Треба да си крајно злонамерен, радикално политикантски исфрустриран, прилично умствено растроен но и лош, па врз еден навивачки инцидент да градиш параспур теорија за некакви „светови“, да изведуваш „љуБчовистички“ малоумни заклучоци, но и да обвинуваш цела легитимна Влада и да бараш оставки заради ксенофобично дивеење на група луѓе. А згора на тоа, свесно или не, јавно да ја прокламираш и личната ксенофобија кон еден друг етникум, во случајов ни крив ни должен.

Единствниот можен заклучок од дегутантното однесување на таквите хушкачи е обидот да се создадат меѓуетнички тензии во државата, да се подбуцнуваат други групи на сличен одговор, па и одмазда. И нема ништо поподло и понеморално од таквите подбуцнувачки намери на поединци користејќи секакви „опозициски“ медиуми кои им нудат можности за такви политикантски „настапи“!

И ако некој, покрај одговорноста на онаа група навивачи, треба да бара елементи на кривично дело, мора да ги има предвид постапките и на овие поединци. Зашто не гледам ама баш никаква разлика меѓу едните и другите, делата се јавни, само што овие вторите се прикриваат зад некакво право односно слобода на јавен збор, зад некаков „опозиционерски“ говор, а сепак обвиткан со смрдлив провинциски интелектуализам и слични будалаштини. Што е во двата случаи разликата? Или – ја нема?!

Инаку, искрено, не можам да најдат ниту еден рационален мотив за оној и онаков скандалозен изблик на меѓуетничка омраза на репрезентативен кошаркарски натпревар каде противникот е – Романија. Каква врска има оваа држава со дотичниот, онака навредуван, етникум во Македонија, или целата таа харанга против албанското малцинство е насочена кон некоја личност во македонската кошарка, кон друга група навивачи и слично? Никој не појаснува зошто се случил таков инцидент? Не знам дали во македонската репрезентација има играч етнички албанец и дали баш кон него биле упатени навредите? Но знам дека во македонската фудбалска репрезентација ги има неколку, одлични играчи, секогаш поздравени од македонската публика со аплауз. Што тогаш се крие во кумановскиот случај?

Но тоа не го појаснуваат ни хушкачите, но затоа знаат дека тоа бил некаков „пораз на југословенската политика на Скопје“ (sic!), дека тоа што се случувало во Куманово „не претставува изолиран случај, туку е уште еден во низата преку кој власта ја поттикнува или во најмала рака ја нормализира антиалбанската реторика во општеството“… итн., итн. И не само што е евидентно дека секој од хушкачиве ја тера водата на својата одмазничко-простачка воденица, туку и секој од нив – како добри политиканти и веќе осведочени подбуцнувачи – веднаш има рецепт кој, што и како требал да постапи во дадениот случај. И премиерот, и министерот за внатрешни, и министерот за спорт… И, веројатно, требало веднаш да бидат повикани силите за брзи интервенции да ја расчистат салата, а по потреба и да скршат неколку глави. Зашто, нема добар рецепт без малку крв, нели.

Ама ете, нив нема кој да ги слушне. А всушност – има. Затоа и така подбуцнувачки „пеат“. Впрочем, во секое мултиетничко општество, а цела Европа одамна е таква, секогаш има кој да ги слушне тие огнени „пораки“. И хушкачите играат на таа карта, па веќе предвидуваат и тепачки во автобусите, можеби и следна тивка формална српска окупација на Македонија. Зашто оние неформалните – културата, науката, спортот, образованието… – се одамна тука само ние не ги гледаме. Или не сакаме да ги видиме, па затоа во Охрид ни пее Лепа Брена – не знам зошто не бараат оставка од министерот за култура? – па некој Раста дојден од „српскиот свет“ да продава дрога на невината македонска младина итн. Ама затоа се тие тука и сакаат тоа да го видат, за наше добро. Како што впрочем и секој друг одвратен национализам и ксенофобија се колне во нечие добро! И затоа тие се некоја „друга страна“, како и сите разулавени националисти и се идентификуваат со „сите нас“. Што ли си мислат, кои се „тие“ а кои сме „ние“? Или мислат дека ние заборавивме кои беа тие?

Дури и Хелсиншкиот комитет се заплеткува во пајажината на еден национализам, не гледајќи ги сите други. Зашто, ако веќе говориме за „светови“, треба да говориме барем малку отворено. Што ќе рече дека во оваа и ваква денешна Македонија кружат барем четири „света“: албанскиот, бугарскиот, грчкиот и српскиот. Македонскиот го има тук-таму, ама од овие другиве и особено од нивните хушкачи – како да го нема. Впрочем, ништо поинаку уште од времето на „прославените“ историски националистички пропаганди, атмосферата пред и по Балканските војни итн. Ама на едни националисти и закоравени ксенофоби постојано пред носот им е „српскиот свет“ како закрила за другите. Настојчиви се тој да ни го подметнат како најопасен. Иако, барем досега, тој ништо не побарал од нас. Ама што е тоа важно, нели, тие подобро знаат. Заедно со оној некогашен голтар кој преку ноќ, со помош на некоја магија, стана „средно богат бизнисмен“. Но, нему веројатно никој во земјава, а особено во онаа Југославија, не сакал да му ги печати оние лигаво вулгарни песнички. И заради тоа сите му се виновни. За другиве не знаеме, ама ќе се разбере. Можеби, заради глупоќа, не успевале да го научат српскиот јазик? Којзнае, потсвеста е една голема тајна! Или сакале на другарот им Тито да му ја врачат штафетата, ама Циле и Азем ги претркаа?!

Сакам да кажам: сите четири „света“ и денес, како и столетија претходно, кружат низ македонскиот простор, со генерално исти или слични интереси како и порано. И Македонија и тогаш, а особено по 1945 година, успешно се справувала со нив. Ако оној социјализам имаше некои предности, тогаш таа беше една од нив. Денес – вака распуштени и разулавени, како да не умееме. Или некои не сакаат. А такви изгледа има многу. Тие едноставно не сакаат да ги „отворат“ другите „светови“. Или не смеат, не знам. И тука воопшто не е проблем само онаа хушкачка багра која исполнува некакви агенди, туку и „независните“ организации (Комисија за спречување и заштита од дискриминација, Хелсиншки комитет, разноразни фактчекери, Совет за етика во медиумите и др.) но и владините институции (Јавното обвинителство) кои по правило молчат пред туѓите национализими, говор на омраза кај соседите или кај домашните етнички малцинства и нивните претставници во власта итн. Зошто? За „мир во куќата“. Па каков е тој лажен мир, по ѓаволите?!

Се разбира, секогаш е поедноставно да обвиниш безлична толпа, луѓе без име и презиме, отколку конкретни персонализирани поединци. Впрочем, ниту една од погоре спомнатите „инстанци“ не превзеде ама баш ништо против неодамнешното националистичко и ксенофобично дивеење во европскиот парламент (малите букви се…), против пратеници од соседните земји со име и презиме! Или стравот од еу (малите букви…) е многу, многу поголем токму за грантовите на нивните а не нашите „ен-џи-о”? И затоа ли е ова простачко солидаризирање со глупостите на нивната еу коешто на крајот завршува во најцрна ксенофобија кон соседен народ?

Сѐ додека има такви луѓе подготвени да одработуваат – а кај нас ги има и премногу! – ние ќе бидеме растргнати помеѓу повеќе „светови“. Коишто, во самата суштина, не се непријателски. Непријателски се нивните интерпретации и злоупотребата од поединци и групи, поддржувани од политиканти од сите партии. Дезориентираното жонглирање на такви локални „жешки глави“ со сегашноста, минатото и особено иднината засега успешно подметнува секакви конструкции кои дури наидуваат и на некаква, иако минимална, поддршка. И упорно, со личната хипокризија и заборавајќи ги сопствените провинциски придонеси, го насочуваат јавното мислење дека Македонија стои во место па дури и назадува, дека оваа земја не е за нив (sic!), дека македонските политичари не знаат што говорат и ламентираат врз некој „замислен свет“ итн. Ужасно неморално, крајно лицемерно. Но тоа е сепак друга тема, за друга прилика.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Хушкачите во сите наши „светови“ appeared first on plusinfo.mk.

Ја прозва опозициската БЕСА која, како што рече, во отсуство на капацитет да понуди подобар живот на граѓаните „влегла во таков аранжман со националистичките сили“.

– Затоа доминантна тема е Бугарија и ризикот од Бугарија. И има одредена албанофобија и обид да се наметне од страна на македонски политички партии и сега овој договор, најверојатно договорен настап помеѓу БЕСА, која во отсуство на капацитет да понуди подобар живот на граѓаните влегла во таков аранжман, со националистичките сили од другата страни, со цел да предизвика тензија. И денеска ме прашувате што мислам јас за крстот, па јас заради мојот електорат да кажам нешто што ќе ги провоцира верниците-Македонци и така да почне циклус на меѓусебни обвинувања и тензии…. Тоа е целта. Нема чесна намера во овој аранжман кој е срамен за државата. Наместо да најдеме начин како да ги отвориме поглавјата, ние влегуваме во тие теми – рече Османи одговарајќи на новинарски прашања.

Ги нарече „неодговорни политичари“ тие што се обидуваат во нивната политичка кампања да ги злоупотребат верските емоции на граѓаните „кои се најдлабоки чувства“.

– Нив треба да ги изложиме пред јавноста со име и презиме, сите тие што се договарале во двата блока за да предизвикаат верска и етничка нетрпеливост за да добијат политички поен повеќе. Се друго е секундарно – рече Османи.

Нему, како што рече, не му пречи ниту еден религиски симбол, но доколку се ставени со цел да бидат искористени во создавање тензии во предизборен период, рече, „тоа најмногу му штети на самиот крст и на верниците кои го почитуваат тој верски симбол“.

The post ОВА СО КРСТОТ Е ДОГОВОРЕНА ПРЕДИЗБОРНА ИГРА НА НЕОДГОВОРНИ ПОЛИТИЧАРИ Немаат идеи, па сакаат да ги злоупотребат верските чувства, вели Бујар Османи appeared first on plusinfo.mk.

Вака безбедносните експерти со коишто разговараше Плусинфо ја коментираат вчерашната изјава на министерката за одбрана Славјанка Петровска дека „интеграцијата на земјава во ЕУ е безбедносно прашање“ и дека, во спротивно, можеме да бидеме злоупотребени и малициозно искористени за несакани дејствија и за подгревање на страстите.

Не е првпат висок функционер од власта да дава вакви застрашувачки изјави, плашејќи го народот со евентуално избувнување конфликти, војни и нарушување на меѓуетничките односи доколку земјава не ги изврши уставните измени и не ги вметне Бугарите во Уставот.

Пред само неколку недели слична изјава имаше и министерот за надворешни работи Бујар Османи, кој порача дека членството на Македонија во ЕУ претставува „лепак за меѓуетничките односи“, а додаде и дека „без европска можност оваа држава тешко ќе дише“.

Сепак, мора да се признае дека многу подиректен и појасен беше во јули минатата година кога министерот Османи порача: „Неприфаќањето на Францускиот предлог носи ризици за кризи и за меѓуетнички тензии“.

Безбедноста е широк поим

Злате Димовски, професор по криминалистичко разузнавање и тероризам, во разговор за Плусинфо вели дека во моментов не постојат индиции за евентуален меѓуетнички конфликт кој би избувнал по евентуален евроинтеграциски неуспех на земјава.

И едните и другите сакаме да влеземе во ЕУ, никој не е против, па затоа и не постои некој посебен показател кој би можел да ни навести дека утре ќе биде нарушена таа меѓуетничка благосостојба

Злате Димовски Професор

– Помеѓу сите тие поглавја што треба да ги исполниме за да се зачлениме во ЕУ се и безбедносните поглавја, па ако ја погледнеме поголемата слика, тогаш ќе сфатиме дека токму безбедноста ги диктира и економските односи и политичките односи и севкупните односи на општествено ниво. Затоа што, ако е немирно, тогаш нема да има ни економија, ни политика, ни ништо. Ајде сега некој нека изгради политика или економија во Украина, на пример. Тоа значи дека безбедноста како широк поим ги опфаќа сите елементи во рамки на општественото живеење. Но, на прашањето дали кај нас во моментов постојат ризици и закани дека ќе ни се случат конфликти доколку не успееме да ги спроведеме уставните измени и не успееме да го фатиме возот кон ЕУ, јас ќе одговорам дека засега нема некои конкретни показатели за такво нешто. Немаме индиции дека нешто може да се случи. Сепак, мора да си признаеме дека никогаш не е ништо исклучено, меѓутоа, согласно сегашните перцепции и согласно сегашните односи коишто постојат на меѓунационално, меѓуетничко и меѓурелигиско ниво, едноставно не постојат индиции дека може да ни се случи конфликт. Ние немаме отворен безбедносен проблем со некого, а тоа што се случува со Бугарија претставува политички проблем којшто треба да се реши. Тоа е политички проблем и тој проблем никако не може да биде безбедносен проблем – објаснува Димовски.

Ако направиме едно компаративно согледување на тоа што ни се случуваше пред 2001 година до пред извесен период, тогаш ќе забележиме една огромна разлика во самото поимање на поимот меѓуетничка можност за конфликт, додава тој.

– Во тие периоди по завршувањето на конфликтот во 2001 година ние имавме меѓуетнички тензии, но како што одминуваше времето, полека почнавме да сфаќаме дека сите сме луѓе со исти потреби и дека сите заедно треба да живееме на ова парче земја која претставува и наша и нивна татковина. Јас забележувам дека имаме едно големо намалување на тензиите. Тоа што се случува на стадиони за време на спортски натпревари не е одраз на некаков меѓуетнички конфликт. Ние зборуваме овде за спротивставени два концепта, а во моментов не постојат два спротивставени концепта. И едните и другите сакаме да влеземе во ЕУ, никој не е против, па затоа и не постои некој посебен показател кој би можел да ни навести дека утре ќе биде нарушена таа меѓуетничка благосостојба – објаснува Димовски.

Звучи страшно, ама е смешно

Поранешниот министер за внатрешни работи Павле Трајанов им порачува на функциониерите од власта веднаш да престанат да го плашат народот со евентуални конфликти, а конкретно на министерката за одбрана Славјанка Петровска ѝ порачува да си го гледа сопствениот двор и да не се меша во туѓите дворови.

Ваквите закани апсолутно не се продуктивни, а заканувачите треба да размислат што зборуваат во јавноста, оти самите се носители на високи позиции.

Павле Трајанов Поранешен министер за внатрешни работи

– Клучно е тоа што сите политички партии во земјава, вклучително и опозицијата, се за членство на Македонија во ЕУ. Но, дури 80% од македонскиот народ не прифаќа уставни измени, односно не прифаќа внесување на Бугарите во Преамбулата без реципроцитет. Па затоа, власта сега ја крева оваа тема на највисоко ниво и почнува да му се заканува на сопствениот народ со евентуални конфликти и војни. Македонија веќе одамна помина низ тој период на закани и конфликти, па и сега ако не сме способни да обезбедиме стабилност, тогаш тоа значи дека не сме способни за ништо. Власта не смее да поттикнува немири и не смее да наметнува дека главното прашање е дали сакаме во ЕУ или не сакаме. Оти, одговорот е одамна јасен – сите сакаме да ја видиме Македонија во европското семејство. Единствениот проблем е тоа што народот не прифаќа уставни измени под сегашните услови – објаснува Трајанов.

Свесен сум дека страшно звучи кога министер за одбрана ќе ви соопшти дека можни се меѓуетнички тензии, додава Трајанов, но тој министер за одбрана си има други свои обврски и секирации наместо да дели изјави од ракав и да се меша во работата на внатрешните безбедносни служби.

– Ваквите изјави на Петровска и на Османи претставуваат крајно непочитување и крајно неодговорно однесување кон мнозинскиот македонски народ. Што ако другата страна сега започне да шири такви екстремни закани? Многу малку е потребно за да се влошат актуелните релативно стабилни меѓуетнички односи во Македонија. Ваквите закани апсолутно не се продуктивни, а заканувачите треба да размислат што зборуваат во јавноста, оти самите се носители на високи позиции. Да не го мотивираат народот да започне со контра-закани и со тоа да се дестабилизира државата. Одговорноста на министерот за одбрана и на сите други е да водат сметка за стабилноста на државата и да направат сѐ за да не дојде до нарушување на внатрешната безбедност – вели Трајанов.

МОЖЕ ДА БИДЕМЕ МАЛИЦИОЗНО ИСКОРИСТЕНИ Интеграцијата на земјава во ЕУ е безбедносно прашање, тврди министерката за одбрана

The post НИКОЈ НЕМА ДА СИМНУВА ЧИЗМИ ОД ТАВАН Славјанка и Бујар спомнуваат конфликти ако не ги ставиме Бугарите во Уставот, безбедњаците велат: спијте мирно! appeared first on plusinfo.mk.