Не треба да чекаме децении за Европската Унија, напротив некогаш движење има и кога не е пред очите на јавноста, а од изјавите на нашите соседи може да се заклучи дека не мируваме, работиме, но не секогаш тоа се гледа, порача вечерва претседателката Гордана Сиљановска Давкова.

– Морам да напоменам дека кога се цитира изјавата на премиерот Мицкоски, се заборава дека не беше таква што ја повторуваме сите, туку поврзана со „доколку“ во односите со Бугарија. Не мислам дека децении треба да чекаме, напротив, некогаш движење има и кога не е пред очите на јавноста. Би било пред очите на јавноста кога јас би била професорка, но како претседателка многу работи заради суштината на дипломатијата, не мора да се случуваат јавно. Тоа не значи дека ги нема. Во политиката може посредно преку изјавите на нашите соседи, а многу читам деновите, од тоа дека сме имале клучно влијание на господинот Вајц, па дека сме ги информирале, дека министерот за надворешни работи и надворешна трговија Муцунски чевлите ги изабил одејќи, може да се заклучи дека не мируваме, работиме, но не секогаш тоа се гледа – истакна Сиљановска Давкова во емисијата „Клик Плус“ на ТВ 21.

Рече дека секогаш имала добри односи и водела долги разговори со поранешниот претседател на Бугарија Румен Радев иако имале различни ставови и додаде дека не секогаш остануваат тврдите ставови по некое прашање, како на Радев за нашето членство во ЕУ, кога ќе се преземе одговорноста за водење на државата, доколку успее во тоа.

Македонија, додаде, не само што чекори рамо до рамо со водечките кандидати за членство во Европската Унија, туку во одредени сегменти е и пред некои од нив и нагласи дека пристапниот процес треба да се води врз основа на факти и критериуми, а не на, како што рече, ирационални барања.

– Зборуваме за политика заснована на докази, а не на ирационални услови. Тоа покажува дека не само што сме рамо до рамо со главните претенденти за брзо членство во ЕУ, туку сме и подобри од некои од нив – истакна Сиљановска-Давкова.

Посочи дека македонското законодавство во голема мера е усогласено со европското, што, според неа, е дополнителен аргумент за напредокот на државата во евроинтегративниот процес, но сепак предупреди дека и покрај исполнувањето на условите, процесот може да биде блокиран од страна на земјите членки.

– И најбрзите кандидати може да ги затворат кластерите и поглавјата, но утре повторно некоја членка може да стави вето и да отвори прашања што немаат врска со Копенхашки критериуми, туку се поврзани со историјата и културата – рече таа.

Според претседателката, токму ваквите прашања не треба да бидат дел од преговарачкиот процес и за нив не се потребни дополнителни гаранции.

Во однос на можните решенија, Сиљановска-Давкова посочи дека понекогаш е потребна креативност и флексибилност во толкувањето на одредени протоколи, но без да се навлегува во детали во јавноста.

– Креативноста некогаш е нужна. Постојат различни можности за интерпретација на протоколите, но тоа се прашања што бараат внимателен пристап – додаде Сиљановска-Давкова.

Оцени дека е парадоксално да се бара од земјите членки на Европската Унија гаранција дека ќе ги почитуваат одлуките на Европски суд за човекови права во Стразбур, со оглед на тоа што тие веќе се обврзале на тоа со прифаќањето на европските правни стандарди. Истакна дека често се слуша ставот дека никој не може да даде гаранции, но дека тоа обично се поврзува со правото на вето што го имаат членките на Европската Унија.

Според неа, гаранциите се составен дел од европското право и од конститутивните документи на Унијата.

– Ако Европската Унија ја потпишала и ратификувала Европската конвенција за човекови права и ја признала јурисдикцијата на Судот во Стразбур, тогаш е парадоксално да се бара гаранција дека тие одлуки ќе се почитуваат. Пресудите на Судот треба да важат за сите членки на ЕУ – нагласи Сиљановска-Давкова.

Потсети дека во рамките на Совет на Европа во минатото биле преземани и сериозни мерки кон држави што ги прекршувале фундаменталните обврски, вклучително и можноста за исклучување од организацијата.

Сиљановска-Давкова додаде дека во Лисабонски договор, инспириран од Копенхашки критериуми, јасно е наведено дека се почитуваат националниот и културниот идентитет на државите и народите, како и достоинството и интегритетот на граѓаните.

– Не може овие принципи да важат за земјите членки на Европската Унија, а да не важат и за државите кандидати – потенцира претседателката Сиљановска-Давкова во емисијата „Клик Плус“ на ТВ 21.

The post РАМО ДО РАМО ЧЕКОРИМЕ СО КАНДИДАТИТЕ ЗА ЕУ Некогаш има поместувања и кога не се пред очите на јавноста appeared first on plusinfo.mk.

Министерот за надворешни работи и надворешна тргвија Тимчо Муцунски на Фејсбук објави дека денеска телефонски разговарал со новоименуваната шефица на бугарската дипломатија Надежда Нејнски.

„Упатив искрени честитки по повод нејзиното именување и ѝ посакав успех во извршувањето на функцијата. Во разговорот нагласив дека односите меѓу двете земји треба да се градат врз принципите на добрососедство, пријателство и конструктивна соработка. Воедно, иницирав билатерална средба која би се реализирала во наредниот период“, пишува Муцунски.

The post МУЦУНСКИ ИНИЦИРАШЕ СРЕДБА СО НОВАТА КОЛЕШКА ОД БУГАРИЈА „Ѝ посакав на Надежда Нејнски успех, добрососедство и соработка“ appeared first on plusinfo.mk.

Како што најавив пред извесно време во истиов медиум, ја поднесов до Уставен суд Иницијативата за оцена на уставноста и законитоста на Протоколот од вториот состанок на Заедничката меѓувладина комисија со Бугарија од 17.07.2022 година во Софија (во натамошниот текст: Протоколот). Протоколот е правен акт потпишан од министрите за надворешни работи на Македонија и Бугарија, врз основа на членот 12 од Договорот за пријателство, добрососедство и соработка со Бугарија.

Предлагам донесување ОДЛУКА ЗА НЕГОВА НИШТОВНОСТ. поради прекршување на 14 членови од Законот за склучување, ратификација и извршување на меѓународни  договори, 2 члена од Законот за надворешни работи и 3 члена од Уставот. Меѓу прекршените членови од Уставот е и членот 8 за темелните вредности на уставниот поредок, во делот за основните слободи и права на човекот и граѓанинот, слободното изразување на националната припадност и почитувањето на општо прифатените норми на меѓународното право.

Протоколот ја нема поминато легалната процедура за негово договарање, усвојување од страна на Владата, потпишување, собраниска ратификација и објава во Службен весник. Протоколот НЕ Е ПОЛНОПРАВЕН АКТ потврден од парламентот, туку е само ЗАПИСНИК од состанок на меѓувладина комисија. Како правно ништовен документ, Протоколот не смее да наметнува штетни дејствија диктирани од соседна земја, ниту на Македонија да и задава крајно непринципиелни и понижувачки обврски, кои задираат длабоко во темелите и содржината на македонската држава, нација, историја, идентитет.

Ценам дека Протоколот не е правно валиден документ поради најмалку 7 правни прекршувања:

• Прво, не е почитувана процедурата за негово договарање, усвојување од страна на Владата и потпишување.

Протоколот е договорен нетранспарентно, во целосна тајност, без информирање и увид на стручната и на пошироката јавност, иако ги засега сите граѓани и државата во целост. Не е испочитувана законската процедура од Законот за склучување, ратификација и извршување на меѓународни  договори (1998), за дефинирање основа за преговори со црвени линии одобрени од Влада, за известување на Владата за отстапувањата од зададеното (кои очигледно биле големи), се до одобрение за нова преговарачка позиција и конечно одобрение за потпишување.

Според достапните податоци, нема формално владино овластување за преговарачите, ни владина одлука или комуникација со Владата, во која би имало објаснување како се случило ниедно наше суштинско барање да не биде прифатено, а сите и најрадикални барања на Бугарија да поминат. Со вака донесениот протокол, всушност, органите на управата самите си презеле нови обврски за државата, спротивно на Уставот и законите.

• Второ, не е ратификуван во македонското Собрание.

За да биде важечки еден протокол за спроведување на меѓународен договор, тој  треба да помине ратификација во Собранието, преку носење Закон за ратификација на протоколот од соодветниот договор, со разгледување на собраниската Комисија за надворешни работи и на пленарна седница на Собранието. Оваа процедура е во склад со Виенската конвенција (1969) како генерална рамка за меѓународното право и со македонската легислатива: Уставот, Законот за склучување, ратификација и извршување на меѓународни договори (1998) и Деловникот на Собранието.

Споредбено, бугарската собраниска Комисија за надворешни работи го добила текстот на Протоколот и дискутирала по него уште на 23.6.2022, а по прекинот на седницата, бугарското собрание на пленарна седница на 24.6.2022 го усвоило целиот пакет од Францускиот предлог за почеток на преговорите со Македонија, сосе имплицитно  вградениот Протокол. Тоа е истиот акт, што е донесен од меѓувладината комисија и потпишан од министрите за надворешни работи, речиси еден месец подоцна, на 17.07.2022!

• Трето, не е објавен во „Службен весник“.

Протоколот како официјален документ не е најден како објава, ниту од страна на Владата, ниту од страна на Министерството за надворешни работи, иако е тоа уставна обврска, што го прави неважечки.

Иако е неофицијален документ, се реферира на него: имплицитно во Предлог преговарачката рамка за пристапните преговори на Македонија со ЕУ, предложена од страна на Претседателството на Франција со Советот на ЕУ на 30 јуни 2022 и во Заклучоците на Информацијата за содржината на Француската рамка, усвоена во македонското Собрание на 16.07.2022; како и експлицитно во Заклучоците на Советот на ЕУ од 18.07.2022 и во Изјавата за одржувањето на првата Меѓувладина конференција од 19.07.2022. Дополнително, Протоколот е разгледуван и на Комисијата за надворешна политика во бугарското собрание на 23.06.2022, а усвоен како дел на Француската рамка на пленарна седница на 24.06.2022. Како куриозитет, дури три документи со вграден текст за Протоколот се усвоени ПРЕД да биде воопшто одржан состанокот на Заедничката меѓувладина комисија и потпишан самиот Протокол, на 17.07.2022. (hic!)

• Четврто, несоодветна е формата и содржината.

Протоколот е компилација од протокол на меѓународен договор за пријателство и соработка со преамбула; записник од работен состанок на избрани и именувани функционери со извештај за спроведената соработка на теми од повеќе ресорни министерства (од земјоделие, транспорт, туризам, се до здравство и „изнајмување мобилен мамограф“); и акциски план за идни активности на македонската држава, односно бугарски диктат за обврските на нашата држава како предуслов за подигање на бугарското вето за почеток и крај на преговорите со Европската Унија.

Уставот упатува на следење на меѓународните стандарди, а во Законот за склучување, ратификација и извршување на меѓународни договори има детален опис на процедурата на преговарање, со потребната содржина на договорот што се преговара. Во законот е одредено дека истите постапки за склучување меѓународен договор,  се однесуваат и на договори на меѓувладини конференции. Содржината, пак, на Протоколот е сосем несоодветна, со наметнување обврски кои водат кон идентитетски инженеринг и денационализација, спротивно на меѓународните и домашните стандарди за меѓудржавно општење.

• Петто, излегува надвор од рамките на правен акт кој обработува еден (1) член од Договор помеѓу две земји.

Со својата содржина Протоколот излегува не само надвор од опфатот на подзаконски акт, од опфатот на потпишаниот договор меѓу двете земји, туку и од конвенциите на Обединетите нации за регулирање на меѓународните односи. Подзаконски акт нема правна сила да наметнува измена на преамбулата на Уставот, на целото важечко законодавство, како и на идентитетските обележја на еден народ и држава! Дополнително, ова е во спротивност со меѓународните принципи за државна сувереност во таквите одлуки.

Со Протоколот се создаваат нови обврски за Македонија, надвор од Договорот за пријателство, добрососедство и соработка. Според практиката на меѓународното право, протокол е меѓународен договор со кој се менува или дополнува постоечки договор, се воспоставуваат процедури или додаваат обврски на веќе постоен договор. Протоколот од вториот состанок на Заедничката меѓувладина комисија ги има сите карактеристики на нов договор, а не записник од состанок на Заедничката меѓувладина комисија согласно член 12 од Договорот.

Иако цел на состаноците на меѓувладината комисија е „примена на мерки за подобрување на билатералната соработка“, според членот 12 од Договорот за пријателство, добрососедство и соработка со Бугарија (2017), Протоколот е целосна негација и на оваа одредба, но и на целиот Договор и принципите на Обединетите нации. Имено, Протоколот со својата содржина и со наметнатите услови за почетокот и текот на нашите евроинтеграции, директно ги погазува: членот 1, според кој двете страни „ќе развиваат сестрани односи помеѓу себе во согласност со основните принципи на меѓународното право и добрососедството“; членот 2, според кој двете страни „ќе соработуваат во рамките на Обединетите нации, Организацијата за безбедност и соработка во Европа, Советот на Европа и други меѓународни организации и форуми“ и „ќе ја развиваат соработката помеѓу себе во областа на европската и евроатлантската интеграција, насочена кон успешна подготовка на Република Македонија за нејзиното пристапување кон Европската Унија и НАТО“; и членот 11, според кој „ниту една од Договорните страни нема да презема, поттикнува и поддржува дејствија, насочени против другата земја, кои имаат непријателски карактер“.

• Шесто, произведува масивни штетни дејствија врз идентитетски прашања за македонскиот народ, јазик и држава.

Протоколот и наметнува на Македонија обврски, чие евентуално исполнување, би предизвикало меѓународно правно поништување на македонскиот народ и на македонскиот јазик, како и комплетно бришење на нивниот историски континуитет, тргнувајќи од бугарското негирање на сите овие идентитетски одредници за македонскиот народ, јазик и држава. Имено, наметнува еден вид „средновековно духовно владение“ над Македонија, со долг список детални „ингениозни“ мерки за превоспитување и замислена бугаризација на Македонците.

На пример, бара целосна промена на историските наративи, изнудено изнаоѓање „заеднички“ личности и настани за славење, внесување на „новата историја“ во „наставните програми, учебници и релевантни наставни материјали, натписи на споменици, плакети, информативни материјали во музеи и други локации од образовно и културно значење, како и релевантни информации во електронски информативни медиуми во јавна сопственост“. Се бара строго контролирање на сите содржини во медиумите, јавните настапи, дури и на приватните изјави на социјални медиуми, како и на „државното финансирање за нови книги, документарни и списанија, филмови и други уметнички дела, културни споменици и прослави“. Обврзува на бугарско одобрување историски и други учебници и лекции во нив, како и на СИТЕ објавени материјали, содржини, натписи и друго, поврзано со образование, култура и уметност.

Покрај сево ова, во Протоколот се поставува и „услов првата меѓувладина конференција да се одржи веднаш откако Република Северна Македонија во нејзиниот Устав ќе ги вклучи сите граѓани кои живеат на територијата на земјата кои се дел од бугарскиот народ и ќе го усогласи своето важечко законодавство со измените направени во Уставот“. Вистински преседан е, еден подзаконски акт, па уште и незаконски донесен и правно невалиден, да наметнува измена на преамбулата на Уставот и на целото важечко законодавство. (hic!) Со сево ова, протоколот задира во темелните вредности на нашиот уставен поредок.

•  Седмо, претставува непремостлива пречка за нормално функционирање и стратешко меѓународно позиционирање на македонската држава, со тоа што е имплицитно вграден во преговарачката рамка за евроинтеграција и експлицитно во два други документа од евроинтеграцискиот пакет.

Во Преговарачката рамка за пристапните преговори на Македонија со ЕУ, предложена од страна на Претседателството на Франција со Советот на ЕУ на 30 јуни 2022, на Протоколот се реферира со „годишни прегледи и мерки за ефективна имплементација според Членот 12“. Додека, пак, во пакетот документи на ЕУ поврзани со македонската интеграција, Протоколот се спомнува директно во два (2) документа: во Заклучоците на Советот на ЕУ (18.07.2022), во делот посветен на регионалната соработка и добрососедските односи, во точката 14, каде се поздравува „договорот за Протоколот од вториот состанок на заедничката меѓувладина комисија(…) Овој важен чекор ќе придонесе кон добрососедските односи и регионалната соработка, кои остануваат главни елементи на процесот на проширување како и на процесот за стабилизација и асоцијација“; и во Изјавата за одржувањето на првата Меѓувладина конференција (19.07.2022), со истата формулација како и во цитираните Заклучоци.

Следејќи ја хронологијата на настаните поврзани со Протоколот, сметаме дека целата процедура со упатувањето на него во евроинтегративниот пакет за Македонија е хронолошки нелогична, правно неодржлива и деградирачка за нашата земја. Имено, Бугарија и Европската Унија гледале, дискутирале и усвојувале непостоечки документ, додека Македонија била оставена како пасивен набљудувач да го чека нивното одобрување, па дури потоа да го потпише, иако се работи за нејзино  идентитетско деградирање. (hic!) Сево ова правно го дисквалификува и Протоколот и упатувањето на него во преговарачката рамка. Од сето погоре изнесено, јасно е дека Протоколот е непремостлива пречка за евроинтеграцијата, со оглед на апсурдноста на обврските и невозможноста тие да бидат исполнети од страна на Македонија како самостојна и суверена држава.

Во контекст на невалидноста на Протоколот се поставува правно прашање дали Протоколот може да се поништи во склад со меѓународното право и каква правна разврска тоа би произвело. Следејќи ја Виенската конвенција за договорното право (1969), членот 53 го овозможува поништувањето во случај кога е во спротивност со императивната норма на општото меѓународно право (jus cogens), како во овој случај (прекршувања 6 и 7). Понатаму, може да се повика на „невозможноста за исполнување на договор“ од членот 61, поради тоа што претставува непремостлива пречка за нормалното функционирање и стратешкото меѓународно позиционирање на македонската држава (прекршување 7). Постапката, пак, за прогласување на договор за ништовен и раскинување на договор, е објаснета во членот 67, додека постапка за корегирање на договор поради грешки во текстот, е објаснета во членот 79.

Важно е да се утврди официјално ништавноста на документот, а потоа да се отвори транспарентен и правно издржан процес за нов, ПРАВНО ВАЛИДЕН ПРОТОКОЛ за спроведување на Договорот за пријателство, кој ќе води сметка за достоинството и интересите на двете страни. Само таков може да се ратификува во Собранието и да произведе правни дејствија во насока на пријателство и добрососедство. Дотогаш, останува меѓународно важечки постоечкиот Договор за пријателство и добрососедство, кој без овој Протокол не може да ги произведе овие штетни дејствија.

The post Протоколот со Бугарија сега е во рацете на Уставeн суд – барам да го прогласи за ништовен! appeared first on plusinfo.mk.

Секое зло за добро е, вели нашиот народ.

Сега, после одлуката на Европскиот парламент од Извештајот за Македонија да ја исфрли кусата фраза во која се изразува почит кон македонскиот јазик и кон македонскиот идентитет, барем сме на чисто. Нема недоумици, неоправдани очекувања, скриени надежи.

Сега сите знаеме дека и Европскиот парламент, како и Европската комисија – чија комесарка за проширување Марта Кос македонскиот идентитет го поистовети со пинџур и со полнети пиперки – не ги почитува Македонија и Македонците.

Сеедно беше дали во извештајот на Европскиот парламент македонскиот народ и македонскиот јазик ќе се наречат “современи” или “модерни”, или таа фраза едноставно ќе се избрише од тој документ. Суштината е иста – Европската унија официјално и целосно ја поддржа бугарската политика на негирање на македонскиот национален и културен идентитет.

Со тоа пропаѓаат сите надежи и очекувања ЕУ да го прифати историскиот факт дека македонската нација и македонскиот јазик не се вештачка творба создадена во 1944-1945 година, туку имаат свој извор во далечното минато и свој историски континуитет.

“Бугарија има јасна агенда и план, водена е од мислата да ги уништи македонската нација и идентитет”, изјави денес македонскиот премиер Христијан Мицкоски.

Да, тоа е токму така, но сега новост е што Европската унија јасно и недвосмислено ја поддржува таа агенда. Брисел навести, а сега и покажа и докажа, дека не ја почитува Македонија, земјата чии аспирации за членство во ЕУ никого и ништо не негираат и никого не повредуваат.

Европскиот парламент ја поништи политичката суштина на Преговарачката рамка и де факто го прекина пристапниот процес за Македонија, оневозможувајќи Скопје да ги почне преговорите на достоинствен начин.

Преговарачката рамка е мртва. Прашање на ден е кога тоа и формално ќе се констатира.

И Договорот за добрососедство со Бугарија е мртов. Порано или подоцна, ако нештата се движат во оваа насока како сега, македонската страна ќе мора и формално да го отфрли.

Европската унија денес е на речиси идентична позиција како и во Декларацијата на Европската заедница од 27 јуни 1992 година, усвоена во Лисабон, во која беше кажано дека нашата земја ќе биде признаена само под име што нема да го содржи зборот “Македонија”.

Во овој момент, ниту еден политичар Македонец нема политички легитимитет и кредибилитет да води било какви натамошни разговори со ентитети кои изразуваат не само скриено и неформално, туку и јавно и формално непочитување на македонскиот јазик и на македонскиот идентитет.

Тоа се однесува и на премиерот Мицкоски, кој денеска одлучно опомена никој веќе да не му спомне дека проблемот бил “Бугари во Уставот”. Но, тоа се однесува и на сите оние кои подолго време ја убедуваат јавноста дека Македонија требало да ја прифати софиската “подадена рака” (а уцена, всушност), за да сме го почнеле преговарачкиот процес, бидејќи битката за македонскиот јазик и за македонскиот идентитет наводно одамна била добиена.

Сега секому е јасно дека тоа уверување било само обична лага и манипулација, со цел владата во Скопје да се “приведе” на преговарачка маса и во процес во кој главен збор би воделе софиските политици, чекор по чекор да се откаже од сите атрибути на македонскиот национален и културен идентитет.

Никој нема мандат за такво нешто, тоа да биде јасно!

Ако, пак, некој мисли поинаку, нека повели нека излезе на избори со јасна пробугарска агенда, или нека побара граѓаните на референдум да се изјаснат дали сакаат да прифатат да бидат некакви “модерни” Македонци, “измислени” во 1945 година.

Во духот на неговата цврста решеност да го прекине континуумот на сервилните политики на владата во Скопје кон негаторите на самобитноста на македонската нација, јавно му предлагам на премиерот Мицкоски да направи уште еден одлучен чекор – да ги суспендира разговорите и преговорите во Историската комисија и да го “развласти” нејзиниот македонски дел. Ако навистина немаме намера да преговараме за историјата со луѓе кои нè негираат, тогаш постоењето на една таква комисија е непродуктивно и штетно.

И уште нешто: мислам дека македонските власти треба да го избегнат понижувањето на формалниот прием на извештајот на Европскиот парламент за Македонија. Бидејќи ова и не е европски извештај, туку обичен б’лгарски доклад спакуван во бриселски целофан. Брисељаците нека ни го испратат по пошта, или нека го прими архиварот во Секретаријатот за европски прашања.

И тоа е многу…

The post Темата „Бугари во Устав“ ад акта, Македонија да се повлече и од Историската комисија! appeared first on plusinfo.mk.

Толку колку што беа нереални очекувањата Македонија да оствари голема дипломатска победа со Европскиот извештај за Македонија, толку се нереални и коментарите дека неспомнувањето на македонскиот јазик и идентитет и оценките за влијанието на „српскиот свет“ значат нешто посебно за напредокот на нашата земја кон ЕУ.

Таа реторика не значи буквално ништо. Како што немаше да значи ништо ако во извештајот беа спомнати атрибутите на македонскиот идентитет – од македонскиот јазик до полнетите пиперки на Марта Кос.

Процесот воопшто не зависи од Европскиот парламент и од европските извештаи. Сме имале и добри и лоши извештаи во минатото, па пак сме заглавени. Процесот сега е блокиран поради притисокот на една земја членка на ЕУ (Бугарија), што Унијата го прифаќа поради начинот на одлучување со вето.

Процесот нема да биде деблокиран ако Македонија го смени својот Устав за да ги внесе во Бугарите. Напротив. Софија веднаш ќе испостави на преговарачката маса нови барања, кои произлегуваат од нејзиното разбирање на нашата историја, која претходната влада на Заев и на Ковачевски ја прогласија за „заедничка“, што ќе рече – бугарска.

Од каде знаеме дека ќе биде така? Па од софијанците. Тие не ги кријат своите намери. Има десетици политички резолуции и официјални изјави на таа тема.

Едноставно, Бугарија нема да се откаже од политиката што ја води 80 години после Втората светска војна и уште најмалку толку години пред тоа. Дотолку повеќе што архитектурата на ЕУ и начинот на одлучување ѝ овозможуваат на Софија да ја наметнува политиката на вето.

Време е да се соочиме со тој факт без посебна возбуда и да сфатиме дека бугарската политика на негирање на македонскиот идентитет ќе продолжи. Земјите членки на ЕУ засега немаат ни сила, а ни волја да сторат било што во врска со тоа. На бриселските бирократи им е полесно да вршат притисок врз страната што ја сметаат за послаба и уценета – во минатото и сè до сега, тоа беше Македонија.

Што да се прави во ваква ситуација?

Ништо посебно. Нашата позиција е принципиелна и согласна со европските вредности. Затоа не смееме да подлегнуваме на уцените и на притисоците и да попуштаме.

Македонија треба да продолжи да се реформира и да се „европеизира“ внатрешно, без притисок од било чија страна. И да ги остварува своите стратешки цели без страв од пропагандната реторика за наводното ширење на некакво „руско влијание“, преку некој „српски свет“, со некакво „унгарско спонзорство“, со „кинески пари“…

На ваквите глупости не треба да се обрнува внимание.

Нашата дипломатија треба да упати јасен одговор до Софија, до Брисел и до сите европски метрополи – Македонија не се импресионира од смешна пропаганда и не прифаќа никаква дебата за својата историја, за својот јазик, за својот идентитет, особено не на ниво на политички преговори за било каква цел. Таквите преговори под уцени не се европска вредност и не се добрососедство во духот на Копенхашките критериуми.

И за тоа прашање – толку. Тука некаде треба да се стави точка.

За сите други прашања, Македонија треба да остане отворена за соработка со сите релевантни структури во ЕУ, за дијалог со сите добронамерници и целосно посветена на евроинтеграцискиот процес.

The post Нема попуштање под уцените на Софија и на Брисел! appeared first on plusinfo.mk.