Џеси Џексон, лидерот на движењето за граѓански права и поранешен кандидат за претседател на САД, почина денеска на 84-годишна возраст, информира неговото семејство, објави „Си-би-ес њуз“ (CBS News).

Во текот на својот живот Џексон беше клучна фигура во борбата за граѓански права марширајќи заедно со активистот за граѓански права Мартин Лутер Кинг јуниор и учествувајќи во ненасилни протести во САД.

По смртта на Кинг во 1968 година, тој ги основа организациите PUSH и Debt Coalition, фокусирани на социјална правда и ангажирање на гласачите.

Џексон се кандидира за претседателска номинација од Демократската партија во 1984 и 1988 година, а во текот на децениите доби повеќе од 40 почесни докторати и Претседателски медал за слобода во 2000 година од тогашниот претседател Бил Клинтон.

The post ПОЧИНА ЏЕСИ ЏЕКСОН Беше клучна фигура во борбата за граѓански права appeared first on plusinfo.mk.

Администрацијата на Доналд Трамп ги објави досиејата од надзорот на ФБИ врз Мартин Лутер Кинг, објави Си-Ен-Ен.

Станува збор за над 240.000 страници, кои беа ставени под судски печат уште во 1977 година, откако ФБИ ги предаде досиејата на Националниот архив.

Во долга изјава објавена во понеделникот, двете живи деца на Кинг – 67-годишниот Мартин Трети и 62-годишниот Бернис – нагласија дека убиството на нивниот татко е „децении наназад предмет на фасцинираност кај јавноста“, но истакнаа дека за нив тоа останува длабоко лично прашање и повикаа досиејата „да се разгледуваат во нивниот целосен историски контекст“.

Семејството на Мартин Лутер Кинг бара емпатија

Семејството Кинг добило претходен пристап до документите и ангажирало свои тимови за анализа, кои продолжиле да работат и откако документите станале достапни за јавноста. Меѓу нив се вклучени и траги што ФБИ ги следел по атентатот, како и информации за тоа како ЦИА била опседната со насочувањето на Кинг кон антивоени и антипартиски движења на меѓународно ниво во годините пред убиството. Не е веднаш јасно дали објавените материјали откриваат нови детали за животот на Кинг, движењето за граѓански права или за самото убиство.

„За нас, како деца на д-р Кинг и Корета Скот Кинг, за неговата сопруга, како и за неговата внука која никогаш не ја запозна, неговата трагична смрт претставува длабока лична загуба и ненадоместлив шок – отсуство што нашето семејство го носи повеќе од 57 години. Ги повикуваме сите, кои ќе се занимаваат со овие досиеја, да го сторат тоа со емпатија, воздржаност и со почит кон нашата болка што сè уште трае“, пишуваат тие.

Во својата изјава, тие ја повторија долгогодишната позиција на семејството дека Џејмс Ерл Реј, човекот осуден за убиството, не бил единствениот одговорен – а можеби и воопшто не бил.

Бернис Кинг имала 5 години кога нејзиниот татко бил убиен на 39-годишна возраст. Мартин Трети имал 10 години.

Канцеларијата на директорката на Националната разузнавачка служба, Талси Габард, соопшти дека оваа објава е „без преседан“ и дека многу од документите се дигитализирани за првпат. Таа го пофали претседателот Трамп што ја туркал оваа иницијатива.

Транспарентност за некои, одвлекување на внимание за други

Трамп уште како кандидат вети дека ќе ги објави досиејата поврзани со атентатот врз претседателот Џон Ф. Кенеди од 1963 година. Откако ја презеде функцијата, тој потпиша извршна наредба за декласификација на тие документи, заедно со оние поврзани со убиствата на Роберт Ф. Кенеди и со Мартин Лутер Кинг во 1968 година.

Досието за ЏФК беше објавено во март, а дел од досието за РФК во април.

Во соопштението од канцеларијата на Габард беше вклучена и изјава од Алведа Кинг, внука на Мартин Лутер Кинг и позната конзервативна активистка, која честопати има поинакви ставови од неговите деца – вклучително и за ова прашање. Таа изјави дека е „благодарна на претседателот Трамп за неговата транспарентност“.

Јавноста виде и објава на социјалните мрежи од тогашната јавна обвинителка Пам Бонди, која сподели фотографија со Алведа Кинг.

Освен што ја исполнил својата извршна наредба, објавата дојде во момент кога администрацијата на Трамп се соочува со притисоци во врска со тоа што не се објавува целосната документација од истрагата за Џефри Епштајн – обвинет за трговија со луѓе и за сексуално злоставување. Епштајн изврши самоубиство во затвор додека чекаше судење во 2019 година, во време на првата администрација на Трамп. Минатиот петок Трамп нареди Министерството за правда да објави сведочења од големата порота, но не ја отвори целата истрага.

Бернис Кинг и Мартин Трети не го споменаа Трамп во својата изјава, но подоцна Бернис објави фотографија од нејзиниот татко на Инстаграм со сериозен израз на лицето и со коментар: „А сега, објавете ги досиејата за Епштајн“.

Некои активисти за граѓански права не беа воздржани.

– Објавувањето на досиејата за убиството на Кинг од страна на Трамп не е чин на транспарентност или на правда. Тоа е очаен обид да се одвлече вниманието од вжештената ситуација околу Епштајн и околу падот на кредибилитетот кај неговата база – изјави свештеникот Ал Шарптон.

Центарот за Кинг, основан од неговата сопруга и сега воден од Бернис Кинг, излезе со одвоено соопштение во кое ја нарече објавата „одвлекување на вниманието“ – не само од политичката контроверзија, туку и од поважните општествени теми.

„Оваа објава е несреќна и лошо темпирана, во време кога САД и светот се соочуваат со бројни неправди и предизвици. Вистинската реакција на повторниот интерес за атентатот врз човекот што се бореше за мир е уште погласна борба за праведност“ се наведува во соопштението.

Нов материјал за истражувачите

Инаку, документите првично требало да останат под печат до 2027 година, но Министерството за правда побара од судот да го укине тој рок. Историчари, новинари и активисти се подготвуваа да ги проучуваат овие записи и да бараат нови информации за убиството на 4 април 1968 година во Мемфис, Тенеси.

Јужното христијанско лидерско собрание, кое Кинг го коосновал во 1957 година, беше против објавата. Собранието, заедно со семејството, тврдеше дека ФБИ незаконски ги шпионирал Кинг и другите водачи на движењето за граѓански права, прислушкувал телефони, канцеларии и хотели – со цел да ги дискредитира.

Веќе одамна е потврдено дека тогашниот директор на ФБИ, Џ. Едгар Хувер, бил опседнат со Кинг и го сметал за закана. Претходно објавени документи покажаа како ФБИ ја водел неговата континуирана дискредитација преку прислушкување, следење и преку лажни информации.

„Тој беше постојано мета на инвазивна, предаторска и длабоко вознемирувачка кампања за дезинформација и за надзор, организирана од Џ. Едгар Хувер преку ФБИ. Целта на програмата на Владата КОИНТЕЛПРО не беше само набљудување, туку и целосно уништување на угледот на д-р Кинг и на граѓанското движење што тој го предводеше. Тоа не беа само инвазии во приватноста, туку директни напади врз вистината, слободата и врз достоинството на луѓе што се бореа за правда – со цел да се неутрализира секој што ќе се осмели да ја предизвика владејачката состојба“, стои во изјавата на децата на Кинг.

Семејството на Кинг сè уште не ја прифаќа официјалната верзија за убиството

Кинг бил убиен додека им давал поддршка на штрајкувачите работници за комунални услуги во Мемфис, како дел од неговото насочување кон борба за економска правда.

Џејмс Ерл Реј признал вина за убиството, но подоцна ја повлекол изјавата и до крајот на животот тврдел дека е невин.

Семејството Кинг и други подолго време се сомневаат дека Реј делувал сам или дека воопшто бил вклучен. Во 1998 година, по барање на неговата вдовица, тогашната јавна обвинителка Џенет Рено го отвори случајот повторно. Но, Министерството за правда тогаш соопшти дека „нема докази што ја доведуваат во прашање пресудата од 1969 година дека Џејмс Ерл Реј го убил д-р Кинг“.

Бернис и Мартин Трети повторно изјавија дека веруваат дека Реј бил наместен. Тие се повикаа на граѓанска постапка од 1999 година, во која поротата во Мемфис заклучи дека Мартин Лутер Кинг бил жртва на заговор.

„Додека ги разгледуваме новообјавените досиеја,“ напишаа тие, „ќе процениме дали содржат дополнителни сознанија што надминуваат сè што досега сме го дознале како семејство“.

The post АДМИНИСТРАЦИЈАТА НА ТРАМП ГИ ОТВОРИ ДОСИЕЈАТА ЗА УБИСТВОТО НА МАРТИН ЛУТЕР КИНГ Чин на транспарентност или одвлекување на вниманието од случајот со Епштајн? appeared first on plusinfo.mk.

Се работи за она „внатре“ во новата држава; за ветеното внатрешно уредување – за економскиот, социјалниот и за политичкиот систем. Тоа ветување е претворено во огромна измама.

Како?

Па еве, едно потсетување за оние што никогаш не помислиле на тоа и никогаш не ја прочитале славната Декларација на АСНОМ за правата на граѓаните на Демократска Македонија. Клучните точки од неа:

Точка 3: „На секој граѓанин му се гарантира сигурноста на личноста и имотот, загарантирано е правото на сопственост и часната (приватната) иницијатива во стопанскиот живот.

Точка 4: „На секој граѓанин му се гарантира слободата на вероисповед и слободата на совеста“.

Точка 5: „На сите граѓани им е гарантирана слободата на говорот, печатот, собирањето, договорот и слободата на здружувањето.

Веднаш по формирањето на првите органи на новата држава (на Републиката во составот на СФРЈ) ги „снемало“ правото на загарантираниот имот, правото на сопственост, часната (приватната) иницијатива во стопанскиот живот, слободата на совеста, слободата на говорот, печатот, собирањето, договорот и слободата на здружувањето. Настапува ерата на национализацијата, конфискацијата, секвестрацијата, колективизацијата, цензури на напишаното, санкциите за изреченото, лишувањето на луѓето од дотогаш веќе прифатените „неотуѓиви права на човекот и граѓанинот“. Извојувани и применувани, чекор по чекор, првично во атарот на т.н. „западна цивилизација“.

Како е изведена оваа голема измама?

Со репресија! Но, која била тактиката?

За тоа пишува и проф. Дејан Јовиќ (не само тој), во својата книга од 530 страници, под наслов „Југославија, држава која је одумрла“. Значи, на следниов начин:

„Во Втората светска војна… југословенските комунисти го истакнуваа принципот на националната еманципација многу повеќе од идејата за социјалната правда и за социјалистичката револуција. Тоа не било само последица на сопствениот прагматизам, туку и израз на лојалноста спрема главните сојузници, Лондон и Москва, кои препорачувале да не се отвораат политички прашања (посебно не во форма на граѓанска војна) во текот на војната за ослободување на земјата од окупаторот. По почетниот драматичен пораз, на врвот на партизанското движење му требало долго време отворено да признае дека го води комунистичката идеја. Наместо тоа, партизаните го истакнувале патриотскиот карактер на својата борба, говорејќи за братство и единство, идеал кој лесно може да се идентификува со братство, единство, слобода, значи, со темелите на либерално-демократските барања. Дури кон крајот на 1943 година станало јасно дека нова Југославија нема да биде само козметички поинаква од старата. Но, ни тогаш, во програмата на настапувачката власт, не се нашол социјализмот, а ни монархијата не била забранета еднаш засекогаш. Партизанската реторика вешто ги обединувала патриотските (југословенски) елементи (кои биле популарни не само кај Србите), со ветувањата за радикални (но неспецифицирани) промени… По многу нешта партизанското движење било широка ‘црква’ во која можеле да застанат разни струи и групи“.

„Една држава – една партија, една идеологија“  

На лидерите на КПЈ им било совршено јасно што би можело да се случи доколку уште во текот на војната ги соопштеле плановите за лишување на граѓаните од приватната сопственост, лишувањето од земјата преку колективизацијата (селските работни задруги), укинувањето на правото на политичко здружување итн. Затоа, одбегнувале да одат понатаму од синтагмата „социјална и национална правда“ (за народите и малцинствата, подоцна народностите) кон спецификација на личните права и слободи на поединецот.

Бидејќи политиката на КПЈ се „варела“ и се „печела“ во самиот врв на Партијата, во тоа време во никој случај без Коминтерната (читај: СССР) и се дистрибуирала „надолу“ преку фамозните „директиви“, воопшто не треба да изненадува што ни во Декларацијата, ни во Манифестот, усвоени на Првото собрание на АСНОМ, нема ни збор за она што потоа фактички ќе се случи со фундаменталните слободи и права на граѓаните.

Сѐ било „потопено“ од  геслото: „Една држава – една партија, една идеологија“.

И една голема лага, бездруго. На следната, Македонија ќе почека безмалку пет децении…

Зошто се одолговлекуваше закажувањето на Референдумот за независност?

Од филмуваните прикази за Референдумот за осамостојувањето на Македонија, посебно од финалната снимка, кога Киро Глигоров, на плоштадот Македонија, вечерта по гласањето, со пискав глас ќе изрече „Нека ни е честита слободна, суверена и самостојна Македонија“, сѐ изгледа така едноставно, чисто, величествено, храбро. Но, до тој ден, но и прилично време потоа, целиот процес беше исполнет со надмудрувања, симулирања, итроштини, резервни опции.

Две прашања посебно ги интригираа политичките актери и поинформираната јавност: Зошто се одолговлекуваше закажувањето на Референдумот? И од кои причини референдумското прашање, најблаго речено, беше формулирано на противречен, контроверзен начин?

За да може читателот подобро да го разбере ова прашање, особено тој што бил вон професионалните политички процеси, ќе се позанимаваме со некои важни настани, пред, за време на одржувањето и пропаѓањето на 14. Вонреден конгрес на СКЈ и по него.

Претконгресно „млатење празна слама“

Уште пред да бидам избран за претседател на ЦК СКМ, бев остро напаѓан од српските медиуми, контролирани од нивните политички газди. Не им се допаѓаа моите ставови за реформите на економскиот и политичкиот систем на земјата. Патем, барав систем без доминантност на т.н. општествена сопственост, комплетен пазар –  не само пазар на  стоки, туку и пазар на капитал и работна сила – и партиска политичка конкуренција.

Во тоа време, можеби поради тоа, можеби поради нешто друго, тие отворено навиваа на таа функција (во Македонија) да биде избран мојот противкандидат, Михаил Данев. Во нивниот печат (многу застапен во Македонија) објавија повеќе текстови со директни напади врз мене непосредно пред одржувањето на 10. конгрес на Сојузот на комунистите на Македонија (ноември 1989 година), со намера да повлијаат врз изборот за претседател на Партијата. Како што можев да се уверам, мене тоа повеќе ми помогна, отколку спротивното.

Од 20 до 22 јануари 1990 година, се одржа пропаднатиот конгрес на СКЈ. Учествував директно во неговата подготовка, преку членството во проширениот состав на Претседателството на ЦК СКЈ (проширен со учество на претседателите на републичките сојузи на комунисти, меѓу кои бев и јас). Со недели „млатевме празна слама“. Бадијала летаа државните авиони за Белград. Ќе се одржи, нема да се одржи, која е минимум платформата прифатлива за сите републички организации, по кои прашања најмногу се разликуваме итн.

Што бараа Словенците во Белград?

Клучното: Словенците бараа СКЈ да се трансформира во сојуз на самостојни републички организации, што значеше: да нема надгласување за прашања што секоја република ги смета дека се од витален интерес за неа и напуштање на таканаречениот демократски централизам при одлучувањето во органите на посакуваниот сојуз на сојузите на комунисти.

Србите жестоко се спротивставуваа на тоа. Знаеја дека потоа следува и таква дефиниција за асоцијацијата на шесте републики што ќе треба да се впише во новиот устав: целосно трансформирање на федерацијата во конфедерација. По тешки натегања, конечно, сите се согласивме со напишана препорака од Претседателството на ЦК СКЈ, дека на Конгресот нема да има надгласување за прашања што републиките ќе ги кандидираат дека се од посебен интерес за нив. Дека за такви е потребно одлучување со консензус. Кога почна Конгресот, настапи српското стампедо. Сите амандмани за кои Словенците инсистираа да нема надгласување, беа одбиени со надгласување.

Словенечкиот предлог за дефинирање на СКЈ како организација на републичките организации на СК, кои рамноправно се здружуваат во СКЈ, доби поддршка од само 169 делегати, од вкупно 1156 присутни. Предлогот на Миран Потрч (познат повеќегодишен словенечки функционер) во документите од Конгресот јасно да биде запишано дека „Народите здружени во Југославија го исполнуваат својот суверенитет внатре во републиките и имаат право да одлучат кои од своите суверени права сакаат да ги остваруваат преку демократските институции во Југославија“, доби поддршка од 526 делегати. Солидна бројка, но не и мнозинство за да биде прифатен. Потоа уследи уште еден амандман од Словенците: „Политички да се осудат економските блокади што некои републики им ги наметнуваат на други“. И овој амандман не доби мнозинство.

Веднаш потоа, словенечките делегати објавија дека го напуштаат Конгресот, а по нив истото го сторија и хрватските. Слободан Милошевиќ побара продолжување на Конгресот, со утврдување „нов кворум“. Не се прифати, настана голема мешаница и мораше да има пауза. Во текот на паузата, ги свикав нашите делегати на состанок „од нога“. Кратко образложив дека без полн состав (присуство на сите делегации) нема југословенски конгрес. Си ги спакувавме куферите и ние се вративме назад во Македонија. Добив информација дека истото, но со голема поделеност, го сториле и делегатите од БиХ, а малку изненадувачки, и делегацијата од ЈНА констатирала дека нема услови за продолжување на конгресот.

Збеснаа кога кажавме: „Нема конгрес без сите шест републики“

По 14. Вонреден конгрес на СКЈ настана вистинско лудило од напади и притисоци врз оние што не сакаа да продолжи без Словенците и без Хрватите (тоа, пред сѐ, бевме ние Македонците): жестоки напади од српските медиуми, вистинско черечење и притисоци од врвот на ЈНА, кој неколкупати ме „удостои“ со делегации во мојот кабинет, во мисија за негово продолжување на линијата на српската позиција  – „кого нема, без него се може!“

Притоа, секој од највисоките офицери, не пропушташе да додаде: „Оваа земја е со крв градена, со крв ќе ја браниме“. Не правеа разлика дека таа не е нападната однадвор, туку некои од тие што се внатре, што биле дел од основачите и од градителите, не сакаат под секакви услови да продолжат со другите. Во делегациите на ЈНА секогаш имаше и по некој генерал или полковник Македонец – на служба во Белград, или во Македонија.

Јас, пак, исто така, секому од нив морав да му повторувам: „Нема конгрес без сите шест републики. Ако интервенирате, ќе се распаднете како кула од карти. Размислете добро, како ќе ги натерате ‘децата’ (војниците) да пукаат во своите родители, браќа, сестри. И вие во врвот нема да одржите единство, не само зашто не сте еднонационален состав!“ (Патем, еден од нив, адмиралот Божидар Грубишиќ, кој на еден од состаноците прилично го подигна тонот кон мене, потоа стана прв соработник на Фрањо Туѓман, од кого беше и одликуван).

Во тој период нападите врз мене ги вжештив со дополнителни две изјави, што предизвикаа вистински изливи на бес. Во едната изјава реков: „Македонија повеќе нема да биде ничија бановина, покраина, протекторат и понтификат“. Во втората: „Ако една република ја напушти Југославија, за самостојност ќе се определи и Македонија“. Вторава ја повторувавме речиси сите од Претседателството и беше запишана во Изборната програма на СКМ-ПДП за претстојните избори во ноември 1990 година, па затоа не беше поштедено ни потесното раководство на Партијата, набедувано дека „се одметнало од сопствената база“. Дека, наводно, мнозинството членови на Партијата не го поддржувале таквиот став. Да бидам прецизен: секогаш префериравме опстанок на Југославија, во каков било формат на асоцијација, но под услов со сите шест рамноправни републики.

Во српскиот печат, насловите против мене се редеа како на филмска лента. Само во месец април 1990 година, и тоа само во белградска „Политика“, беа објавени 37, притоа 7 само во еден број (10 април).

За илустрација, еве некои наслови и поднаслови:

• „Лажна демократија Петар Гошева!“ (7 април)
• „За Гошев је наставак 14-ог конгреса разбијање СКЈ“ (9 април)
• „Петар Гошев се залаже за авнојску Југославију, а ради на Југославију словенечког типа“ (10 април)
• „Понашање Гошева је исто као и  понашање Методија Шаторова Шарло, који је 1941 г. одвоио КП Македоније од КПЈ“ и „Гошев је забранио растурање српске новине у Македонији“, заклучок од дискусијата на СУБНОР, Белград (12 април)
• „Гошев и његове клевете на рачун Србије“ (14 април)
• „Гошев завађа македонски народ“ (18 април, спакувано во антрфиле)
• „Ко стоји иза изречених тврдњи Петра Гошева да је СРМ бановина, покрајина или понтификат северне републике, питају кумановски борци“ (18 април). Всушност, реков дека „Македонија нема никогаш повеќе да биде…“
• „Разбијачке намере Петра Гошева“ (18 април) итн.

„Лесно“ ги најдоа и „причините“ за моите ставови. Сум бил „словенечки докторант“.

Ова е текст за нашата „култура на мамење“. Посебно во моменти кои слободно може да ги наречеме „соочувања со историјата“. За упорноста на нашите претставници на власта, секогаш на својот народ да му „скројат капа“, според сопствената, а не според неговата глава. Секогаш „лагата да блесне посилно од вистината“. Притоа, ќе се обидам тоа да биде што повеќе во согласност со геслото на Огист Конт (Auguste Compte): „Ништо не претпоставувам, ништо не предлагам, јас изложувам“, што, признавам, воопшто не е лесно. Па, ако покажам недоследност во таа смисла, однапред се извинувам.

Авторот

Од Ѕинго, преку „Писмата на читателите“ во „Нова Македонија“ и до МАНУ

Наведените политички позиции (во кои услови и Македонија би се определила за целосна самостојност) имаа поддршка од убедливо мнозинство граѓани на Македонија. Во самата партија, најшироки артикулирани противења беа искажани од кумановската партиска организација. Во некои други делови од партијата, несогласувањата беа ограничени на некои тесни раководни кругови и на поединци. Во Кратово, во рамки на најтесното раководство, под влијание на Љубисав Иванов-Ѕинго, на поединци од битолската и кичевската партиска организација, имаше почетна, но брзо коригирана реакција и од тесното раководството во општината Карпош (Скопје) и сé друго, небитно за спомнување.

Во вонпартиската јавност забележав несогласување кај еден дел од членовите на Сојузот на борците на Македонија, без некоја поголема јавна артикулација и сведено на некои текстови против мене, објавувани во „Нова Македонија“, на страницата „Писма од читателите“. Отворено против беше и  новоформираната „Партијата на Југословените“ (некои други од новоформираните не се изјаснуваа по тоа прашање), знаев за некои групи од поголемите бизнисмени со силни трговски врски со Србија (како потврда на Марксовиот став дека идеологијата доаѓа од стомакот), а ми беа познати и поединци од универзитетската средина, вклучително и неколку членови на МАНУ.

Сѐ на сѐ, слаба (барем јавно) опозиција на нашиот, прилично рано деклариран став.

Во сите анализи, распаѓањето на СКЈ се посочува како главна причина за распаѓањето на Југославија. Во таа смисла имаше повеќе наслови од типот „Исчезна партијата, исчезна државата“. Бездруго, наведеното воопшто не беше без основа, зашто градбата на Југославија, доминантно базираше на идеологијата на СКЈ. Односно, може да се каже дека Југославија, пред сѐ, беше „идеолошка конструкција“. Сепак, тоа не е сѐ и не може баш толку да се поедноставува.

(Во второто продолжение: Србија прва ја напушти Југославија, а ние патевме од комплекс на помала вредност и од вазалски сентимент кон Белград)

The post После АСНОМ ни ги зедоа граѓанските права, а во 1991 година сакаа од Македонија да направат бановина! appeared first on plusinfo.mk.

Како што јави дописникот на МИА во Софија, на средбата меѓу Радев и Ван дер Белен, било истакнато дека европската интеграција на земјите од регионот е во интерес на стабилноста и економскиот развој на Европа.

Претседателот Радев истакнал дека Бугарија принципиелно и доследно ја поддржува европската перспектива на регионот, која, сепак, вели, не треба да биде ограничена на формалните фази во процесот на пристапување и не може да им наштетува на интересите на земјите-членки на Унијата и нејзините вредности. Во врска со постигнувањето напредок во европската интеграција на Република Северна Македонија, шефот на бугарската држава изјавил дека очекуваат јасна политичка волја од соседната земја за спроведување на Договорот за пријателство, добрососедство и соработка меѓу двете држави, потпишан во 2017 година.

Двајцата претседатели на Бугарија и Австрија многу сериозно обрнале внимание на темата за проширување на ЕУ кон Западен Балкан. Радев истакнал дека „иако во Скопје тврдат дека ги исполнуваат критериумите за пристапување, сепак сме сведоци на систематско кршење на правата на граѓаните на Република Северна Македонија од бугарско потекло и нивна дискриминација, сè уште има говор на омраза кон Бугарија во учебниците и во јавниот простор“.

Според бугарскиот претседател, напредокот и решавањето на овие прашања зависат исклучиво од политиките на Република Северна Македонија, со која Бугарија повеќепати изразила подготвеност да води конструктивен и отворен дијалог. Според Радев, ова е начинот да се создаде клима на доверба и да се постигнат конкретни и неповратни резултати што ќе доведат до почеток на преговори за членство во ЕУ.

Бугарскиот претседател во Салцбург истакна дека во рамките на словенечкото претседателство со Советот на Европската унија, неговата земја е подготвена да работи на постигнување напредок на чувствителни теми и на решенија прифатливи за двете земји.

Румен Радев со оценка и за билатералните односи меѓу Бугарија и Австрија, истакнувајќи дека тие се на одлично ниво со интензивен политички дијалог, вклучително и во рамките на конструктивната соработка на теми од европската и меѓународната агенда.

Во 2020 година, трговијата меѓу Бугарија и Австрија изнесува 1,358 милијарди евра, а австриските инвестиции во Бугарија изнесуваат 319,2 милиони евра. Претседателот Радев вели дека Бугарија го поттикнува интересот на австриските компании за нови инвестиции или проширување на нивното присуство во приоритетни области како што се медицински и лабораториски материјали, органско земјоделство, инфраструктурни проекти, машинско инженерство, електроника.

The post Радев: Нема да дозволиме кршење на правата на граѓаните со бугарска самосвест во Македонија appeared first on plusinfo.mk.