Ова го вели бугарскиот историчар и копретседател на бугарскиот дел на мешовитата Комисија за историски и образовни прашања со Македонија, Ангел Димитров во презентацијата на својата книга „Бугарија и Република Северна Македонија. Средба меѓу историјата и политиката“.

The post ЕВЕ СО КОГО ПРЕГОВАРАМЕ Бугарскиот историчар Ангел Димитров тврди дека македонскиот идентитет е производ на Белград и на Москва appeared first on plusinfo.mk.

Затоа веќе и не знаеме до каде стасува историјата, каде почнува историцизмот или историзмот, или сето ова што кај нас се случува – особено деновиве со онаа т.н. Историска комисија (поточно со нејзиниот „претседател“) – повеќе наликува на страотно историско политикантство или – историкантство (ако македонскиот јазик дозволува таква „кованица“)! Зашто, кога ги слушате и/или читате „размислите“ на Драги Ѓорѓиев за работата на фамозната Заедничка мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања со Бугарија, многу нешта ви стануват појасни. Или – веќе ништо не ви е јасно!

Бидејќи, прво, нејасно е воопшто како, и зошто, историчари – ако се навистина тоа – прифаќаат „да разговараат“ на научно рамниште (sic!) за прашања што ги потегнува најцрниот национализам, шовинизам, фашизам… на источниот сосед, обвиткан во политикантство од најлош вид? И тоа под закрилата на ЕУ! Или, поинаку поставено: како можат научници да разговараат меѓусебе кога едните за другите велат дека – не постојат, немаат јазик, култура, историја…?

Се разбира, државата може, и мора, заради добросостојбата на нејзините граѓани, да разговара и за такви прашања. Но тоа можат, и мораат, да го прават политичари, а не историчари. Но, како и во сите други нешта кај нас, историчарите сакаат да бидат и политичари, а политичарите сакаат да бидат и историчари.

Па така, на пример, спомнатиот Ѓорѓиев како претседател на македонскиот дел на т.н. Историска комисија, вели: „Комисијата е тело формирано од владата и таа има право да одлучува за нејзиниот состав. Но, начинот на кој е најавен тој чин, за жал, претставува чин на брутално мешање на политиката во работата на Комисијата“.

Некој овде се прави наивен или е навистина таков? Поточно, дали кога претходната влада ја формирала таа Комисија, тоа било политички или научен чин? И зошто нејзиното менување би било политички а не – научен чин? И зошто токму тој чин би праќал „јасна порака дека работата на Комисијата веќе не е во доменот на науката, туку во доменот на политиката и на чисто партиските интереси“, а тоа не било случај со претходниот чин на формирање на Комисијата?

И кога историчар (или „историчар“), кој во текот на политичкиот ангажман во Комисијата станува и академик (или „академик“), ќе почне да се заплеткува во пајажините на политиката, науката, стручноста и/или нестручноста…, тогаш нештата добиваат карикатурални димензии. Слични на оние на собранискиот спикер Гаши и неговите толкувања на современите збиднувања насилно ставени во историски „контекст“. Или „коктел“. Но сепак, спикерот не е академик, нели?

Или, ако сакате, кога личност од таков општествен и претпоставен научен формат како Ѓорѓиев не умее да направи разлика помеѓу науката и политиката, тогаш што останува за – собранискиот спикер? Зашто, Ѓорѓиев не застанува таму. Тој убедено тврди дека Комисијата не се „занимава со решавање на идентитетски прашања“, туку „да се надминат одредени недоразбирања во учебниците по историја“. Извинете, дали некој овде, покрај наивен, е и – неук? Зашто, има ли поголема политика од таа како ќе изгледаат односно што ќе пишува во државните учебници по историја?

Или, ако баш сакате, дали некој овде заборава – или се прави дека заборавил – за што беше формирана таа Заедничка мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања со Бугарија? И по кој „повод“ и каде е лоцирана? Но, ако треба сите да се правиме луди, ајде, во ред. Ако треба да ги заборавиме тврдењата дека македонскиот јазик е варијанта на бугарскиот, дека македонската нација е измислена од Коминтерната, дека сите македонски национални дејци се Бугари…, ако треба да ги заборавиме протоколите и што тие ни наложуваат… тогаш, повторно, во ред. Но, сепак, не можеме да заборавиме дека сето тоа, особено учебниците, се „работа“ на државата односно политиката. Ни се допаѓало тоа или не. Исто како што може да не ни се допаѓа глупоста на корицата на учебник по историја на албански да ставиш слика на Кирил и Методиј, но тоа е делокруг на работата на државата! Јавноста, па и науката, може (и треба) да реагира, но колку што гледаме тоа не се случува. Дури ни од страна на Ѓорѓиев или некој друг од фамозната Комисија!

Или, можеме некои нешта да поставиме и поинаку: зошто политичкиот „парфем“ на таа Комисија ни се допаѓаше кога истата беше формирана од „прогресивната“ коалиција сдсм-дуи (малите букви се… знаете што), ама сега не ни се допаѓа ако некоја друга коалиција додаде свој „парфем“? Или онаа коалиција беше попаметна, постручна, попрогресивна, поубава… од оваа другава (којашто уште и не ја знаеме!)? Или беше поевропска? Па ве молам, таа „политика“, а со неа и оваа Комисија, ги прифатија и оние безобразни протоколи според коишто сега работат!

И сега, во овој дел, кога ќе го додадете ставот на Ѓорѓиев дека со таквата работа на Комисијата „би се влијаело врз подобрување на меѓусебните односи и би се зголемила довербата меѓу двата народа“, зарем тоа не е чиста политичка изјава? Или тој политикант навистина и понатаму сака себеси да се претставува како „историчар“?

Но, за да не останам должен, мора да се појасни уште една (наводно) проблематична односно проблематизирана страна на работата не само на оваа комисија туку на сите слични. А тоа е страната на „заштитата на националните интереси“ којашто ја потенцирал актуелниот премиер, визави ставот на (дали веќе?) бившиот нејзин претседател според кој тоа се коси со стручниот односно научниот аспект на работата на комисијата.

Иако тука, по ова прашање, се враќаме на самиот почеток: струката односно науката може но и не мора да прифати да работи во интересот на „заштитата на националните интереси“. И тоа „држи вода“ ако за тоа постојат соодветни аргументи. Поточно, ако тоа е спротивно на претпоставената научна вистина или досега утврдените научни факти, или ако од една таква комисија се бара да делува неморално, нехумано, спротивно на некои цивилизациски норми итн.  Меѓутоа, ние, досега, од дотичниот „претседател“, ниту пак од некој од членовите, не слушнавме такви обвинувања. Но, едновремено, никако не смееме да заборавиме  дека комисијата е сепак формирана од врховната извршна власт во земјата, што пак ѝ дава и „благ“ политички сјај, а формирана е заради сите оние и онакви проблеми со источниот сосед.

И сега, во таков  контекст, некој сака да говори за неутралност, неполитичност, независност…? Се разбира, дозволувам јас да сум недоволно професионален, учен, неутрален… во и за такви прашања, но дали навистина прашањата на идентитетот, јазикот, нацијата, културата… се прашања што треба да се расправаат со некој од страна, особено со некој од – источната страна на границата? Некој кој безмалку до вчера молчел и не смеел – буквално! – да пушти глас на таа тема, а сега, осилен од калкулантските еврокомесари и геостратегиските дијагонали, смета дека може да ги реализира своите вековни „влажни соништа“?

Речиси е фрапантно, и вон каков и да е нормален културен и цивилизациски контекст, помеѓу две соседни држави да се разговара за тие и такви прашања. А уште помалку да се разговара со некакви политикантски „научници“ за тие прашања. Таква „наука“ која оди рака под рака со една политика но плука по другата никогаш не е сериозна наука. За жал, се разбира. А ние, односно оние „прогресивци“, оставија во наследство цела банда такви типови кои не умеат дури ни да си го кажат името со правилен акцент, не пак да говорат за сериозни политички, историски, научни… прашања.

За жал, во таа комисија седат и неколкумина темелни поединци, луѓе за почит и, претпоставувам, со верба во сопствените проценки и знаења. Но дали забораваат за што односно во чија полза работеле/работат? И со кого? Зашто, кога нивниот претседател вели дека „неодговорно се дехуманизираат (подвлеченото мое) припадници на академската средина“, зарем тоа малку им говори?

Се разбира, секогаш и секаде нештата, особено политичките, се прашање на проценка и избор, некогаш добар но некогаш и лош. Целата таа историска скаламерија – или разговор на глуви – со онаква Заедничка мултидисциплинарна експертска комисија за историски и образовни прашања со Бугарија, и со онаков претседател, е историска и политикантска фарса за себе. Но без оглед што Брисел инсистира на неа, зарем никој не помислува дека таа треба да – прекине?

Особено имајќи предвид што и како „сработила“ за цели пет години? Или, ако тоа не е опција, барем да се размисли како да се продолжи! Поточно, ако историјата таму не е приоритет, тогаш нејзината работа мора да се сведе на културни и цивилизациски прашања поврзани со историјата. Зашто, недвојбено, иако тоа никој не го спомнува, историјата е сепак работа на културата и цивилизацијата, нели?!

П.С.

И зарем никој не гледа дека со оваа и ваква „комисија“, полека но сигурно помирливо ги исполнуваме најбезобразните уцени од протоколите?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Историски „разговор“ на глуви appeared first on plusinfo.mk.

Самуил не бил „бугарски“ цар, а Самуиловата држава не била „бугарска“

Инсистирањето на бугарскиот карактер на Самуиловата држава, и тоа врз основа на личната перцепција на Самуил со наводни претензии за продолжување на бугарските државни и царски традиции, е историографски проблематично од аспект на критичката методологија и отвора повеќе истражувачки прашања:

1) Дали воопшто постои изворен податок што би посведочил дека Самуил кога било ја нарекувал својата држава „Бугарија“, а своите поданици „Бугари“?

2) Дали може да се најде изворно сведоштво дека византиските автори што биле современици на Самуил ја именувале државата како „Бугарија“ и го идентификувале населението како „Бугари“?

3) Дали навистина цар Самуил кога било се стремел да го продолжи Бугарското царство?

4) Дали Самуил воопшто претендирал на бугарските државни и црковни традиции и се повикувал на нив за да ги легитимира својата држава и црква?

Овие комплексни прашања ја синтетизираат севкупната историографска интерпретација за Самуиловата држава. Нивниот одговор, заснован на критичка изворна анализа, открива поинаква перспектива од стереотипната интерпретација конструирана по ликвидирањето на Самуиловата држава и рециклирана во 19 и 20 век, а особено експлоатирана последните години од аспект на современите политички агенди на Бугарија во однос на Република Македонија и идентитетот на македонскиот народ.

Колку денес некој да претендира да докажува дека Самуил ја идентификувал својата држава како „Бугарија“, а поданиците како „Бугари“ – за ваквото тврдење едноставно нема изворна поткрепа. Не постои ниту еден изворен податок што ќе посведочи како Самуил ја нарекувал својата држава или, пак, жителите што биле опфатени во рамките на границите на Самуиловата држава.

Натписот од селото Герман кај Преспа, кој му се припишува на Самуил, независно од реалните сомневања околу веродостојноста поради околностите на пронаоѓањето во екот на пропагандите во Македонија кон крајот на 19 век, не содржи каква било идентификациска ознака, освен името на Самуил и на неговото потесно семејство, како и христијанската определба.

Сериозна резервираност постои и за т.н. Битолски натпис, откриен во 50-тите години од 20 век. Натписот е оштетен, составен во минато време и ја содржи титулата „автократор“, што покрај истакнувањето на етничката самоидентификација несвојствена за 11 век, како и неможноста да се утврди годината на настанување, предизвикува сомневање дека натписот бил навистина создаден од царот Јован Владислав, или, што е многу поверојатно, датира од подоцнежно време.

Археолозите Георгиос Веленис и Елена Костиќ, во најново време, во рефератот презентиран на Византолошкиот конгрес во Белград (2016 г.), убедливо покажаа дека Битолската плоча била дел од постар објект од римско време и дека натписот настанал во 1202/3 г., за време на Калојан. Тоа кореспондира со тенденцијата на Калојан, кој се нарекувал „цар на Бугарите и Власите“, да ја оправда својата царска титула, конструирајќи фиктивен континуитет со државните традиции од некогашните владетелски династии на Симеон, Петар, на кои го додал и Самуил, притоа измислувајќи дека сите овие цареви биле крунисани од Римското Папство.

Значителната оштетеност на натписот го сведува читањето на Битолскиот натпис на модерна имагинација и конструирана субјективна историска контекстуализација. Неговото подоцнежно настанување не може воопшто да се користи како „доказ“ за припишување на некаква „бугарска“ етничка припадност на Јован Владислав, Самуил или Гаврило Радомир, ниту на жителите на Самуиловата држава. Меѓутоа, наспроти тоа, натписот во континуитет шеесетина години се користи од Бугарија за фиктивно проектирање на етничкиот карактер на жителите од средновековна Самуилова во современа Македонија.

Од каде потекнува митот за ерменското потекло на Самуил?

Во отсуство на конкретно и веродостојно изворно сведоштво однатре, терминолошкото идентификување на Самуил и на Самуиловата држава се сведува на перспективата однадвор, односно на поимањето на „другите“, кои преку употребата на терминологијата ја правеле и сопствената диференцијација, одразувајќи го политичкиот и идеолошки концепт на своето време.
Ваквата состојба ја наметнува потребата од критичко препрочитување на изворите, ослободени од напластените идеолошки конструкти и субјективни историографски интерпретации.

Во таа смисла, се занемарува евидентниот факт дека византиските автори, кои биле современици на Самуил, воопшто и не ja именувале Самуиловата држава, ниту пак самиот Самуил. Наместо тоа, византиските современици користеле класична стереотипна терминологија за означување на непријателите на Византија олицетворени во Самуиловата држава. Самуиловото име и титула биле целосно игнорирани, односно замаскирани со неодредениот назив „Комитопул“ – „Комет[опул]“. Единствениот современик што го навел името Sāmuel со кое го идентификувал постариот од двајцата браќа Комитопули („Komsajagk“ – калк од грчкиот Κομητόπουλοι) бил Стефан Таронски, познат и како Асолик. Меѓутоа, пишувајќи од далечната Ерменија, Стефан Таронски очигледно не разбрал кои биле вистинските протагонисти во војната на Василиј Втори, подредувајќи го својот наратив на националистичката перспектива за припишување на ерменското етничко потекло на Самуил и неговиот брат, како и на аристократијата и на трупите инволвирани во војната.

Византискиот автор Лав Ѓакон, како непосреден сведок на настаните и директен учесник во воените кампањи на Василиј Втори против Самуил во 80-тите години од 10 век, го употребувал терминот „Мизи“ за идентификација на непријателите асоцирани со Самуиловата држава. Тој ги карактеризирал „Мизите“ како „арогантен и суров народ, коj издишувал убиства“ и ја опустошувал „земјата на Македонците“. Лав Ѓакон го користел и генеричното име „Скити“, со кое реторички ја изразувал опасноста самиот да стане жртва на „скитскиот меч“ по паничното повлекување на византиска војска по поразот кај Трајановата порта во 986 г. Покрај очигледниот факт дека Лав не го користел терминот „Бугари“ за означување на непријателите од Самуиловата држава, постојат и концептуални разлики во карактеризирањето на непријателите во лицето на бугарската држава со кои своевремено војувал императорот Јован Цимиски, поразувајќи ги во 971 г.

Византиските автори велат дека Самуил претендирал на „македонска земја“

Oд перспектива на византиската политичка идеологија, 971 година несомнено била маркирана како триумфална, кога Бугарите дефинитивно биле потчинети, а ликвидираната бугарска држава и црква инкорпорирани во Империјата. Тоа го констатирал и константинополскиот патријарх Антониј Студит (974–979), нагласувајќи дека во 971 г. „вообразениот бугарски народ, кој ги отфрли уздите на римското владеење, повторно ја спушти главата под ромејскиот јарем и научи да служи наместо да владее“. Сè што се случило по 971 г. било сметано за нелегитимно посегнување на географската сопственост на Византија, бидејќи Бугарија повеќе не постоела, ниту како држава ниту како црква.

Во таа смисла, Лав Ѓакон правел диференцијација со новите непријатели од Самуиловата држава како „Мизи“, со кои тој лично се соочил, кои за него биле „странски народ“ со „скитски“ карактеристики и ја освојувале „земјата на Македонците“. На тој начин, византиските автори ја демонстрирале географската сопственост, која била загрозена од Самуил, бидејќи тој исто така претендирал на „македонската земја“.

Тоа недвосмислено го констатирал Јован Геометар, еден од водечките византиски ретори во втората половина на 10 век. Геометар пишува за Самуиловата држава како за непријателска „скитска војска“, која слободно се движела на западот како на „своја татковина“, кога „скитскиот оган“ ја опустошувал „македонската земја“, а „мизиските стрели“ (Самуиловата војска) ги надвладувале „авсониските копја“ (ромејската војска). Во поемата „За Комитопулот“, Геометар директно упатил на Самуил, користејќи го вештиот поетски израз без да го наведе неговото име:

„Комета (Κομίτης) го потпалуваше небото,
а комит (κομήτης) го осветлуваше западот (…)
се јави овој со залезот на Никифор,
овој страшен тифон меѓу злосторниците“.

Геометар евидентно избегнал да го открие идентитетот на Самуил, умешно користејќи ја симболичната игра на зборови комит – комета, што, покрај наведувањето на императорот Никифор Фока, му послужило како хронолошка одредница за појавата и подемот на страшниот непријателски лидер – Комитопулот. Етнонимот „Бугари“ и топонимот „Бугарија“, кои се среќаваат во поемите на Геометар, се однесуваат на војната на Византија со бугарската држава во 970 г., а не на воената загрозеност од Самуил Комитопулот и неговата држава.

(Продолжува)

Напомена: Фељтонот го преобјавуваме во договор со авторот. Насловот, поднасловот и меѓунасловите се редакциски.

The post ДАЛИ САМУИЛ И САМУЛИОВАТА ДРЖАВА БИЛЕ БУГАРСКИ (1) Комитопулот на македонска земја! appeared first on plusinfo.mk.

– Кавадарци и Македонија изгубија голем човек, извонреден интелектуалец, елоквентен историчар, историски хроничар, човек кој беше своевидна историска енциклопедија – потсетија од Музејот.

Роден бил во 1952 година во Кавадарци. Завршил Филозофски факултет, група историја во Скопје. Работел од 1980 година во Музејот, од 1986 до 1999 и од 2004 до 2018 година беше директор.

За време на својот работен век има објавено повеќе од 200 стручни и научни трудови, на симпозиуми, трибини и конгреси како во земјата, така и во странство. Автор е на триесетина историско тематски изложби, фељтони и слично. Учествуваше  во подготовка на неколку зборници. Автор е на неколку книги. Има изработено и неколку спомен соби. За својата работа, добитник е на три највисоки општински награди.

Наградата најдобар музејски работник во Република Македонија ја доби во 2011 година. Беше потпретседател на Друштвото на Музејски работници 1996 – 1998 година.

The post МУ НЕМАШЕ РАМЕН ЗА ИСТОРИЈА Почина Петре Камчевски, хроничар на Кавадарци и на Тиквешијата appeared first on plusinfo.mk.

„Овој ден 1893 година е една црвена нитка која ги поврзува сите национално ослободителни движења сѐ до 2 август 1944 година. Без овој датум немаше да се случат ниту другите настани кој што доведоа до формирање на македонската држава“.

Ова го истакна проф. д-р Тодор Чепреганов на денешниот научен симпозиум 129 години ВМРО „Борба за Македонија која трае”.

Тој во текот на своето обраќање укажа дека Британците веднаш излегле со став дека македонската револуционерна организација, нејзина изворна идеја е независно на цела Македонија базирана на еднакви права и однос кон сите нејзини жители без разлика на раса.

– Веднаш по формирањето на организацијата ние збориме дека таа се борела за автономна Македонија, но Британците веднаш излегле со став дека македонската револуционерна организација, нејзина изворна идеја е независно на цела Македонија базирана на еднакви права и однос кон сите нејзини жители без разлика на раса. Британците уште на стартот ја дефинирале организацијата онака како што за таа се бори – вели Чепреганов и додава:

– Она што е интересно е што Британците во тие сите историски контексти не дозволуваат формирање на самостојна македонска држава, тие сметаа дека македонското прашање ќе биде решено со асимилирање и денационализација на државите во кој што се наоѓа македонскиот народ во Бугарија, Грција, Србија, дека тие ќе бидат денационализирани со тек на време и се држат на тој став некаде 38-39 година има еден документ во кој што тие велат добро е во Југославија, уште малку остана, Македонците ќе станат Срби нема никаква потреба да реагираме – продолжува Чепреганов.

– Она кое што претставува пресвртница во однос на британската политика е 43 година, до 43 година Македонците воопшто не се споменуваат во ниту еден договор меѓу големите тројца Черчил, Рузвелт и Сталин, за нив македонското прашање е решено во рамките на југословенско-грчката федерација. Бидејќи мигрантските влади на земјите кои што беа окупирани се наоѓаат во Лондон, 41 година се прават договори  за југословенско-грчка федерација и во тие разговори Македонија не се споменува. Договорот е склучен јануари 41 година со цел да влезат и други балкански држави и со тоа прашањето за нив е завршено. Но, 43 година настанува шок кога дознаваат, кога Британските мисии кои што се наоѓаат во Албанија известуваат дека на територијата на Македонија постојат партизански одреди кои што се борат за македонска држава и на ова Британците веднаш реагираат и бара да му се испрати Меморандум што е тоа македонското прашање, за што се работи. По сите анализи кои што се направени заклучок е никако македонско обединета држава, може Македонија само во рамките на југословенската федерација и никако југословенско-бугарска федерација. Ова го направиле затоа што стравот од словенска држава која што ќе ги загрози грчките интереси е многу голем и затоа тие застануваат на тој став – истакна Чепреганов.

Чепреганов  посочи дека стравот од обединета македонска држава е многу голем и затоа на првото заседание на АСНОМ присуствуваат британски и американски претставници и ја известуваат централата дека Македонците се борат за обединување.

– Стравот од обединета македонска држава е многу голем и затоа на првото заседание на АСНОМ присуствуваат британски и американски претставници и ја известуваат централата дека Македонците се борат за обединување затоа што таму во говорот Панко Брашнаров и Ченто зборуваат за обединета Македонија и Македонија така почнува да живее 44 година по 2 август до крајот на декември 44 година, значи живее независна држава, дури има склучување на договори соседните држави, разговори на билатерална основа – кажа тој.

На крај професорот Чепреганов порача:

– Дојдено е време за обединување и заедничко дејствување на сите политички државни чинители во Македонија.

The post БЕЗ ДЕНЕШНИОТ ДАТУМ НЕМАШЕ ДА ИМА АСНОМ Професорот Чепреганов зборува за трнливиот пат до првата македонска држава appeared first on plusinfo.mk.

Како што јави дописникот на МИА од Софија, Дечев, кој е член на новоформираниот Клуб за бугарско-македонско пријателство, во изјава за Бугарското национално радио (БНР) вели дека таа нова Комисија ќе има своја агенда, свој календар и свои состаноци и цели и ќе покаже дека не мора да има скандали по секоја средба на историчарите од двете земји.

Дечев изразува надеж дека членовите на „Комисијата во сенка“ ќе бидат подготвени за отворен дијалог.

– Целта е да се покаже дека е можно да се соберат луѓе од двете страни на границата и да се води искрен и плоден дијалог насочен кон сите области од животот – изјави Дечев, говорејќи за мисијата на Клубот за бугарско-македонско пријателство, кој брои повеќе од 120 членови.

Дечев најави и дека првиот јавен настан на новиот Клуб во Бугарија ќе се одржи на 16 мај.

Во врска со изјавите на претседателот на Бугарија, Румен Радев во однос на преговорите за членство на Северна Македонија во ЕУ, Дечев оцени дека шефот на бугарската држава не тој што треба да кажува како стојат работите кога станува збор за историјата.

Според Дечев, бугарската позиција по прашањето на земјава постојано се менува и кога се следат медиумите во Софија и во Скопје се добива впечаток дека тие создаваат амбиент кој на краток рок не придонесува за промена на ставовите.

The post „ИСТОРИЈА ВО СЕНКА“ Дечев најави за формирање паралелна заедничка бугарско-македонска Комисија appeared first on plusinfo.mk.

Ова во интервју за емисијата „Трилинг“ го вели историчарот Митко Панов, кој смета дека нашиот источен сосед токму со ванчомихајловизмот го лечи комплексот на соработката со Адолф Хитлер.

– Секако тоа е тест за капацитетoт на актуелното македонско државното раководство за заштита на националните интереси и на историската посебност на македонскиот народ и македонската нација. Особено што Ванчо Михајлов е само незначаен сегмент од политичките цели кои треба да се реализираат преку „заедничката историја“ – вели Панов.

Во поглед на Ванчо Михајлов, додава тој, нема потреба од демистификација, бидејќи неговата улога и место во историјата е елаборирана и искристализирана во македонската историографија.

– Особено што своите убедувања тој ги има јавно декларирано, за што постојат и видео записи кои покажуваат како тој самиот се квалификувал себеси. Но, судејќи според постапките на основачите на бугарскиот културен клуб кој го носи неговото име, со што демонстративно се воскреснува личноста на Михајлов и тоа со јавна промоција во присуство на највисокото бугарско политичко раководство, прашањето за демистификацијата треба да се упати на нивна адреса. Истото се однесува и на целите кои сакаат да се постигнат со проектирањето на Ванчо Михајлов во современа Македонија. Апсурдот да е поголем, тоа се прави под превезот на културата и заштитата на човековите права, а притоа се оспорува народот и нацијата од која се бараат таквите права, при што истите права се негираат во Бугарија. Во овој контекст, само би се осврнал на фактот што Ванчо Михајлов го оспорувал македонскиот историски наратив и бил првиот кој ја нападнал „Историјата на македонскиот народ“ (1969) во книшката објавена под псевдонимот Радко Дејанов истата година. Михајлов посебно го критикувал делот во „Историјата на македонскиот народ“ за Самуиловата држава, напишан од хрватскиот историчар, Стјепан Антолјак, оценувајќи дека тоа требало да овозможи на Титова Југославија и на „скопските агенти“ полесно „да се говори за некаков македонски народ, и тоа народ со историско минато“. Оспорувајќи ја посебноста на Самоиловата држава, Ванчо Михајлов, претендирал да „докаже“ дека традициите, народниот говор, книжевниот јазик, словенската писменост, Охридската архиепископија биле „стопроцентно бугарски“, со што го негирал постоењето на македонскиот народ. Нешто што денес го тврди и официјална Софија и претендира преку комисијата за историски и образовни прашања да го наметне како нов наратив за Република Македонија, со кој историски треба да го делегитимира самото постоење на македонскиот народ и македонската нација. Тоа води и кон клучното прашање – зашто токму сега? Особено што регистрацијата на бугарскиот културен центар со името на Ванчо Михајлов датира уште од 2019 година – објаснува Панов.

The post ИСТОРИЧАРОТ ПАНОВ ВО „ТРИЛИНГ“ Со ванчомихајловизмот Бугарија го лечи комплексот на соработка со Хитлер appeared first on plusinfo.mk.

„Во случајот со Данела Арсовска беа покажувани некакви лични карти и таму едната страна одрекуваше, а другата инсистираше. Мислам дека нашите власти не можат да ја остават без последици таа шашма со симболите на бугарската државност. Во практика, или е вистина, или е лага. И во двата случаја бугарското министерство мора да направи нешто. Политичките лидери за кои се говори некаде јавно, а некаде неофицијално, дека имаат пасоши, треба или сами да излезат и да кажат, или бугарското Министерството за надворешни работи да го направи тоа наместо нив. Бидејќи, да си Бугарин и да имаш бугарски пасош и бугарско државјанство, кога законот тоа го дозволува, не е конспирација, туку чест, достоинство и законско право“, вели Елдеров во интервју за бугарското Радио „Фокус“.

The post БУГАРСКИОТ ИСТОРИЧАР ЕЛДЕРОВ Да се објават сите македонски политичари со бугарски пасош appeared first on plusinfo.mk.

На американската јавност не ѝ се допадна тоа што го направи Меланија, а сега темата повторно ја отвори претседателскиот историчар Мајкл Бешлос.

„Евисцерацијата на  градината со рози во Белата куќа беше завршена точно пред една година овој месец, и еве го и мрачниот резултат – децениите од американската историја исчезнаа“, напиша тој покрај фотографијата од градината во која доминира зеленилото, додека се гледаат мошне многу малку цвеќиња.

Evisceration of White House Rose Garden was completed a year ago this month, and here was the grim result—decades of American history made to disappear: @dougmillsnyt pic.twitter.com/78OqjkoOPt

— Michael Beschloss (@BeschlossDC) August 7, 2021

Но, овој пат Меланија го прекина молчењето и изреагира на оваа критика.

– Го докажа своето незнаење со прикажувањето на фотографијата на градината со рози во зачетокот. Градината со рози е украсена со здрави и шарени рози. Неговите лажливи информации се нечесни и никогаш не смее да им се верува како на професионалниот историчар“, заклучила таа покрај фотографијата од градината на која се гледаат раскошни цвеќиња пред Белата куќа.

.@BeschlossDC has proven his ignorance by showing a picture of the Rose Garden in its infancy. The Rose Garden is graced with a healthy & colorful blossoming of roses. His misleading information is dishonorable & he should never be trusted as a professional historian. https://t.co/LU243SANF1 pic.twitter.com/PuVOSjxx5w

— Office of Melania Trump (@OfficeofMelania) August 8, 2021

Evisceration of White House Rose Garden was completed a year ago this month, and here was the grim result—decades of American history made to disappear: @dougmillsnyt pic.twitter.com/78OqjkoOPt

— Michael Beschloss (@BeschlossDC) August 7, 2021

Интересно е тоа што оваа година беше покрената петиција со која се бара првата дама Џил Бајден да го врати стариот изглед на градината, а досега се собрани повеќе од 800.000 потписи.

ФОТО: Твитер

The post ИСТОРИЧАРОТ ЈА НАПАДНА ПОРАДИ ГРАДИНАТА Меланија го прекина молчењето и остро му врати (ФОТО) appeared first on plusinfo.mk.

Тој е убеден дека зад официјална Софија стојат и други земји и се повика на изјавата на шефицата на бугарската дипломатија Екатерина Захариева која тврди дека не сите земји-членки на ЕУ сакаат да ја видат Македонија во Унијата.

– И да била Бугарија под некаков притисок, можеби не е толкав колку посакуваат македонската влада и македонските граѓани. Секогаш мора да имаме во предвид дека сè додека Борисов е премиер на Бугарија, а ЦДУ е на власт во Германија, ГЕРБ и ЦДУ ќе имаат извонредни односи. Десни партии, но, пред сè, извонредни односи – рече Јовановски.

The post Историчарот Јовановски: Бугарија не го направи ова без поддршка од ЕУ appeared first on plusinfo.mk.