Во некоја поблиска или подалечна иднина, актуелното однесување на Бугарија кон Македонија можеби ќе биде појасно за историјата, но денес, барем за пошироката јавност – не е.

Не е бидејќи, од една страна, бугарската пропагандна машинерија вергла дека го поддржува македонскиот евроинтегративен пат, но од друга страна истото отворено го блокира впрегнувајќи ги сите политички и други сили до тоа да не дојде.

Зашто, однесувањето на нивниот политички врв и актуелната администрација низ навредливите и крајно безобразни тиради блиску до улични пцовки упатени кон македонскиот народ, држава и нејзината историја говорат за сосема спротивни намери.

Сето тоа, се разбира, внесува гласен сомнеж кај македонската јавност , а често и одбојност не само кон таа нивна анахрона реторика туку и кон нивните највисоки политички претставници.

Тоа пак, комбинирано со сѐ уште живите и отворени историски „рани“ од минатите векови, создаваат атмосфера на недоверба и неверување во можноста за искрен политички дијалог и релативно пристојни соседски односи.

Неразбирливата глупост на една македонска политикантска елита да потпише онаков договор за пријателство и добрососедство со Бугарија, запечатен со уште поналудничав протокол, не ги затвора историските „рани“ и не ја брише меморијата.

Напротив – само ја оживува болката, го поткрева чудењето и гневот, самозадоволно амнестира…

А беспризорното однесување на бугарските званичници кон сѐ што е македонско и на коешто континуирано сведочиме, дополнително ги иритира ионака кревките чувства и трагични сеќавања кај македонскиот народ и сомнеж во поглед на „политиките“ зад источната граница.

Зашто, да не заборавиме: ние не говориме само за историска меморија од времето на Втората светска војна, што ќе рече некои осумдесетина години порано. Исти или сосема слични се архивите и од времето на Првата светска војна, на Балканските војни, на великобугарските пропаганди низ вековите, на силеџиското присвојување на сѐ што било/е македонско…

Говорам за историјата на односот злосторник-жртва, а тоа е комплициран однос, можеби најкомплексен во животот на еден човек а особено во постоењето на цел еден народ!

Да, речиси однапред ги слушам научените наизуст „формули“ на локалниве квазилибертаријански шушумиги за пријателството помеѓу, на пример, Франција и Германија како историски модел, или кои и да се други две европски држави кои континуирано војувале низ вековите.

Ама сега, демек, се гушкаат и бацуваат. Но, прво, нема исти, па ни слични историски ситуации, второ, секој случај е различен односно специфичен, и трето, тоа може да го тврдат само оние кои не биле во тие земји и не разговарале на таа тема со луѓето!

Поточно, една претстава креира политиката односно нивните политички елити во рамките на „семејството“, а сосема друга димензија живее „на теренот“.

А кога говориме за балканскиот „терен“, не случајно Ребека Вест потенцирала дека „всушност, насилството беше сѐ што знаев за Балканот“! И во насилството по правило има две страни: насилник и жртва. Македонија секогаш била второто. Секогаш!

И тоа е тоа за што овде говориме, најчесто и меѓу редови (иако не знам зошто!?), говориме за континуитет на агресивниот, силеџискиот однос на насилникот кон жртвата, за негирање, дури прикривање на вината, за нецивилизирано повторување на злосторството како современо насилство.

Или, ако сакате, ако оној крвав терор низ вековите беше вршен од злосторници и зад себе оставаше реални жртви, ова денес е трансформирано во форма спроведувана од насилници, со жртви што допрва ќе се видат!

И што е најстрашно, целиот овој „процес“ на наше – дали несвесно? – повторно отворање на болните историски страници со источниот сосед низ епохално идиотски меѓудржавни документи, како да ги повампири и некогашните насилнички апетити на другата страна, коишто барем извесен период (во времето на размеѓето на 20от и 21от век) како да – дали само навидум?! – беа заспани.

А всушност, вампирите никогаш не спијат. Тие само чекаат погоден миг. И ние, како последни слепци, им го дадовме на подавалник! И тоа, колку и да е необјасниво, ја комплетира актуелнава драма.

Од друга страна, некој, особено учесниците во неа од македонска страна, говореа – и ќе говорат! – дека тоа бил чин на добрососедство, на пријателство, на цивилизирано однесување… Сето тоа беше/е само уште еден „булшит“ во драмата. Што е денес повеќе од очигледно.

Но, нивната „перспектива“, ако воопшто имаа некаква, беше онаа на неуки политиканти, историски лиферанти, пазарџиски калкуланти… дури и со сопствените народ и држава! Тие на коцка ставија сѐ што ниту еден нормален човек не би ставил. Затоа и вечно ќе бидат дел само од темната страна на македонската историја.

Сигурен сум дека имаа поддржувачи, не знам во колкав број, но ги имаа. Но и тие беа/се иста или слична сорта, иако целиот процес многумина се обидуваа да го претстават како неминовен, прогресивен, цивилизациски…

Ама и тоа се покажа како уште еден „булшит“, со калкулации што допрва историјата ќе ги отвори.

Меѓутоа, за да не се стекне впечаток дека се обидувам некому да му пресудувам или нивните постапки предвреме да ги туркам во амбисот на човечката глупост, ќе го спомнам Адорно и еден негов текст од не така далечната 1959 година, значи доволно години по завршувањето на грозоморната Втора светска војна во којашто наци-фашистичкиот ѓавол косеше низ Европа, а Бугарија беше една од неговите прислужнички.

Елем, Адорно поаѓа од еден, како што вели, „сомнителен шлагворт“, дека под минатото треба да се подвлече црта, дека треба „по можност да се избрише од сеќавањето“. Но тој вели дека таквиот став дека сѐ треба да се заборави и прости го „заговараат луѓето соучесници кои таа неправда и ја сториле“. Како што впрочем е и со „случајот Бугарија“!

И понатаму, вели тој, „луѓето сакаат да се ослободат од минатото: оправдано, бидејќи во неговата сенка воопшто не можат да живеат (…); неоправдано, бидејќи минатото од коешто сакаат да избегаат е уште многу живо“!

Се разбира, нашиве „прогресивни“ шутраци и Адорно би го прогласиле за конзервативен ако не се вклопува во нивните планови. Но тоа е сепак нивен проблем. Неговите размислувања остануваат валидни до денес, па и она дека нацизмот, фашизмот и сличните тоталитарни идеи и денес се живи иако, вели тој, „не знаеме дали само како духови на она што било така монструозно (…)“.

Но ние знаеме, живи се, ги чувствуваме секојдневно врз грбот!

The post За насилникот и жртвата appeared first on plusinfo.mk.

Просто е неверојатно дека и во дваесет и првиот век постојат толку лековерни (а наводно учени) луѓе кои мислат дека нештата – особено во меѓународната политика – се случуваат ненадејно, неочекувано, од ништо непредизвикани…, слично како летниот дожд или есенскиот снег. Иако ни тие природни нешта не се случуваат баш така случајно и необјасниво. На некои од тие „учени“ дури сега, после цели три години, им доаѓа просветлението дека онаа „случајна“ т.н. „специјална операција“ во Украина не е баш така ненадејна и неиспровоцирана (иако повторно грешат сметајќи ја за резултат на „погрешни потези“ на западните „фактори“, коишто всушност беа – намерни!). Други пак и понатаму, наспроти неодамнешните случувања во европскиот парламент (малите букви се…) со Македонија, а сега со новите провокации во советот на европа (малите букви се…) во Стразбур со Бугарија, настојчиво скандираат „Бугари во Устав“ и тоа го прогласуваат за „најпатриотска“ идеја.

Па за некои таа – како и „червените линии“ на Филипче! – е дури попатриотска и од проблемот со фертилитетот. Што можеби е и точно: заедно со исполнувањето на вековниот сон на Бугарите и нивното вметнување во Уставот, Македонија набргу неколкукратно (броено во милиони) би го зголемила „прирастот“! Само што Македонците би биле – малцинство! Ама тоа некому очигледно не му пречи. Напротив!

Но така е кога „учени“ луѓе се гледаат себеси како политичари, аналитичари, професори… Дури и некој кој, иако „завршил неврохирургија“, чудно патриотски „не гледа“ што иднина носат некои потези, но сака да се занимава со политика, и тоа на државно ниво. И не само тој „некој“, се разбира, туку многумина слични мислат дека нештата во неа се производ на влијанието на гама зраците врз сенишните невени! Или на нивните желби. Но тоа сепак е „политика“ за во некоја месна заедница, или селска задруга, зашто таму „гледањето“ односно политиката дофрла одвај до некој плот или нива, па и не е којзнае колку важно или судбинско.

За жал, таквите никогаш не се сами или осамени – ги следи цела сурија слепи послушници кои сериозно мислат дека во меѓународната политика дува некаков благонадежен повардарец, дека сонцето сепак се врти околу земјата, дека империјализмот е само некаков бауч од минатото… И дека можеби оној Руте или Мерц, онаа Калас и фон дер Лајен, па онаа Валтонен… се само инцидентни ликови на европската политикантска сцена. Ама не се, па дури и Данска, сосе нејзината ужасна геноцидна историја кон Гренланд и Инуитите, се осмелува нешто да коментира и да дели ум! Тоа е само нов, модифициран профашистички хор со јасни агенди и веќе проѕирни намери. Само нашиве слепци се доволно наивни и понатаму да реват: „Бугари во Устав“!

Секако, некој може да го види и како патетичен настапот во Стразбур на една македонска пратеничка од владејачката коалиција со цитатот од Петре М. Андреевски среде парламентарната сесија на советот на европа (малите букви се…). Тоа е веќе работа на проценка, некој ќе кажат и на вкус, но не ќе можат да негираат дека реченото е кажано на вистинското место и во вистинското време. Зашто, на сите оние кои и понатаму имаат некакви сомнежи, токму тој совет на европа, на таа седница, го задава безмалку претпоследниот удар во таканареченото „македонско прашање“. Она коешто – не постои, нели.

Зашто, токму тој совет на европа си дозволил на таа седница да дебатира дали Бугарија, по 25 години, заслужува да не биде под мониторинг за нејзините државни механизми – поточно „политики“! – за почитување на човековите права и владеење на правото. Што во прв ред се однесува на непочитувањето (како најблаг можен збор) на правата на бројното македонско малцинство во таа држава. И, се разбира, тој совет на европа, со мнозинство гласови од присутните, изгласува крај на пост мониторингот врз Бугарија. А веројатно како некаква шега, додава обврска на Софија да работи со своите соседи на надминување на проблемите кои сѐ уште постојат. Што е малку чудно бидејќи, прво, Софија си сработила во минатото сѐ што требала, и второ, зошто таа сега би работела нешто во таа насока кога некои групации кај нејзините соседи, особено во Македонија, одлично одработуваат за неа, нели?!

А што е уште почудно, токму кај тие нејзини засегнати соседи – поточно во Македонија – оваа скандалозна „пресуда“ на советот на европа останува само на пораката на Петре М. Андреевски односно на целосен јавен молк и од државните фактори, и од опозицијата, и од општеството во целина. Како ништо и да не се случило! Па ни за она Здружение на новинари на Македонија кое побрза да го исклучува Божиновски од нивните редови наместо да напише збор-два за ова.

Не е на одмет да се каже дека оваа и ваква Европа, сосе „семејството“ викано еу (малите букви се реален одраз на нејзината важност денес!), сака да го претставува оној совет на европа како водечка организација за човекови права на стариот континент. Уште од основањето во 1949 година таа Европа гледа на тој совет со некаква чудна, па и необјаснива гордост. Иако токму тој совет, не само заради последнава онаква одлука за Бугарија – за среќа не едногласна! – се става на опашката на човековите права. А така фалбаџиски уживаат да се прогласуваат за „зона ослободена од смртната казна“! Но, ваквите „пресуди“ не се ли многу, многу блиску до колективна смртна казна за едно малцинство коешто, според одделни извори, брои дури 1,5 милиони луѓе?!

Дотолку повеќе што и самата Резолуција (т. 14) потенцира дека во Бугарија „преку 90 многу важни пресуди на Европскиот суд за човекови права чекаат на имплементација, а една третина од нив најмалку 10 години“! Дури ни овој ноторен факт што најотворено ја негира од страна на Бугарија самата суштина на овој совет на европа не успеал да ги освести претставниците на земјите членки конечно да ја осудат таа земја за брутално кршење на човековите права! И не само тоа туку не прифатиле ниту еден амандман на македонските претставници за поцврст/поостар тон кон Бугарија и признавањето на македонското малцинство.

И сега, да се вратам на почетокот: и покрај сѐ, и покрај и оваа одлука на советот на европа, некои кај нас и понатаму ќе мислат дека ова е плод на некаква случајност, дека дури самите сме виновни за тоа, дека некои природни сили или некакви магии ни предизвикуваат вакви понижувања…? И понатаму ли ќе се сомневаат во оркестрираниот притисок, но и нешто многу, многу погрдо викано валкана политика контра Македонија, обиди за нејзино комплетно дезавуирање во секој поглед, па дури и во однос на човековите односно малцинските права.

Личи на теорија на заговор? Можеби, но сите елементи, уште од онаа 1991 година, упатуваат на тоа. Со сите неопходни модификации, се разбира, почнувајќи од ФИРОМ па до „француската рамка“. Сите тие се проверени и во литературата потенцирани елементи на културна војна против една држава, со препознатлива ескалација и веќе очигледни цели. Цели кои се поддржуваат – свесно или не, од незнаење или поради други причини – и внатре во државата, со краен резултат викан „Бугари во Устав“. Ако она во советот на европа е претпоследниот удар, „Бугарите во Устав“ ќе биде – последниот. Оној што самите треба да си го нанесеме.

Ако ни тоа не го разбираме, ништо не разбираме!

The post Претпоследниот удар?! appeared first on plusinfo.mk.

Се разбира, не секој денес воопшто и размислува за доблеста, па ни за душата. А „борделот“ и губилиштето се сепак тука, и кај нас и околу нас. Секој може да ги открива таму каде што мисли дека се кријат. Иако тие веќе и не се кријат. Сѐ е одамна проѕирно и јасно. И внатре и надвор односно и на губилиштето и во борделот! Или во Македонија обете паралелно егзистираат? Можеби.

Зашто лелекот што секојдневно го слушаме од група загубени души по онаа еу (малите букви се… знаете веќе што) е веќе запрепастувачки. И напорен, зашто е континуирано здодевен и бесмислен, неук и навивачки. Во таа еу одамна се соменваат и нејзините членки,  освен онаа елитистичка група на основачи на „братството“ викано ECSC (или Европска заедница на челик и јаглен). Другите таму баш и не се чувствуваат комотно, благопријатно, добредојдено…, онака стиснати како „сардини“ помеѓу „китовите“ како Франција, Германија, Обединетото кралство (без оглед на „Брегзит“) и др. Она што оваа еу (сѐ уште) ја „обединува“ се парите и интересите. Се разбира, некој ќе рече: а што друго? Па ништо друго, но кога тоа „заедништво“ ќе почне да пука по шевовите – што де факто веќе се случува! – секој ќе го спасува својот задник. Впрочем, во таа одамна зовриена еу нечистотија, каде „тетка Урсула“ хистерично тропа по говорницата „пцуејќи“ го на „убав“ буржоаски начин колегата Орбан заради интересите на нејзините пријатели во европските технофеудални структури, а „господин“ Макрон и понатаму глуми евродемократ со „суптилен“ империјален шмек, ништо не е онака како што изгледа. Барем од некаква посакувана демократска визура. Што речито го изрецитира и онаа „госпожа Биброк“: засега тоа се правилата! Ма немој. А какви „правила“ важеа за Германија во децениите по онаа 1945 година, и понатаму…?

Оттука, реалноста најчесто, или никогаш, не е тоа за што се прикажува. Како што и принципиелноста, моралот, вредностите и патот до нив никогаш не се онакви какви што некои сакаат да ги прикажат. Зашто, замислете, „тетка Урсула“, Макрон и Стармер гледаат можност за завршување на војната во Палестина по дивјачкото убиство на водачот на Хамас! Па зарем тој геноцид во Газа, а сега и во Либан, со преку 40.000 мртви, бил насочен само против – еден човек? Чија смрт завредува толку жртви, меѓу кои највеќе жени и деца?

Меѓутоа, најголем број од „помалите“ држави-членки на еу, со релативно краток стаж во друштвото на „големите“, и понатаму ќе мораат да молчат гледајќи ги новите европските „принципи“ на дело. Ако не повеќе, „китовите“ се историски докажани мајстори на масакрот по било кој основ (религиозен, политички, блоковски,  културен…). Од друга страна, го имаат и актуелниот пример на шиканирање и санкционирање на Унгарија, без оглед што е рамноправна членка и (сѐ уште) претседавач на унијата. Европското едноумие, барем засега, успешно ги замолчува. За „случајот Македонија“ и да не говориме. А сепак, ако кон една Унгарија се приклучува и, на пример, Словачка, па потоа и Хрватска (во поглед на војната во Украина), а утре можеби и некои нови „бунтовници…?

Затоа мислам дека ние сепак имаме шанса да играме токму на спротивните карти на еу – оние на разумот, принципите, моралот, цивилизациските стандарди…, и аргументите, се разбира. Само тие и ниту едни други вредности се вечни и почитувани во светот, без оглед колку тоа во моментов изгледа јалово, неопортуно односно залудно. Но тоа се краткорочни пречки. Спомнатите вредности историјата ги воздигнува, а ги стигматизира спротивните. Ако пак една Холандија, Данска, Полска, Чешка, Словенија… молчат пред налетите на некои повампирени исторски процеси, ако навистина ги заборавиле не така дамнешните сојузништва во борбата против фашизмот, ако ги игнорираат добрите билатерални односи итн., тоа сепак е нивен проблем. Историјата и тоа (ќе) го памети.

И токму заради тоа, не се загубени сите битки за доблеста на Стивенсон, но и нашите, за моралот и цивилизациските вредности. Точно, тие битки се еднакво тешки и внатре во земјата, со сиот оној евтин, неморален и крајно непринципиелен блок квазипрогресивни и етноромантичарски тајфи кои во бусија чекаат погодни мигови за релативизирање дури и на најситните доблестни поместувања во државава.

И сѐ по ред: прво беше „заклетвата“ и „вербалниот деликт“ на претседателката, па кога таа им влепи неколку сочни „шамари“ на нивната ароганција – замолчија; потоа беше натегањето за она „северна“ или „несеверна“; па на власта ќе ѝ ги тегнеа ушите на нато (малите букви се… знаете веќе што) самитот во Вашингтон; па дојде она „не, бладорам“, па сега „писмото“… Сега дури и источниот „сосед“ испаѓа во право кога нѐ упатува на Брисел за „преговарачката рамка“, а во блиска иднина акламативно ќе ни сугерираат дека и проблемот на македонското малцинство во Бугарија е во Брисел а не во Софија! Една страотно недоблестна какофонија од одамна расштимани гласови, една веќе одамна опскурна контрабанда против сопствената земја. Со нескриено водство и огромен придонес од локалниве „мудреци“ главно од еден „факултет“ и нивното гесло: тоа е политика, сила бога не моли. Ма богати. И тоа е целиот нивен придонес во македонската наука и политика денес, и вчера. Таа нивна „логика“ уште би ги оставила и османлиите на Балканот! (Апропо, зошто Владата не го повикува на консултации оној „амбасадорон“ од Белград кој ужива да „лета“ на туѓа сметка?).

Оние пак етнофолклорни мигови на полетен националистички романтизам на македонската недоблестна сцена стасаа дури до идејата изборниот резултат како единствена легитимација за етничката припадност, па до менување на натписите на парите, сопствена академија на науки (можеби како замена за „балансерот“?)… итн., прогласувајчи некакви свои замислени (поточно измислени) реалности за сѐ во земјава. Па и за Бугарите „како реалност“!

И сето тоа нема тенденција да запре, напротив, овие сили како да се здружени во малициозното понижување на државата, во некакво наводно реконструирање дури и на сеќавањата и минатото, а во функција на некоја „иднина“. Ни чија, и каква? Ваква недоблесна, неморална, бандитска и коруптивно-лукративна…? Се разбира, сето тоа се добро планирани опструкции и стратегии за влевање несигурност, па и страв во јавноста дали важните прашања докрај и правилно сме ги апсолвирале. Тој страв доаѓа и заради некогаш потивката но одамна веќе агресивната здружена пресија врз сите пори на општествениот живот и создаваната атмосфера на неспокој во државата којашто ги брише границите помеѓу фиктивното и реалното, вистината и лагата, црното и белото… доблеста и неморалот.

The post Загубените битки на доблеста appeared first on plusinfo.mk.

Ние некако свикнавме државата да ни наликува на панаѓур, особено во време на празници или кога доаѓаат високи гости. Како да не знаеме уште на кој начин да си ја покажеме простотијата и провинцијализмот, но со полна уста Европа, еу (малите букви се… знаете веќе што), демократија, слободи… Ама кога ќе дојде премиер од Србија, половина влада (малите букви за тој дел на владата се целосно соодветни!) ја нема, а истите ги нема ниту кога се празнува еден од најблескавите македонски државни празници – 11 Октомври. Иако е тоа празник на сите кои живеат во државава, иако во тој 11 Октомври, или малку подоцна, учествувале и претставници на еден етникум кој сега се крие небаре тоа нив воопшто не ги тангира. А можеби и не, нели? Или се дојдени до нивото на оној нивен пратеник кој бесрамно – токму за 11 Октомври – порачува дека „Ако една земја не е заинтересирана за евроинтеграции, не гледам за логично да постои како држава“? Небаре тој, или тие им ја подариле државата на граѓаните, па сега имаат право да решаваат дали таа треба да постои или не.

А во истиот дух фрчат и паролите и лелекот за фамозниот „балансер“: дека е неопходно „да се почитува уставната категорија на соодветна и правична застапеност на етничките заедници во Македонија“ ама „забораваат“ дека таа уставна категорија прво бара стручност и компетентност, или бомбастично прогласуваат дека тоа е „форма на ’државен удар’“ и слични будалаштини, натпреварувајќи се кој ќе биде поголем заштитник на својата заедница. Се разбира дека сето ова може да се посматра и само како етнички фолклор или конкурс за најуспешна одбрана на глупоста викана „балансер“, каде дури и уставен судија мрмори за некаков „политички притисок“, други пелтечат за „етничко“ гласање и „надгласување“, а трети дури и за некаква „либанизација“ на државата!

А замислете што ќе беше одлуката за укинување на „балансерот“ да имаше ретроградно дејство? Востание? И како тоа не постои ниту една цел повисока од привилегијата над другите: ниту демократијата, ниту евроинтеграциите…, ништо? И никој од овие да праша има ли македонското малцинство во Албанија и Бугарија „балансер“?

Но, се разбира, и по правило, кај нас секогаш има дежурни „мудреци“ кои – повторно како честитка за празникот! – „теориски“ ќе нè „подучуваат“, демек ex catedra, дека „политичкиот, а не правниот процес е решавачки за стабилноста на една заедница“, дека „правото е производ на ’валканиот’ политички процес кој носи закони“ и сл. Се разбира, после цели три децении криминално-коруптивна хаварија на цела една (колку-толку) нормална држава, после сите извештаи на меѓународната заедница за неопходност од владеење на правото и сите барани системски реформи, ние дознаваме дека токму тој „процес“ на политикантско договорање бил/е решавачки за нашиот „развој“ и „добродетелство“, дека власта не може да му го наметнува правото на поединецот, дека сето она што со вчудовиденост го гледавме низ овие години како производ на мафијашка договорна држава било – нормално!?

Што сака да рече дека ние и понатаму треба да останеме заробеници на една ваква страотно ретроградна теза, недостоен до малоумност повик државата да продолжи по патот на безаконието, „договарањето“, дај-дам политиките… Обидот да ни се наметнува бласфемичен заклучок за некаков слободен натпревар на групи (демек според Бентли) наспроти владеењето на правото е токму „форма на државен удар“ (како што сакаше да сугерира Лога за „балансерот“) бидејќи ние сме сè друго освен плуралистичко демократско општество, уште помалку сме либерална демократија каде „политиката го спречува насилството“ туку кај нас токму таа го поттикнува, а најмалку во државава постои јасна линија меѓу криминалците, водачите на групите и политикантите.

И во овој и ваков контекст, којшто секојдневно добива на звучност и жестокост, подгревана токму од онакви „мудреци“, разбирлива беше неодамнешната изјава на премиерот во име на Владата, дека ќе се обидуваат да ги игнорираат таквите стапици и да не влегуваат во непотребен и крајно непродуктивен дијалог со случајни луѓе со неслучајни агенди. Зашто тие тоа го очекуваат, се разбира, тоа им е задачата, приоритетот. Но некој, токму од власта, сепак мора некако да реагира бидејќи (повторно), под маската на „друго мислење“, тие се целени да ја држат тензијата на високо ниво, не само онаа етничката туку и – политичката. Зашто, нели, политиката е сè, а тие и нивните газди сега не се баш во фокусот на настаните. Политикантите од таков вид секогаш се „возат“ на некаква претпоставена „стручност“ (иако со ништо не потврдена!), со некакви минати времиња и политикантски врхушки во коишто биле вклучувани по силата на соцреалистичките инерции и лични пријателства.

И сето тоа е уште една форма на онаа (не)културна војна со којашто се судрува државава речиси од самиот почеток на нејзината втора независност, а којашто трае до денес. Со различен интензитет, се разбира, во зависност од тековната ситуација, „идеолошката“ определба на власта (иако тука нема ама баш никаква идеологија освен онаа лукративната!) и апетитите односно наредбите на странските „партнери“. Таквите видови „специјални војни“, меѓу нив и (не)културната војна, остварувале и остваруваат резултати низ целиот свет, но и овде. И оперираат со не така голема, но добро етаблирана локална легија, одлично платена и секогаш прифатена од слични домашни јавни, односно медиумски пробисвети и групи за остварувањето на бараните резултати.

Но, секако, не смее да се заборави дека сето тоа има и друга цел: целосно да се замагли, стави во втор план, да се минимизира значењето на празникот 11 Октомври, да се постави над него поважна тема викана некаков фамозен „балансер“, да се замолчат народноослободителните фанфари и веењето на знамињата, односно, (повторно) да се заменат со мафијашки договарања и криминогени операции. Ако и овојпат влеземе во таква или слична шема, тука е крајот. Назад нема!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Празничен панаѓур appeared first on plusinfo.mk.

Или, поинаку кажано за да разберат и слепциве во нивната Северна, токму Алијансата сега додава нова мирудија во манџата што самата ја зготви, обидувајќи се „спорот“ официјално да го држи вон агендата на свеченоста. Зошто? Затоа што се свесни, прво, за неговата веќе блуткава безумност, и второ, не се сигурни во потенцијалните одговори што би можеле јавно да ги добијат, а со коишто „проблемот“ би отишол во непосакувани насоки. И би им ја расипал „свеченоста“.

И тоа им ги одвеа предвремените ликувања и јавно изразените желби на нашиве „мудреци“ кои со години во едното уво имаат слушалка на којашто примаат вести директно од Брисел, а на другото од Вашингтон, ама не ги дослушуваат или не ги разбираат, па тераат своја мантра. А така својски се спремаа и се ситеа уште од оној 8 мај дека токму на тоа одбележување на 75 години од безбедносната алијанса високите НАТО „главучи“ ќе им ги влечат ушите на премиерот и македонската делегација. И однапред уживаа во таа слика. Затоа и ракоплескаа на идејата дека кога Мицковски ќе отиде на самитот на НАТО во Вашингтон и за првпат ќе се сретне во официјално својство на премиер со главните актери на светската политика, прво ќе се препоти, па ќе почнат да му се тресат рацете, а на крај ќе мора да клекне и да признае дека ја разбира ситуацијата во која се наоѓа и тој, Владата и државата! Бре, бре, толку ли се страшни тие натовци? Или само нашиве глувци се толку страшливи па се плашат и од сопствената сенка?

И после сè, после сите навивања и заплашувања на домашната јавност, на што се сведе посакуваното од нив понижување на државата на самитот? Се сведе на „Мицковски се сликаше на НАТО подиумот како претседател на Владата на Северна Македонија“! И сега глувциве тоа го слават како компензација за пропаднатиот план за виткање раце, удирање чврги и слични детински предвидувања.

Се разбира, од друга страна односно од страната на логиката и моралноста, изјавата на спомнатиот Бјуланд е само еден „мудар“ bullshit – простете на безобразлукот – зашто токму креаторот на „спорот“ сега се обидува да си ги измие рацете и да го држи настрана. Бидејќи и во таа и таква Алијанса, или барем во свеста на неколкумина од главешините, сосема е јасно каква будалаштина направиле, нешто за што ќе бидат обележани како неморални насилници во историјата на современата цивилизација. Но, не им е ни прва, а нема да им биде ниту последна!

Сепак, остануваат неколку нејасни нешта во врска со нашево локално преурането „славје“ и пропаднатите очекувања од случувањата во Вашингтон. Меѓу нив особено што „случајот Македонија“ беше целосно вон фокусот на самитот. Тоа се виде и на воведната прес-конференција на амбасадорот Мајк Карпентер (специјален советник на Бајден) со новинари од целиот свет. Што ќе рече дека дел од овдешната клиентела на бившата власт настојчиво сее смутови и повикува на славје секогаш кога е на повидок понижување на државата. Не нивната, онаа на „другите“! Или се тоа само некои лични анимозитети проектирани на општ план а така беневолентно пренесувани од нивни пајташи на јавната сцена?

Истото се случува и во однос на новата претседателка, кај која по правило се бараат „гафови“ во секое однесување и/или обраќање, па дури и кога таа средствата за нејзино одење на отворањето на Олимпијадата во Париз сака да ги пренасочи на млади математичари! Или се предат коекакви јасновидни приказни – ама на француски! – за некакви „огради“ со коишто новата власт, онаа иста што ја поддржа во кандидатурата, после само месец-два сака да ја дистанцира! Или пак, како што сака да се прави умен еден политикант кој вечно се вози во приколката на СДСМ, дека нашиот однос кон НАТО не можел да се сведе на играта „добар полицаец, лош полицаец“ итн.!

Мислам, извинете, но колку треба да си понизен, па и глуп, за низ слушалките да примаш секакви пораки/наредби и да смислуваш онакви конструкции? Или проблемот е што локалниве „мудреци“ свикнале сите да се однесуваат како оние претходнине „прогресивци“, како простирка за бришење чевли, па секое отстапување од тој имиџ им е нејасно и неприфатливо!?

Како што им е апсолутно неприфатливо и некој да се осмели да го употребува оној фамозен член 7 од „Преспанскиот договор“ на нормален а не на нивен начин. За нив договорот е „оче наш“ и којзнае колку пати дневно го повторуваат она „Северна“, само за да не го заборават. И такви „стручњаци“ имаме едно чудо, секој со своето будалесто толкување за некакво „ерга омнес“, па за налудничава „(зло)употреба на сопственото уставно име“ и крајно сомнителни „толкувања“ за некаков монопол или превласт врз името Република Македонија (цинично идентификувано само со бившата ЈУ држава) итн.

И, се разбира, сето тоа да се спакува во некаков профитабилен заклучок дека, ете, новата власт се оддалечува од евроинтегративниот процес (небаре оние претходните трчаа по него!), дури и забрануваат таа да се нарекува „проевропска“.

Притоа, повторно и по којзнае кој пат, упорно „забораваат“ токму на странските – односно баш американските! – појаснувања, какво што беше она од прес-службата на Стејт департментот за употребата на двете имиња за државата од страна на премиерот. Тие тогаш појаснија дека „Изјавата на мандатарот Мицкоски дека ќе го користи уставното име на државата во сите официјални контексти е во согласност со Договорот од Преспа“. Ама нашиве „уставобранители“ не прифаќаат такво мешање во внатрешните работи на државата односно она коешто не се совпаѓа со нивното „мислење“. И гледаат веднаш да го елиминираат. Со игнорирање, се рабира.

Но сепак, некој, некогаш, ќе мора да го објасни таквото однесување на дел од македонската интелектуална јавност, таквото слепило и извитоперената „страст“ за навивачко-лукративни подметнувања од секаков вид нив. Не мислам дека тие немаат право на свое мислење, па и на такво дека Земјата е плоча, но континуирано да се обзнануваат во јавноста лажни толкувања, да се игра на ситен блеф дека јавноста е веќе изморена од секакви измислици, дека народот може да се прелаже за сè па дури и за името … е навистина перверзија од посебен тип.

П. С.

И како шлаг на перверзната торта доаѓа она циркузантско уверување од „професорот“ – оној кому почитуваниот Хајредини му дели жешки шамари – дека половина од Американците ја поддржуваат неговата теза „дека е добро Америка да се меша во внатрешните работи на Македонија“! И тоа му го дошепнал никој друг туку негов „пријател од детство“ кој сега живее во Северна Каролина. И едно такво страотно лажливо подметнување циркулира во македонскиот етер како сериозна информација! Е па тогаш, за што говориме ние, за каква држава, за каква јавност, за каква интелигенција, за каков морал и етика …?!

The post Се тресеше гората… appeared first on plusinfo.mk.