Бил роден во селото Теарце во 1771 година, се школувал во Лешок, Кичево, во манастирот свети Јован Бигорски, а потоа заедно со фамилијата заминале за Света Гора. За да можат да се преселат татко му и чичко му го продале имотот во Теарце. Сите се закалуѓериле.

По враќањето од Хиландар од Света Гора Пејчиновиќ ја напишал својата прва книга „Книга сија глаголемаја Огледало“ во 1816 година. Ја пишувал книгата во Марковиот манастир каде тогаш живеел и отворил училиште. Во книгата ги нападнал своите колеги попови кои се здружиле со Турците и кои, според него, го измачувале сопствениот народ. Го напаѓа и паганството кај народот. Неговите дела се тематски слични со оние на Јоаким Крчовски, негов современик, со кој заедно се сметаат за први просветители.

Пејчиновиќ ја поистоветувал верата со народноста.

По дваесет години го напушта Марковиот манастир, под притисок на грчкиот владика. Патувал, проповедал, собирал стари текстови. Барал помош од македонските трговци и занаетчии за печатење на книгите. Тој прв пишувал на еден народен јазик, во кој дури имало и турцизми, а луѓе го разбирале и читале.

Но, таквиот народен јазик отпрвин бил пречка да се испечати неговата  следна книга, „Утешение грешним“, за која тој помош барал директно од српскиот кнез Милош. Подоцна, Пејчиновиќ решава да оди во Солун и таму да ја испечати книгата во познатата печатница на Теодосиј Синаитски која Пејчиновиќ морал сам да ја возобнови.

Синатиски го напишал предговорот за книгата. Во книгата има различни молитви, приказната за војникот, за Таксиот кој воскреснал од мртвите, а најобемниот и најоригиналниот дел од оваа книга е Поуката за бракот.

За денешните научници, контроверзиите околу предговорот каде се пишува дека тоа е „бугарски јазик“ се должат на фактот дека терминот бугарски сè до 50-тите години на 19 век означувал „словенски јазик“, од познатото грчко „вулгарос“. Да потсетиме, Пејчиновиќ творел на преминот на 18 во 19 век.

Блаже Конески ќе забележи дека Пејчиновиќ пишува на тетовскиот говор.

Во „Слово на празниците“ повторно до израз доаѓа тетовскиот говор каде поучува како народот да ги слави христијанските празници.

Пејчиновиќ напишал и епитаф – надгробен натпис во стихови. Тоа всушност е првата македонска објавена песна. Бил погребан во Лешочкиот манастир.

Епитаф на Кириловиот гроб

Теарце му негово рождение,

Пречиста и Хиландар посрижение,

Лешок му е негоо воспитание,

Под плочава негоо почивание —

От негово свое отшествие

До Христово второ пришествие.

Молит вас, браќа негои љубимија,

Хотјашчија прочитати сија.

Да речете: Бог да би го простил,

Заре у гроб црвите ги гостил

Кирил.

Овде лежи

Кирилово

тело,

У манастир

и у Лешок

село –

Да бог за

Доброе

дело.

Стиховите „Заре у гроб црвите ги гостил“ долго време беа предмет на расправа во науката, но се докажа дека тие ги додал Кириловиот помошник во манастирот, јеромонахот Арсениј, кој бил во лоши односи со Пејчиновиќ, кој, наместо Арсениј, одлучил за наследник игумен да го прогласи својот ученик Серафим.

The post ТЕТОВЕЦОТ КОЈ ПРВ ПИШУВАШЕ НА МАКЕДОНСКИ НАРОДЕН ЈАЗИК Утре го славиме светецот Кирил Пејчиновиќ appeared first on plusinfo.mk.

Верниците имаат можност да пристапат на поклонение до кивотот каде се изложени светите мошти на светителот и до неговата прва икона, изработена од зографот Кирил Златанов од Скопје.

– Иконата е одобрена од комисијата за канонизација на светители на МПЦ. Иконата нема за цел да биде фотографија туку таа го изобразува Обожениот лик на светителот во Царството небесно. Според архетипната икона, се очекува и други автори зографи да направат икони на преподобен Кирил Пејчиновиќ, информираат од Тетовко-гостиварската епархија.

Канонизацијата на игуменот Кирил Лешочки за светител и вбројување во диптихот на светите започна синоќа со Воскресна вечерна богослужба во Лешочкиот манастир „Свети Атанасиј“.

– Ова е чин со историско значење, дело кое, со Божјата помош и по застапништвото на преподобниот, ќе донесе духовни плодови за нашиот народ и нашата Црква, а воедно претставува и несекојдневен дел од црковната традиција, кој е душеполезно да се посведочи со личното присуство. Тетово и Полошкиот регион, но и нашиот верен народ ширум татковината и светот, добиваат уште еден молитвен покровител, принесувајќи му дар и на соборното Православие, а во слава на Бога. Нека е на многу години, порачаа од Тетовско-гостиварската православна епархија.

Г.Климент, епископ Хераклејски ја прочита одлуката на САС на МПЦ-ОА за вбројување на преподобниот Кирил Пејчиновиќ Лешочки во редовите на светите. 

Тој истакна дека Светиот Архирејски Синод на МПЦ на вонредна седница 10 мај 2022 година разгледувајќи го предлогот за канонизација за канонизирање во светител во лицето на преподобниот игумен Кирил Пејчиновиќ Лешочки врз основа на Уставот на МПЦ внимателно проучувајќи го животниот пат и пастирскиот подвиг како и чудата што се случуваат по неговите молитиви и непрестано почитување од православниот народ ја донесе оваа одлука.

– Светиот Архерејски Синод на МПЦ-ОА Преподбниот го вбројува во редот на светиите. Чесните останки на Светиот игумен Кирил Пејчиновиќ Лешочки, се свети мошти и се оддава достојно почитување, а  датум за негова прослава Синодот го определува 25 март по нов стил. За новоканинизиранот светител е живописсана икона и е напишано Житие, Акатист, Утрена и Вечерна Богослужба, прочита г. Климент.

Кирил Пејчиновиќ е роден во тетовското село Теарце во 1771 година. Првите почетоци од неговото образование биле во селото Лешок, а потоа во дебарскиот манастир „Свети Јован Бигорски”. Откако татко му го продал имотот во Теарце, задено со Кирил отишле во Света Гора каде што се замонашиле. По извесно време Кирил се вратил во Тетово, а оттаму во кичевскиот манастир „Света Богородица Пречиста“.

Во 1801 година станал игумен на Марковиот манастир во близина на Скопје. Тој го обновил оштетениот манастир и собирал стари текстови со што ја збогатил манастирската библиотека. Отворил манастирско училиште, а тука ја напишал и својата прва книга „Огледало“, печатена во Будим 1816 година.

Во Марков манастир Пејчиновиќ живеел дваесетина години, по што се вратил во родното Теарце. Го обновил Лешочкиот манастир со помош на верниците и отворил училиште во кое го подучувал локалното население.

Кирил Пејчиновиќ се упокоил на 12 март 1845 година во Лешочкиот манастир и е погребан во црковниот двор.

Големиот македонски просветител, народен учител и игумен на Лешочкиот манастир, освен „Огледало“, ги напишал и делата: „Утешение грешним“, „Житие кнеза Лазара“, како и „Епитафот“ кој е врежан на неговата надгробна плоча.

The post КИРИЛ ПЕЈЧИНОВИЌ СТАНА СВЕТИ КИРИЛ ЛЕШОЧКИ Канонизиран новиот македонски светител appeared first on plusinfo.mk.

Беше извршен чинот на Мал водосвет и беше прекршен празничниот колач, а митрополитот г.Јосиф се обрати кон народот со пригодна беседа.

– Денес на Успение, ние не ја славиме смртта, туку заспивањето и вознесувањето, заминувањето на небото, воскреснувањето како со душата, така и со телото на Пресвета Богородица, која бдее над нашите души, чувајќи ги од злото и подготвувајќи ги за доброто и за вечниот живот. Празниците се определени од Светата Црква да се празнуваат – вели митрополитот г.Јосиф.

Празнувајќи го овој празник, подвлече тој, добра прилика е да се потсетиме за тоа како треба ние православните да ги праславуваме празниците.

– Еден празник достојно се прославува доколку го посетиме храмот Господов, доколку сме присуствувале на богослужението, доколку сме постеле, исповедале и како круна на сè, доколку сме се причестиле со Светите Христови тајни. Подготовките за овој значаен празник започнаа пред две недели, со почетокот на Богородичниот пост, а денес е централното чествување – порача владиката г. Јосиф.

Дводневната прослава во „Свети Атанасија и Света Богородица“ воедно е централна прослава во тетовско-гостиварската епархија. Празникот редовно го одбележуваат и црквите во Тетово, Брезно, Џепчиште и во месноста Ќелија во Теарце.

The post ГОЛЕМА БОГОРОДИЦА СЕ ПРАЗНУВАШЕ ВО ЛЕШОЧКИОТ МАНАСТИР Го славиме нејзиното вознесување и воскреснување appeared first on plusinfo.mk.

Манастирот е сместен во природен амбиент, во близина на селото Лешок, на надморска височина од 610 метри. Во манастирскиот комплекс се наоѓаат црквите „Свети Атанасиј“ и “Света Богородица“, како и гробот и спомен собата на Кирил Пејчинович, еден од најпознатите македонски преродбеници од 19 век.

Во манастирските конаци има и параклис посветен на светите Кирил и Методиј, додека надвор од манастирскиот комплекс има стара црква посветена на Атанасиј Александриски, позната како Стар манастир.

Манастирот за првпат е основан во 1.321 година од страна на епископот полошки Антониј. Комплетното заживување кое е видливо и денес се должи на доаѓањето на Кирил Пејчинович од Света Гора во 1818 година, кога се обновени манастирските конаци и е основана манастирската библиотека. Во тоа време Лешок прераснал во книжевен и просветен центар.

Со минирањето, од манастирската црква „Свети Атанасиј“ остана само нартексот од западниот дел и скоро целиот западен ѕид од наосот.

Во организација на дневниот весник „Дневник“ и на Светскиот македонски конгрес, на 28 август 2001 година, разурнатиот манастирот беше посетен од голема група граѓани и над урнатините беше одбележан празникот Успение на Пресвета Богородица. И покрај предупредувањето од владата и од претставници на меѓународните организации дека манастирскиот комплекс и пристапот до него е миниран и дека одговорноста паѓа на организаторите и на учесниците во настанот, конвој од автобуси и стотина возила на 28 август 2001 година во утринските часови замина кон Лешочкиот манастир. Полициски возила го следеа конвојот до Тутунскиот комбинат во Тетово, а оттаму автобусите и возилата продолжија кон Лешочкиот манстир без полициска придружба. Празникот беше достојно одбележан.

Црквата „Свети Атанасиј“ беше реконструирана со истиот камен користен во нејзината првична изградба. Камењата беа сочувани и нумерирани со помош на националниот Институт за заштита на културното наследство, кој направи детална студија за проектот. Обновата на ѕидот и фасадата се изврши со донација од 410.000 евра од Европската агенција за реконструкција во Македонија.

Преосветувањето на Црквата „Свети Атанасиј“ се изврши на 14 октомври 2007 година, на празникот Успение на Пресвета Богородица, кога МПЦ прославуваше 40 години од возобновувањето на нејзината автокефалност.

Манастирот досега двапати е рушен. Првпат во 1690 година Османлиите го разурнале целиот комплекс, сосе црквите. Вторпат манастирот беше кренат за време на војната во 2001 година, од страна на до денес непознати сторители.

The post ЕКСПЛОЗИЈА ШТО НЕ УСПЕА ДА ГО УНИШТИ ЛЕШОЧКИОТ МАНАСТИР Граѓаните го вратија духот на своето светилиште appeared first on plusinfo.mk.