Претседателот на САД Доналд Трамп ја избриша фотографијата генерирана од вештачка интелигенција на која е претставен во положба и сценографија така што потсетува на Исус Христос.

Објавата предизвика бројни реакции кај религиозните водачи.

Трамп подоцна изјави дека намерата била тој да биде прикажан како лекар кој ги лекува луѓето, а не како религиозна фигура. Тој ги обвини медиумите дека погрешно ја интерпретирале објавата.

– Треба да бидам јас како лекар, да ги направам луѓето подобри. И јас ги правам луѓето подобри. Ги правам луѓето многу подобри – рече Трамп.

На спорната слика тој беше прикажан со раце од кои излегува светлина, поставени над човек во болнички кревет.

Од Белата куќа засега нема официјален коментар за повлекувањето на објавата.

The post ТРАМП ЈА ИЗБРИША ФОТОГРАФИЈАТА НА КОЈА ПОТСЕТУВА НА ИСУС Требало да биде прикажан како лекар кој лекува appeared first on plusinfo.mk.

Сабота, значи покој. Велика Сабота е ден на покојот, ден на Покојникот, ден на Најголемиот покој и на Најголемиот Покојник. Велика Сабота е денот меѓу смртта и воскресението, меѓу Петок и Велигден, денот што ги спојува распнувањето и радоста. Денот на Големиот Покој е времето кога Христовото тело е во гробот. Покојникот е внатре од вчера. Овој е втор ден на нашата жалост, тага и молк. Ден на длабоко молчание, созерцание и покој. Овој е денот на оплакувањето на Покојникот. Тогаш, Мајка Му – Пресветата Богородица и жените мироносици, по погребението, Го оплакувале Господа Исуса Христа. Денес се изразува болката, тагата и жалоста на Пресвета Богородица. За нас, па, ова е ден за сози на љубовта и благодарноста.

Велика Сабота е определена како Ден за чување на гробот. Денес сите сме крај Христовиот гроб. Се поклонуваме пред Плаштаницата, на која е претставено телото Господово при погребението, и положено во гробот. Тоа е украсениот гроб Христов, на сред црква, пред кој стоиме и молчешкум се молиме. Се протнуваме под неа на колена, со понизност. Го чекаме Воскресението. Ова е ден за прославување на неискажливата љубов од Богочовекот кон луѓето. Велика Сабота е ден на исчекување, ден на свештен трепет пред Христовото Воскресение. Смртта не може да Го задржи самиот Живот – Животодателот. Саботата е денот кога, во почетокот, Бог, откако го завршил создавањето на светот и човекот, видел дека е сè добро и се успокоил, се одморил, отпочинал и овој ден станал ден на покојот. Исто така и Христос го завршил Своето богоспасително дело до Петокот попладне и во Саботата, успокоен, во божествен покој лежел во гробот, заспан во смртен сон. Велиме заспан, затоа што и Он така рече за умрената девојка која ја воскресна од мртвите, а на луѓето што плачеа им рече: „Девојката не е умрена, туку спие“ (Матеј 9, 24; Марко 5,39; Лука 8,52).

Велика Сабота е крајот на празничноста на саботата, оттогаш престанува саботата да биде основниот празник, бидејќи потоа ќе се празнува неделата – денот на Воскресението и спасението, денот на христијанството и на новата ера, денот по Христа. Денес одбележуваме три вашни настани: упокоението и престојот на Христа во гробот, чувањето на гробот со стража и Христовото слегување во адот (пеколот) и отворање на рајот. Богослужбата е поврзана со содржините од Библијата. Најпрво, пред плаштаницата, се читаат текстови од пророкот Језекиил: пророштвото за воскресението од мртвите (Језек. 37,1-14), а по нив, Апостолот ни кажува за тоа дека треба да го отфрлиме стариот квас, „оти Христос, Пасхата наша, се закла за нас“ – „Христос нè искупи од клетвата на Законот“ (1. Кор. 5,6-8; Гал. 3,13-14) и најпосле, Евангелието говори за запечатувањето на гробот и поставувањето стража (Матеј 27,62-66). На Литургијата, пак, се чита Евангелието за Христовото воскресение (Матеј 28,1-20) и богослужбено оттогаш започнува Воскресението.

Само на Велика Сабота, и на утрената и на Литургијата, Евангелието не се чита од вообичаеното место: од амвонот или од дверите, затоа што овојпат се чита на Христовиот гроб, пред Плаштаницата. Зошто? – Затоа што ангелот Божји бил на гробот Христов и оттаму им ја објавил веста за Христовото воскресение на жените мироносици. Се служи Василиева литургија, која започнува со Вечерна и свештеникот ја служи Литургијата во црни одежди, сѐ до читањето на паримиите и Апостолот (Рим. 6,3-11), по „Свети тихиј…“, а потоа, започнува празнувањето на Христовото воскресение. Се пее: „Воскресни Боже, суди и на земјата, зашто Ти владеш над сите народи“. Притоа, свештеникот ги соблекува црните одежди и облекува бели, светли одежди, затоа што токму на оваа Литургија завршува огласувањето на огласените, односно, завршува подготовката за оние што чекале да се крстат и веднаш следи нивното крштение. Додека се читале 15 паримии, свештеникот крштевал. Се пее: „Елици во Христа креститесја…= Вие кои во Христа се крстивте…“ Истовремено, кога свештеникот ги преоблекува одеждите од црни во бели, тогаш и на престолот во олтарот и во храмот се заменуваат црните покривалки со бели, светли. Престолот го претставува гробот Христов, а светлите облеки се праслика на Ангелот којшто бил на гробот, со светли облеки и им ја соопштил веста за најголемата светлина – светлината на Христовото воскресение. Затоа и ѓаконот, во светла одежда како ангелот, од средината на храмот, пред Плаштаницата го чита Евангелието и им соопштува на луѓето за Христовото воскресение. Место херувимската песна, денес се вели: „Да молчи секое човечко тело, и со страв и трепет да стои…“, а за причестувањето се пее, велејќи: „Стана како да спиеше, Оној што нас нè спасува: Алилуја“. На Велика Сабота, пред полноќ, се внесува Плаштаницата од сред црква во олтар, молчејќи, со кадење и се поставива на Престолот, каде што останува до Спасовден, во спомен на 40-дневниот престој на Христа на земјава по Неговото воскресение. На Спасовден Господ се вознесе на небо.

Во Ерусалим, на Велика Сабота, во гробот Господов, катагодина се случува чудо: Бог го дава Светиот благодатен оган на Ерусалимскиот патријарх и преку него, на сите луѓе. Од гробот Христов, верниците го разнесуваат огнот до сите домови во Светата Земја, а поклониците (аџиите кои биле таму) го носат низ целиот свет. Цел свет се осветлува со светлината на Христовото воскресение и светлината на Христа – Сонцето на правдата и радоста. На трпезата строг пост. Велика Сабота е единствената сабота во годината, кога постот е строг и не се јаде зејтин. Но, за поткрепа на оние што се на целодневната молитва, допуштено е и вино.

Упокоението и престојот на Христа во гробот

Господ Исус Христос бил погребан во нов гроб, во гробницата на Јосиф од Ариматеја. „Бесмртниот како смртен во гроб се полага“, вели црковната песна (кондакот).

Зошто бил поставен во нов гроб?

Јосиф откако добил дозвола од Пилат, го симнал телото од крстот и го зел како скапоценост. Го обвил во чиста плаштаница и Го подготвил Христа за погребение. Сето тоа морал да го прави во брзање, бидејќи немало многу време. Плаштаницата претставувала погребно платно, кое се помазувало со скапоцени мириси. Така обвитканото тело со плаштаница, според еврејскиот обичај, било положено во нов гроб, издлабен во карпа. Овој гроб бил семејна гробница на Јосиф од Ариматеја (Матеј 27,60), и се наоѓал блиску до Голгота, до местото на распнувањето. Според местото каде што бил погребан Господ Исус Христос и достоинството што притоа Му Го оддале двајцата видни синедрионци Јосиф и Никодим, ако се исклучи само брзањето, затоа што се немало време оти настапувала саботата, Христовото погребение имало достоинство на царско погребение, погребение на висок достоинственик. Така беше пророкувал Исаија: „Му определијаа гроб со злодејци, но Он беше погребан кај богатиот, зашто не беше направил грев и во устата Негова немаше лага“ (Иса. 53,9). На тој начин биле погребувани царевите во Јудеја, тие биле обвивани во плаштаници со скапоцени мириси и смеси, а биле полагани во нови гробови издлабени во карпа (4. Цар. 21,26).

Погребението, пак, го извршил сопственикот на гробницата – лично Јосиф со својот пријател Никодим. Луѓе значајни и видни – членови на Парламентот – синедрионци. Постапиле како што е редот и направиле сè како што треба. На крајот, поставиле на гробот огромен камен. Зошто камен на гробот? Навалениот камен на гробната врата претставува заштита и затворање на гробницата. Гробот бил хоризонтално издлабен во карпа, како влез во пештера, а не вертикално надолу, како што се гробовите кај нас. Затоа и бил поставен камен на вратата од гробот. Во ваквите гробови можеле да влезат и диви животни и да ги разнесат мртвите тела. А, во овие гробови живееле и бесомачни луѓе. За тоа ни сведочи и Евангелието, бидејќи некои такви бесни Христос ги излекувал. Се вели: „Го сретнаа двајца бесни, излегле од гробиштата“ (Матеј 8,28) и „ еден човек од градот, кој имаше бесови од многу години, и не облекуваше алишта, и не живееше дома, туку по гробовите“ (Лука 8,27; сп. Марко 5,3). Освен бесните, во таквите гробови живееле и разбојници – таму се криеле и делеле плен. Но, сето ова било одбегнато, бидејќи гробницата имала голем камен на вратата и не можеле да влезат ни диви ѕверови, ни бесни луѓе, ни разбојници. Таа се наоѓала и близу до градот и во најдобрата алеа во гробиштата, а ја чувала стража.

Чувањето на гробот со стража

Во Евангелието е запишано следново: Христовиот гроб бил запечатен и чуван со стража. Зошто? Така побарале првосвештениците и фарисеите. Тие се сетиле на Христовите зборови дека по три дни ќе воскресне и се исплашиле. Време нема, утре е третиот ден. Омразата, нечистата совест и стравот биле посилни од саботниот закон за мирување. Лошите луѓе никогаш немаат спокој. Тие се плашат и се штитат и кога не треба. Затоа, го прекршиле и празнувањето на саботата и тоа Големата Сабота, Пасхална Сабота, како што ја викале саботата по Пасха, иако не смееле, го нарушиле покојот и отишле кај Пилата да побараат: да постави стража на гробот. Побарале да „нареди да се причува гробот до третиот ден, за да не отидат учениците Негови ноќе и да Го украдат, па да му речат на народот: ,Воскресна од мртвите!‘ Та последната измама ќе биде полоша од првата.‘ Пилат им рече: ,Имате стража; одете и направете како што знаете.‘ Тие отидоа и со стража го осигураа гробот, и каменот го запечатија“ (Матеј 27,64-66). Мислеле со стража ќе го спречат Христовото воскресение. Истовремено, провериле дали е телото тука од претходната ноќ и ја поставиле стражата да го чува. Несвесно постанале орудие на Божјата промисла: – Ако не поставеа стража, ќе можеа да речат дека се случило нешто друго, но сега немаат друг изговор, освен да се потврди вистината на Христовото воскресение. Тие, пак, задоволно си велеле: Денес го нарушивме празнувањето на саботата, ама завршивме голема работа!

Гробот бил запечатен. Кој го запечатил и зошто?

Го запечатиле првосвештениците, а им помогнале војниците од стражата. Го провериле гробот. Виделе дека е телото внатре. Го поставиле тешкиот камен. Прегледале дека нема друг отвор за излез и ги презеле сите мерки на претпазливост и безбедност. Потоа, со врвца го обмотале гробот и каменот и ставиле печат, како шо се запечатува секоја врата или отвор. Каков печат бил поставен? Запечатиле со печат на Синедрионот (со пешатот на Собранието – Парламентот), печатот на највисоката власт и суд. Безумство! Зошто го правеле тоа? Целта им била да се спречи воскресението на Христа, а се случило обратно: тоа било и најсигурниот доказ дека Христос воскреснал, а не го украле и не излегол од гробот, бидејќи бил запечатен. На Христовиот гроб била поставена стража, а за тоа незнаеле ни Јосиф, ни Никодим, ниту жените мироносици, бидејќи тоа го договарале првосвештениците и Пилат. Стражата била испратена откако Јосиф и Никодим, а и жените, го напуштиле местото на Христовото погребение. Оваа вистина била и често повторувана меѓу Евреите во Ерусалим, кои знаеле за поствената стража на гробот Христов. Жените мироносици, ако знаеле за стражата крај Христовиот гроб, немало да се загрижуваат кој ќе го оттргне каменот од гробот за да Го помазаат Христовото тело со мириси. Сè било по Божја промисла. Стражата била поставена за да чува, но и да посведочи. Сведоци на Христовото воскресение биле „и стражарите“ кои го чувале гробот (Матеј 28,4). Најверојатно токму тие – стражарите, кои биле крај гробот Христов, кога Он воскреснал, биле првите известувачи за Христовото воскресение меѓу ерусалимјаните, иако првосвештениците дури им понудиле и пари за да велат дека Христовото тело Го украле учениците Негови кога тие спиеле (Матеј 28,13). Смешна лага. Прво, како можеле учениците да го направат тоа кога имало стража и тоа од римската гарда што била кај Пилат и што го чувала храмот. Второ, тие Христови ученици се исплашиле и разбегале уште во Гетсиманија, а не сега. Трето, истите Го оставиле Господа кога бил уште жив, а што ќе им е сега мртов? Кому му треба мртов? И четврто, зар не е бесмислица: – Како можеле стражарите да видат дека некој Го украл телото, ако спиеле?! Петто: Најпосле, зар можело да останат неказнети римските гардисти за спиење на стража? Очигледна е лагата. Сепак, останува јасно дека веста за воскресението на Христа, тие ја разнеле низ Ерусалим, бидејќи жените мироносици, се вели дека ги опфатил страв и ужас и никому ништо не рекле, оти се боеле (Марко 16,8), а само на апостолите им ја соопштиле веста што ја чуле од ангелот Господов – дека Христос воскреснал. Стражарите се првовесници за Христовото воскресние.

Христовото слегување во адот и отворање на рајот

Христос по погребението е во гробот. Неговото тело е внатре. Он е присутен во гробот и е безбедно чуван. Кога умре на крстот, Христос ја испушти Својата душа. Настапи смрт. Душата се одвои од телото, како и при секоја телесна смрт. Тоа не беше привидно, туку вистинито. Он навистина умре. Телото и душата се одвоија. Тоа го проверија и војниците и видоа, и посведочија дека е умрен. Затоа и Го симнаа од крстот и Го погребаа. Но, додека е во гробот со телото, Он со душата отиде во адот. Господ Исус Христос претрпе смрт, одвојување на душата од телото, но не претрпе распаѓање. Душата го напушти телото кога Христос умре, но смртта не можеше да го разруши телото, бидејќи го немаше во него квасот на распадливоста – гревот, затоа што Христос беше без грев – во сè еднаков со нас, освен во гревот. Вистински човек, но безгрешен, бидејќи беше и вистински Бог – Богочовек. Освен нераспадливоста на телото, затоа што Христос беше без грев, исто така и душата Негова, не можеше да ја задржи адот, затоа што беше без грев. Во адот беа сите дотогаш упокоени луѓе, а со нив и многу праведници и светии, но тие не беа безгрешни – ја имаа клетката на првородниот грев. Христос, пак, не, и затоа немаа власт над Него ни гревот ни адот. Немоќни беа и адот и гробот – и земјата и подземјето. Да, Он беше човек, но без направен грев и безгрешно роден, а истовремено беше од Бога, но и Самиот беше Бог. Ни, смртта, ни адот, ни гревот, ни ѓаволот не можеа да го држат подвластен Седржителот.

Зошто слезе во адот?

За проповедтта на Евангелието на земјава – меѓу живите луѓе со тело и душа, Му беа потребни на Христа три години, а за проповедта на душите упокоени во адот, беа доволни три дена. Ете колку е помоќна душата. Времето од смртта до воскресението Христос го мина во спасителна проповед кај душите на умрените. Престојот на Спасителот на Велика Сабота во адот, означува победа над адот и смртта. Обиколката со Плаштаницата околу црква трипати, освен што го претставува погребението, ја означува и Христовата обиколка низ пеколот. Тоа го претставува и Неговото проповедање на Евангелието низ целиот ад и на сите души, порано упокоени. До крстната смрт на Христа во пеколот беа затворени душите на сите порано упокоени луѓе. До тогаш, таму, ѓаволот владеел со сите и тиранисувал. Таму биле и старозаветните праведници: Авраам, Исак, Јаков, Давид. Кога Христос влегол кај нив, засветлела Божјата светлина, се појавил Седжителот и Спасителот. Тогаш ѓаволот бил обессилен и поразен. Оттаму биле изведени сите што верувале во Господа Исуса Христа како Спасител на светот и умреле како верници со таа вера. Тие се израдувале кога Го виделе и весело тргнале по Него, излегувајќи од адот, одејќи од темнината на пеколот во светлината и блаженството на царството небесно. Ова Христово слегување е преведување од пеколот во рајот на душите на сите порано упокоени праведници. Отворен е рајот. Во Саботата, од пеколот Христос отишол во рајот, заедно со разбојникот, кого го внел таму и постанал прв граѓанин на рајот. Така беше му рекол на крстот: „Вистина ти велам: денес ќе бидеш со Мене во рајот“ (Лука 23,43). По слегувањето на Христа во адот, оттогаш, душите на праведните христијани, по телесната смрт, веќе не одат во пеколот, туку ангелите ги носат на небото, во блажените живеалишта. Затоа ова е наречено победосносно слегување во пеколот. После тоа, влијанието на ѓаволот врз луѓето ослабело и во адот и во светот. Ние и понатаму сме искушувани од ѓаволот со разни искушенија, но ја имаме помошта од Божјата благодат и можеме да се противставиме, ако сакаме. Христовата помош е со нас. Он рекол: „Со Моето име ќе истеруваат бесови“ (Марко 16,17). А Библиската порака вели: „Противете се на ѓаволот, и тој ќе побегне од вас!“ (Јаков 4,7). Спомнувањето на името Христово, крстот и прекрстувањето со вера, темјанот, кандилото и иконата, како и читањето на Библијата, претставуваат силно оружје против ѓаволот од кое тој бега. Денес, по причестувањето пееме: Спомни си за нас, Господи, како што си спомна за разбојникот…“ Христовото одење во рајот означува отворање на вратите од рајот. На Велика Сабота, отворен е рајот, а поразен пеколот. Влегувањето со Плаштаницата в црква, низ отворените врати, го претставува влегувањето во рајот. Вратите се отворени за цело време додека се оди со Плаштаницата трипати околу храмот, а тоа значи дека Господ Исус Христос и додека е во обиколка на пеколот, Он е во непрестајно единство со Отецот и Светиот Дух. Во исто време, Господ Исус Христос бил и на престолот, заедно со Отецот и Светиот Дух, како Бог, со Својата Божја природа. Така вели и црковната молитва: „Во гробот телесно, а во адот со душата како Бог; во рајот, пак, со разбојникот, и на Престолот си бил со Отецот и Духот, Христе неопислив, Кој сè исполнуваш“. Он е секогаш со Отецот и Духот – неразделна и едносушна Троица.

На Велика Сабота ноќта – на полноќ, се објавива најрадосната вест – веста за Христовото воскресение. Тоа е најсветлата ноќ – ноќ посветла од ден. Велигденската радост е најголемата и најсветлата радост на христијаните. Таа е радост за најголемиот празник, за најголемиот Ден – Велигден – радост за Воскресението на нашиот Господ и Спасител Исус Христос. Таа радост е света радост и не е споредлива со никоја друга радост. Таква радост нема и не може да има. Таа радост е вечна како радоста на блаженството – а блаженството е постојана радост на душата.

The post ПРАВОСЛАВНИТЕ ХРИСТИЈАНИ ЈА ПРАЗНУВААТ ВЕЛИКА САБОТА Денот меѓу смртта и воскресението appeared first on plusinfo.mk.

Православните христијани денеска го празнуваат Велики Четврток, еден од најзначајните денови во рамките на Страсната седмица и претставува важна духовна пресвртница пред одбележувањето на Велигден. Денот е длабоко вкоренет во христијанската традиција и носи силна симболика поврзана со последните настани од животот на Исус Христос.

Централно место во одбележувањето има споменот на Тајната вечера, кога Христос, заедно со своите ученици, ја востановил светата причест. Преку лебот и виното, како симболи на своето тело и крв, тој ја пренел пораката за духовно заедништво, љубов и саможртва, која останува темел на христијанската вера.

Посебно значење има и гестот на миење на нозете на апостолите, со кој Христос ја нагласил вредноста на понизноста и служењето. Овој чин се смета за еден од најсилните примери за човечка скромност и повик кон грижа за ближните.

Во исто време, денот потсетува и на навестувањето на предавството од страна на Јуда Искариотски, што ја истакнува човечката слабост и моралните дилеми со кои се соочува секој поединец.

Во православните храмови се одржуваат богослужби исполнети со молитва и читања, а верниците се насочуваат кон духовно прочистување преку исповед и причестување. Оваа подготовка има за цел да ги приближи до суштината на претстојните празнични денови.

Традицијата во Македонија му дава дополнителна димензија на Велики Четврток преку обичајот на боење јајца. Првото, најчесто обоено во црвено, се смета за симбол на Христовата жртва и воскресение и се чува во домот како знак на заштита и благосостојба.

Денот се поминува во дух на воздржаност, пост и тивко размислување, без прослави, како подготовка за трагичните настани на Велики Петок и радоста што следува со Христовото воскресение.

Суштинската порака што ја носи Велики Четврток е повик кон живот исполнет со љубов, скромност и пожртвуваност. Тој потсетува дека вистинската вера се потврдува преку делата и односот кон другите, а не само преку зборовите.

Денеска, четврток, е последниот работен ден од неделата, по што следува празничниот викенд. Велики петок е неработен ден за граѓаните од православна вероисповед во земјааава, како и понеделник. Се очекува неработните денови многу граѓани да ги искористат за патување надвор од градовите, или од земјава.

The post СО ВЕЛИКИ ЧЕТВРТОК ЗАПОЧНУВААТ ВЕЛИГДЕНСКИТЕ ПРАЗНУВАЊА Денеска е денот на Тајната вечера, смирение и духовна подготовка appeared first on plusinfo.mk.

Верниците на Римокатоличката црква денеска го слават најголемиот христијански празник Воскресение Христово – Велигден. Во Македонија централното одбележување се одржа синоќа во Католичката црква „Пресвето Срце Исусово“ во Скопје, каде што беше отслужена Воскресна литургија.

На литургијата присуствуваа претседателката Гордана Сиљановска-Давкова, директорката на Комисијата за односи со верските заедници и религиозни групи Оливера Трајковска, претставници на верските заедници, граѓанските власти и дипломатскиот кор и личности од јавниот и општествениот живот.

Велигденското бдение започна со благослов на огнот пред катедралата и внесување на воскресната свеќата во катедралата. Велигденската литургија ја предводеше скопскиот бискуп и струмичко – скопски епарх, Киро Стојанов. Тој ја прочита воскресната проповед и им го честиташе празникот на католичките верници.

– Драги браќа и сестри! Велигденскиот пост, во римскиот обред, го започнавме со посипување пепел на нашите глави како знак на покајание и свест за сопствената ранливост и минливост, но и за нашата грешност, што нè охрабрува да се покаеме и да се вратиме кај нашиот Небесен Отец, изворот на секое добро.

Како и во претходните години, за жал и оваа година, за време на подготовките за прославата на празникот Воскресение Господово, слушаме вести што ни доаѓаат од подрачја зафатени со војна. Во февруари го започнавме нашето Велигденско патување кон прославата на Христовото Воскресение и во нашите умови и во потсвеста некако постојано се појавува и избива на површина фактот дека токму во овој месец се одбележува четири годишнината од почетокот на големата инвазија врз Украина, со што започна војната, која, како што вели папата Лав XIV, „како рана беше нанесена на целото човечко семејство“ и остави лузни врз многу генерации. Со голем копнеж и емпатија за сите оние што страдаат, постојано ги упатуваме нашите повици до Творецот на човештвото да ги охрабри срцата на оние што се одговорни за ова насилство да тргнат по патот на преобразување и да вложат напори за барање и воспоставување праведен мир.

На Блискиот Исток, крвта од минатите конфликти сè уште не се исушила на земјата каде што била пролеана, а нов конфликт веќе повторно се разгоре, ширејќи се во околните земји, со насилство и уништување, продолжувајќи да шири омраза и страв, што предизвикува кај нас загриженост. Христијаните во овие земји, исто така, како „мало стадо“, се обединети во човечко братство со други народи и заедници во земјите погодени од војната и доживуваат тешки искушенија во постојана опасност и неизвесност за нивните животи. Среде ваквото страдање, папата Лав постојано повикува на молитва за мир за да се запре татнежот на бомбите, да се замолчи оружјето и да му се даде можност на дијалогот во кој можат да се слушнат гласовите на народите.

Драги браќа и сестри, ние сме мал народ во оваа земја кој заедно со другите народи формира големо човечко семејство, но нашето мислење веројатно тешко ќе може да се пробие на меѓународно ниво во „игрите“ резервирани само за големите и силните. Исто така, како католичка заедница, ние претставуваме малобројност во нашата татковина, па затоа нема да биде лесно до светот да допре нашата заложба за градење мир, но сепак, свесни сме дека имаме голема сила што може да направи големи работи. Таа сила е Исус Христос. Тој е и нашето богатство. Исус Христос, и покрај нашите несовршености, живее меѓу нас. Тој ни овозможува да бидеме сведоци на надежта и спасението, и носители на светлината и правдата во времето во кое живееме. За ова сведочат и светли личности од историјата на нашата Црква, како што е нашата светица, Света Мајка Тереза од Калкута, родена тука, во Скопје. Еднаш ја прашале што направила „големо“ во светот, а таа одговорила дека не прави големи работи, туку „мали работи со голема љубов… Она што го правиме е само капка во океанот. Но, без нашата работа, океанот би бил посиромашен за таа капка“. Ова е вистината што нè води. Ние сме семе посеано на огромно поле, семе што раѓа богат плод. Тоа е семе на сочувство и љубов, а преку нас Бог е присутен на овој свет.

Драги браќа и сестри, Велигден е дар од Бога. Тој е и повик до сите кои веруваат да им помогнат на луѓето во време на криза, да бидат надежни, да внесат светлина во темнината на светот против стравовите и грижите за утрешнината и вера во иднина во која љубовта, и покрај конфликтите, ќе покаже сила дека е посилна од омразата и дека злото не може и не смее да го има последниот збор. Затоа, Велигден е причина за нашата надеж, и покрај сите конфликти и војни. Треба полека да созрееме во оваа вера – рече бискупот Стојанов во својата велигденска проповед.

The post ДА СЕ МОЛИМЕ ДА ЗАПРЕ ТАТНЕЖОТ НА БОМБИТЕ И ДА МУ СЕ ДАДЕ ШАНСА НА ДИЈАЛОГОТ Христијаните од римокатоличката црква денеска го слават Велигден appeared first on plusinfo.mk.

Православните верници денеска го слават празникот Богојавление кој се одбележува уште од вториот век. На овој ден, според христијанското предание, Свети Јован Крстител го крстил Исус Христос во реката Јордан. Празникот се нарекува уште и Водици поради големиот водосвет што го извршува црквата на овој ден.

И годинава продолжи вековната традиција на положување на крстот во водите на реката Вардар, во Охридското Езеро, како и во другите македонски реки, езера и водотеци.

Скопската православна епархија при МПЦ-ОА го организира традиционалното осветување на водите на реката Вардар. Одбележувањето започна со богослужннба во храмот „Рождество на Пресвета Богородица“, каде што чиноначалствуваше поглаварот на Македонската православна црква – Охридска архиепископија, архипископот г. г. Стефан.

По завршување на литургијата, богојавленските литии заедно со свештенството во поворка се упатија кон мостот „Слобода“ кај хотелот „Холидеј Ин“, каде поглаварот г. г. Стефан го спушти светиот и животворен крст во водите на Вардар, пред неколку илјади насобрани веерници.

Дваесет и четири годишниот Дарко Митровиќ  од општина Центар го извади чесниот крст од водите на Вардар во рамки на централната манифестација за одбележување на празникот Водици во Скопје. Митровиќ  беше најсреќниот меѓу 160 пријавени за фаќање на крстот во Скопје.

На чествувањето во Охрид, Мартин Гоџо од Варош го фати светиот крстот. Светиот крст во езерските водите беше положен во вода кај Градското пристаниште. Ова е втора година по ред како Гоџо го вади светиот крст, а третпат откако тој учествува во светиот чин.

Тој беше најсреќниот меѓу стотиците верници кои влегоа во Охридското езеро. Откако го извади крстот, групата пред Гоџо извекуваше „Варош, Варош“, пеејќи ја „Во Јордание“.

На свеченоста присуствуваа неколку илјади верници и туристи, а по крстот во осветените води на Охридското Езеро влегоа стотина верници. Оваа година за првпат водите на Охридското Езеро ги освети новиот митрополит-кичевски, владиката г. Георгиј. На свеченоста во Охрид присуствуваше и претседателката на државата Гордана Сиљановска-Давкова.

Фото: Фејсбук

Во Куманово 22-годишниот, Борис Стефановски, студент на Факултетот за физичко образование, спорт и здравје, го извади чесниот крст од Соборниот храм „Свети Никола“. Голем број кумановци се обидоа да го извадат светиот крст во старата градска црква.

Бојан Ѓеоргиевски беше најсреќен и највешт и успеа од четириесетината момчиња кои се фрлија во студените води на река Брегалница во Штип, да го фати светиот крст.

Дваесет и четири годишниот Петар Чакарески го извади светиот крст од водите на реката Црн Дрим во Струга. Тој беше најсреќен меѓу стотиците верниции кои денеска влегоа во студените води во Струга.

Дваесет и тригодишниот Милко Божиновски од Ростуше го извади осветениот крст од водите на Радика, што беше положен од епископ Антаниски, г. Партениј, по повод денешниот голем христијански празник Богојавление – Водици.

Младиот тинејџер Христијан Бошевски (16) од Битола е најсреќното момче учесник на традиционалната манифестација, пронаоѓање на светиот крст во водите на црковниот базен во Храмот „Свети Велиомаченик Димитриј“ во Битола.

Меѓу дваесеттината учесници, Бошевски успеа прв да скокне во базенот и да го пронајде спуштениот свет крст, чин организиран од свештенослужители на преспанско-пелагониската епрахија.

Во водите на реката Брегалница во Берово, пред многубројни верници и учесници, најсреќен беше Благој Дујовски, кој прв стигна до светиот крст – симбол на благослов, надеж и духовна сила.

Средношколецот Кристијан Митрев го фати денеска светиот крст положен во реката Луда Мара и посака здравје за сите.

Во изјава за медиумите, 18-годишниот кавадарчанец кажа дека долги години имал желба, а годинава имал прв обид и среќа на Водици.

Наум Додевски е среќникот кој го извлече светиот крст положен во водите на Крива Река,  од педесетината кои скокнаа по крстот, меѓу кои и градоначалникот на Општина Крива Паланка, Сашко Митовски.

Јордан Ангелески, 17 годишник, ученик во прилепската гимназија е најсреќниот годинава кој го фати светиот крст од осветените води во базенот во прилепскиот хотел „Салида“ на централната манифестација за Богојавление -Водици во Прилеп.

На Ангелески ова му е прво учество и токму на именденот.

Анџело Илиевски го фати светиот крст во водите на реката Бошава во Демир Капија, каде бројни верници го прославија празникот Богојавление.

„Нека оваа чест му донесе здравје, духовен мир, мудрост, радост и успех, а благословот од денешниот ден да го следи во текот на целата година“, му посакаа од Општина Демир Капија.

Средношколецот Матеј Стојановски од село Младо Нагоричане го извади крстот од водите на реката Пчиња во село Драгоманце, општина Старо Нагоричане. По крстот скокаа триесетина верници од општината.

Марио Димитријевски денеска го извади крстот од водите на езерото кај хотелот „Белви“, каде традиционално се одржа манифестацијата за осветување и положување на светиот крст. Во фаќањето на светиот крст учествуваа вкупно 70 учесници.

Водици, крај на тнр. некрстени денови

Со овој празник симболично завршува периодот на т.н. „некрстени денови. Во моментот на крштевањето, според библиското предание, се појавува гулаб, симбол на Светиот Дух, што се толкува како богојавување, односно објавување на божествената суштина. Осветување на водата е централниот ритуал кој се изведува и денес, исто како и во минатото.

Според верувањата, оној кој ќе го фати крстот, ќе го следи среќа и благослов цела година. Фаќањето на крстот значи соединување на човекот со Христа, а се верува дека со положувањето на крстот, водите стануваат лековити.

Верниците носат осветена вода во своите домови, ја чуваат преку целата година и ја користат за здравје и благосостојба. Со водата се прска куќата, дворот, нивите, лозјата, а се користи и при важни семејни настани. Се прска и новата снаа при влегување во куќата, за да има среќа и хармонија во домот.

Водата се користела и за лекување на болни, а дел од домаќинствата ја користат и при подготовка на храна, верувајќи во нејзината заштитна моќ. Верниците меѓусебно си честитаат со поздравите „Бог се јави“ и „Навистина се јави“, изразувајќи радост и духовна поврзаност. Празникот се смета за еден од најзначајните во православниот календар.

Во земјава, согласно Законот за празници, Богојавление-Водици е неработен ден за граѓаните од православна вероисповед.

The post 🎥 ПРАВОСЛАВНИТЕ ГО СЛАВАТ БОГОЈАВЛЕНИЕ, ОСВЕТЕНИ МАКЕДОНСКИТЕ ВОДИ Драган Митровиќ го фати крстот во Скопје, Мартин Гоџо во Охрид appeared first on plusinfo.mk.

Генералниот секретар на НАТО Марк Руте го понижи рускиот шеф на дипломатијата Сергеј Лавров, кој навести колапс на НАТО поради новите планови за алијансата за зголемено трошење, пренесе Си-Ен-Ен.

– Лавров е на функција од времето на Исус Христос. И ништо корисно не излегло од неговата уста – истакна Руте.

Рускиот министер Лавров претходно возврати на изјавата на полскиот колега Радослав Сикорски, кој предвиде крај на режимот на Владимир Путин. Според Лавров, трошењето на НАТО на одбрана ќе доведе до саморазорување на Алијансата.

– Катастрофалното зголемување на буџетите може да го забрза колапсот на НАТО – изјави тој.

Но, Руте во интервју за „Фокс Њуз“ го пофали американскиот притисок, посебно од времето на Доналд Трамп, за зголемување на воените трошоци кај европските сојузници.

– Европа значително ги зголеми испораките на оружје, но Украина сè уште има потреба од американска поддршка – нагласи Руте.

Тој изрази разбирање за паузата во некои испораки на оружје од САД поради ниските резерви, но предупреди дека Украина не може сама да се брани. Според него, секој чекор назад би ѝ наштетил и на европската и на американската безбедност.

The post „ЛАВРОВ Е МИНИСТЕР ОД ВРЕМЕТО НА ХРИСТОС, НЕ КАЖАЛ НИШТО ПАМЕТНО“ Руте му возврати на рускиот министер за изјавите appeared first on plusinfo.mk.

Православните верници денеска го слават најголемиот христијански празник Велигден – Христовото воскресение, ден кога Исус Христос ја докажал својата божествена моќ и воскреснал од мртвите. Воскресението Христово на полноќ беше објавено во сите храмови на Македонската православна црква, а денеска се одржуваат воскресенски литургии.

Поглаварот на МПЦ-ОА г.г. Стефан богослужеше во Соборниот храм „Свети Климент Охридски“ во Скопје од каде го објави Христовото Воскресение и упати Велигденски пораки.

Оваа година, Велигден, покрај православните, на ист ден го слават и католичките верници. Ваквото поклопување не се случува често, бидејќи источната и западната црква користат различни календари (јулијански и грегоријански), но годинава датумите се совпаѓаат. Последното славење на Велигден на ист ден беше во 2017 година, а следното ќе биде на 16 април 2028 година.

Воскресението Христово е празник што ги спојува верата и традицијата, негувана од памтивек, а почнува на Величетврток уште пред изгрејсонце, кога домаќинките ги бојадисуваат првите црвени велигденски јајца. Оваа црковна традиција потекнува од првиот век по Христа, односно тоа се практикувало уште во времето на светите апостоли – Христови ученици и нивните наследници. За тоа ни сведочи Светото предание. Велигденското јајце е старо колку и христијанството и црквата го прифатила во својата традиција и практика како симбол на Христовото воскресение. Првите христијани и современици на апостолите почнале да бојадисуваат јајца и да ги подаруваат на Велигден, поздравувајќи се со радосниот поздрав: Христос воскресе! На тоа отпоздравувале: Вистина воскресе! Така поздравувајќи се, првиот ја соопштува веста за Христовото воскресение, додека вториот ја потврдува, а всушност и двајцата ја исповедуваат својата вера во воскресението. Оваа практика и до ден-денес е запазена во Светото послание, па верниците со овој поздрав се поздравуваат сè до Христовото вознесение, Спасовден.

Црвената боја има симболика на победа. Нејзиното значење на овој голем христијански празник е дека Господ Исус Христос со своето воскресение ја победил смртта. Црвената боја ја претставува божјата сила и моќ, а водено ја симболизира и Христовата крв, која Исус ја пролеал на крстот за спасение на сите луѓе на земјава. Така, бојата на јајцето нè потсетува на крвта Христова и спасението.

Според хронологијата на Христовите настани забележани во Евангелието, се знае дека на Величетврток, Господ Исус Христос на Тајната вечера ја востановил Светата тајна причест (Евхаристија), земајќи ги за основа лебот и црвеното вино, кои се претвораат во Христовото тело и крв. Оваа света тајна – Евхаристија е дадена за спасение на луѓето, а за основа ја има Христовата крв. Затоа црвената боја, симболизирајќи ја Христовата крв од светата причест ги украсува велигденските јајца. Како што бојадисаните црвени јајца од Величетврток се јасна најава за блискоста до Велигден, така и тогаш, на Величетврток на Тајната вечера, Христос јасно најавил и кажал дека наскоро ќе биде предаден, ќе пострада и ќе воскресне.

Според Светото предание, се смета дека Марија Магдалена, една од жените мироносци прва го започнала овој обичај за велигденските црвени јајца. Се вели дека Марија Магдалена наскоро по Христовото вознесение (Спасовден) го напуштила Ерусалим и тргнала по светот да го проповеда Евангелието. Во Рим таа побарала да појде и кај римскиот император Тивериј, со цел да му раскаже на царот за Господ Исус Христос. На средбата, таа на царот најнапред му подарила едно црвено јајце и го поздравила со зборовите Христос воскресе. Потоа му раскажала за сè што учел Христос, за неговите добри дела и чуда што ги правел на луѓето. Следејќи го нејзиниот пример, првите христијани започнале да си подаруваат црвени јајца на празникот Велигден и притоа да се поздравуваат Христос воскресе – вистина воскресе!

The post ХРИСТОС ВОСКРЕСНА, НАВИСТИНА ВОСКРЕСНА Христијаните го слават Велигден appeared first on plusinfo.mk.

Празнични богослужби вечерва има во сите храмови на Македонската православна црква кои масовно беа исполнети со верници.

Пред верниците беше прочитано Велигденското послание на Поглаварот на Македонската православна црква, г.г. Стефан, во кое тој повикува на мир, љубов, толеранција и чување на верата.

„Чудесната вест, објавена од ангелот во тишината на празниот гроб, дека Христос воскреснал, до денешен ден допира до сето создание и постојано донесува нова радост и нови надежи. А Бог, како бесконечен и совршен, немаше потреба од Воплотувањето. Победата над смртта со смрт, Тој не ја извојувал заради Себе, туку за да им дарува живот на оние во гробовите и да ги ослободи заробените од смртта. Па Господ Христос ја поднесе жртвата не за Себеси, туку за нас да нè украси со венецот на победата и на животот!“, се вели во празничното послание честитка на Архиепископот Стефан.

Овој празник е спој на верата и традицијата, негувана од памтивек, а почнува на Велики четврток, уште пред изгрејсонце кога домаќинките ги бојадисуваат првите црвени велигденски јајца. Оваа црковна традиција потекнува од првиот век по Христа, односно тоа се практикувало уште во времето на светите апостоли – христови ученици и нивните наследници. За тоа ни сведочи Светото предание.

Велигденското јајце е старо колку и Христијанството и црквата го прифатила во својата традиција и практика како симбол на Христовото Воскресение.

Првите христијани и современици на апостолите почнале да бојадисуваат јајца и да ги подаруваат на Велигден, поздравувајќи се со радосниот поздрав Христос Воскресе! На тоа отпоздравувале: Вистина Воскресе!

Така поздравувајќи се, првиот ја соопштува веста за Христовото воскресение, додека вториот ја потврдува, а всушност и двајцата ја исповедуваат својата вера во Воскресението. Оваа практика и до ден денес е запазена во Светото Послание, па верниците со овој поздрав се поздравуваат се до Вознесението Христово, Спасовден.

Од каде потекнува бојадисувањето јајца?

Овој празник е спој на верата и традицијата, негувана од памтивек, а почнува на Велики четврток уште пред изгрејсонце кога домаќинките ги бојадисуваат првите црвени велигденски јајца. Оваа црковна традиција потекнува од првиот век по Христа, односно тоа се практикувало уште во времето на светите апостоли – христови ученици и нивните наследници. За тоа ни сведочи Светото предание.

Велигденското јајце е старо колку и Христијанството и црквата го прифатила во својата традиција и практика како симбол на Христовото Воскресение.

Првите христијани и современици на апостолите почнале да бојадисуваат јајца и да ги подаруваат на Велигден, поздравувајќи се со радосниот поздрав Христос Воскресе! На тоа отпоздравувале: Вистина Воскресе!

Така поздравувајќи се, првиот ја соопштува веста за Христовото воскресение, додека вториот ја потврдува, а всушност и двајцата ја исповедуваат својата вера во Воскресението. Оваа практика и до ден денес е запазена во Светото Послание, па верниците со овој поздрав се поздравуваат се до Вознесението Христово, Спасовден.

Црвената боја има симболика на победа. Нејзиното значење на овој голем Христијански празник е дека Господ Исус Христос со своето воскресение ја победил смртта.

Црвената боја ја претставува божјата сила и моќ, а водено ја симболизира и христовата крв, која Исус ја пролеал на крстот за спасение на сите луѓе на земјава. Така, бојата на јајцето не потсетува на крвта христова и спасението.

Според хронологијата на христовите настани забележани во Евангелието, се знае дека на Велики Четврток, Господ Исус Христос на Тајната вечера ја востановил Светата тајна причест (Евхаристија), земајќи ги за основа лебот и црвеното вино, кои се претвораат во христовото тело и крв. Оваа света тајна – Евхаристија е дадена за спасение на луѓето, а за основа ја има христовата крв.

Затоа црвената боја, симболизирајќи ја христовата крв од светата причест ги украсува велигденските јајца. Како што бојадисаните црвени јајца од Велики четврток се јасна најава за блискоста до Велигден, така и тогаш, на Велики четврток на Тајната вечера, Христос јасно најавил и кажал дека наскоро ќе биде предаден, ќе пострада и ќе воскресне.

Според Светото предание се смета дека Марија Магдалена, една од жените мироносци прва го започнала овој обичај за велигденските црвени јајца.

Се вели дека Марија Магдалена наскоро по Христовото вознесение (Спасовден) го напуштила Ерусалим и тргнала по светот да го проповеда Евангелието.

Во Рим таа побарала да појде и кај римскиот император Тивериј, со цел да му раскаже на царот за Господ Исус Христос. На средбата, таа на царот најнапред му подарила едно црвено јајце и го поздравила со зборовите Христос Воскресе.

Потоа му раскажала за се што учел Христос, за неговите добри дела и чуда што ги правел на луѓето.

Следејќи го нејзиниот пример, првите Христијани започнале да си подаруваат црвени јајца на празникот Велигден и притоа да се поздравуваат Христос Воскресе – Вистина Воскресе!

The post ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ – ВИСТИНА ВОСКРЕСЕ! Поглаварот на Македонската православна црква повика на љубов и на чување на верата appeared first on plusinfo.mk.

КЛИКНИ НА ПОЛЕТО НА ЕДЕН ОД ПОНУДЕНИТЕ ОДГОВОРИ

1 / 15

Исус Христос не е единствениот што воскреснал. Особено интересно е воскресението на еден негов пријател, кого самиот Исус го воскреснал пред очите на многу луѓе, и тоа четири дена откако бил во гробот. Кој е тој човек?

Јован

Исаија

Јаков

Лазар

2 / 15

Исус Христос своето детство и младоста ги минал во еден град, каде што од татко му Јосиф го научил и дрводелскиот занает. Кон името Исус често се придодава и името на тој град. Па се вели:

Исус од Витлеем

Исус од Назарет

Исус од Ерусалим

Исус Искариотски

3 / 15

На неговото последно патување во Ерусалим, Исус Христос, покрај неговата мајка, го придружува и уште една жена. По Христовото воскресение, таа жена, благослувајќи го Христа, допатувала во Рим. На царот Тиберие му дала црвено јајце и прв пат го изговорила христијанскиот поздрав „Христос воскресе“. Таа жена е:

Марија Богородица

Ефимија

Марија Магдалена

Параскева

4 / 15

Исус во Ерусалим влегол качен на:

Коњ

Лав

Кобила

Магаре

5 / 15

Веќе познат пророк, Исус Христос во Ерусалим бил дочекан како месија. Во градот тогаш имало помеѓу 300.000 и 400.000 луѓе, бидејќи Исус пристигнал токму за време на еден голем празник. Тој празник се вика:

Јом Кипур

Пасха

Ханука

Шабат

6 / 15

Тајната вечера, или Последната вечера, е еден од најинтересните настани што според преданијата се случил непосредно пред апсењето и погубувањето на Исус. На собирот, тој најавил дека ќе биде издаден од еден од неговите ученици, по што ќе биде погубен. Последниот оброк што тој го споделил со своите ученици бил:

Риби

Леб и вино

Маслинки

Јагне

7 / 15

Под сомнение дека подготвува бунт како самопрогласен цар, Исус Христос бил уапсен во тајност, за да се избегнат нереди. Го предал едел од неговите 12 апостоли. Тој апостол бил:

Јуда

Петар

Тома

Матеј

8 / 15

Исус Христос на смрт го осудил управителот на римската провинција Јудеја. Управителот се викал:

Цезар

Понтиј Пилат

Тибериј

Марко Антониј

9 / 15

По апсењето на Исус Христос во Ерусалим, Римјаните ги прогонувале неговите апостоли. Од него се откажал и апостолот за кој се сметало дека му е најверен. Но, Исус го предвидел тоа и му рекол: „Те уверувам дека токму ти, уште ноќва, пред второто пеење на петлите, трипати ќе се откажеш од Мене!“ За кој апостол станува збор?

Јуда

Тома

Павле

Петар

10 / 15

Денот кога бил распнат Исус, христијаните го сметаат за најтажниот ден и тогаш е најстрог пост. Тој ден е:

Четврток

Петок

Сабота

Недела

11 / 15

Исус Христос бил распнат на крст, на рид надвор од ѕидините на Ерусалим. Тој рид се вика:

Јудеја

Голан

Голгота

Атлас

12 / 15

Има повеќе теории за тоа на која возраст починал, па воскреснал Исус Христос. Најрапространетото мислење е дека имал:

33 години

38 години

40 години

24 години

13 / 15

Мртвиот Исус Христос бил погребан во една пештера, но неговите следбеници го нашле гробот празен, третиот ден по закопот. Во следниот период, пред да се вознесе на небото, Исус им се укажал на многу луѓе. За колкав период станува збор?

3 дена

33 дена

40 дена

60 дена

14 / 15

Првиот и единствен меѓу Христовите апостоли кој не поверувал во воскреснувањето на Синот Божји бил апостолот кој го добил прекарот „неверен“. Кој бил неверниот апостол?

Петар

Јуда

Јаков

Тома

15 / 15

По вознесувањето (подигнувањето) на Исус Христос на небото, кај Отецот Божји, два ангела, во форма на луѓе, им рекле на апостолите дека еден ден Христос ќе се врати на земјата, за да го воспостави своето царство. Тие им ја соопштиле и точната локација кадешто треба да се очекува враќањето на месијата. Тоа е:

Гестиманската градина

Голгота

Маслиновата гора

Ватикан

Your score is

The average score is 80%

Доколку сте ги пропуштиле нашите досега објавени квизови, повелете, кликнете на линковите, решавајте и забавувајте се:

ЛЕГЕНДАРНИ ИЗЈАВИ И ГАФОВИ НА МАКЕДОНСКИ ПОЛИТИЧАРИ Рекоа, се прославија или се посрамотија?

ВО СВЕТОТ НА ТЕНИСОТ 15 прашања за актуелните ѕвезди, но и за скандали во „белиот спорт“

ПОЗНАТИ СЛИКАРИ И НИВНИТЕ ДЕЛА Не треба да сте експерт за да ги препознаете, обидете се!

The post КОЛКУ ЗНАЕТЕ ЗА ХРИСТОВОТО ВОСКРЕСЕНИЕ? Да се потсетиме на најзначајниот настан во историјата на христијанството appeared first on plusinfo.mk.

По повод Божик, архиепископот охридски и македонски г.г. Стефан, до свештенослужителите, монаштвото и до сите верници, упати Божикно послание во кое им пожелуваат мир и благослов од Бога, поздравувајќи ги со величествениот торжествен поздрав – Христос се роди! во кое се вели:

„Зашто Дете ни се роди – Син ни се даде… и ќе Го наречат:

Чудесен Советник, Бог силен, Отец вечен, Кнез на мирот..

Возљубени празникољупци,

Воплотувањето на Бога, во личноста на Господ Исус Христос, е настан со значење за сиот свет и за сите времиња. Преку тоа собитие, целото создание се преобразува, а на човештвото му се овозможува учество во божествениот живот и му се дава слобода преку победата над гревот и над смртта. А еден од даровите на тој спасоносен настан е потврдувањето на вистината дека секоја личност е посебна и неповторлива, обдарена со посебни дарови и таланти. Христијанството ја возвестува вистината дека секоја личност има непроценлива вредност пред Бога, Кој толку го возљуби човекот и светот, што самиот Себеси Се понижи до таа мера да се роди во пештера, да прими лик на слуга, па дури и да биде распнат на Крст – за сите и за сè.

Оваа вистина треба да ни послужи како поттик да дадеме сè од себеси, за во духовниот раст да Му се уподобиме на Христа, Кој, бивајќи Богочовек, е наш совршен пример на човечко битие. Тоа духовно растење, пред сè, започнува да ни се укажува преку Божјиот глас во секого од нас, што ние го нарекуваме совест, а совеста, пак, е како витлеемската ѕвезда којашто нè води до Господа Христа. И токму следењето на таа светлина е почетокот на покајанието, коешто доведува до вистинска промена на нашите животи.

Возљубени чеда во Господа,

Денес го празнуваме Рождеството на Синот Божји. Но од секого од нас зависи дали Тој ќе се роди и во нас, дали ќе се всели во нашите срца и души, дали ќе живееме со радоста од спасоносниот настан во Витлеем и со одговорноста којашто Христовото рождество ја носи со себе. Веста за доаѓањето на Месијата, пастирите и мудреците ја примиле со радост и љубов, а царот Ирод, пак, ја примил со завист и љубомора. И како што радоста и љубовта нѐ прават вистински Христови следбеници, така зависта и љубомората се моќни чувства кои можат целосно да нѐ уништат, правејќи нѐ робови на омразата и на стравот. Токму така се чувствувал и Ирод кога од мудреците, коишто ја следеле чудесната ѕвезда, разбрал за раѓањето на пророкуваниот и очекуван Месија. Евангелието ни сведочи дека тој се вознемирил, плашејќи се да не го загуби својот престол. На сличен начин, како ова Иродово однесување, и ние честопати претпоставуваме дека квалитетите и успесите на другите луѓе ги засенуваат нашите, па почнуваме да ги гледаме нив како закана. Животот во Бога, пак, и осознавањето на вистината, дека бивајќи Божји чеда, меѓусебно сме браќа и сестри, нѐ вдахновува со љубов кон другите, со взаемна грижа и со радост за сечие преуспевање.

Возљубени во Христа Богомладенецот,

Преку Божјата љубов ние сфаќаме дека, како Божји чеда, сите сме примиле дарби коишто треба да ги преоткриваме и утврдуваме. Светиот апостол Павле вели: Даровите се различни, но Духот е ист; и служењата се различни, но Господ е ист; и делувањата се различни, но Бог, Кој извршува сѐ во сите, е ист. Пројавата, пак, на Духот се дава секому, за полза на сите.

Каков и да е нашиот призив, какви и да се нашите дарови и таланти, сето тоа ќе придобие вистинска смисла доколку е принесено во служба на Бога, подобно на даровите коишто мудреците Му ги принеле на Богомладенецот. Служете си еден на друг, секој со дарбата што ја примил, како добри управители на разнообразната Божја благодат – вели светиот апостол Петар. А, пак, светиот апостол Павле ја истакнува нашата меѓучовечка поврзаност, велејќи дека сите сме членови и органи на Црквата и сите тие се важни и неопходни, иако имаат различни функции.

Возљубени чеда на Македонската Православна Црква,

Сите ние како личности, како Црква и како народ, да бидеме благодарни за сите наши дарби, бивајќи свесни дека сè што имаме е од Него, од Господа. Да се почитуваме меѓусебно, со даровите коишто Светиот Дух штедро ги излева врз секого, за изградување на единство во Црквата Христова. Милостивиот Бог, преку Неговата љубов и Неговата благодат, може да ги преобрази нашите стравови и несовршености во љубов и усоврушување во радоста на Светиот Дух.

Оттаму Христовата жртва, започната со Неговото рождество по тело, и завршена со Неговото страдање на Голгота, ни укажува дека секој човек е достоен за љубов. Синот Божји, Господ Исус Христос, Се даде Себеси за сите да нѐ направи вечно живи. Затоа свети Иринеј Лионски истакнува дека „Славата Божја е – живиот човек“! А вистински жив човек е оној којшто пребива во љубовта Божја. Според тоа, треба да живееме според поуката на апостолот кој поучува: Љубете се едни со други срдечно, со братска љубов; натпреварувајте се во почитувањето еден кон друг. Живеејќи така, ќе го стекнеме мирот одозгора и ќе ги почувствуваме во нас плодовите на Царството Божјо, а тоа се: праведност и мир и радост во Светиот Дух. Па, чувајќи го единството на Духот преку врските на мирот, да се трудиме да имаме мир во себе, мир во својот дом, мир со луѓето и мир меѓу народите, знаејќи дека за тој мир копнееле мирољубивите души низ целата историја.

Затоа, празнувањето на Божик нè поставува пред изборот како ќе одговориме пред Христа Богомладенецот: дали ќе го следиме примерот на исплашениот Ирод, што води во погибел; или оној на смирените и искрени мудреци и пастири, кои со радост Му се поклонија на новородениот Цар?

Па, нас ништо не нè принудува да наликуваме на Ирода! Напротив, бивајќи крстени во името Христово, можеме да ја следиме ѕвездата на нашата совест којашто нè води до Христа, та Нему да Му ги принесуваме нашите лични дарови и таланти. Правејќи го ова, се ослободуваме од духовната поробеност, со што ни се покажува друг пат, патот на Евангелието, патот на вистинската слобода во радосната заедница на Неговото вечно Царство.

Со овие пораки ви го честитаме празникот на Христовото рождество на сите чеда на Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија, како во Татковината, така и насекаде по светот, поздравувајќи ве со радосниот поздрав:

ХРИСТОС СЕ РОДИ!

Честито и од Бога благословено новото 2025-то лето Господово!“

The post МИР БОЖЈИ, ХРИСТОС СЕ РОДИ Православните христијани го слават Рождеството Христово – Божик appeared first on plusinfo.mk.