Со рап песната „Затвор“ („Du Ferme“), моментален хит во Франција, и две спакувани книги, биографијата „Животот на Исус“ од Жан-Кристијан Петифис и „Грофот од Монте Кристо“ од Александар Дима, францускиот екс-претседател Никола Саркози денеска беше испратен во затвор, на големо внимание од француската и светската јавност.

Ако ја одлежи казната, Саркози ќе стане првиот француски претседател што ќе ја одлежи казната по Филип Петен, соработникот со нацистите од 1945 година, јави Би-Би-Си.

Неговиот адвокат, Кристоф Ингрен, веднаш по спроведувањето соопштил дека е поднесено барање за ослободување.

– Ништо не ја оправдува оваа мерка. Тој ќе биде внатре најмалку 3 недели или еден месец – изјавил адвокатот.

INSOLITE | Le titre “Du ferme” du rappeur La Fouine a retenti lors du départ de Nicolas Sarkozy vers la prison de la Santé, à Paris. (@HugoCouturier)pic.twitter.com/JtFiYfk7EV

— AlertesInfos (@AlertesInfos) October 21, 2025

Додека излегуваше од вилата во 16-тиот арондисман заедно со сопругата Карла Бруни, повеќе од 100 поддржувачи му аплаудираа и извикуваа „Никола!“

„Не ме жалете, затоа што моето семејство е до мене. Жал ми е за Франција, понижена од одмаздничка волја“, напишал Саркози на мрежата Икс пред влегувањето во затвор.Ќе биде зад решетки најмалку три недели“.

Force à Nicolas Sarkozy, victime des Juges Rouges ! #Sarkozy pic.twitter.com/u9gdTmhsmV

— Bleu Blanc Rouge ! (@LBleuBlancRouge) October 21, 2025

Саркози, кој беше во Елисејската палата од 2007 до 2012 година, беше спроведен во затворот „Ла Сантe“ во Париз, каде ќе биде сместен во самечки блок.

Саркози, кој има 70 години, треаб да сместен во изолирана ќелија од 9 квадратни метри, со кревет, биро, мал шпорет и телевизор за кој плаќа 14 евра месечно. Има право на писма, телефонски разговори и посети од семејството, но ќе му биде дозволен само еден час дневна прошетка, сам во дворчето на изолациониот блок.

Бившата заменик-директорка на затворот, Флави Рол, за „БФМТВ“ изјавила дека „условите во самиците се тешки, затоа што човек е цело време сам, без контакт со други затвореници“.

Францускиот екс-претседател e осуден за незаконско финансирање на изборната кампања со пари од либискиот диктатор Моамер Гадафи.

Aктуелниот француски претседател Емануел Макрон го прими Саркози во Елисејската палата само неколку дена пред спроведувањето, додека министерот за правда, Жералд Дарманен, најавил дека лично ќе го посети Саркози за да се увери во неговата безбедност и во правилното функционирање на затворот.

The post 📽️ САРКОЗИ ИСПРАТЕН ВО ЗАТВОР СО РАП ПЕСНА Ќе мора да одлежи барем 3 недели во специјална ќелија? appeared first on plusinfo.mk.

Поранешниот француски претседател Никола Саркози треба да започне со отслужување на својата затворска казна во затворот Ла Санте во центарот на Париз денеска, откако беше осуден на пет години во врска со нелегално финансирање на кампањата од Либија.

Затворот има простор за затвореници на кои им е потребна посебна заштита, на пример затоа што се познати личности.

Поради неговата возраст, Саркози може да аплицира за условно ослободување веднаш по влегувањето во затвор. Ова важи за затворениците во Франција кои имаат 70 години и повеќе.

Саркози беше прогласен за виновен минатиот месец за криминално заговарање. Судот нареди привремено спроведување на пресудата, што значи дека 70-годишниот Саркози мора да ја започне затворската казна и покрај тоа што поднесе жалба. Тој отсекогаш жестоко ги негираше обвинувањата.

На социјалните мрежи веќе се шпекулира како изгледа собата предвидена за Саркози.

La cella di #NicolasSarkozy alla Santé da oggi.
L’ex presidente francese è stato condannato a 5 anni in primo grado per associazione a delinquere, ma in carcere sconterà molto meno. pic.twitter.com/hvVW0ETa6x

— antonella delprino (@antodelprino) October 21, 2025

French ex-Prez Sarkozy to go to jail on October 21

Sentenced to 5 years in the Libyan financing case, he will live in a 9-square-meter solitary cell

Equipped only with a telephone, refrigerator, stove, television, and a bathroom

This is what his new reality may look like pic.twitter.com/UTVIIcPgSr

— RT (@RT_com) October 14, 2025

Саркози беше примен од претседателот Емануел Макрон во Елисејската палата во петокот. Министерот за правда Жералд Дарманин објави дека ќе го посети Саркози во затворот.

Аферата со Либија се врти околу обвинувањата дека милиони евра биле нелегално канализирани во кампањата на Саркози за претседателските избори во 2007 година од страна на режимот на тогашниот либиски владетел Моамер Гадафи.

Парискиот кривичен суд го осуди Саркози за криминален заговор, но го ослободи од обвиненијата за поткуп, нелегално финансирање на кампањата и корист од проневера на јавни средства.

The post 📽️ ЌЕЛИЈА ОД 9 КВАДРАТНИ МЕТРИ, МОРА ДА СЕ ПОЈАВИ ВО ЗАТВОР Саркози ќе бара условна казна и ќе има посета? appeared first on plusinfo.mk.

Француското обвинителство побара 7-годишна затворска казна и парична казна од 300.000 евра за поранешниот претседател на Франција Никола Саркози, кој е обвинет за незаконско финансирање на кампањата од режимот на поранешниот либиски владетел Моамер Гадафи.

На Саркози му се суди од јануари, под обвинение за прикривање проневера на јавни средства, пасивна корупција, незаконско финансирање кампања и за криминален заговор за извршување кривично дело.

Обвинителот Себастиен де Ла Туан ги опиша обвиненијата против Саркози и другите 12 обвинети како „корупција од висок интензитет“.

Де Ла Туан рече дека Саркози склучил „фаустовски пакт за корупција со еден од најомразените диктатори во последните 30 години“.

Обвинителите побараа и 5-годишна забрана за политичка активност и користење на одредени привилегии.

Надвор од судницата, адвокатите на Саркози им рекоа на новинарите дека бараните казни се строги и неосновани и дека тој е невин.

„Ќе продолжам да се борам сантиметар по сантиметар за вистината и да верувам во мудроста на судот“, објави Саркози на Фејсбук, додавајќи дека случајот е политички мотивиран.

The post ФРАНЦУСКОТО ОБВИНИТЕЛСТВО БАРА 7 ГОДИНИ ЗАТВОР ЗА ЕКСПРЕТСЕДАТЕЛОТ САРКОЗИ Со пари од Гадафи незаконски си ја финансирал кампањата appeared first on plusinfo.mk.

Поранешниот француски претседател Никола Саркози беше на судење во понеделникот под обвинение дека примил милиони евра нелегално финансирање од покојниот либиски моќник Моамер Гадафи за неговата успешна претседателска кандидатура во 2007 година, јави Ројтерс.

Судењето се очекува да трае во следните три месеци. Доколку биде прогласен за виновен, Саркози може да се соочи со 10 години затвор и 375.000 евра  парична казна.

Инспекторите тврдат дека Сарко склучил коруптивен договор со либиската влада. Во прашање е матна афера за која се тврди дека вклучува либиски шпиони, осуден терорист, трговци со оружје и наводи дека Гадафи на кампањата на Саркози ѝ дал милиони евра испорачани во Париз во куфери.

Адвокатот на Саркози рече дека случајот против поранешниот претседател е измислица и дека немало либиско финансирање на кампањата.

– По 10 години истрага, со невидено распоредување ресурси, прислушување, судии кои патуваат во странство, насекаде низ светот, очигледно нема ни трага од финансирање, ни трансфер, ни плаќање, дури ни сума за наводното финансирање – рече адвокатот Кристоф Ингрејн.

Кариерата на Саркози е во сенка на правните предизвици по неговиот пораз на претседателските избори во 2012 година, но тој останува влијателен и е познато дека редовно се среќава со претседателот Емануел Макрон.

Жестоко амбициозниот и енергичен 69-годишник, кој сакаше да биде познат како „хипер-претседател“ додека беше на власт од 2007 до 2012 година, беше осуден во два случаи, обвинет во друг и е под истрага во уште два.

The post САРКОЗИ ЗЕЛ МИЛИОНИ ЕВРА ВО КУФЕРИ ОД ГАДАФИ? Францускиот експретседател ќе биде суден по трет пат appeared first on plusinfo.mk.

Централниот дел на проектот и амбициозната визија на американските инвеститори било луксузното казино во хотелот „Палас“ именувано „Пентхаус Адријатик клуб“, коешто е споредувано со најдобрите казина во светот. Туристичкото одморалиште било еден необичен прозорец и поглед на капиталистичкиот свет кон социјализмот, и требало да носи богати туристи во текот на целата година. Поради сè тоа, местото остана запаметено како „југословенскиот Лас Вегас“.

Сепак, екстравагантниот претприемачки проект доживеа само една гламурозна сезона, со едвај 20 години како обичен хотел. По пропаста на поранешната држава и приватизацијата во независна Хрватска, пропадна и казиното, пишува порталот „Пункуфер“ (Punkufer).

Целиот комплекс го дизајнирал Борис Магаш – архитектот кој го осмислил и „Соларис“ во Шибеник, како и стадионот на Пољуд во Сплит. „Халудово“ беше замислено како луксузно туристичко место со два хотела, многу апартмани, вили, скулптури на Фран Кршиниќ во хотелскиот парк, рибарско село, низа спортски терени, базени и други забавни содржини.

Инвеститорот бил американскиот бизнисмен со италијанско потекло, Роберто Гучионе, инаку со-основач на списанието „Пентхаус“. Тој во проектот вложил 45 милиони долари, а официјален сопственик била државната компанија „Бродокомерц“ што на Гучионе требало да му плати процент од годишната заработка.

Сè почнало во 1972., отворен бил хотелот „Халудово палас“ и казиното „Пентхаус“. Помалку од еден месец по првиот оглас, првата група Американци слета на Аеродромот во Омисаље.

Луксузно уредениот комплекс со висечки градини и фонтани, скапи лустери, дебели теписи, сауни и салони за масажа, елегантни барови и приватни плажи, дополнително беше „украсен“ со над 50 „подразголени“ девојки кои ги пречекувале гостите на аеродромот и се грижеле за нивниот престој и удобност во хотелот.

Во годините потоа тука доаѓале бизнисмени, пејачи, филмски уметници и светски познати политичари, на пр.: Муамер Гадафи, Садам Хусеин, Том Џонс… Иако, веднаш по првата сезона Роберто Гучионе се повлекува од „Халудово“. Од тоа едно лето, како што самиот изјавил, никогаш финансиски не заздравил.

Се покажало дека југословенскиот стандард не може да ги задоволи богатите западни посетители, делумно поради проблемите со снабдувањето и лошите телефонски врски, но и со недостатокот на намирници на коишто овие гости се навикнати.

Така, луксузното „Халудово“ полека се претвори во одморалиште за масовен туризам.

Сегашниот сопственик – руско-ерменскиот бизнисмен Ара Абрамјан, според наводите, имал намера да отвори суперлуксузен хотел со пет плус ѕвезди и приватна плажа, што наишло на жесток отпор кај месното население. Но, во последно време почнало расчистување на околината. Од Општината потврдуваат дека во октомври таму ќе се почне со работа, а Рибарското село веќе следното лето ќе ги пречека првите гости.

Има и втора фаза, којашто предвидува нов урбанистички план и јавна расправа. Која е новата замисла на сопственикот, што ќе кажат околните жители за тоа, и дали луксузното „Халудово“ навистина повторно ќе заживее – времето ќе покаже, велат познавачите.

The post КАКО ПРОПАДНА ЈУГОСЛОВЕНСКИОТ ЛАС ВЕГАС? Во луксузниот комплекс престојувале Гадафи, Хусеин, Том Џонс… appeared first on plusinfo.mk.

Но, има уште нешто, на што потсетува професорот Владо Поповски, во својата анализа објавено во Плусинфо, што дополнително ја разјаснува врската меѓи Киро Глигоров и Слободан Милошевиќ, што го дополнува контекстот на „заемно договорени цели и задачи“, односно преземени обврски на едниот кон другиот.

Средбата Милошевиќ – Глигоров во Белград, ден пред атентатот

Тоа е средбата Милошевиќ – Глигоров, што се одржа на 2 октомври 1995 година во Белград, позната за јавноста, но не и нејзината содржина. А дел од содржината, вознемирениот Глигоров, веднаш по враќањето од Белград, им пренел на своите соработници, меѓу нив и професорот Поповски.

Вознемирен, Киро Глигоров ја опишал средбата како мошне „тензична“. Милошевиќ, веројатно, потсетувајќи го Глигоров на некои меѓусебни договори (Поповски вели – „тестирајќи го“), меѓу другото, побарал од Глигоров Македонија и Србија да формираат царинска унија. „Нашиов“, со оглед на сѐ што се случи до 1995 година, не можел ништо друго да прави, освен да бега од директниот одговор на тоа барање и да говори дека „Македонија може на Србија многу да ѝ помогне од позиција на членка на ЕУ – за што веќе се определила“.

Одејќи од една кон друга лага, говорејќи му секому тоа што сака да го слушне,  иако интелигентен, Глигоров влегува во „небрано“, па се брани со мошне неинтелигентни изговори. Знаеме дека следниот ден, на 3 октомври, следеше обидот за убиство на Глигоров, што мене ме затекна во Америка реализирајќи го едномесечниот престој во организација на УСАИД.

Да имавме безбедносни служби кави што требало да имаме, да сакаа да ги пронајдат „организаторите, налогодавачите и извршителите“ на атентатот врз Глигоров од 1995 година, сигурно подобро ќе ја анализираа релацијата Глигоров – Милошевиќ, наместо да нѐ упатуваат кон планината Рила и кон контроверзната компанија „Мултигруп“ од Бугарија, замајувајќи ја јавноста.

Кој го наговорил Гадафи да предложи воен удар за соборување на Милошевиќ?

Да беа какви што треба, можеби тие ќе собереа и информации и ќе ја обработеа и заедничката посетата на Глигоров и Изетбеговиќ на Либија, есента 1991 година. Ќе прочитаа што вели (отворено претпоставувајќи) геералот Вељко Кадијевиќ, началник на Генералштабот на војската на ЈНА, за таа средба.

Тој исто така го посетил Муамер ел Гадафи, само ден-два по посетата на Глигоров и Изетбеговиќ. Кадијевиќ сведочи дека на таа негова средба со либискиот лидер, Гадафи му предложил да изврши воен удар, но со цел да биде симнат од власт Слободан Милошевиќ и така да се решат проблемите во Југославија, на што адмиралот, со насмевка, само му рекол: „Знам кој ве посети пред мене!“ (Вељко Кадијевиќ, „Против удар“, 2010 година, стр. 161).

Точен, или неточен „убод“ на Кадијевиќ, тој предлог на Гадафи, поврзан со Глигоров и Изетбеговиќ, сигурно му бил пренесен на Милошевиќ. Па во склопувањето на мозаикот за причините и за правецот од каде можело да биде пукано во Глигоров, можеби и ова фрла дополнително светло.

Од кого се „ослободи“ Македонија на 8 септември 1991 година?

Како и да е, на 8 септември 1991 година се случи важен настан, кој сепак заврши според волјата на мнозинството на граѓаните на Македонија, и покрај игрите „под маса“. Тој настан, бездруго, ќе биде трајно врежан во меморијата на граѓаните на Македонија, главно преку сликата од Плоштадот Македонија, вечерта на 8 септември, кога Глигоров со пискав глас ќе извика: „Нека ни е честита слободна, суверена и самостојна Македонија“.

И никој не мора да се праша, а би требало, кога ќе го погледне редот и изборот на придавките во оваа изговорена историска реченица, од кого се „ослободила“ Македонија? Од кого дотогаш била „поробена“? Како тоа еден федерален функционер, записничар на заседанието на АСНОМ во 1944 година, педесет години на чело или дел од сојузните функции, ја предводеше Македонија во битката за „ослободување“ од нивната окупација?

30 јули 2018: Трик-прашање и на референдумот за промена на името на државата

Волкот влакно менува, нарав никогаш! Продолжуваат нашите репрезенти во власта со навиките да ги мамат своите граѓани, за „нивно добро“!?

На 30 јули 2018 година, власта, предводена од СДСМ, ги повика граѓаните на Македонија да се изјаснат дали го прифаќаат т.н. Договор од Преспа, со кој Владата на Република Македонија прифати промена на нашето уставно име, поставувајќи го прашањето: „Дали сте за членство во ЕУ и НАТО, со прифаќање на Договорот помеѓу Република Македонија и Република Грција“?

Повторно трик-прашање. Зашто, апсурдно беше да се верува дека веднаш потоа и само затоа, ќе не примат во ЕУ. И, како што знаеме, (власта) прво вети дека референдумот ќе биде обврзувачки, зашто за такво прашање една „демократска“ власт (како што велеа) „не може да си дoзволи да донесе одлука без согласност на мнозинството граѓани“. Потоа сфати дека битката со мнозинството граѓани ќе ја загуби.

Измамникот од Струмица, нормално, го „заборави“ сопственото ветување (вообичаено) и го прогласи референдумот за „консултативен“. Имало „правна можност“ и за таков вид референдум. Што значи дека и да нема поддршка од мнозинството граѓани, власта може да одлучи и спротивно од волјата на мнозинството граѓани. Па, така, референдумот го сведе на залудно арчење на време, на пари во морето на општата сиромаштија во земјата и на длабоко потценување на граѓаните. Алтернативата за „легалност“ ја најде меѓу деперсонализираните и криминализирани членови на парламентот.  Но, за жал, и во него го немаше двотретинското мнозинство. Па реши да го докусури судството.

Премина на крупно купување (подмитување) на пратеници и нивно аболирање од бројни кривични дела. Операцијата течеше како подмачкана. За дотогаш корумпираното, клиентизирано судство, тоа беше уште една рутинска работа. Паролата „нема правда нема мир“ ја фрлија во нивните полски нужници. „Докторите“ за оценување на состојбата во општеството, можеа само да запишат: болеста прогресира!

Манипулациите за т.н. „Француски предлог“

На 16.07.2022 година, Собранието на Македонија го прифати  таканаречениот „Француски предлог“, преку усвојување заклучоци (препораки) за неговото спроведување.

Како што, дознавме, Франција, во својство на претседавач со Советот на Европската Унија, подготвила Предлог-преговарачка рамка за отпочнување на пристапните преговори на Македонија во ЕУ, заедно со неколку оперативни документи. Клучното во тој, наводно, компромисен предлог, како што знаеме, е обидот да се најде излез од историските недоразбирања помеѓу Македонија, како непрекинато посакувана територија и Бугарија, како историски самопрогласен сопственик над неа, врз основа на тврдењето дека сме биле „с’што“ во секој поглед: според историјата, говорот, вкупната култура, дезоксирибонуклеинската киселина.

Нашите челници од извршната власт, свесни дека прифатиле експлозивни средства кои  атакуваат на кристализираната самосвест кај Македонците, свесни за реакциите и политичката казна што би ги снашла по објавувањето на наведената „Преговарачка рамка“, и во овој случај прибегнаа кон примена на традиционалната технологија на манипулации со народот, опишана во претходните случаи: дисеминација на купишта дезинформации, невистини и полувистини, наместо транспарентен процес и мачна, отворена, аргументирана дебата во општеството, каква што, се разбира, можат да водат само одважни лица со интегритет, на кои функцијата не им е поважна од државата.

Кога протече веста дека постои некаква преговарачка рамка, некој „француски предлог“, а јавноста побара да се обелодени, власта мамеше дека не постои. Лажеа редум: министерот за надворешни работи, претседателот на државата, премиерот, заменик премиерот за европски прашања… Кога излезе на виделина дека сепак постои, ја криеја нејзината содржина. Кога опозицијата и голем дел од поедуцираната јавност навали да бара расправа во парламентот, првично власта одбиваше таква расправа. Потоа, принудена да прифати, одбиваше на пратениците да им го достави пакетот документи од „Преговарачката рамка“ (исто како и Договорот со Бехтел и Енка и во многу други случаи).

Пратениците требаше да одлучуваат на „невидено“, како стара, „добра“ практика, испробана на обезличени суштества. Па им сервираше дополнително понижување, ако за самопонижените има некое понижување: „информација“ за што станувало збор во тој пакет, напишана на еден лист хартија. Па откако и на тоа уследија големи противења од опозицијата и на дел од јавноста, власта овозможи дигитален пристап до материјалите каде што можеше да се прочитаат тоа што до тогаш беше скриено.

И потоа стигнавме до сегашната фаза: неточна интерпретација на обврските од „Преговарачката рамка“, лажно интерпретирање на содржината, редуцирање на обврските на Македонија што Бугарија успеала да ги вгради во т.н. „Француски предлог“, кој стана, всушност обврска кон Европската Унија. За да можат сега, нео-фашистите од Бугарија цинично да велат: „Вие немате обврска кон нас, туку кон Европската Унија“.

И оваа фаза трае и ќе трае и по евентуалната промена на Уставот. Арамиите и измамниците, најмалку и во следната декада, ќе го користат/злоупотребуваат истото за оттргнување на вниманието на граѓаните од сѐ позабрзаната девастација на општеството во секој негов сегмент. Копајќи му на нашето дно низа скалести подруми.

Власта кон сопствениот народ се однесува полошо од надворешен окупатор

Изложеното, повеќе од јасно го покажува карактерот на долгорочно воспоставениот однос помеѓу нашиот народ и неговите делегирани вршители на функциите на власта: однос помеѓу господари и поданици. Бесконечно толериран од оние што треба вистински да владеат, наместо да бидат владеани – на кои, им е поприфатливо да  бидат секојденвно тормозени, ограбувани, по пократка или по подолга процедура убивани, отколку да ја земат својата судбина во своите раце.

Затоа власта лесно се издвојува од народот. Лесно си обезбедува позиција на „надзаконитост“, однесувајќи се спрема сопствениот народ полошо и од класичен надворешен окупатор. За неа не постои ни политичка, ни морална ни кривична одговорност. Просто, ужива во бесконечното  фабрикување лажни вести, во котењето на напишани и ненапишани дискрециони права, во произволното класифицирање на државни договори од најширок јавен интерес како „државна тајна“ и „строго доверливо“, во суштина алатки за прикривање и за попречување на сите видови нејзина одговорност, вклучително и кривичната за неброените коруптивни зделки.

И не треба никој да бара други причини за тоа што ни се случува веќе со децении. Од каде „извира“ нашава социјална беда. Демографскиот егзодус што ја пустоши земјата. Која е причината, кој е (ин)директниот убиец на 24 удавени од поројниот дожд во Стајковци; 14 загинати кај Ласкарци; 14 спржени во пожарот во „модуларната“ ковид-болница во Тетово; 46 македонски патници загинати на автопатот Струма во Бугарија; двојно повеќе починатите од официјално објавените за време на ковид-пандемијата; најновиот обелоденет монструозен скандал на Клиниката за онкологија; сѐ побројните жртви од загадените води и од загадениот воздух…

Сѐ е тоа резултат на наведениот однос за чие менување ова општество не демонстрира елементарна духовна и морална сила. Лагите, интригите, најбруталната корупција, станаа поважни од нашите животи.

(Крај на фељтонот)

Референдумското прашање беше договорено меѓу Глигоров и Милошевиќ

Додека Милошевиќ ја ограбуваше Македонија со безвредните српски динари, Глигоров беше против воведување македонска валута

Љубчо сонуваше конфедерација со Бугарија и со Грција, Бранко веруваше во Југославија, а Глигоров матеше со Изетбеговиќ

Милошевиќ: Стојане, види Гошев да не биде премиер, а ако не можеш – Киро ќе дојде и ќе го среди!

Србија прва ја напушти Југославија, а ние патевме од комплекс на помала вредност и од вазалски сентимент кон Белград

После АСНОМ ни ги зедоа граѓанските права, а во 1991 година сакаа од Македонија да направат бановина!

The post Случајно ли, по средбата со Глигоров и Изетбеговиќ, Гадафи на генералот Кадијевиќ му предлага да изврши воен удар и да го собори Милошевиќ? appeared first on plusinfo.mk.

Вук Драшковиќ за соработката Глигоров –  Изетбегoвиќ

Минатата година (2022), во издание на „Лагуна“, Белград, беше објавена книгата на Вук Драшковиќ, „Ожиљци живота“. Некои од неговата бранша (на пример, извонредниот писател Светислав Басара), велат дека тоа е веројатно неговото најдобро дело досега. Во книгата, меѓу другото, го пренесува разговорот што на 12  јануари 1992 година, го водел со Алија Изетбеговиќ, тогаш претседател на Претседателството на БиХ. Период: четири месеци по нашиот референдум за „осамостојување“, со целосно независна и мирна Словенија, почеток на претстојното големо клање на луѓе во БиХ, крвави борби во Хрватска кога мртвите веќе немаа име, туку беа само статистика.

Дел од разговорот гласи:

Драшковиќ: „Дали ви е жал за Југославија“?

Изетбеговиќ: „Душата ме боли“

Драшковиќ: „И мене“.

Изетбеговиќ: „Се надевам, сепак, Југославија може да оживее“.

Драшковиќ: „Како го замислувате тоа“?

Изетбегoвиќ: „Во согласност со добрите намери на лордот Карингтон, да се основа нова асоцијација или пазарно-монетарна унија на шест независни југословенски држави. Помеѓу нив, на границите да нема војска и полиција, ниту царински премини… Луѓето би носеле само лични карти, а не пасоши. Ваква заедница брзо би добила статус на придружен член на Европската заедница, каков што имаат Унгарија, Полска и Чехословачка“.

Драшковиќ: „Што со ЈНА“?

Изетбеговиќ: „Тоа прашање би го решиле така што секоја од шесте држави би имала своја војска, а најскапите родови, како што се воздухоплови, ракетни единици, би биле заеднички, со паритетна команда. Добиваме пораки од Брисел дека во таков случај Европа би ни дала пари за професионално устројување на војската и за чесно згрижување на вишокот офицери и граѓански лица од сегашната ЈНА“.

Драшковиќ: „Нешто од тоа е можно, а нешто не е можно“.

Изетбеговиќ: „А што не е можно“?

Драшковиќ: „Хрватска и Словенија заминаа. Нема да прифатат каков било облик на заедничка воена команда, ниту какво било здружување со остатокот на Југославија. Пред два месеци сакаа да го прифатат планот на Карингтон, веќе не. Сега е доцна. Затоа, господине претседателе, да се свртиме кон она што сѐ уште остана и е сѐ уште заедно“.

Изетбеговиќ: „Четворна федерација, Србија, БиХ, Македонија и Црна Гора? На тоа мислите“?

Драшковиќ: Да, ако федерацијата сега е можна“!

Изетбеговиќ: „Не е можна. До неодамна беше можна таква федерација во лабав сојуз со Словенија и со Хрватска. Ја предлагавме Киро Глигоров и јас. Загреб и Љубљана сакаа, Милошевиќ одби. Во овие околности е можна само заедница на овие четири суверени републики. И тоа во нивните постојни граници“.

Драшковиќ: „Тогаш таа заедница да ја направиме… Нека секоја од овие четири држави има своја војска, или своја гарда, а елитните и најскапи родови да бидат заеднички… Зошто, го прашувам, таа заедница, по угледот на Европскиот парламент, не би имала и свој парламент и совет на министри, кои по година дена би заседавал во Белград, Сараево, Скопје и Подгорица? Отворени граници, заедничка монета и единствен пазар. Ваква уредена четворна заедница би стапила во царинска и економска унија со Хрватска и со Словенија. И би требало, нагласив, да се потпишат низа нови историски спогодби. Прво помеѓу Србите и Хрватите, бидејќи тоа е епицентарот на сите ломови. Потоа помеѓу Србите и Муслиманите, Србите и Албанците, Македонците и Албанците’’

Изетбеговиќ: Ме радува што го сакаме истото и што слично мислиме,  ја спушти раката на моето рамо“.

Планот Глигоров – Изетбеговиќ бил четворна, а не асиметрична федерација

На овој исказ не му е потребен опширен коментар. Само накусо, да потенцираме.

Според тоа што Изетбеговиќ му го соопштил на Драшковиќ, Глигоров и Изетбеговиќ предлагале четворна (скратена) федерација, која ќе договори некаков лабав сојуз со Словенија и со Хрватска. Всушност, тоа е идејата за „скратената држава“, сеедно дали ќе се нарекува Југославија или проширена Србија, која Глигоров ја прифаќал, но Милошевиќ ја одбил зашто се косела и со неговиот план „А“ (шесте републики во цврста централизирана федерација) и со планот „Б“. А според вториов план, Словенија може(ше) да си замине и може(ше) да има, ако сака и конфедерални врски со остатокот, но Хрватска не можеше ни да си замине, ни да биде во конфедерални односи. Зашто, со тоа таа де факто и де јуре би била самостојна држава со сите територии во неа населени со Србите.

А планот „Б“ беше план за проширување на Србија на сметка на БиХ и Хрватска. Затоа, ништо од таа „асиметрична федерација“. Погрешен термин, точниот би бил „четворна федерација“ плус две сосема самостојни држави (со некакви врски за соработка), Хрватска и Словенија.

И бидејќи тоа не било можно, Изетбеговиќ рекол дека во такви околности е можна само заедница на четирите суверени републики/држави во рамките на постојните граници. Тоа му го рекол, без трошка резерва дали Македонија е подготвена за такво нешто. А знаеме дека Глигоров и Изетбеговиќ посебно соработуваа за време на спомнуваната платформа „Глигоров-Изетбеговиќ“ и имаа едно загадочно заедничко патување во Либија, на разговор со тогашниот нејзин претседател, Муамeр ел Гадафи.

Референдум, ама со скриена намера!

По ова, да се задржиме малку на некои прашања во врска со референдумот, зошто беше така формулирано референдумското прашање и да видиме што тоа дополнително разјаснува.

На 6 август Собранието на Република Македонија донесе одлука референдумот на кој граѓаните на Македонија ќе одлучат дали сакаат или не сакаат да живеат во самостојна и суверена држава, да се одржи на 8 септември. Поставеното прашање испорачано од „Стариот лисец“ (со неговите помошници) гласеше мошне загадочно и противречно: „Дали сте за самостојна и суверена Македонија, со право на влез во иден сојуз на суверени држави на Југославија?“

Иако мојата комуникација со веќе востоличениот државно-политички врв беше прилично ослабена, да не речам повеќе од тоа, не беше тешко да се види што прави тој „врв“. Како го доживува настанот. Каква е атмосферата.

Пред и веднаш по закажувањето на референдумот, политичката динамика како да не соодветствуваше на ваков настан. Беше прилично тивко. Можеби и месецот август имаше удел во тоа, но државниот врв процени дека тогаш треба да го закаже референдумот. Дури во последната седмица пред неговото одржување, се раздвижија парламентарните партии за организирање средби со граѓаните и почнаа поупадливите прилози на единствената телевизија (МРТВ) со мотивирачки пораки граѓаните да излезат на местата за гласање и позитивно да одговорат на поставеното прашање.

Не повеќе од десетина дена пред денот на референдумот, во просториите на СДСМ, во тркалезната сала на бившата зграда на ЦК СКМ (денес владини простории) се одржа заеднички состанок на членовите на Централниот одбор на СДСМ со пратеничката група во Собранието на РМ. Тема, средбите со граѓаните во општините низ Македонија што треба да се одржат во неделата пред референдумот: како е замислено да се одвива промотивната активност, што е добро да се акцентира во говорите и дека ќе добиеме некаков распоред на говорниците во конкретните општини.

Од сѐ што се случи на таа средба, најинтересна беше сугестијата на еден од најдолговечните во повисоката партиската хиерархија, во тој период максимално зближен со претседателот Глигоров. Меѓу другото (ништо битно) одеднаш тој препорача: пред граѓаните воопшто да не влегуваме во дискусија дали референдумот значи „отцепување“ или „раздружување“. Не кажа што да се каже, ако  некој постави прашање во врска со таа полемика што се водеше надвор од Македонија. И, за чудо, никој не го праша што би било третото, ако некој од граѓаните сепак праша.

Не беше тешко да се погоди од каде доаѓаше инструкцијата. Па, така, словенечкото раководство зборуваше дека е тоа чин на „раздружување“ – зашто, како суверен ентитет донеле одлука да се здружат во ДФРЈ, па ФНРЈ и СФРЈ, кој произлегува од суверенитетот на нивните граѓани во републиката, оформени како нација; Србите, согласно со нивната политичка цел, инсистираа на терминот „отцепување“, зашто, наводно, со влегувањето во СФРЈ, правото на самоопределување до отцепување згаснало, трајно било пренесено, со тоа и потрошено; нам, пак, ни се сугерираше, од „највисокото место“ дека излегувањето од Југославија не е ни чин на „раздружување“, а ни чин на „отцепување“.

Лага е дека народот беше во дилема и дека постоеше опасност референдумот да не успее

 Наведената теза на блискиот човек на Глигоров во стилот „ни девојка ни риба“, „ни кисело ни солено“ „ни мокро ни суво“, „ни раздружување ни отцепување“, прво слушнав дека е пласирана затоа што во врвот на државата (поточно во кругот на Глигоров) се стравувало од неуспешен референдум. Наводно, Македонците биле многу поприврзани кон Југославија од некои други во неа. Истите „аргументи“ ги шепотеа и во врска со матната (противречната) формулација на референдумското прашање.

За жал, во ваквата приказна Глигоров ги уверил и некои од академиците во тогашната влада. Го чув тоа од некои од нив лично, наспроти фактот што погоре го потенцирав, дека токму тие академици во тогашната влада сакаа одвојувањето на Македонија да се случи многу побрзо. Настаните потоа покажаа дека тие „образложенија“ биле извадени од „заматен бунар“.

Во врска со тврдењето за расположението на граѓаните дали се за самостојна држава, се уверивме веднаш. За второто, за противречно формулираното прашање, вистинските причини ги дознававме постепено. Воопшто не било поради стравот на Глигоров и на некои до него за исходот од гласањето, туку поради нешто сосема друго.

Таа предреферендумска недела, од повеќе општини ми се јавуваа партиски функционери барајќи јас да говорам во нивните општини. Ги упатував на одговорните во партијата за распоредот на говорниците. Ми соопштија дека сум определен да говорам во три, или во четири општини. Се сеќавам дека двете беа Гевгелија и Валандово, за третата и четвртата, не сум стопроцентно сигурен, па нема да именувам. Салите беа преполни. На влегување во нив, наместо добро вечер, велев: „Има ли некој овде што не е за суверена и самостојна држава?“ Веднаш следеа стоечки овации од повеќе минути. Кога ќе почнеше разговорот, ќе се најдеше некој од „стопанствениците“, со деловни врски со Србија, кој ќе поставеше прашање од неговиот стомак: „Од каде ќе набавуваме тоа и тоа…“? Ќе го добиеше заслужениот одговор и толку.

Го гледав на лице место тој спој на огромна желба Македонија да биде самостојна држава и надежта дека така, конечно, ќе ни биде подобро, и се прашував: врз кои сознанија Глигоров и некои луѓе околу него шепотеа дека постои опасност од неуспешен референдум, па, наводно, затоа така се однесувале и така го стокмиле „трик-прашањето“ за референдумот?

Сведочењето на професорот Владо Поповски во Плусинфо

И тогаш имав повеќе сознанија за причините зошто Глигоров ја одолговлекува одлуката за осамостојување на Македонија и зошто издејствува така да биде формулирано прашањето. И до мене допреа некои информации дека формулирањето на прашањето за референдумот е извршено во договор со Милошевиќ. Но, не си дозволив за тоа јавно да зборувам. Не можев да приложен конкретен факт/доказ, очевиден за јавноста, која во тој период нему многу му веруваше. Ќе беше само „збор против збор“ и ќе се сместуваше во контекст на нашите лични односи. Но, сведоците и сведоштвото што не ги знаев, цело време биле меѓу нас. Во  кругот на луѓето со кои Глигоров соработуваше.

Од 21 до 27 јули 2022 година, во Плусинфо, прочитавме анализа за тоа време и за тие настани, од поранешниот професор на Правниот факултет во Скопје, Владо Поповски, учесник  во многу од тогашните  настани – како министер во некои од владите и како советник на поранешните претседатели Борис Трајковски и Киро Глигоров. Насловот на анализата, за оние што не ја читале, гласи: „Сите македонски влади и претседатели во 1990-тите“. Во неа, Поповски (кој во текот на професорската кариера го предавал и предметот Историја на правото), меѓу другото, пишува:

„Лојалноста кон Милошевиќ Глигоров ја покажа и во врска со референдумот […] Глигоров очигледно добил инструкции од Милошевиќ како да гласи прашањето за нашиот референдум закажан за 8 Септември 1991.“

И, продолжува:

„Пред официјализирањето и објавувањето на референдумското прашање со спомнатата ‘опашка’, бевме повикани… јас и Гордана Сиљановска, како членови на Уставната комисија, од страна на тогашниот министер во владата на Никола Кљусев, одговорен за политички систем, Љубомир Данаилов Фрчкоски, ‘да сме помогнеле во формулирањето на прашањето за референдумот’. […] Во кабинетот на министерот ги затекнавме Владимир Кутлешиќ и Касим Трнка […] првиот, правен советник на претседателот на Србија Слободан Милошевиќ и универзитетски професор по уставно право, а вториот, професор по уставно право во Сараево и, веројатно, советник на претседателот на Босна и Херцеговина, Алија Изетбеговиќ“.

По влегувањето во кабинетот, Фрчковски им го изложил на Поповски и на Силјановска веќе формулираното референдумско прашање: „Дали сте за суверена и самостојна држава Македонија, со право да стапи во иден сојуз на суверените држави на Југославија“, со образложение дека така треба да гласи „со оглед на преземените обврски на Глигоров пред Милошевиќ“.

Откако Поповски рекол тека тоа правно не е во ред, дека е противречно, дека секоја држава прво треба да стане суверена и самостојна па потоа да може, според пропишана законска процедура, да прави сојузи со други, настанала непријатна ситуација. Поповски пишува: „Господинот Кутлешиќ и нашиот министер, покажаа видлива нервоза, веројатно поради позицијата и улогата што ја имаа, првиот во однос на неговиот претседател Слободан Милошевиќ, а вториот во однос на својот претседател Киро Глигоров, кои им дале задача да го утврдат прашањето за референдумот во Република Македонија, како што тие, претходно, се договориле“.

„Поради тоа – продолжува Поповски – реакциите на нашиот министер, беа во стилот ‘сме биле повикани за да помогнеме, а не за да комплицираме’“.

Слуги на двајца политичари си играле мајтап со правото

Значи, тројца професори од три републики и од три правни факултети (од кои двајцата по Уставно право), „правно“ ја врамиле политичката ујдурма на Глигоров и Милошевиќ, практично да го измамат македонскиот народ и да го стокмат референдумот според договорената цена што Глигоров  требало да му ја плати на српскиот вожд, како надомест за нешто што тој го добил од него.

Дека професорите, во улога на слуги на двајца политичари си играле мајтап со правото (и не само со правото) констатираше и Бадинтеровата комисија. Имено, во нејзиното мислење од 10 декември 1991 година, на што Поповски потсетува во истата анализа, Арбитражната меѓународна комисија констатирала дека: „Македонија со референдумот одржан во септември 1991 година се заложила за суверена и независна Македонија во рамките на асоцијација на југословенските држави и  дека, поради тоа, таа спаѓала… во оние републики кои сакале да создадат нова асоцијација која би имала демократски институции по нивен избор…“ Затоа Бадинтеровата комисија смета дека на тие републики, кои сакале да создадат таква асоцијација, е да работат заеднички за да ја постигнат таа цел.

„Таквиот епилог (продолжува Поповски) укажува дека референдумот од 8 септември 1991 година, според логиката на референдумското прашање, значел пред сѐ изјаснување на граѓаните за влегување на Република Македонија во иден сојуз на југословенски држави, а не за формирање на македонска самостојна и суверена држава – меѓународно призната и токму во тоа е манипулацијата со волјата на граѓаните, изразена на референдумот“.

Затоа, Бадинтеровата комисија за ден на осамостојувањето на Македонија го смета денот на усвојувањето на Уставот на Република Македонија, 17 ноември 1991 година, а не денот на одржувањето на референдумот, 8 септември.

(Во следното продолжение: Случајно ли, по средбата со Глигоров и Изетбеговиќ, Гадафи на генералот Кадијевиќ му предлага да изврши воен удар и да го собори Милошевиќ)

Додека Милошевиќ ја ограбуваше Македонија со безвредните српски динари, Глигоров беше против воведување македонска валута

Љубчо сонуваше конфедерација со Бугарија и со Грција, Бранко веруваше во Југославија, а Глигоров матеше со Изетбеговиќ

Милошевиќ: Стојане, види Гошев да не биде премиер, а ако не можеш – Киро ќе дојде и ќе го среди!

Србија прва ја напушти Југославија, а ние патевме од комплекс на помала вредност и од вазалски сентимент кон Белград

После АСНОМ ни ги зедоа граѓанските права, а во 1991 година сакаа од Македонија да направат бановина!

The post Референдумското прашање беше договорено меѓу Глигоров и Милошевиќ appeared first on plusinfo.mk.

Апелацискиот суд во јужниот либиски град Сабха ја прифати жалбата на Саиф ал Ислам против дисквалификацијата и му дозволи да се врати во изборната трка, објави либиската државна новинска агенција ЛАНА, цитирајќи го неговиот адвокат.

Либиската изборна комисија минатата недела ја отфрли кандидатурата на Саиф ал Ислам Гадафи за претседателските избори закажани на 24 декември.

„Саиф ал Ислам Гадафи е баран од Меѓународниот кривичен суд (МКС) за ’злосторства против човештвото‘. Тој ја поднесе својата кандидатура на 14 ноември и е еден од 25-те одбиени кандидати“, стоеше во соопштението на Високата изборна комисија (ХНЕК).

ХНЕЦ образложи дека 25-те кандидатури се одбиени врз основа на повеќе законски одредби, како и дописи од државниот правобранител, началникот на криминалистичката полиција и претседателот на Управата за пасоши и државјанства.

Претседателските избори на 24 декември треба да ја означат промена во земјата по хаосот и братоубиствените борби по падот на режимот на Моамер Гадафи во 2011 година.

ХНЕЦ соопшти дека биле поднесени 98 кандидатури, меѓу кои и од две жени.

The post УВАЖЕНА Е ЖАЛБАТА Синот на Гадафи е кандидат за претседател на Либан appeared first on plusinfo.mk.

Возилото, коешто беше комплетирано дури по смртта на Гадафи, беше понудено на продажба од специјализираната автомобилска компанија за егзотични возила, „Лајтнер“.

Овој автомобил е придвижуван од 6-литарски АМГ ве-12 турбо-мотор од 604 коњски сили, со петтостепен автоматски менувач, кој забрзува од 0 до 100 километри на час за 5 секунди.

The post Се продава „ракетата“ на Моамер Гадафи (ФОТО) appeared first on plusinfo.mk.