални таму бараа слободни царински зони!

Така, од втора држава меѓу десетиците држави во регионот, стасавме до последното место. Секоја од нив нѐ престигна, нѐ претекна и потоа нѐ условуваше! Стасавме до тоа животот на населението да ни биде сведено на случајно отсуство на физичка смрт!

Нема амнестија и амнезија за глупавите дела!

Оттука, ако се прашуваат фактите, молчењето би било злато за поранешниот премиер и претседател Бранко Црвенковски. Дури и за многу академици на МАНУ и за поранешни партиски амбасадори. Зашто Македонија стана корумпирана држава, а семето е од тогаш, со најлошата приватизација. Зашто државата е „конфронтирана и поделена“, и тоа не е баш некоја новина. Зашто се живее од кредити, тоа во сите фази е практикувано. Сега секој бара повисока плата, ама ич не му е грижа дека стопанството ги нема тие пари. Кратковидната логика „мојот џеп“ ја надминува и зоолошката логика. И така, сегашната влада, како уплашен касиер, почна сите да ги чести. А требаше да знае дека едно лудило не се лекува со друго лудило. Додека опозицијата добро го застапува едното лудило.

Потоа, сме немале закон за потеклото на секој имот. А зошто не беше донесен кога можеше полесно да се донесе? Веројтанто сега корупцијата ќе беше многуи помала. Сега скоро секој министер, пратеник или јавен функционер се плаши да изгласа таков закон. Па во тоа време ние назначивме судии (и врховни), лица на кои пријавите за кривични дела им беа чувени во фјока! Сега само вишокиот дел на админстрацијата нѐ чини плус милјарда евра годишно, а со добра програма тие ќе беа ориентирани во стопанството, каде што плус ќе создадоа нова вредност. Евтините кадри најскапо нѐ чинат. Можевме да ги видиме барем Кинезите како ја градат државата и како се борат против корупцијата. Задолжувањето исто така ни е сериозен проблем, особено ако се прави за социјален мир.

Значи, со интелигентно избрани зборови, не може да се амнестираат или амнезираат глупавите дела!

Ако се сметало на краткото паметење на луѓето, тогаш целта е погодена, оти ние сме светски шамшиони по краткото памтење. Тука прави што сакаш, ама важно потоа да си фрлиш некоја етничка или политичка чадна бомба – и сѐ исчезнува. И по 32 години ние немаме мерит систем, што е основен „буквар“ за да ни тргне напред. Неписмени ни стануваат судии, амбасадори, конзули, министри, државни секретари итн, а паметните – во странство!

Да ги правеше Црвенковски овие работи, сега сите ќе кажеа – секоја чест, Претседателе! Ама ние со години бркавме „светло“ минато, кое нѐ почести со темна иднина, па затоа сега се давиме во плитки води!

За секој проблем се однесуваме како над нас небото да се руши

А Бугарите? Па нив можеме да ги обвинуваме за повеќе тони „путинизам“ (и тука немаше да згрешиме), ама не се тие толку виновни што нашле „симнати гаќи“ па да не ја искористат приликата. Потребно е на културен начин да им се каже делка не можат да се продуктивни преговори кои за едниот се приоритет, а за другиот само опција. Врпочем и секој дијалог меѓу нормалното и ненормалното е на штета на нормалното.

Чаре? Излез!?

Многу време е загубено, важни вредности се поместени, а и менталитетот е сменет. Воопшто не е лесно да го изнајдеме вистински пат, кого цело време го обиколувавме. А да ги решававме проблемите како што требаше, веројатно во 1999 или во 2004 година ќе станевме членка на ЕУ. Тогаш Бугарите немаше да бараат љубов со сила и со силување.

По таа нивна логика, Србите би им забраниле на Хрватите, на Бошњаците и на Црногорците, нивните јазици да ги нарекуваат како што самите сакаат. Слично би постапиле и Германците со Швајцарците и со Австријците! Британците со Ирците! Русите со Украинците! Чесите со Словаците, Арапите меѓу себе, оти имаат десетина држави, а ист јазик! Нам ни требаше цели 30 години за да решиме еден спор, оти самите го надувавме држејќи ја главата над облаците! А сега Бугарите ни ја ставија во кофа.

За секој проблем се однесуваме како над нас небото да се руши. И најсилните држави имаат секакви проблеми, но ги решаваат. На пример, Кина сто години толерираше странска присутност над Хонконг и Макао, па и Тајван. Велика Британија имаше тежок проблем со Северна Ирска (десетина илјади жртви само во Белфаст!), Франција уште има проблеми со Корзика, Шпанија со Каталонија и со Баскија, Русија со Украина, Абхазија и со Јужна Осетија. Дури и САД не знаат што да праваат со Порторико! Во нашето соседство – Грција и Турција имаат проблем за Кипар, Србија со Косово, Хрватска со Словенија за Пиранскиот залив, Албанија со Грција за територијалното море, итн.

Не треба да живееме во минатото оти никому не успеало да се врати таму. Нашата клептоманија, со помош на лажниот патриотизам, лесно стасува до клептократија. Тука веќе имаме подолга традиција лажниот патриотизам да го конвертираме во пари. А таму кај што алчноста слетува, нормалното излетува. За лоши работи има илјади патишта, ама за добри работи има само еден пат. А тоа не е тоа што сме го правеле овие години.

Да се забрза процесот „Отворен Балкан“

ЕУ моментално не е за проширување и точка. Во ЕУ веќе се размислува за тоа како да се смени веќе прочитаната лага и глумењето преговори со земјите од Западен Балкан. Логиката „ние ги лажеме дека ги сакаме, а тие нѐ лажат дека ни веруваат“ е прочитана приказна. Затое ќе мора да се најде некоја земја како Бугарија за да ја заврши валканата работа.

Регионалните држави мора да сфатат дека ЕУ моментално не сака проширување. И со тие што преговараат, тоа го чинат „ради реда“. Унијата треба да остави илјадници свои проблеми за да се позанимава со преговори со држави кои и така имаат бројни нерасчистени сметки меѓу себе. А во самата ЕУ многушто гори. Недај боже војната да потрае подолг период. Надворешните ѕидови на ЕУ ќе се распукнат.

Оттука, регионалните држави треба да се координираат за една реална стратегија. Тие првин, треба да го забрзат процесот „Отворен Балкан“ и да почнат со сериозна внатрешни реформи (тука веќе оправдување нема). Исто така, треба да инсистират на поголема финансиска поддршка од ЕУ за развојни проекти, фондови и структурни реформи. А кога ЕУ ќе биде подготвена, тогаш веќе ќе имаат посилни позиции.

Да не се лажеме со некакви златници, оти децата ни исчезнаа. Треба сосема поинаку да пристапиме. За да го постигнеме невозможното, треба да го правиме неверојатното.  Со погрешни луѓе, во погрешно време и на погрешно место, само што ќе тонеме повеќе!

(Насловот и поднасловот се редакциски)

The post Како Бугарите ни ја ставија главата во кофа appeared first on plusinfo.mk.