И покрај тоа што Основното јавно обвинителство во Скопје целосно го расчисти инцидентот со кршењето стакло на Бугарската амбасада и покрена постапка против осомничениот сторител, бугарскиот политичар Петар Колев повикува Европската унија да ги запре европските фондови за Македонија, оценувајќи дека станува збор за сериозен политички и безбедносен проблем.

Во изјава објавена во бугарски медиум, Колев тврди дека инцидентот не треба да се третира како изолиран случај, туку како дел од поширока клима на омраза кон Бугарија и бугарските институции во земјава. Според него, официјална Софија треба активно да лобира во Брисел за замрзнување на европската финансиска поддршка сè додека, како што наведува, не се гарантира безбедноста и почитувањето на бугарските интереси.

Јавното обвинителство во Скопје, пак, соопшти дека случајот е целосно расчистен. Според обвинителството, 55-годишен маж, од омраза, фрлил камен и го скршил стаклото на амбасадата, по што против него е покрената кривична постапка, а обвинителството побарало и притвор. Институциите нагласуваат дека нема индиции за организиран напад или политичка позадина.

Од обвинителството потенцираат дека станува збор за поединечен чин, кој е санкциониран согласно закон, со што државата испраќа јасна порака дека нападите врз дипломатски претставништва се недозволиви и ќе бидат строго казнувани. Случајот, според нив, не остава простор за политички интерпретации или генерализации.

Петар Колев е бугарски политичар роден во Македонија, кој во минатото беше лидер на Граѓанско-демократскиот сојуз (ГДСМ) и подоцна се позиционираше како еден од најгласните застапници на тврда линија кон Скопје во бугарската јавност. Тој важи за контроверзна фигура, често присутна во медиумите со остри критики кон македонските власти и општество.

The post А ШТО Е АКО НЕ ОМРАЗА ОВА ШТО ГО БАРА ПЕТАР КОЛЕВ? Да „замрзнеле“ европските пари за Македонија поради скршениот прозорец на Бугарската амбасада во Скопје appeared first on plusinfo.mk.

Граѓаните не поддржуваат членство во ЕУ ако тоа значи прифаќање на барањата на Бугарија, се резултатите од вчерашната анкета на платформата „Омнибус“.

На прашањето за поддршка за влез во ЕУ со услови од Бугарија како што се промена на јазик и историја, 64% од испитаниците рекле дека се против, а само 22% поддржуваат.

Граѓаните во големо мнозинство оценуваат дека Владата на ВМРО-ДПМНЕ многу поуспешно се справува со корупцијата отколку минатата Влада.

Според анкетата, 46% од испитаниците се изјасниле дека Владата на ВМРО-ДПМНЕ е поуспешна во борбата против корупцијата. За СДСМ се изјасниле само 29% од прашаните граѓани.

Во периодот од 22 до 29 јануари 2025 година, во рамките на платформата „ОМНИБУС“ беше спроведена телефонска анкета на репрезентативен примерок од 1.200 испитаници од целата територија на Република Македонија.

Анкетата беше насочена кон мерење на јавното мислење на теми поврзани со оптимизмот на граѓаните, довербата во институциите, перформансите на двете влади и актуелните политички и економски теми.

The post НЕ САКАМЕ ВО ЕУ АКО МОРА ДА ГИ ПРИФАТИМЕ БАРАЊАТА НА БУГАРИЈА Граѓаните не поддржуваат промена на македонскиот јазик и на македонската историја appeared first on plusinfo.mk.

Со години, од првиот ден на објавувањето на Преспанскиот договор, трубам дека станува збор за добар договор. Поттикнав многу сомнежи и стекнав многу непријатели со тој став, но и денес упорно тврдам дека овој билатерален договор – во целина, а особено неговиот клучен член 7, кој ги дефинира и ги легитимира нашето и грчкото разбирање на името Македонија – е квалитетна завршница на ирационалниот спор којшто долги години ги оптоваруваше односите меѓу Атина и Скопје.

Премиерот Христијан Мицкоски завчера ме потсети на уште еден важен аргумент во прилог на мојот став дека Преспанскиот е добар договор. Тој аргумент што го бев изгубил од видното поле. Бев фокусиран на мојата клучна теза – тоа што во основата на спогодбата меѓу Атина и Скопје лежи еден болен компромис, кој ни наложува да го смениме официјалното (службено) име на нашата земја во „Северна Македонија“, сепак не значи промена на македонскиот идентитет.

Мицкоски потсети дека Преспанскиот договор, како и амандманите на македонскиот Устав во кој беше преточена спогодбата, содржат силна гаранција дека Грција нема да го попречува приемот на Македонија во НАТО.

Преспанскиот договор и уставните амандмани се условени со ратификацијата на Протоколот за пристапување на Македонија во НАТО

Да се потсетиме, во врска со ова, во Преспанскиот договор, меѓу другото, е запишано: „… По добивањето на известување од Втората страна (Македонија – з.м.) дека ги завршила сите нејзини внатрешни правни постапки потребни за влегувањето во сила на оваа спогодба, вклучително и по завршувањето на можен референдум на национално ниво со исход кој е конзистентен со оваа спогодба и по завршувањето на постапката за усвојување на амандманите на Уставот на Втората страна (Македонија), Првата страна (Грција) ќе го ратификува Протоколот за пристапување на Втората страна (Македонија) во НАТО. Оваа постапка за ратификација ќе се заврши заедно со постапката за ратификација на оваа спогодба.“

Во Одлуката за прогласување на амандманите 33-36 на Уставот, во кои се имплементира договорот, се вели: „Притоа, согласно конечната спогодба со Република Грција, се предвидува стапување во сила на амандманите со денот на ратификација на Спогодбата и Протоколот за пристапување во НАТО од страна на Парламентот на Република Грција. Следствено, во случај на невлегување во сила на овие два документи, нема да влезат во сила ниту предвидените амандмани.“

Значи, Мицкоски е во право кога вели дека Преспанскиот договор е договор чија реализација е условена со ратификација на Протоколот за пристапување на нашата земја во НАТО од страна на Грција – ако тоа не се случи, амандманите на Уставот нема да влезат во сила.

Духот е поважен и посилен од словото на спогодбата

Сите знаеме што се случи по склучувањето на Преспанскиот договор и по усвојувањето на амандманите на Уставот. Македонија стана полноправна членка на НАТО. Ние се уште се мачиме со некои ефемерни прашања поврзани со техничката имплементација на спогодбата (промената на личните документи, на пример), но и Грците се мачат со исполнувањето на своите обврски.

Дополнително, владата на Зоран Заев се потруди да уфрли „вирус“ во односите меѓу Скопје и Атина, со едно екстензивно толкување на обврската за примена на новото официјално име на државата и во неслужбената комуникација. Имаше дури и обиди за директно кршење на Преспанскиот договор и на Уставот, со измислување на именката „Северномакедонци“ и на придавката „северномакедонски“.

Како и да е, ниту едно од овие прашања суштински не ја загрози спогодбата до степен една од страните да побара раскинување, или, во нашиот случај, да каже – уставните амандмани нема да стапат во сила. Ние, „втората страна“, одржавме и референдум, на кој мнозинството граѓани се изјаснија против овој акт. Па и тоа не беше доволна причина Преспанскиот договор да се отфрли, иако, судејќи строго според словото на спогодбата, тоа можеше и да се случи.

Зошто не се случи таква хаварија?

Затоа што правните акти, освен слово, содржат и дух. Во духот на Преспанскиот договор, двете страни, Македонија и Грција, ги исполнија своите клучни политички обврски и го надминаа долгогодишниот спор. Проблемите на целосната имплементација одамна не се од таква природа да можат да ја загрозат политичката суштина на договореното, духот на спогодбата.

Зошто е добар новиот предлог на владата на Мицкоски за внесување на Бугарите во Уставот

Премиерот Мицкоски со право прашува – зошто во случајот на фалениот Преспански договор, условувањето на неговото стапување во сила е прифатено како нормална гаранција, а во случајот со промените на Уставот со кои Бугарите треба да влезат во Преамбулата, не би било дозволено тие да се условат, буквално на истиот начин како што тоа е сторено во спогодбата меѓу Атина и Скопје?

Спогодбата и амандманите ќе стапат во сила кога Грција ќе го ратификува Протоколот за пристапување на нашата земја во НАТО. Уставните амандмани за внесување на Бугарите во Уставот ќе стапат на сила кога Македонија ќе стане членка на ЕУ, а Бугарија ќе го ратификува документот за тоа. Па не е ли тоа апсолутно исто?

Да, исто е.

И така би било фер.

А најважно што овој предлог на владата на Мицкоски, освен што е добар за Македонија – бидејќи ја содржи потребната гаранција дека нема да има натамошни уцени и политика на вето од страна на Софија – е уште подобар за Бугарија.

Ова последново го тврдам сериозно и би сакал да го образложам.

Што може Софија да изгуби ако го прифати предлогот на Мицкоски?

Еве, на пример, да го разгледаме „најцрното“ сценарио што би можело да произлезе ако Софија го прифати предлогот на премиерот Мицкоски.

Во договор со Софија и со Брисел, владејачкото мнозинство во парламентот во Скопје ги внесува Бугарите во Уставот, со клаузулата дека уставните измени ќе стапат во сила кога Македонија ќе влезе во ЕУ. Потоа владата на Мицкоски ги почнува преговорите. Но, Софија продолжува со старо-новите условувања, бара решавање на историските спорови, става вето во пристапниот процес и пак става сопки на секој чекор на Македонците на европскиот пат.

Што би можела да стори владата на Мицкоски во таков случај?

Дали би се обидела да оформи ново двотретинско мнoзинство во парламентот, за да ги избрише Бугарите во Уставот? Не. Тоа ќе биде не само политички самоубиствена, туку и невозможна мисија.

Дали владејачкото мнозинство во парламентот ќе го исфрли новиот член, Бугарин, од Комисијата за односи меѓу заедниците? Се сомневам. Што со тоа?

Дали владата ќе почне да ги дискриминира припадниците на бугарското малцинство во Македонија? Глупости. На сите им е јасно дека и сега, во ситуација кога Бугарите (како и Хрватите и Црногорците) не се спомнати во Уставот, припадниците на овие малцинства не се дискриминирани. Барем не повеќе од оние кои се запишани во Уставот. Ромите, за споредба, одамна се запишани во Уставот, ама имаат реални и сериозни проблеми со дискриминација и интеграција во македонското општество.

Што друго може да стори владата во Скопје ако дојде до реализација на „најцрното сценарио“?

Ништо посебно. Владата на Мицкоски и Парламентот може да усвојуваат декларации во кои ќе тврдат дека уставните измени веќе не важат, но тоа во пракса нема да значи буквално ништо. Нема да се намали симболичното значење на внесувањето на Бугарите во Уставот. Да, односите меѓу Скопје и Софија ќе бидат влошени, но не повеќе од сега, бидејќи сега се на историски најниско ниво од прогласувањето на независноста на Македонија.

Со еден збор, со прифаќањето на предлогот на владата на Мицкоски, Софија може да добие, но не може ништо да изгуби. Баш ништо!

Предлогот да се зграби, односите меѓу Скопје и Софија да се вратат на нивото од раните 1990-ти

Без оглед со какви думи ќе се услови внесувањето на Бугарите во Уставот, духот на уставниот амандман со кој ќе се стори тоа ќе биде поважен од словото. Македонија и Бугарија веќе се дел од западната политичка хемисфера и имаат потреба да соработуваат, а уставните амандмани ќе бидат силен поттик односите да се подобрат. Верувам дека е можно да се вратат дури и на нивото од раните 1990-ти години, кога Бугарија прва ја призна независноста на Македонија и беше заслужна што моќната Русија го стори истото.

Бидејќи дури ни „црното сценарио“ не е така црно како што изгледа, убеден сум дека предлогот на Мицкоски е шанса да се затвори спорното прашање и две земји да почнат да пишуваат многу посветли сценарија за историски пресврт во меѓусебните односи.

Да сум јас во позиција да одлучувам за Бугарија, со должен респект кон сите бугарски аргументи и со разбирање на фактот дека бугарските политичари и историчари и во наредните децении ќе продолжат да ја оспоруваат самобитноста на македонската нација, предлогот на премиерот Христијан Мицкоски би го зграбил веднаш, без задршка.

Да повторам: можеби Бугарија нема многу да добие, но нема што да изгуби ако го прифати тој предлог.

При тоа, верувам дека од Софија нема да се бара ништо повеќе од политичка декларација на Националното собрание за прифаќање на иницијативата на Скопје, по што Брисел би ја поддржал таа декларација и би ја свикал првата меѓувладина конференција со Скопје, ден откако македонското Собрание ќе ги усвои уставните измени според предлогот на владата на Мицкоски.

Не е потребна никаква промена на Преговарачката рамка.

Не е потребна ниту промена на Договорот за добрососедство, кој по својата содржина повеќе е писмо на намери, своевиден преддоговор, одошто договор со вистинското значење на еден таков правен акт.

Прво добивме софиско, ќе добиеме ли сега и бриселско вето?

Би сакал овој мој своевиден апел до нашите бугарски пријатели да не се разбере погрешно, а особено да не се атрибуира погрешно. Пишувам и говорам само во лично име, со надеж дека моето мислење се совпаѓа со ставовите на луѓето кои ја креираат надворешната политика, но и со чувствата на илјадници Македонци и Бугари кои сакаат Македонија брзо да напредува кон ЕУ, а на тој пат нејзин клучен поддржувач да биде токму Софија.

Што ако предлогот на Мицкоски не се прифати?

Македонците веќе се длабоко разочарани од односот на најмоќните земји членки на Европската унија и на Бугарија. Отфрлањето на една разумна иницијатива, без сериозни и разумни аргументи – такви, едноставно, нема! – за нас, сепак, нема да биде нешто ново. Се навикнавме на такви безобразни фаули. Евроскептицизмот ќе се продлабочи, бидејќи ќе се засили чувството кај нас, Македонците, дека Европа, едноставно, не нè сака во своето семејство. А љубов со сила, нели, не бидува.

После софиското вето пред неколку години, сега, со почетокот на преговорите со Албанија и евентуалното отфрлање на иницијативата на новата влада во Скопје, Македонија ќе биде изложена на едно ново, овој пат – бриселско вето. Не знам како тоа ќе го оправдаат бирократите во ЕУ и политичарите во водечките европски земји, но ние конечно ќе се убедиме дека европските вредности во кои верувавме со години се крајно компромитирани и – веќе обезвреднети.

До таа мера што навистина се прашувам дали воопшто веќе има смисла човек да се „ложи“ на таа приказна …

The post Предлогот на владата на Христијан Мицкоски за уставните промени е одличен – и за нас, но уште повеќе за Бугарите appeared first on plusinfo.mk.

Не е загрижена Софија од идејата на македонскиот премиер Христијан Мицкоски францускиот предлог да добие „француски предлог плус“.

Не е тоа причината поради која Министерството на надворешни работи на Бугарија им се закани „на властите во Скопје“ дека „обидите за повторно преговарање на меѓународните обврски кои веќе се преземени може да доведат само до дополнително оддалечување од почетокот на преговорите за членство во ЕУ“.

Со оваа нова изјава на привремената влада во Софија, ослабените актери на бугарската политичка сцена се обидуваат да се факторизираат пред претстојните избори на 27 октомври. Прогнозите, сепак, не ветуваат дека исходот од овие избори ќе доведе формирање стабилна политичка влада, која ќе може активно да ги продолжи разговорите за унапредување на добрососедските односи со Македонија.

Софиските политичари секогаш внимателно ги читаат изјавите на нивните колеги во Скопје и несомнено ги разбираат нештата. Тие многу добро знаат дека Мицкоски не се откажува ниту од Договорот за добрососедство, ниту од Преговарачката рамка, а најмалку, пак, од преговорите за членство на Македонија во ЕУ. Но, вистина е дека во позицијата на македонската дипломатија има промени и дека Мицкоски ја напушта сервилната и за македонските национални интереси штетна политика на владите на Зоран Заев и на Димитар Ковачевски.

Важно е да се знае и јасно да се каже дека тие промени суштински не ги компромитираат обврските што владите на Заев и на Ковачевски ги презеле кон Софија, кон Брисел и кон другите важни актери на меѓународна заедница.

Да, точно е дека македонската влада има преземено обврска да ги внесе Бугарите во македонскиот Устав, но не и да го прифати конкретниот предлог што го подготви владата на Ковачевски. Тоа беше лош предлог и не можеше да биде прифатен. Од многу причини, за кои сум пишувал неброено пати.

Владата на Мицкоски има повеќе идеи за тоа како да се исполни преземената обврска. Тие идеи не се ниту нови, а ниту тајни, беа соопштени и во периодот кога ВМРО-ДПМНЕ беше во опозиција. Последната идеја ја соопшти новиот шеф на македонската дипломатијата Тимчо Муцунски: Бугари во Уставот, но со важност од денот на приемот на Македонија во ЕУ.

Исто така, важно е да се знае и јасно да се каже дека е ноторна лага и манипулација тврдењето дека Францускиот предлог, Преговарачката рамка и Договорот за добрососедство ѝ наложуваат на новата влада да го процесуира и да го прифати конкретниот предлог на кабинетот на Ковачевски, или кој било друг конкретен предлог.

Никаде – повторувам, никаде! – во овие документи тоа не е запишано. Кој тврди поинаку, молам да ме демантира, ама со јасни цитати, а не со политикантски тези и шпекулации. Напротив, Македонија има право да ја реализира својата обврска на начин што нема да бидат загрозени македонските национални интереси со старо-новите софиски диктати и уцени и со политика на вето.

Истото се однесува и на преземената обврска на владите на Заев и на Ковачевски да преговараат за историските и за образовните прашања за кои Софија со години и со децении спори со Скопје, во обид да докаже дека македонскиот народ, македонската нација и македонската држава се вештачки творби на Коминтерната и на Тито и дека македонскиот идентитет нема историски континуитет и е лажен.

Да, за таа цел е формирана посебна Заедничка македонско-бугарска мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања, со која до сега, од македонска страна, претседаваше академик Драги Ѓоргиев. Таа комисија досега „произведе“ два протокола, со многу спорни формулации со кои се загрозуваат македонските национални интереси. Поради тоа, но и поради многу чудни изјави на академик Ѓоргиев, јавноста стекна впечаток дека македонскиот тим не ги оправда очекувањата.

Значи, да биде јасно: Македонија има преземено обврска да преговара со Бугарија за спорните историски и образовни прашања и за тоа да учествува во формираната мешовита комисија, но ни Договорот за добрососедство, ни Францускиот предлог, ни Преговарачката рамка не велат дека комисијата мора да ја води академик Ѓоргиев и дека македонската страна мора со невидена леснотија да ги прифаќа бугарските тези и толкувања на „заедничката историја“ на двата народа како бугарска.

И затоа, владата на Мицкоски има право – а јас би додал, има и обврска! – да ја промени македонската екипа во комисијата, а посебно академик Ѓоргиев, кој повеќе се занимава со политика и со политикантство одошто со вистинска научна експертиза на спорните теми. Глупаво е да се очекува новата влада да разговара за овие теми со Софија со посредство на членовите на комисијата избрани од Заев.

Е токму ова последново е она што најмногу ги боли Бугарите. На секој што малку ја разбира бугарската политика кон Македонија му е совршено јасно дека таа суштински се нема променето од периодот на Тодор Живков и на Цола Драгојчева, а и новите генерации бугарски политичари немаат намера да ја променат. Мешовитата комисија е оформена со јасна задача да ги наметнува бугарските негаторски тези за Македонија и за Македонците. Тоа е направено со премолчено прифаќање од владите на Заев и на Ковачевски, но и на луѓето кои во име на тие две влади ставија потписи на првите два спорни протокола.

И затоа, ние знаеме дека бугарската позиција кон Македонија нема да се смени, без оглед дали во Софија има редовна или преодна влада. Нема потреба бугарското МНР тоа да ни го кажува пак, по кој знае кој пат.

И ние знаеме дека темата „Бугари во Уставот“ не е единствениот и последен услов Македонија да преговара со ЕУ, како што пред изборите лажеа Ковачевски, Бујар Османи, Бојан Маричиќ и другите од таа божемна проевропска влада. И тоа ни го кажаа претходните софиски преодни влади.

Но, на лагите и на манипулациите им дојде крајот.

Никој не треба да му се лути на Мицкоски за тоа. Човекот знае дека не смее ни да помисли да влезе во филмот во кој беа „европејците“ заевци и тачевци, бидејќи Македонците тоа сега лесно ќе го „прочитаат“ и тука ќе биде неговиот крај во политиката.

Од сега па натаму, Скопје, со Софија, но и со Брисел и со Вашингтон, за овие прашања ќе мора да разговара многу отворено, искрено и принципиелно – да, сакаме добрососедски односи со Бугарија, немаме ништо против бугарскиот народ и против бугарското малцинство во Македонија, но нема да се прифатат никакви решенија и проекти кои ги загрозуваат македонските национални интереси.

ВМРО-ДПМНЕ така искрено и отворено треба да разговара и со албанскиот партнер Вреди – да, ние сакаме во ЕУ, водиме грижа дека европската перспектива е национален интерес на Албанците, но очекуваме и Албанците да водат грижа за националните интереси на Македонците. И убеден сум дека луѓето од Вреди разбираат дека Македонците не сакаат да влезат во ЕУ оспорени, деноминирани, понижени и поништени.

Да разбиеме уште една софиска лага. Не е вистина дека Мицкоски е тој што „ја доведува во прашање европската перспектива на неговата земја“, како што вели софиското МНР. Не. Македонија нема никаква „европска перспектива“ ако Софија продолжи со политиките на уцени и вето и ако Брисел ја поддржува во тоа.

Еве и јас, кој за Европа и за европеизација пишувам и говорам безмалку во текот на целата своја професионална кариера, јас кој со група мои тогашни истомисленици пред повеќе од 15 години крстаревме во „поход“ низ Македонија и во полните сали агитиравме за европските вредности (тогаш тоа беше нешто за кое човек можеше да заврши многу лошо), еве јас не се воздржувам отворено да кажам – ако условот за нашето влегување во ЕУ е побугарчување на моите претци и на мојата земја, тогаш ние нема што да бараме таму!

Убеден сум дека ова го чувствуваат не само луѓето на власт во Македонија, туку и целиот македонски народ. Со исклучок на неколку ведети на сдсмовската пропаганда кои постојано зборуваат за смртта на Македонија и на Македонците, го величаат Нордот (Северна) и јавно ги потпишуваат провокаторските соопштенија од Софија, како ова последново.

Убеден сум дека македонскиот патриотизам и грижата за македонските национални интереси не е „провокација“ или „конфронтација со соседните земји“, туку принципиелен проевропски став, кој мора да се почитува.

А кога сме веќе кај провокациите …

Сте помислиле ли зошто веќе со месеци нема никакви провокации и инциденти на тема „непочитување на правата на Бугарите во Македонија“?

Како е можно за време на божемната проевропска влада на СДСМ и на ДУИ да има инциденти на дневна основа, а сега, кога на чело на владата е некој што „ја загрозува европската перспектива“, нема ништо такво?!

Јасно е во која грмушка лежи зајакот. Сите знаат дека Македонија никогаш не водела агресивна или негаторска политика кон бугарското малцинство во Македонија и кон Бугарите и Бугарија воопшто. Сите тие инциденти беа последица на акции и провокации смислени во софиски кругови и реализирани од опскурни лица и сомнителни удбашки структури во Македонија.

Сега, после новата атака од бугарското МНР, нема да биде изненадување ако се обноват провокациите и инцидентите и ако Бугарите овде одново се сетат колку се „репресирани“ и „понижени“ во Македонија.

Тоа е таа софиска „добрососедска“ политика, која засега се уште ужива поддршка од бирократите во Брисел.

Но не и од македонската влада.

Веќе не.

The post Со Софија и со Брисел веќе не разговараат заевци и тачевци – во Скопје има нова влада и нова политика appeared first on plusinfo.mk.

Османи нагласи дека имаат комуникација со бугарската влада и потенцира дека односите меѓу двете држави често пати биле жртва на внатрешните политички динамики во Бугарија.

– Знаете дека најголемата криза во односите се случи околу, пред, после изборите таму и секогаш одредени политички актери се обидуваа ова прашање да го користат за добивање на политички поени. За жал, потпретседателката што ја спомнавте предничеше во една таква кампања против Република Северна Македонија, против македонскиот народ во обид да си создаде сопствен политички профил. Меѓутоа, не само што во Република Северна Македонија тоа наиде на едно отфрлање, туку и во Република Бугарија сѐ повеќе јасно се гледа дека одредени политички актери без никакво чувство за важноста на билатералните односи помеѓу двете држави ја злоупотребуваат оваа тема за дневно-политички агенди. Можам само да го осудам таквиот начин којшто не носи добро ниту на Република Бугарија, ниту на односите помеѓу нашите две држави коишто се НАТО сојузници и повторно ќе кажам потпретседателката Јотова предничеше во оваа агресивна кампања која можам само да ја осудам – рече Османи на новинарско прашање дали МНР ќе реагира на изјавата на Јотова.

„ГОВОРОТ НА ОМРАЗА КОН БУГАРИТЕ ЗА СКОПЈЕ СЕГА Е ЕВРОПСКО ПРАШАЊЕ“ Јотова со провокативен говор кон Македонија

The post OTKAKO ЈОТОВА МАКЕДОНСКАТА НАЦИЈА ЈА НАРЕЧЕ „ТАКАНАРЕЧЕНА“ Османи оцени дека нејзината изјава е за „дневно-политичка агенда“ appeared first on plusinfo.mk.

Не мора на долго да ја раскажувам приказната за волкот и јагнето што му ја матело водата, иако пиело низводно (што ќе рече – било подолу од него), зашто одвај да има некој да не ја знае. Кога силниот сака да му наштети на слабиот, нема место за логика. Односно има место само за логика на силата. Деновиве неколку пати се присеќавам на оваа приказна.

Првин читајќи го интервјуто на г. Иван Костов, претседателот на владата на Република Бугарија. Да умрев еден ден пред саботата немаше да дознам дека тоа ние Македонците сме ја направиле збрката со јазикот. Знаев само дека Претседателот Глигоров се врати од една официјална посета на Бугарија со несвршена работа: бугарската страна одби да ги потпише подготвените документи зашто се противеше на клаузулата што вели дека тие се парафираат на бугарски и македонски јазик.

Колку што знам, г. Глигоров (ниту кој и да е во Македонија) нема ништо против бугарскиот јазик и тој секако би ги потпишал документите на бугарски и македонски јазик. Тоа секому му е јасно (освен на бугарските политичари, изгледа).

Ако документите сепак не беа потпишани, тоа очигледно се случи затоа што на другата страна ѝ пречеше нешто во формулата „бугарски и македонски јазик“. Таа друга страна имаше (и сѐ уште има) нешто против македонскиот јазик. Дека Бугарите имаат свој јазик изгледа наполно нормално и на тоа никој не се чуди. Она што за бугарските раководители е наполно неразбирливо како тоа и ние Македонците да имаме свој јазик. А таа мала вистина мора да биде алфа и омега на „јазичкиот спор“.

Ама јазиците биле слични! Па што! Српскиот и хрватскиот се уште послични, па никому не му паѓа на памет да го негира едниот или другиот. Еднаш во авион ѕиркав во весникот што го читаше една дама покрај мене и сè разбирав, иако тој јазик никогаш не сум го учел. Во еден момент ѝ го кажав тоа на мојата сопатничка, таа се насмеа и рече: „Јазикот е холандски, само немојте на некој Холаѓанец да му кажете дека неговиот јазик многу ви личи на германскиот! Многу се лутат на тоа потсетување!“. Такви примери лингвистите може да ви набројуваат до бескрај. Сличноста помеѓу македонскиот и бугарскиот не е, значи, некаква планетарна новост. И Бугарите никогаш нема да станат Европејци, ако ова не можат (или не сакаат, сеедно) да го разберат.

Патем речено и јас лично сум жртва на „јазичкиот спор“: преклани колегите од софискиот Правен факултет ме поканија да појдам на прослава на 100-годишнината на бугарскиот Наказателен кодекс од 1896 година. Требаше да кажам некој поздравен збор, го кажав (и го напишав). Требаше да дадам свој прилог за Зборникот што по тој повод требаше да се објави, го дадов (во писмена форма). Оттогаш поминаа две години, а колегите од Софија или не го објавија ветениот зборник или не можеа да ги објават моите поздравни зборови и мојата статија за новото македонско казнено право: да ги објават онака како што беа напишани, на секој бугарски читател ќе му беше јасно дека е тоа друг јазик, да ги преведат – не можеа, зашто, според бугарската доктрина, не е можно преведување од еден јазик на самиот себе. Ова е само друг начин политички да се каже дека македонскиот јазик е дијалект на бугарскиот, а македонскиот народ – дел од бугарскиот. И после Костов ќе ве мафтосува дека тие немале претензии спрема нас!

Бугарите сега чекаат да победи македонската опозиција, па тогаш да се потпишат документите (само на бугарски јазик?). Се плашам дека и тогаш ќе бидат страшно разочарани: никој во опозицијата (ни ВМРО ниту свети ВМРО) нема намера да се откаже од македонскиот јазик. Тоа барем е сигурно!

Втор повод да се потсетам на приказната за волкот и јагнето беше едно друго интервју, овој пат на г. Теодорос Пангалос, шефот на грчката дипломатија: според него, тие верно претерале со националистичката еуфорија создавана против „северниот сосед“, но и ние сме претерале инсистирајќи врз сопственото име (!?).

Значи, отцепувајќи се од СФРЈ и земајќи си го како суверена држава своето уставно име со кое и дотогаш се служевме (а кое на Грците педесетина години воопшто не им пречеше), ние, според логиката на волкот, сме претерале. Сега предлага да сме се викале: „Република Македонија – Скопје“, при тоа заборавајќи дека неговата земја веќе еднаш ја отфрли таа варијанта. Тогаш не сакаа во нашето име да фигурира ниту зборот „Македонија“ ниту каква и да е изведенка од него. И сега, ние сме претерале!

Пишувајќи му пред неколку дена на г. Даниел Таршис, Генералниот секретар на Советот на Европа, во врска со вавилонската збрка со нашето име во неговата институција, си зедов слобода да го употребам познатиот аргументум ад абсурдум: „(…) Барем еднаш во својата историја секоја земја била дел од некое друго царство. Нормално ли е, на пример, некој да започне да ја означува Франција како ‘поранешна римска провинција Галија’? Или пак Грција како ‘поранешна турска провинција Јунанистан’“. Затоа реков и повеќе пати повторив дека (ваквото именување на мојата земја) е нечуена глупост, недостојна за денешниот европски свет. Патем речено, се сеќавате ли на поплаки (слични на грчките!) на Белгија по однос на постоењето на „Големото војводство Луксембург?“, што, патем речено, е значително помало од белгиската провинција Луксембург. Само, Белгија и Луксембург не се на Балканот!

На времето, како претседател на Лигата за демократија, им предложив на Грците компромисно решение: ние да се викаме Северна, а нивната покраина Јужна Македонија. Тие не реагираа на мојот предлог, иако сигурно го забележале: беше објавен ин интегрум и во органот на ССРНМ, што атињаните внимателно го студираат. Не би сакал да нагаѓам од што се исплашија. Ваквиот предлог за името нужно укажува на поделеноста на земјата. А поделените земји настојуваат да се обединат (како Источна и Западна Германија, како Северен и Јужен Јемен, како Северен и Јужен Виетнам). Овој пат предлогот го повторувам поради Американците: тие, со својата пословична прагматичност, би можеле да ги убедат Грците дека е тоа О.К.: ете, ние во САД имаме Северна и Јужна Каролина, Северна и Јужна Дакота, па – никому ништо. Наскоро и Македонија ќе стане членка на Европа и во Европската унија ќе има Северна и Јужна Македонија, па – никому ништо!

Третото потсетување на приказната за волкот и јагнето е во врска со резилот што го правиме инсистирајќи како гранична меѓудржавна линија да се обележи линијата што веќе педесет години ја одделува федерална Македонија (како што би рекол Миле Неделковски) од федерална Србија.

Навистина претеравме правејќи им проблеми на волците (пардон! – сакав да речам „на соседите“) околу нас!

Повеќе колумни од проф. д-р Ѓорѓи Марјановиќ на следниот ЛИНК

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1000 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Сказна за волкот и јагнето appeared first on plusinfo.mk.

Извршниот Комитет смета дека односите помеѓу Република Македонија и Република Бугарија никогаш не биле полоши од сега, што покажуваат и постојаните тензии, уцени и условувања.

– Договорот за пријателство и добрососедство кој го склучи владата предводена од СДС и ДУИ со Бугарија, наместо да носи пријателски односи и меѓусебна соработка, тој е затруено дрво кое раѓа затруени плодови. Никогаш досега немало таква несигурност во меѓусебните односи помеѓу  Македонија и Бугарија, а уште полошо е што уценувачката бугарска политика на негирање на македонскиот народ, идентитет и јазик постојано се проширува.  За таквите уцени кои немаат крај е виновник владата на Ковачевски која спротивно на барањата на македонските граѓани се согласи и овозможи на Бугарија да може да поставува нови и нови барања – оценува ИК на ВМРО-ДПМНЕ.

Во однос на економската состојба, заклучено е дека никогаш не се живеело полошо.

– Македонија руши рекорди по инфлација. Власта е неспособна да ги заштити граѓаните од постојаните поскапувања, но и не ги заштитува компаниите кои поради кризата секојдневно ставаат клуч на врата, а со тоа илјадници граѓани остануваат на улица. Наместо тоа власта на граѓаните зачестено им задава нови удари како што се честите поскапувања на струјата, а потоа како домино ефект предизвикуваат поскапувања на се останато – смета ИК на ВМРО-ДПМНЕ.

Според партијата, единствен спас и излез од оваа ситуација се предвремени парламентарни избори.

На седницата на Извршниот комитет се донесени и кадровски одлуки. Нов претседател на Градски Комитет Скопје на ВМРО-ДПМНЕ е Бојан Христовски, а нов претседател на ВМРО-ДПМНЕ ОК Тетово е пратеникот Александар Велјановски.

The post ЗА УЦЕНУВАЧКАТА ПОЛИТИКА НА СОФИЈА Е ВИНОВНА ВЛАДАТА НА КОВАЧЕВСКИ Раководството на ВМРО-ДПМНЕ ги анализираше односите меѓу Македонија и Бугарија appeared first on plusinfo.mk.

„Да оставиме дипломатијата да си ја врши работата. Да ги исклучиме граѓаните од овие непотребни и вештачки кризи кои се создаваат на сметка на внатрешни динамики во едната или другата држава. Така што, барам разбирање, да ја вратиме позитивната агенда и мирот помеѓу граѓаните од двете држави и да разговараме за иднината“, изјави Османи.

Османи оценува дека доколку се продолжи со ваквата динамика на комуникација Северна Македонија само ќе биде вовлечена во вртлогот на нестабилното политичко општество и целокупниот изборен циклус во Р. Бугарија.

Во таа насока, министерот на македонската дипломатија Османи порача дека Северна Македонија не смееме да потклекне на било какви провокации и предизвици, особено не во еден ваков клучен период за нашата земја која е во процес за отворање на преговорите со ЕУ.

„Ние не смееме да потклекнеме на таквите провокации и предизвици. Имаме скрининг којшто е во тек, имаме реформи коишто треба да ги спроведуваме и да ги оставиме граѓаните да ги изолираме и да ги поштедиме од овој немир“, потенцираше Османи.

The post ДА СТАВИМЕ ЦРТА НА ПИНГ-ПОНГ ДИСКУСИЈАТА СО БУГАРИЈА Османи повикува да се вратиме на позитивниот дијалог appeared first on plusinfo.mk.

А во случајов, и САД, па и ЕУ, како да го читаат Панчиќ па нивните коментари на македонско-бугарската ситуација ја префрлуваат на територијата на филозофијата. Но, тоа не е така во случајов, односно ставот на Панчиќ, генерализиран односно „филозофиран“, е точен. Но е неприменлив на актуелниов случај, бидејќи тој, „случајот“, не „се случува без видлива причина“! Причината е длабока, голема, историска, стресно емотивна… И е еднострана, што не е неважно! Бидејќи станува збор за обскурна страстна желба, за мрачен копнеж (што би рекол Буњуел).

Тогаш, зошто вакви препораки од САД и на ЕУ?

Затоа што тие, нормално, (и овде) го следат само сопствениот интерес; и второ, како некој да им сервира за читање и слушање ставови од (најблаго речено) погрешни луѓе од Македонија.

Фактот дека има и такви кај нас кои мислат дека ние треба да бидеме „учтиви и студени“ и кога нѐ нарекуваат со најпогрдни имиња, дека треба да му ја отвориме границата и на човек кој на претседателот на државата му се заканува со атентат, дека ние треба да го слабееме автократскиот режим во Москва (sic!) но не и во сопствената држава со најкорумпирана власт…, сето тоа се милозвучни тонови штелувани токму за нивните уши, но не ја одразуваат ситуацијата/расположението во државава. Уште помалку ги расветлуваат корените на „проблемот“.

Зашто, историјата вели дека ништо не се случува без причина. Таа, причината, можеби не е веднаш и целосно видлива – иако во нашава приказна е – но токму затоа постојат книгите, архивите, документите. А најголем дел од нив ги има и во библиотеките во САД и на ЕУ! Историјата, секако, не може да ги реши современите проблеми, но може да ги направи поразбирливи.

„Иднината на Македонија е во ЕУ. САД продолжуваат да ја поддржуваат целосната евроатланска интеграција на земјата“, се наведува во изјавата од Стејт департментот. И тоа никој нормален и добронамерен не може да го спори. Но, во „случајов“, Македонија не е таа којашто самата ја кочи сопствената евроинтеграција, како што тоа сака да ни го претстави еден албански квазианалитичар. Напротив. Иако ние, де факто, никогаш и не направивме аналитички осврт кој сѐ, и како, локално го кочеше македонскиот евроатлантски пат од времето на добивањето на кандидатскиот статус до денес. Во таа приказна би имало многу замешани страни, нели?! И прсти, политикантски.

Како и да е, мислам дека „бугарската приказна“ со Македонија никогаш нема да заврши. Или, ќе  заврши – лошо. За нас, се разбира. Како што, впрочем, беше случајот и со грчката приказна. Фактот што некои кај нас и таквите, во основа трагични, приказни сака да ги прикаже како наши победи, е сосема друга работа. Бидејќи ние, демек, имаме цел. Другите – немаат, другите се будалетинки и не знаат што прават. ОК. Меѓутоа, да беше навистина така, да бевме ние – а не другите – тие кои ги води целта, зарем ќе игравме вакво „ситно бугарско“? И зошто? Заради целта? Ма дајте, ве молам. Па замислете оние десетици илјади македонски жртви на германскиот и бугарскиот фашистички окупатор во Втората светска војна да тргнеа по таа „целна логика“ којашто во суштина би значела: спасувај го сопствениот задник?! Каде ќе бевме денес?

По којзнае кој пат низ вековите, Македонија се соочува со оваа „источна страст“, што повторно ги покренува соседните орди на акција: да се заврши незавршеното, страствено да се заокружи посакуваното цело, да се исполни вековниот („мокар“) сон. Денес тој сон е извонредно дипломатски/државнички камуфлиран низ грижата за набрзина склепаното „бугарско малцинство“ во Македонија, за некакви нивни „граждани“ кои некој, ете, ги малтретира заради нивната самосвест и слични глупости. „Среќното“ ЕУ семејство, по којзнае кој пат, наседнува на таа нивна страст, на таа нивна „емотивно“ исткаена врска со нивните „граждани“ овде. Кои, патем, речиси до вчера ги немаше, а и да ги имаше, источниот сосед се грижеше за нив колку и за ланскиот снег.

Тоа ќе рече дека оваа „трагедија“ не „се случува без видлива причина“, туку причината е одамна јасна, јавно изречена дури и низ современи пароли и настојувања, а ги влече корените од времето на Првото бугарско царство, од мигот кога овие јужни опојни мириси – Јадранот и Медитеранот – стануваат главен опијат за источниот сосед. И таа страст трае до денес, низ историјата обележена главно со крв и насилство. Затоа е и обскурна, мрачна, анахрона, ретардирана…

А сепак, дури и да се обидеме историски да ја разбереме таа страст, тоа слепило и насилничко, освојувачко однесување, таа приказна на двете држави се смета(ше) затворена од 1945 година наваму. Не само за нас, не само за Бугарија, туку и за Европа, за САД, и за светот. Дури таа страст и да имала некаква основа (иако сите факти говорат дека не е така), таа територијална алчност да имала некаква подлога во историските собитија на овие простори, денес, во 21-от век да негирате нечие постоење, право на идентитетско самоопределување и јазик, култура, историја итн., е лудило, болест, патологија. Да, и страста умее да премине во патологија, но зарем меѓународните политички механизми, особено овие во ЕУ, немаат соодветна терапија? Имаат, се разбира, како што имале во многу други случаи, но нивната непримена е всушност најтаинствениот дел од мислата на Панчиќ: која е таа невидлива причина што дозволува ваква трагедија денес?

Денес, се разбира, на европска Бугарија, ваква каква е – политички растурена, визно понижена, монетарно нестабилна… – ѝ е неопходно разгорувањето на овој вековен пожар што тлее, чијшто чад малку би ги затскрил внатрешните проблеми и неспособноста на политикантските им „елити“. Како впрочем и на нашиве, згора натоварени со титулите на најкоруптивна, најзагадена, најнеспособна држава/власт… итн.

Но, чуму им е оваа трагедија на ЕУ и на САД?! Дали е тоа вистинското (наградно) прашање? И зошто никој не го поставува?

The post Обскурна многувековна страст appeared first on plusinfo.mk.

Тоа секогаш било, а и сега е основата на спорот меѓу двете држави. Само политички аналфабети и луѓе без елементарно познавања на историјата веруваат дека Скопје и Софија спорат за  правата на Бугарите во Македонија и дека притисокот од Софија и од бриселската бирократија Бугарите да бидат „запишани“ во македонскиот Устав е одлучувачко прашање за односите меѓу двете земји.

А гледам, се намножиле во Македонија политички аналфабети, а богами и опасни манипуланти…

Никој, на пример, не прашува зошто барањето Бугарите да бидат „запишани“ во македонскиот Устав – ако е веќе толку важно – не било ставено на маса пред потпишувањето на Договорот за добрососедство. Можно ли е Бојко Борисов и Зоран Заев едноставно да заборавиле на оваа важна тема?

Зошто никој од власта не сака отворено да каже дека не е можно Бугарите да станат дел од Преамбулата на македонскиот Устав, ако претходно не го прифатат нејзиниот наратив за создавањето на македонската држава. Бугарите од Бугарија и „незапишаните во Уставот“ Бугари што живеат во Македонија се во директен конфликт со тој наратив – тие не ја прифаќаат Крушевската република како дел од македонска историја, не ги прифаќаат одлуките на АСНОМ, не ги прифатат Македонија, македонската нација и македонскиот јазик како феномени со своја генеза во историски контекст, надвор од официјалната доктрина на бугарската историографија.

Тоа што Пендаровски (последен, но секако не и прв) вели дека нема ништо против Бугарите да бидат „додадени“ на списокот народи во Преамбулата, тоа е – како мали Ѓокица замишља Устав!

Наместо да отворат дебата со колегите од Бугарија и со бирократите од Брисел за потезите што треба да ги повлече официјална Софија во врска со начинот како да се уреди статусот на Бугарите во  македонскиот конститутивен акт – а клучниот потег во таа насока мора да биде официјално признавање на самобитноста и на историската генеза на македонската нација од страна на Бугарија – македонските политичари од власта, од Зоран Заев и Димитар Ковачевски, преку Стево Пендаровски до Бујар Османи и Бојан Маричиќ, ги подигнаа очекувањата на Софија со идејата Бугарите едноставно да бидат „допишани“ на списокот народи.

И наместо на граѓаните на оваа напатена земја отворено да им кажат дека со ова прашање спорот со Бугарија не завршува, тие безочно ги лажат дека уште еден „компромис“ што нема многу да болел ќе бил доволен преговорите со ЕУ да продолжат, Скопје и Софија да се збратимат и да почне да тече мед и млеко.

Ете, така дојдовме до новото бугарско вето. Инцидентот во Охрид е само casus belli.

Беше прашање на ден кога владата во Софија ќе ни соопшти дека владата во Скопје нè лаже и дека преговорите меѓу Македонија и ЕУ никогаш и не почнале.

Така дојде до ова драматично заострување на односите меѓу двете држави, најопасно во овие седум децении.

За тоа се виновни дилетантизмот на македонската дипломатија, неспремноста на власта да се соочи со фактот дека до изборите нема да создаде мнозинство потребно за промена на Уставот (освен, евентуално, со насилство или со пуч) и таа страшна неискреност со која луѓето од врхушката комуницираат со својот народ.

Таа неодговорна политика на македонската влада на чело со Бујар Османи ги разбуди најмрачните елементи на бугарската политика. Таа поттикна нови бугарски понижувања на Македонија и на Македонците. Ниту една југословенска или македонска влада во овие седум децении не успеала толку да ги ослаби позициите на Скопје во однос на Софија како сегашнава.

И не само тоа.

Оваа власт отворено и брутално го кодоши својот народ дека е антиеевропски настроен и дека е под руско влијание. Ако за живковистите Македонците се Титова измислица, за сдсмовци и за бујаровци тие сега се – Путинова експозитура.

За ова бесрамно говорат!

За кучињата скитници бараат помош од Европската Унија, а за нас Македонците не бараат достоинствено решение и би прифатиле и ние да шетаме по улици шкопени и со жолти обетки на ушите, во надеж дека нема да наиде некој лудак со пушка да нè егзекутира како „антиевропејци“ и „путинисти“.

А таа стигма, за жал, се шири…

Неодамна, мојот драг пријател Џевдет Хајредини на Фејсбук напиша: “…Пречка за почеток на преговорите со ЕУ не се Албанците, туку Бугарија и мнозинството од македонскиот народ”. Поттикнат од оваа неприфатлива генерализација и ненамерна навреда за Македонците, во мигови на една можеби неоправдана лутина, му напишав на Хајредини:

„Драг Џевдет, една работа треба да ја знаат сите – Македонците не сакаат да влезат во ЕУ како Бугари.

Јас не сакам да влезам во ЕУ како Бугарин. А така ќе биде, ако се прифати бугарската доктрина (прифатена, за жал, од ЕУ, но и од Бујар Османи). Мојот покоен татко од Тетово беше роден во 1935 година. Мојата покојна мајка во 1939 година. Значи, биле Бугари. Каков Македонец ќе бидам јас, ако татко ми и мајка ми биле Бугари?

Не бива таа работа, пријателе. Дали тоа значи дека јас сум анти-ЕУ? Можеби и про-Путин?

Во моето разбирање на тоа што е проевропско и прозападно доминира односот кон вредностите на модерната европска цивилизација. За жал, понекогаш – како сега – и политиката на Брисел е спротивна на тие вредности. Кажи ми, што има европско во уцените на Софија? Како може да е европска вредност тоа што некој од мене се обидува да направи Бугарин?

Жал ми е што албанската елита денес активно учествува во оваа валкана работа како сојузник на Софија и се обидува тоа да го продаде како ‘проевропска политика’.

Македонците, а и јас меѓу нив, се чувствуваме предадени од таа елита. Од Бујар Османи и од таквите како него.

Само што не може Бујар да дојде на ред прописно да му се налутам, од толку Македонци што ја прифатија оваа погубна политика на Софија и на бриселските бирократи како наш ‘пат кон ЕУ’.

И да заклучам. Во ЕУ сакам да влезам како Македонец. Ако не може, не барам да влезам“.

Се разбира, со Џевдет лесно се разбравме и малку ми е криво што врз него го истурив својот гнев. Еве, јавно од него барам прошка за мојата приватна преписка, што сега ја споделив и јавно.

Но, има луѓе – нелуѓе со кои не се разбираме. И јас никогаш со нив нема да се разберам. Како да се разберам со тричковистите и со пропагандистите на СДСМ, кои се поголеми негатори на Македонија и на Македонците од живковистите во Софија? Како да се разберам, на пример, со луѓе кои јавно говорат дека македонската метропола, спротивно на аманетот на Гоце Делчев, не била достојна во неа да почиваат коските на македонскиот револуционер, туку тие (коските) требало да се преселат во некоја „пристојна“ европска престолнина?

Ете затоа, да бидам искрен, јас лично не барам и не гледам во Софија виновник за ова драматично влошување на односите меѓу двете земји. Апсолутно сум против тоа Ангел Џамбаски или било кој друг бугарски политичар или јавна личност сега да бидат прогласени за persona non grata, или на друг начин да им се забрани да влезат во Македонија. Зошто? Што е сменето во бугарските позиции кон Македонија во споредба со порано? Што зборува тој Џамбаски сега толку различно од она што го говори со години?

И кога планирате Бујар Османи да го прогласиме за persona in quo non credimus? Личност во која немаме доверба.

За сево ова што ни се случува, за овие неверојатни понижувања, јас виновниците ги барам тука, во Македонија. Додека не зачистиме во сопствениот двор, немаме право да гледаме во туѓите. Ние имаме проблем со луѓе кои со своите сервилни и неодговорни политики и со низа непромислени потези направија од оваа земја „село без кучиња“.

И затоа, на 4 февруари не очекувајте ништо друго освен нови понижувања.

Та и покрај сè, не срдете се. И бездруго, не крвете се.

Бидете разумни, прибрани и одговорни. Провокатори и битанги ќе има и таму каде што најмалку ги очекувате.

Не дозволувајте да ве злоупотребат истите луѓе кои ве накодошија дека сте Путинова експозитура. Однапред ви кажувам дека такво сценарио се спрема.

Не барам никој да се повлече, но би сакал на бујаровци овој пат да им дозволиме да ја „изменаџираат“ кризата што самите ја создадоа.

Би сакал да сркнат што надробиле!

The post За живковистите Македонците се Титова измислица, а за сдсмовци и за бујаровци – Путинова експозитура appeared first on plusinfo.mk.