The post БЕЗ ФОКУС И ПРЕЦИЗНОСТ, НЕМА ПРАВДА ЗА ТРАГЕДИЈАТА ВО „ПУЛС“ Мора да се утврди кој што згрешил, а не дали „некој морало да знае“ appeared first on plusinfo.mk.

Во својата последна видео-сторија под наслов „Цената на правдата“, во која се зборува за наводни злоупотреби на вишите јавни обвинители Мустафа Хајрулахи и Јове Цветановски, ИРЛ и уредничката Сашка Цветковска пласираат шпекулација дека неколку новинари и медиуми, наводно финансирани од лица поврзани со обвинителски предмети, со платени интервјуи и на други начини, здружено ги поддржале тие злоупотреби.

Оваа шпекулација, во видео-сторијата опишана со многу поексплицитни и клеветнички изрази, наместо докази, е „поткрепена“ со инсерти од медиумски настапи на Хајрулахи. Меѓу другите, искористени се и два инсерта од мојот поткаст со тогашниот суспендиран обвинител. Интересно е дека тие инсерти немаат суштинска врска со приказната што се „тркала“ во сторијата на ИРЛ (за тоа како Хајрулахи наводно малтретирал вработени жени во Вишото јавно обвинителство). Затоа и не држи оправдувањето дека инсертите се употребени заради контекстуализирање и јавна критика.

Која е цената за лагите во видео-сторијата „Цената на правдата?“

Редакцијата на Плусинфо се обрати до платформата Јутјуб со реакција поради очигледна повреда на авторските права. По стандардна процедура, Јутјуб привремено го отстрани видеото на ИРЛ, а од нас побара во рок од 10 работни дена против ИРЛ да поведеме судска постапка за повреда на авторските права, зашто во спротивно видеото ќе биде вратено на платформата. И веќе е вратено.

Во меѓувреме, лични неодложни обврски привремено ме спречија да трошам време и енергија за менаџирањето на еден таков потфат каков што би бил спор за повреда на авторски права. Но, таа можност сè уште ми стои на располагање. Дотолку повеќе што истата видео-сторија е објавена и на МТВ. Сè уште имам време да поднесам и тужба за навреда и клевета, бидејќи во сторијата сум очигледно и брутално наклеветен.

А вистината е оваа:

Прво, моето интервју со Хајрулахи не е платено од никого. Како што не се платени сите мои интервјуи, колумни и анализи. Станува збор за мои авторски прилози, за кои ме плаќа само мојата редакција и никој друг.

Второ, не постои никаков договор или некакво здружување меѓу мене и другите новинари спомнати и исто така брутално наклеветени во сторијата на ИРЛ, да им се даде медиумска поддршка на двајцата „спорни“ обвинители. Тоа е чиста и прилично глупава измислица. Суспендираниот Хајрулахи во еден период говореше и сведочеше за настани и појави од јавен интерес и тоа е причината поради која повеќе новинари и медиуми го бараа за интервју.

И трето, на ниту еден начин не сум бил ниту сум финансиски или политички поврзан со било кој од луѓето обвинети во четирите предмети кои се спомнуваат во видео-сторијата на ИРЛ.

Хистерични жалопојки за „цензура“

По привременото отстранување на видеото од Јутјуб, според моите очекувања, почнаа хистеричните жалопојки на авторите на сторијата, дека реакцијата на Плусинфо до Јутјуб била обид за цензура. Ја премолчав оваа глупост, во очекување на она „главното“. Бидејќи знаев дека лаборатпријата за лаги на Сашка Цветковска мора да измисли уште нешто, некаков нов гнасотилак, во обид да ме девалвира во очите на јавноста.

Не им е прв пат. Само да потсетам.

Брутално и упорно лажеа дека сум платен од д-р Жан Митрев, иако Сашка Цветковска дури и од пи-ар агенцијата што го застапува кардиохирургот беше известена дека Плусинфо и неговата клиника никогаш немале деловна соработка.

Лажеа и манипулираа, опишувајќи ги моите односи со луѓе како д-р Митрев, Кочо Анѓушев, Орце Камчев, Ратко Димитровски и други, како одбрана на „моќници“ и на „олигарси“.

Ме навредуваа со најпогрдни изрази („кукавичко новинарство“ и слично), кои сведочат за една неверојатна опседнатост на мојата поранешна студентка Цветковска со желбата по секоја цена да ме оцрни како новинар и да ги доведе под сомнеж мојата чест и мојот морал.

Затоа, со право очекував нов, гнасен и подмолен атак. И дочекав.

Кој ѝ нудел „пари за сторија“ на Маја Јовановска?

Од пред неколку дена, на социјалните мрежи се емитува кратка видео-снимка, во која Маја Јовановска, новинарка во ИРЛ, раскажува како жена од некоја маркетинг агенција и понудила пари за да објави документи, кои биле во прилог на обвинетите во случајот „Поштенска банка“. Јовановска одбила, а потоа забележала дека сторијата се појавила „во еден од најчитаните портали, потпишана од главниот уредник“.

Не кажува Маја за кој портал станува збор и за кој автор. Претпоставувам, поучена е да не си игра со оган.

Не кажува Маја ни зошто жената од агенцијата прво ја избрала ИРЛ да понуди „пари за сторија“, а не веднаш тој портал и тој уредник. Та нели ИРЛ не работи за пари, што ќе рече „непрофитно“? Чудно…

Но, дури и да не кажува имиња, новинарката на ИРЛ јасно обвинува конкретни лица за обид за поткуп. Имено, се знае кои се обвинетите во случајот „Поштенска банка“, а се знае и тоа дека двата клучни лика се Ратко Димитровски (поранешен градоначалник на Кочани) и бизнисменот Томе Главчев од Гевгелија. Која е фамозната „пиарка“, е тоа не се знае.

Маја Јовановска нема храброст да зборува со имиња и презимиња. Таа, во случајов, сака само да инсинуира. А јавноста ќе „знае“ кои се „лошите момчиња“. Ќе ги именува во коментарите под нејзината објава. И после сето тоа ќе се нарече „истражувачко новинарство“. А ЗНМ и ССНМ тоа, јасно, ќе го поддржат. И ако некој тужи, како и во други прилики кога суд утврдил одговорност за клевета, целата новинарска заедница ќе лелека дека тоа биле „стратешки“ тужби, обиди за замолчување на новинарите, цензура…

Јас не побарав ни денар, ниту некој ми понуди – како тоа ѝ понудиле пари баш на Маја Јовановска?

Но, да се вратам на подмолната и „стратешка“ инсинуација на Маја Јовановска.

Вистина е дека имам пишувано многу анализи за дузина т.н. високопрофилни судски случаи, од кои повеќето на поранешното Специјално јавно обвинителство, таа најсрамна институција во историјата на македонскиот правосуден систем.

Вистина е дека секогаш сум пишувал за процедурални пропусти, за повреди на правото на одбрана, за определување притвори заради притисок врз осомничените и за изнудување признанија, за креирање обвиненија без поткрепа, за доказни постапки без докази и за многу други фатални слабости поради кои судски предмети или паѓале во повисок степен на судење или застарувале.

Вистина е дека секогаш сум се трудел да придонесам одбраната да добие рамноправен пристап и во медиумите (не само во судница), што е особено важно во општества во кои не се полага многу на принципот на презумпција на невиност. Ако немало друг – а често немало – моите написи и анализи го правеле тој неопходен баланс.

Можам да се пофалам со три работи:

Прво, за ниту еден од тие написи немам добиено ниту еден демант, а не пак тужба за клевета. Ниту една реакција. Ништо. Само молк пред аргументите и пред фактите, пред кои молчат и боговите.

Второ, епилозите на најголем дел од тие случаи покажаа дека моите аргументи биле непобедливи, а моите анализи биле точни.

И трето, ова многу важно за Сашка и за Маја – за ниту еден од тие написи не сум побарал и не сум добил ни денар!

Еден од тие случаи за кои пишував е „Поштенска банка“. Се разбира, „го добив“ и тој случај – ако смеам така да се изразам – затоа што предметот, од самиот почеток, од обвинението, беше, што се вели, „криво насаден“. Бидејќи случајот веќе е ад акта, нема потреба повеќе да докажувам. Моите анализи остануваат во архивата на Плусинфо, како доказ дека за судските случаи може да се пишува фер, а на крајот, вистината сепак да победи.

Јавен обвинител да утврди дали Димитровски и Главчев на ИРЛ ѝ нуделе пари

Ратко Димитровски е мој долгогодишен пријател, од времето кога го печатеше „Дневник“. Томе Главчев, пак, го запознав кога решив да пишувам за случајот. Искрено, тешко ми е да поверувам дека тие, дури и преку посредник, ѝ понудиле пари на ИРЛ за да објави сторија за „Поштенска банка“.

Но, да оставиме за тоа да сведочи Маја Јовановска. Нејзиното обвинување не е наивно. Поткупот е сериозно кривично дело. Лажното пријавување исто така е кривично дело. Да сум јас јавен обвинител, бездруго би ја повикал Маја Јовановска да каже кој е тој што се обидел да ја поткупи. Ако се обидел…

Знае ли ЗНМ кого и што поддржува?

После сè, не можам да избегнам некако да одговорам и на прашањето што ми го поставуваат некои пријатели – зошто не ги тужиш Сашка Цветковска и ИРЛ, малку ли клевети и навреди напишаа и изрекоа за тебе?

Има дури и адвокати кои ми се нуделе про боно да водат таква граѓанска парница, убедени дека станува збор за толку експлицитни клевети и навреди што нема начин да изгубам на суд.

Да, но јас имам предвид и некои други нешта, што еден адвокат не може да ги разбере.

Имено, Сашка Цветковска и ИРЛ уживаат целосна, непринципиелна и крајно проблематична поддршка од Здружението на новинари на Македонија, на чело со Младен Чадиковски. Тие ја обезбедуваат со бесплатна правна помош, дури и во случаите кога е јасно дека судот не може поинаку да пресуди освен да утврди одговорност за клевета.

Да не бидам погрешно разбран. Не се плашам јас од нивните адвокати и од екипата што сега го води ЗНМ. Јас сум, што вели народот, тепано куче. Ова не е моја прва битка со клеветници и денунцијанти во мојата кариера.

Се плашам од себеси, од тоа како јас ќе реагирам кога во судница ќе го видам „хорот“ поддржувачи на хајките на Сашка Цветковска. Кога нишанам, јас секогаш нишанам високо. Кога пукам, секогаш пукам рафално. Кога ќе почне битката, веќе нема мислење на противникот. Јас сум како прочуениот боксер Аце Русевски, кога го прашале што мисли за некој тежок противник, а Аце одговорил: „Што има јас да мислам, он нека му ја мисли!“

Не знам до кога ќе бидам будалетинка што пати од финоќа…

Тешки битки така имам добиено, со пандевци-мандевци, со рекети-мекети, а не па со ојлевци-дојлевци… Ама, како стареам, некако губам волја, особено ако спроти мене има луѓе кои јадат новинарски леб. Добро, овие баш и не се на леб, на шкампи се, ама пак…

Сакам да кажам, една таква битка нема да се тера само во судница. Ќе се бие и во медиумите. Ако треба да се „степам“ и со ЗНМ, ќе почнам да поставувам незгодни прашања, можеби ќе повредам и луѓе кои не сакам да ги повредам. Верувајте, не сакам ни Сашка Цветковска да ја повредам. Не сакам ни еден денар од нејзините пари. Арам пари не сакам.

Тоа е… Ви реков дека немам добар одговор на прашањето зошто оваа кавга со овие некадарни луѓе, кои ме таргетираат без причина, не ја водам институционално. Што и не е баш принципиелно од моја страна, нели. Којзнае, можеби ќе се наложи потреба во иднина да постапувам и поинаку. Можеби некој конечно ќе ми ги истегне ушите и ќе ми рече – до кога ти, Героски, на толку моќ од „моќници“ и на толку пари од „олигарси“, мислиш да изигруваш будалетинка што пати од финоќа?

The post Нови гнасотилаци од лабораторијата на лаги на Сашка Цветковска appeared first on plusinfo.mk.

Борбата за рамноправен статус на албанскиот јазик во образовниот процес, а потоа и за промоција на јазикот на втората по големина етничка заедница во Макдонија во втор службен јазик, траеше околу три децении.

Новинарот којшто непристојно ја опомена министерката за образование Весна Јаневска да не доаѓа во Тетово без да си носи преведувач, веројатно не се сеќава на почетоците на таа борба, која имаше поддршка од дел од македонската политичка и интелектуална елита. Природно, момчето не може да се сеќава, бидејќи или бил премлад или тогаш воопшто не бил ни роден.

Ќе раскажам само еден детал, за да се потсетиме на жестината на политичката дебата во тоа време. Најмаркантна иницијатива од тој период (1997 година) беше барањето за формирање педагошка академија на албански јазик. Идејата беше една таква институција да образува наставници кои ќе предаваат на албански јазик во основните и во средните училишта, за да се подобри драстично опаднатиот квалитет на наставата во средините со доминантно албанско население.

Јас лично и весникот „Дневник“ под мое уредништвото, ја поддржавме таа иницијатива и жестоко ги осудивме демонстрациите против педагошката академија на албански јазик, што се организираа пред парламентот. За возврат, демонстрантите јавно палеа примероци на нашиот весник – ни пред тој тажен момент за македонската демократија, а ни потоа, такво нешто се нема случено.

Многу години подоцна, после многу кавги и недоразбирања, јазичниот конфликт заврши со модел на двојазичност кој претставува апсолутно највисок дострел во Европа. Денес албанскиот јазик и формално и суштински е втор службен јазик во Македонија, целосно рамноправен со македонскиот. Погледнете ги натписите и таблите во Скопје, погледнете ги своите лични карти и другите лични документи, па самите ќе се уверите во тоа. Не мора да го читате и да го толкувате Уставот.

Разбирам дека има луѓе на кои не им се допаѓа тоа што Македонија е феномен што јас некогаш го нарекував „билингвална федерација“, но еднаш стекнатите основни човекови права и политичките права на малцинските заедници, стануваат трајни и непроменливи. Јас, инаку, во сите овие три децении, ја застапував идејата дека тој процес не само што нема да ги загрози, туку ќе ги унапреди односите меѓу Македонците и Албанците.

Се разбира, предуслов да се исполнат тие мои очекувања е сите да научиме и да разбереме што точно значи кога велиме дека двата јазика се во рамноправна службена употреба.

На пример, тоа значи дека секој политичар Албанец, во сите политички институции и секогаш кога е во службено својство каде било на територијата на Македонија, може официјално да говори на својот мајчин јазик. Повеќе политичари Албанци, во разни прилики, па и на прес-конференции, го користеле тоа право и зборувале само на албански јазик. Имало такви ситуации кога новинарите Македонци се бунеле, барале превод, па дури и се договарале да не известиваат од тие настани. Како уредник, никогаш не сум ги поддржувал тие „побуни“.

Но, она што важи за секој политичар Албанец, важи и за секој политичар Македонец. Министерката Весна Јаневска има право да говори на македонски јазик и во Тетово и каде што сака и никој нема право да ѝ наложи да зборува на албански јазик, или да си носи преведувач.

Ова треба да е совршено јасно секому – двојазичноста на службено ниво не подразбира ни законска ни политичка обврска службените лица да ги познаваат двата јазика и да ги говорат зависно од тоа каде и кому се обраќаат.

Од тука натаму, дебатата за проблемите на двојазичноста мора да се води само на ниво на практичност. Што сакам да кажам со тоа? Јас ја разбирам потребата на колегите новинари од тетовските медиуми на албански јазик да добијат директна изјава од Јаневска на јазикот што најдобро го разбира нивната публика. Како да се реши тој проблем?

Убаво вели Џевдет Хајредини: освен Али Амети, ниеден друг Албанец нема можност да плати преведувач, за да може, како што може Ахмети, со Македонците и со другите граѓани на Македонија, службено или приватно, секогаш и секаде, да комуницира само на албански јазик. Ама истото важи и за сите политичари Македонци.

А решение, сепак, има. Благодарејќи на вештачката интелигенција, денес се широко достапни дузина апликации за квалитетен симултан превод од еден на друг јазик. Им препорачувам на колегите новинари од Тетово да си инсталираат такви апликации на своите смартфони и ќе можат самите симултано да преведат говор од било кој јазик на албански.

Како прилог кон процесот на дигитализација и како час по медиумска писменост, би ја охрабрил министерката Јаневска исто така да инсталира таква апликација и на првата следна прес-конференција самата да побара прашање на албански јазик и да „одговори“ на тој јазик.

Како и да е, со развојот на вештачката интелигенција, проблемот е решлив и на практично ниво. Секој може да си носи „преведувач“ во својот смартфон. Веројатно ќе изгледа малку смешно, па дури и глупаво, така да си преведуваме овде во Македонија, но ако некој инсистира на таа „кауза“, наместо да провоцира и да бара проблем таму каде што нема – ете му решение.

Останува уште еден аспект на прашањето на двојазичноста, за кој, се надевам, ќе дебатираме во иднина. Културолошкиот аспект. Македонскиот и албанскиот се убави јазици, а толку различни што претставува вистински предизвик да се изучуваат и од љубопитство, не само од потреба. Јас тоа го знам за албанскиот јазик, бидејќи многу одамна го учев, за жал многу кусо време. Се надевам дека многу брзо ќе дојде време кога ќе се создадат можности за факултативно изучување на албанскиот јазик во некои училишта, на курсеви за професионалци од разни области и слично.

The post Не правете проблем таму каде што нема – кому му треба преведувач, нека си го носи во смартфонот! appeared first on plusinfo.mk.

Во падот на некогашниот медиумски гигант НИП „Нова Македонија“, поранешниот директор Панде Колемишевски видел „свесно сценарио поддржано од странски служби и од домашни политичари како Љубомир Фрчкоски“, тврди порталот Во Центар на Васко Ефтов, најавувајќи го „ексклузивното“ интервју со некогашниот медиумски магнат, во кое наводно се откривало „како е формирана длабоката држава“ во Македонија.

После ваквата спектакуларна најава на Ефтов – според која Колемишевски тврдел дека весникот „Дневник“ бил проект финансиран од Сорос и од германска фондација, со единствена цел економско уништување на „Нова Македонија“ и разбивање на „асномскиот код“ на државата – морав да седнам да ги изгледам последните минути од тоа интервју, посветени на „длабоката држава“ во медиумите. И за жал, со сета почит кон мојот поранешен уредник Колемишевски, чии колумни сега со задоволство ги читам, морам да го кажам следново – повеќе лаги собрани во десеттина минути и толку плитки приказни одамна немам слушнато.

За волја на вистината, не е ова прв пат Колемишевски да ни ја продава истата фејк-приказна за причините за пропаѓањетоа на неговата „империја“. И не е прв пат да ги спомнува Љубомир Фрчкоски и Ѓунер Исмаил како „домашни политичари“ кои наводно работеле на негово уривање (сега нов во приказната е Јане Миљовски). Но, чинам дека ова е прв пат Колемишевски толку длабоко да навлезе во филмот дека тоа било работа и на некои опасни „странски служби“.

Е тука јас сум главен лик: Панде тврди дека пред формирањето на „Дневник“ во 1994 година (и тоа не е точно, „Дневник“ е формиран март 1996 година), јас сум бил на „специјална обука“ во Лондон. Лут поради тоа што Лондон не го прашал него кого да прати на таква обука, Панде седнал и на британскиот амбасадор му напишал протестно писмо (Колемишевски го нарекува „указ“, бидејќи императорите, нели, укази пишуваат), на што амбасадорот му одговорил дека тоа не било негова работа.

Јас британскиот „специјалец“ и другите од „длабоката држава“

Од почит спрема „императорот“ Колемишевски, кон моите некогашни соработници во „Дневник“ и особено од почит кон нашето огромно читателство, одлучив сосема накусо да ви ги соопштам фактите за раѓањето на дневниот весник „Дневник“ и да ги разобличам лагите што повторно ги рециклира, а сега и ги збогатува поранешниот директор на НИП „Нова Македонија“.

За почеток, мора да нагласам дека не постојат никакви „странски служби“ и никакви „домашни политичари, како Љубомир Фрчкоски, Ѓунер Исмаил и Јане Миљовски“, кои наводно ковале некакво „сценарио за уништување“ на империјата на Колемишевски. Неспорно е дека Фрчкоски и Исмаил дадоа значаен придонес во формирањето на првиот независен дневен весник „Дневник“, но не со пари или со притисоци за уривање на Колемишевски, туку со морална и политичка поддршка во владата на Бранко Црвенковски, за проектот кој значеше плурализација на печатот во Македонија. Фрчкоски и Исмаил се живи и здрави и за тоа можат и јавно да посведочат.

Најкомична од сè е Пандевата приказна за некаква германска фондација, која наводно ги направила и печатницата „Европа 92“ во Кочани и весникот „Дневник“. Колемишевски дури раскажува и за некакви Германци, кои наводно доаѓале во Кочани и ги монтирале машините. За да не се потпирам само врз сопствената меморија, таа опасна измамничка, ги подраспрашав малку моите колеги со кои го основавме „Дневник“, а го прашав и сопственикот на „Европа 92“. И јас така паметам, но сега е и потврдено – немало никакви Германци ни при формирањето на „Дневник“ (тоа го знам и јас), а ни при подигањето на печатницата во Кочани.

Со чии пари е формиран „Дневник“?

Познато е како и со чии пари е формиран „Дневник“. Проектот беше поддржан со бескаматен кредит добиен од Соросовата фондација во Македонија, со залагање на директорот Владимир Милчин, исклучително битна фигура за основањето на повеќе независни медиуми во Македонија. Тројцата основачи на весникот сме Миле Јовановски, Александар Дамовски и јас, Бранко Героски.

Патем речено, тој кредит одобрен во вредност од околу 140.000 тогашни германски марки (целиот неповлечен) беше обезбеден со хипотека врз станот на Дамовски. Покрај тој кредит, проектот беше грантиран со два многу помали гранта (ниту еден од двата не беа од германски извори), со кои беа набавени компјутерската опрема и некои други неопходни нешта.

И тоа е се околу „финансиската конструкција“ со која беше создаден „Дневник“. „Странски служби“ и „германски фондации“ има само во приказните на Панде Колемишевски. Дали тој се збунил мислејќи на американскиот инвестициски фонд СЕАФ Македонија, тоа не знам, но факт е дека тој фонд не го грантираше проектот, туку од седумте сопственици новинари и уредници (на тројцата основачи подоцна им се придружија Владо Богоев, Бојан Кицуровски, Милорад Стојмановски и Злате Лозановски) откупи нешто повеќе од една третина од уделите и стана осми сопственик, со најголем поединечен удел. Неколку години по основањето на „Дневник“ и по големите деловни успеси, германскиот медиумски концерн ВАЦ го купи весникот (како и весниците „Утрински весник“ и „Вест“). Што се случуваше понатаму со „Дневник“, тоа е веќе друга приказна.

Беспрекорното досие на „Дневник“

Покрај тоа што даночните власти за време на владеењето на владата на Црвенковски прописно го „тресеа“ нашето издавачко претпријатие „Круг“, издавачот на „Дневник“, при спомнатите две клучни аквизиции на уделите на издавачот, купувачите (СЕАФ и ВАЦ) инсистираа на многу темелни и сериозни финансиски ревизии од реномирани странски ревизорски куќи. Во сите тие инспекции и ревизии, експертите не пронајдоа дамка во досието на „Дневник“. Причината за тоа е многу едноставна – немаше такво нешто.

„Дневник“ беше единствениот македонски влијателен медиум формиран од новинари и беше и уредуван и менаџиран од новинари, барем во неговите златни години. Нема друг таков влијателен и успешен традиционален медиум во нашата историја, со исклучок на „Фокус“ на Никола Младенов.

Наведов многу имиња на луѓе кои се живи сведоци за сево ова што го зборувам и секој од нив може да ја демантира лагата дека создавањето на „Дневник“ било „сценарио“ за наводно уништување на НИП „Нова Македонија“ и за некакво „разбивање на асномскиот код“ на државата. Божем тој „асномски код“ бил во сопственост на Колемишевски, па „дневниковци“ добиле задача од „странските служби“ и од „длабоката држава“ да го разбијат.

Жалам што наспроти сета моја почит кон Колемишевски, морам да констатирам дека тој наратив е – обична глупост!

„Тајната“ на успехот на „Дневник“ што Колемишевски никогаш не ја разбра

Колемишевски и ден-денес не може да сфати дека појавата на „Дневник“ беше резултат на природната потреба за плурализација на печатот во Македонија, во време на апсолутна доминација и апсолутен монопол на изданијата на НИП „Нова Македонија“, во негово време приватизиран орган на тогаш веќе непостоечкиот ССРНМ (Социјалистички сојуз на работниот народ на Македонија). Пред „Дневник“ се појави дневниот весник „Република“, но тој згасна по неколку месеци, во околности кои не ми се дозволно познати за да сведочам. Беше јасно дека НИП „Нова Македонија“ нема да остане сама на пазарот, но не се знаеше дали ќе пропадне.

Проектот „Дневник“ успеа од повеќе причини. Воведовме иновативна уредувачка политика и овозможивме јавна промоција на политичкиот плурализам. Освен тоа, цела една група независни и познати јавни личности почнаа да пишуваат колумни и слободно да ги изразуваат своите мислења на страниците на „Дневник“. Никој никогаш немал таков колумнистички дрим-тим! Во известувањето, ги раздвоивме фактите од мислењата и воведовме модерни журналистички стандарди, дотогаш непознати во НИП „Нова Македонија“. Бевме малубројна редакција, но технолошки многу понапредна од претрупаните редакции на Колемишевски. Најважно од сè, бевме орни за борба. Не бев само јас „специјалец“, имаше меѓу нас многу такви.

Деловната политика на „Дневник“ беше посебен успех. Се водеше одлучно и со храбри потези. Таков потег беше намалувањето на цената на весникот на 5 денари за примерок. Додека во империјата на Колемишевски како шамани заседаваа и се обидуваа да разберат што се случува и колку ќе трае таа наша „војна со цените“, а некои други хејтаа дека сме станале „петпаречки“ весник, „Дневник“ ги освојуваше срцата на читателите, кои секое утро брзаа да го купат својот примерок кај колпортерите и на другите продажни места. Чекор по чекор, ја освоивме и наклонетоста на бизнис-заедницата, па огласувачите бараа простор повеќе за своите реклами на страниците на „Дневник“. Резултатот на тие успешни политики и на деловен и на уредувачки план беа огромните тиражи, високите профити и силното јакнење на брендот на „Дневник“.

Неколку години по појавата на весникот, тоа резултираше со успешната продажба на „Дневник“ на германски ВАЦ, за цена од 5 милиони евра. Другите два дневни весника заедно беа купени по таа цена. Ниту еден македонски медиум пред „Дневник“ и после „Дневник“ не достигнал таква цена на реалниот пазар!

Зошто пропадна империјата на Колемишевски?

А зошто пропадна НИП „Нова М;акедонија“ на Панде Колемишевски?

Па ете, ако не ве мрзи, преслушајте ја сами неговата приказна кај Васко Ефтов. Додека ние – заедно со „странските служби“, со „германските фондации“, со „домашните политичари“ и со сите други ѕверки од „длабоката држава“ – сме се мачеле да правиме добар весник, тиражи и пари, челните луѓе на НИП „Нова Македонија“ работеле на чување на „асномскиоот код“ од нас лошите, решавале кој треба да биде претседател или премиер а кој не, ги „насочувале“ работите во вистинската насока и бистреле висока политика. Накусо, драпале мадиња!

Пропаста на НИП „Нова Македонија“ беше резултат на отсуството на било каква сериозна размисла кај раководството на чело со Колемишевски, дека тој медиумски мастодонт мора да се трансформира, да се плурализира, внатрешно да се реформира, да ги прифати новите околности на пазарната економија и да заземе централна, но не и монополска позиција на пазарот. Наместо тоа, таа новинска куќа вршеше притисок врз владата на Црвенковски да најде начин да го затвори „Дневник“. Под таков притисок, во еден момент, таа влада ги казнуваше дури и колпортерите на „Дневник“ затоа што божем го „загрозувале“ сообраќајот на улиците. Знам дека ова звучи неверојатно, но е жива вистина – дури и така се правеше обид да се спаси „империјата“ на Колемишевски.

Како може новинска куќа со толкаво богатство да пропадне?!

Дали можеше НИП „Нова Македонија“ да се спаси од пропаѓање? Секако дека можеше. Ама требаше „под свое“ да ја земеме Миле, Сашо и јас. Суетен сум, да, но не се шегувам кога го велам ова. Добро, можеше да ја земе и некој друг, но само под услов да сака да ја реформира новинската куќа и да работи пазарно.

Не знам дали некому денеска му е јасно со што располагаше „империјата“ на Панде Колемишевски пред распаѓањето. Јас ќе ви кажам: зградата од 14 ката во која сега има куп министерства и државна администрација; зградата во која беше Халкбанка, а во тоа време беше зграда на маркетингот на НИП-от; зградата во која сега е Европскиот универзитет, а тогаш беше печатницата; модерна машина за печатење (купена ганц нова во 1980-тите години) со можност за истовремено печатење на два весника; околу 500 трафики на ударни локации во цела Македонија – да редам ли уште?

Па како може фирма со таков огромен капитал, со такво богатство, со илјадници квадрати деловен простор, со таква инфраструктура, едноставно да пропадне?! Како е тоа воопшто можно?!

Нека извини другарот Панде, не јас и моите колеги од „Дневник“, туку деца од прва година на факултет да беа на чело на една таква неверојатна машина, таков гигант граден со децении со народни пари, немаше да пропадне. Таман сите странски служби на овој свет да се беа здружеле да ја урнат НИП „Нова Македонија“, немаше да пропадне. А пропадна…

Не е ли ова срамно?

Тоа е она што Колемишевски не може да си го прости себеси, па сака да ни го натовари „на врат“ на нас од „Дневник“, посебно на мене „специјалецот“ од Лондон, бездруго и на Фрчкоски и на Ѓунер Исмаил, а задолжително и на Владе Милчин, за кого дополнително Колемишевски лаже дека на „Слободен печат“ му дал 500.000 евра (Панде изгледа има проблем со нулите, во случајот станува збор за грант од 50.000 евра).

Јас разбирам дека некој – Васко Ефтов, на пример, заради гледаноста на неговото шоу – има интерес јавно да се пласираат вакви недугавости, при толку живи сведоци кои можат да ги демантираат сите измислици на Колемишевски. Ама пне го разбирам Пандета. Па личи ли бре на таа возраст човек вака безочно да лаже?

Не дека е пресудно важно, но некој кој исто како мене бил во истата „новинар визитинг“ програма во списанието „Вор рипорт“ во Лондон (како колешката Јасмина Миронски, на пример), знае дека таа „обука“ трае два, а не девет месеци. И дека тоа е новинарска обука, а не некаква обука за „специјалци“. Како можел Панде да помисли дека тоа е нешто налик на обука во специјалните единици САС? Како можел да му напише онакво глупаво писмо на британскиот амбасадор, па згора и да се фали со тој гаф? Како може да инсинуира дека има нешто сомнително во врска со моето повредување за време на настаните во тетовска Мала Речица во 1995 година, каде што бев репортер на „Вечер“ претепан од македонски полициски специјалци? Дојде ли тогаш мојот директор во болница да ме посети и самиот да утврди што е што?

На крајот, морам да кажам дека не го изгледав и нема да го изгледам остатокот од интервјуто на Колемишевски кај Васко Ефтов. Разичаран сум. Ако за десет минути човекот надробил толку лаги за нешта за кои сум бил и актер и сведок, за нешта што можел да ги провери кај многу извори од прва рака, како ли треба да го примам она што некогашниот медиумски „император“ и Ефтов ни го раскажуваат за „длабоката држава“ во Македонија?

Срамота!

The post …И после дојдоа Германците … и така пропадна НИП „Нова Македонија“ на Панде Колемишевски appeared first on plusinfo.mk.

Читам реакции и коментари, во кои жолчно се тврди дека Советот на јавни обвинители ѝ дал одврзани раце на власта сама да избере нов Републички јавен обвинител. И дека со тоа се потврдувала контролата на извршната власт врз правосудството.

И не знам дали тие коментари се партиска навивачка агенда, обична човечка злоба и љубомора или само блажено незнаење. Ајде, да речеме дека станува збор за незнаење.

Советот на јавни обвинители не го избира Републичкиот јавен обвинител. Ова тело е надлежно да ги оцени и да даде мислење за кандидатите. Ништо помалку и ништо повеќе од тоа. Таквата надлежност е системски утврдена и добро е што токму така се поставени нештата.

Еве зошто.

Советот за јавни обвинители е хибридно тело, составено делумно од членови избрани од јавните обвинители и делумно од членови именувани од страна на парламентиот, тело избрано на непосредни избори. Постои огромна, суштинска разлика меѓу избирање и именување. Избраните се одговорни пред избирачкото тело, именуваните пред тие што ги именувале.

Во случајот на Советот за јавни обвинители, хибридното решение е во тоа што од сите обвинители е составено „избирачко тело“ коешто избира дел од членовите на Советот. При тоа, Советот е надлежен за именување и за разрешување јавни обвинители – на сите, освен на Републичкиот. Затоа се вели дека решението е хибридно: дел од членовите на Советот се избрани од обвинителите, а тие, пак, се избрани од ова тело. Некаков баланс воспоставува Републичкиот јавен обвинител, кого го избира парламентот (претставничкото тело избрано од народот): тој по функција е член на Советот за јавни обвинители.

Кога би било системски уредено Советот за јавни обвинители да го избира Републичкиот јавен обвинител, кому тој би полагал сметка за својата работа, пред кого би давал отчет, кој би можел да ја утврдува неговата одговорност и да го смени?

Неколку именувани членови на Советот на јавни обвинители и уште неколкумина други „избрани“ од обвинителите, на кои тој им е шеф по строга хиерархиска линија?

Не, не може така. Да биде јасно – парламентот го избира Републичкиот јавен обвинител, гласаат пратениците кои својот мандат го добиле од народот. Пред нив одговара и тие го менуваат.

Така е и во Хрватска, на пример. Земја членка на ЕУ. И таму државниот јавен обвинител го избира парламентот (Саборот). Уште подобро решение има Словенија. Во таа земја владата го избира државниот јавен обвинител. Бидејќи, суштински и реално, Обвинителството треба да се третира како дел од извршната власт.

Во Франција претседателот на Републиката е тој што го избира државниот обвинител. Така е и во Португалија. Во Шпанија тоа е работа на кралот, суштински на владата. Од „ферментираните“ наспроти младите и „експериментални“ европски демократии, интересен „самоуправен“ модел има само Италија – таму обвинителите го избираат својот шеф.

Како и да е, изборот на Републички јавен обвинител не е избор на Мис на македонското правосудство. Начинот на избор и надлежностите при тој процес системски и суштински извираат од основите на претставничката демократија и треба да обезбедат јасна, легална и легитимна линија на отчетност и одговорност на државниот јавен обвинител.

Затоа, да го научиме ова и да не кинеме зелени, ве молам.

The post Без импровизации, молам, изборот на Републички јавен обвинител не е избор на Мис или Мистер на македонското правосудство! appeared first on plusinfo.mk.

„Како да се запамети тоа што треба и да се обескуражи ревизијата на фактите и историјата со цел да се испере совеста, да се спаси од прогон и да се овозможи политички живот на сторителите на злоделата. Секоја војна се води два пати – на бојното поле и во меморијата!“

Ова го пишува професорот Љубомир Фрчкоски во последната колумна на порталот Либертас, посветена не само на филозофската тема „војната за меморијата“, туку и на една малку поприземна – „дрогерашката афера“ што „интригантите“ од ВМРО-ДПМНЕ ја поврзуваат со СДСМ и со Зоран Заев. „Интрига“ од која Фрчкоски, нормално, се ужаснува и од петни жили – навидум шармантно, а всушност прилично нервозно – обидувајќи се да докаже дека не е „сериозна“, бидејќи ВМРО-ДПМНЕ не била доволно „возвишена“ и „софистицирана“ и немала доволно „знаење од сексуалната патологија“ за да создаде – интрига.

Хахахахаха! Јако му е ова…

Сите тие предиспозиции, а и многу повеќе, ги поседуваат само „образовани“ и „продуховени“ персоналитети од нашето граџанство. Каков што е Фрчкоски, нормално.

Можеби донекаде и Тричковски. Само, Тричковски не е баш таков, нему му недостасува петинг, премногу се залетува „на суво“, му фали она „знаење на сексуалната патологија“, или нешто од опусот на Емили Дикинсон.

Киро, Борис и Зоки – Уставот, Рамковниот и Преспанскиот

Добро, забавно е ова надмудрување со Фрчковата декаденција, но да се вратиме сепак на поважната тема – војната за меморијата.

Централната теза на Фрчкоски гласи: „ВМРО ДПМНЕ не може да се пронајде во ниту еден конститутивен политички гест на современата македонска држава. Тоа ја прави партијата излишна, без причина на постоење и тоа таа го има разбрано на некој перверзен начин. Единствен начин да се легитимира е сите конститутивни гестови на современата македонска држава да ги прогласи за предавства … Вториот страв е страв од сведоците на излишноста, на непостоењето и се поврзува со политичарите кои ги изнеле тие конститутивни акти на македонската државност – базично Киро, Борис и Зоки. Нив треба да ги прогласат за ’криминални умови‘ и тука се нели: куферчињата пари, кесите пари, струјата, јагленот, сега марихуаната, Дубаи и сл“.

Кога знаете што го мачи мудрецот, брзо сфаќате дека неговиот јазик брзо го наоѓа забот што го боли. Тоа е во човековата природа. И без да ја прочитам Фрчковата „бравура“ од теза (што педантно ја цитирав, за тие што не го познаваат човекот толку добро колку што го познавам јас), мене ми е јасно дека во „војната за меморијата“ на Фрчкоски сепак му е најважно да се избори тој, а не некој друг, да ги прогласува најважните луѓе „кои ги изнеле конститутивните акти на македонската државност“ и ако има потреба, тој да прогласува „криминални умови“.

Интересно е дека Фрчкоски списокот на „државотворците“ го свел на три лика – Киро, Борис и Зоки.

Бидејќи ги навел така, маалски интимно, претпоставуваме дека станува збор за Глигоров, за Трајковски и за Поки.

Фрчкоски скромно себеси се изоставил од списокот на „базичните“. И нема потреба. Ние знаеме кој ги „смислил“ тие конститутивни гестови, а кој потоа морал да се помачи да ги „изнесе“ пред граџанството.

Значи, тоа се тие тројцата.

Базично.

За нив се врзуваат Уставот, Рамковниот и Преспанскиот.

А Љубчо, Петар, Бранко … некој друг од СДСМ?

Јеби га, тоа е. Немаме ние други државотворни гестови.

Декларацијата за самостојност, сувереност и независност на Република Македонија и Референдумот за самостојност не се конститутивни гестови. Па нема потреба да се спомнуваат Љубчо Георгиевски, првиот премиер Никола Кљусев и другите министри од првата македонска влада, или не дај боже Стојан Андов, на пример.

Особено е важно на списокот на „базичните“ никако да нема имиња од ВМРО-ДПМНЕ, партија која, нели, не можела да се „пронајде“ во ниту еден важен таков, демек конститутивен гест.

Добро, го разбираме тоа Фрчково хејтање, ги разбираме и мотивите и причините. Да му дадеме агреман да си биде таков.

Но, зошто на тој список ги нема Петар Гошев, Бранко Црвенковски и другите асови на СДСМ? Зарем никој од нив нема некаква базична врска со гестот на „изнесување“ на Уставот, како и со неговите многубројни амандмански „дотерувања“?

Немаат ли Љубчо и Бранко некаква врска со „изнесувањето“ на Рамковниот договор? На сликана од потпишувањето во Охрид, тие се само статисти?

Меѓу Киро и Зоки Поки, вториов познат по конститутивниот гест наречен Преспански договор, не може ли да се пронајде ниту еден друг „државотворец“, макар и од сдсмовска провениенција?

Албанците уште ли пливаат кон Италија?

Нема ниту еден базично битен Албанец?

Или Албанците сè уште пливаат кон Италија, откако Фрчковски им се закани дека во војната во 2001 година Македонија требало да ги повика Бугарија и Грција да интервенираат, по што ние Македонците можеби ќе сме зборувале бугарски, но затоа, пак, Албанците ќе пливале до Италија?!

Се извинувам за оваа хејтерска „бравура“, но ве молам, не е моја, станува збор за изјава на Фрчкоски во интервју со Васко Ефтов за телевизија Сител. Во тоа интервју од 2001 година, Фрчкоски уверува дека „тие (Албанците) не можат да продуцираат структура, тие не можат да продуцираат ни мала Албанија“. И после доаѓа оној конститутивен гест од истата 2001 година, кога Албанците сепак продуцираат некаква „структура“. Или и нивниот претставник во Охрид само се слика со Љубчо и со Бранко, за успомену и дуго сечање? Фрчкоски потоа со години тој гест ќе го толкува како заслуга на Борис Трајковски. И своја, се разбира, бидејќи во тие години, ако не сте знаеле, професорот е советник на претседателот Трајковски.

А што вели Киро за куферчето?

И кога сме веќе кај „војната за меморијата“, редно било Фрчкоски да ги консултира и базично важните Киро, Борис и Зоки Поки. Од нив тројцата, жив е само Зоки. Само, тоа не мора да значи апсолутна предност за никого. Бидејќи, меморијата може да биде и заебана работа.

Киро Глигоров во 2001 година напиша книга мемоари. Книгата се вика „Македонија е сè што имаме“. Фрчкоски би рекол дека насловот му е базично згрешен, ама некои од сеќавањата на Стариот лисец (така си го викавме Глигоров, без злоба) навистина се многу интересни.

Ајде да ја провериме Фрчковата теза дека ВМРО-ДПМНЕ ги дифамира „базичните“, во случајов првиот македонски претседател Киро Глигоров, наводно обвинет за „куферчињата со пари“. Еве што вели Киро Глигоров на оваа тема во своите мемоари:

„Имаше, тоа првпат ќе го кажам, еден навистина незамислив обид преку грчките специјални служби да се влијае и врз мене, и тоа на извонредно груб начин, да ја прифатам грчката солуција, да направам нешто за да се откажам од името Македонија …Еден ден министерот за внатрешни работи, Фрчковски, ми предложи да примам некои соработници од Службата за да ме известат лично за нешто од нивната работа. Ги примив, а тие ми кажаа дека имале некоја средба со нивни ’колеги‘ од Грција дека тие официјално им рекле да ми пренесат лично мене дека доколку попуштам околу името, готови се да ми префрлат, на која банка сакам во светот, милион долари“, пишуваше Глигоров.

Но чекајте, тоа не е сè!

Овие тврдења Глигоров ги кажал и на суд. Таму Глигоров детално ги опишал средбите со Фрчковски и како тој посредувал во обидот македонскиот претседател да се подмити со скапоцена амфора, со луксузен часовник, па дури со куферче со пари, кои биле подарок од грчки разузнавач, за да го „омекнат“ да се откаже од името Македонија.

„Го отвора куферчето, полно до горе долари. Тука има сто илјади долари. Овој кога си заминуваше, ми рече: ’Јас морам да му се отплатам на претседателот што толку време бев тука, и, ми го даде ова куферче да ви го донесам. Тоа е негов подарок.‘ Јас го гледам – а, бе, велам, Фрчко, зар не разбра ти онаа амфора кога ти ја вратив и часовникот, дека за таква работа, мене не ме бива. Добро, сега, човекот ги даде парите, сега што да правиме рече тој …“, ја опиша Глигоров непријатната случка со Фрчкоски.

Деталите за оваа драма со „куферчето“ ги опишаа повеќе македонски медиуми. Киро Глигоров почина на 1 јануари 2012 година. Фрчкоски имаше доволно време да го демантира овој исказ додека Киро беше жив. Колку што ми е познато, тоа не е сторено.

Ретуш, манипулации и лаги

Затоа, ќе се согласам со професорот Фрчкоски, дека е многу важно, како што вели тој, „да се обескуражи ревизијата на фактите“.

Под услов и тој да не го прави тоа.

Не е коректно да се ревидираат фактите за тоа кој се обидел да го поткупи Киро Глигоров. Самиот Глигоров кажува кој.

И не може за Киро Глигоров да се зборува како за „базичен“ за државотворноста на Македонија, без да се каже кој го поканил да дојде во Скопје и кој го храбрел да остане тука, во моментите кога разочаран од рашомонијадата околу неговиот прв избор за претседател, бил спакуван во куфери и решен да се врати во Белград.

Значи, не може да се зборува за Киро, без базично да се спомне Петар Гошев. Не само поради Киро. Поради целината на процесот на демократизација на Македонија.

Не може да се зборува за Љубомир Фрчкоски министерот, без да се спомне Бранко Црвенковски премиерот и лидер на СДСМ.

Не може да се зборува за Фрчкоски советникот на Борис Трајковски без да се спомне Доста Димовска. А не може да се зборува за Фрчкоски и за „Достич“, без да се спомне … ај не е важно кој.

Базичните факти не суштествуваат надвор од нивниот базичен контекст. Надвор од контекстот, тие се ретуш, манипулации и лаги.

Теза шуплива и испразнета од значење

Државотворните „гестови“ за кои зборува Фрчкоски и во кои тој не може да го „пронајде“ ВМРО-ДПМНЕ не суштествуваат надвор од нивниот историски и политички контекст. А контекстот го сочинуваат низа процеси и настани, со кои се поврзани повеќе македонски политички партии и лидери, интелектуалци, јавни личности, медиуми итн.

Еве кусо, едноставно објаснување на значењето на контекстот. Киро е – Македонија е сè што имаме. Зоки е – Македонија е сè што немаме. Не одат Киро и Зоки заедно, надвор од историските контексти.

Така е тоа. Најбазично. Никако поинаку.

Приказната дека базата се Киро, Борис и Зоки Поки – тројцата во ролјата што им ја доделува „уставотворецот“, независно дури и од нивните сеќавања за контекстите – тоа е приказна за мали деца.

Тоа е наратив за уште една евтина дискфалификација на ВМРО-ДПМНЕ.

Без ВМРО-ДПМНЕ, како и без СДСМ, партија од која Фрчкоски беше исшутиран (знае кога и знае зошто), ниту еден конститутивен гест не би бил можен. Тоа е факт, кој ја покажува огромната, страотна дупка, поради која целата теза на Фрчкоски е шуплива и испразнета од какво било значење.

Вмровци, дајте бре еден гест над сите гестови!

Но, бидејќи ВМРО-ДПМНЕ, како што вели професоров, сепак не можело да се „пронајде“ во ниту еден државотворен гест, верувам дека е крајно време таа слабост партијата токму сега да ја надомести, со гестови поважни од сите претходни.

После толку многу државотворење, редно е една македонска власт во меморијата на овој народ да остане запаметена како власт којашто одлучно и без компромиси им задала силен, онака баш базичен удар во ребра, на криминалците, на митаџиите и на хохштаплерите од сите сорти, на недискриминирачка основа.

Сите бандити со куферчиња мито и корупција – на купче!

И да, бедруго да видиме кој се богатеше со јагленот на државна сметка.

И да, нека се растури тој смрдлив бизнис со марихуаната, нека се фатат сите профитери. И сите дилери. Сите дувачи и шмркачи да паднат во апстиненцијална криза.

И да бре, како бонус, еден силен удар врз Кланот Дубаи.

Е тоа, вмровци низаедни, би бил еден навистина силен државотворен гест. Баш по мерка на Фрчкоски.

Неволно, ама би го запаметил за сва времена…

ПС. Ако случајно Фрчкоски под Зоки мислел на Зоран Заев, еве исправка – секаде погоре каде што пишува Поки, читајте Заев.

The post Киро, Борис и Зоки Поки – тие ли се адутите на Фрчкоски во војната за меморијата?! appeared first on plusinfo.mk.

СДСМ тврди дека ДЕА, американската агенција за борба против наркотици, доставила податоци за скандалот со 5 тони марихуана запленети во Србија, за кои се тврди дека потекнуваат од Македонија. И дека тоа било причина за „паника во власта на премиерот Христијан Мицкоски“, откривање на „длабокиот криминал на актуелната власт“ итн.

Верувале или не, сево ова го изјави Александар Саша Димитријевиќ, генерален секретар на СДСМ, на официјална прес-конференција на Бихаќка.

А од каде знае генсекот на Бихаќка дека обвинителствата во Србија и во Македонија добиле „клучни податоци“ од ДЕА?

Од „неофицијални информации од медиумите во Србија“, вели тој.

Нормално. И јас поставувам некакви глупави прашања…

СДСМ толку многу е „навлечен“ на наративи од просторот што таа партија го нарекува „српски свет“, што безрезервно ги прифаќа и ги рециклира во својот добро познат информерски стил, веќе темелно разработен во рубриката „соопштенија на СДСМ“.

Жал ми е што некој и младиот Александар Саша Димитријевиќ го втурнал во тој глупав филм, што дури и непроверената информација за можната добра соработка на ДЕА со обвинителствата во двете земји ја доживува како тема за „скандал“, а не како добра вест.

Не лидери, туку лидеришта се тоа, еј!

Не верував дека ќе дојде ден ете јас – како апсолутен лаик, со апсолутни предрасуди кон сè што е поврзано било со нелегална било со легална употреба на наркотици – да им објаснувам на дечкиве од екипата на Зоран Заев и на Венко Филипче основни прашања на темата „дрога“.

Зборуваме, сепак, за величини како Заев и Филипче, не за лидери ами за лидеришта на легализацијата на производството на канабисот за медицински цели, не само во Македонија, туку и во регионот и многу пошироко.

Зборуваме за двајца пионери во овој бизнис, кои во 2019 година, во ситуација на некаква преодна криза во бизнисот (не се сеќавам веќе што беше маката), на највисоко државно ниво – Заев во својство на премиер, а Венко Филипче како министер за здравство – во Скопје го примија американскиот бизнисмен Мајк Штрауметис со прекар Биг Мајк, познат како еден од поголемите производители на канабис во светот, жовијално наречен „кралот на марихуаната“.

Сеансата со Биг Мајк, „кралот на марихуаната“

Е тој Биг Мајк, воодушевен од самиот факт што доживеал пречек на највисоко државно ниво, тогаш, на Инстаграм, самиот си објави фотографии и кратко видео од средбите со премиерот Заев, со министерот Филипче и со градоначалникот на скопската општина Центар Саша Богдановиќ. Така ние дознавме за таа легендарна сеанса во Владата. Во краткото видео на официјалниот Инстаграм профил, Биг Мајк тогаш даде историска изјава:

„Возбуден сум да ви најавам дека земјата ќе ја направам европска суперсила на канабисот“.

Владата на Заев тогаш избегна јавно да соопшти за што се разговарало со Биг Мајк и каков дефект бил оправан. Можеби младиот генсек Александар Саша Димитријевиќ може да се информира, па да ни каже. И да ни каже дали Заев, Филипче и Штрауметис успеале од Македонија да направат „европска супер сила на канабисот“.

Судејќи според количествата на запленета марихуана деновиве, скромните 5 тони во Србија и повеќе од 40 тони во Македонија, очигледно – успеале.

И што да се каже за кралот Биг Мајк, освен да се повтори онаа реплика на Лаки во „Маратонци трче почасни крууг“:

„Ала је оправио, свака му част!“

Сите скандали во времето на Зоран Заев – баш случајно?

А на ДЕА ѝ отвориле работа. Зашто, таму кај што цвета легалното производство на канабис, цвета и нелегалната трговија со марихуана.

Генсекот Александар Саша Димитријевиќ можеби и не знае дека соработката на ДЕА со органите на кривичниот прогон во Македонија не одела секогаш така глатко, како што сугерираат сега неговите „неофицијални информации од медиумите во Србија“.

Во македонските медиуми можат да се најдат еден куп потврдени информации за многу сериозни скандали кои се однесуваат на односите меѓу ДЕА и нашите органи на прогонот, како и за блиската поврзаност на луѓе од македонските институции со локалните нарко-кланови.

И сите тие скандали се во времето кога на власт е СДСМ на Зоран Заев, човекот за кого и порано се тврдеше дека е алфа и омега во овој бизнис, а ВМРО-ДПННЕ сега тврди дека контролира две третини од бизнисот со марихуана во Македонија.

Од тука треба да почне разоткривањето, другарчиња од Бихаќка!

Што беше онаа работа со Трајче Заев?

На пример, се сеќава ли Александар Саша Димитријевиќ дека во јануари 2023 година, една позната албанска телевизија објави дека има прислушувани разговори, кои покажуваат дека високи функционери од тогашната владејачка коалиција во Македонија директно интервенирале за да се оневозможи успешна операција против шверц со дрога преземена од странска агенција?

Албанската телевизијата тогаш прстот го впери кон Трајче Заев, братучед на поранешниот премиер Зоран Заев. Имено, лице кое поседувало аудио-снимка поврзана со шверц на наркотици, тврдеше телевизијата, комуницирало со Трајче Заев, известувајќи го за ситуацијата. Трајче Заев, откако ја преслушал аудио снимката, со шифрирана порака му одговорил на тој што го има аудиото: „Мислам дека (ова) би била многу позната книга кога би била објавена. Според мене, оваа книга треба да има што помала публика, но секако дека зависи од вас. Ајде да договориме уште една средба, следната недела“.

Колку што мене ми е познато, Трајче Заев никогаш не ја демантираше приказната на албанската телевизија. Можеби генсекот на СДСМ има поинаква информација?

Инаку, дел од македонските медиуми тогаш објавија дека се работи за компромитирана акција на американската агенција за борба против наркотици, ДЕА. Од прилогот на албанската телевизија, сепак, не можеше да се заклучи кога и каде се случил настанот, ниту пак за која странска агенција се работи.

Соработката со ДЕА – колку стативи, толку голови

Останаа сомневањата дека можеби станува збор за акцијата „Планина“ од март 2021 година, за која генсекот на СДСМ би требало нешто да знае. Ако не се сеќава, не е страшно, ќе се потсетиме заедно.

Тогаш, во март 2021 година, во две синхронизирани акции во скопското село Грчец и во Гази Баба, беа уапсени вкупно 21 лица. Но, беа фатени само продавачите, додека шестемина главни нарко-босови, по кои се трагало, избегале уште претходно. Пленот беше скромен: 80.000 евра, 5 килограми марихуана и 600-700 грама кокаин. Поранешната обвинителка за борба против организираниот криминал и корупција, Вилма Русковска, се пожали дека акцијата била пробиена.

Но, после ова искуство, ќе уследи нова акција под диригентската палка на ДЕА: во април 2021 година, во комбе на патот Прилеп – Росоман, во близина на Плетвар, МВР заплени 200 килограми марихуана во вредност од 800.000 евра. Дрогата била наменета за Грција. Тогаш беа приведени шест лица, меѓу кои и полицискиот командир од Прилеп, Кире Спиркоски Чипсио, но и личниот возач на Трајче Заев. Иако не беше докажано дека марихуаната потекнува од домашни фабрики за производство на медицински канабис, на две фирми им беа одземени лиценците.

Со еден збор, Македонија има богата „историја“ на соработка со ДЕА. Имало очигледно и многу „стативи“, ама имало и чисти погодоци од пеналтикот.

Бизнис по принципот „пола пије, пола Шарцу даје“

Инаку, Александар Саша Димитријевиќ би требало да знае дека во неколку наврати во 2020 година беа крадени големи количини марихуана во фабрики за медицински канабис. Во фабрика во село Јосифово кај Валандово, во декември 2020 година биле украдени 2 тони марихуана, а скромни 231 килограми биле пронајдени во скопско Арачиново. Потоа биле пронајдени и 60 килограми марихуана во крушевско, за кои постоеше сомнеж дека се украдени од фирма за медицински канабис во Крушево.

Сево ова укажува дека одгледувањето марихуана за медицински цели не е само доходовен легален бизнис, туку и бизнис каде што се можни и големи злоупотреби по принципот „пола пије, пола Шарцу даје“. Заплената во Србија плус количеството од неверојатни 40 тони запленета марихуана во Македонија тоа го потврдува.

На Бихаќка и каменот и дрогата секогаш од блиску доаѓаат

Генсекот на СДСМ за едно е во право – во круговите поврзани со бизнисот со марихуана деновиве владее паника.

И треба да биде паника!

Само, не верувам дека е точна адресата на која Александар Саша Димитријевиќ ги упатува своите пораки – но ете, ние сме тука да ги проследиме на вистинската.

Генсекот допрва ќе научи дека на Бихаќка и каменот и дрогата секогаш од блиску доаѓаат.

Значи, најмногу сега треба да се секира тој што има најголемо влијание во овој бизнис. Мислам, го знаеме сите чувеко, да не го именувам сега. Неговото владеење ионака беше познато по криминални и корупциски скандали. Името му го забравам, ама не забравам дека многу добро говоре англиски јазик. И затоа он пак нека си го викне Биг Мајк, да бараат чаре за бизнисот и за доброто на Македонија.

Та нели сме европска суперсила во производство на канабис?!

The post Биг Мајки, хев а проблем нау! appeared first on plusinfo.mk.

Судскиот процес за пожарот во дискотеката „Пулс“, трагедија која однесе 63 млади животи, иако се уште е во рана фаза, веќе ги разоткри системските пукнатини во стратегијата на обвинителството. Слушајќи ги и анализирајќи ги исказите на сведоците на Обвинителството – кои, патем речено, самите многу посериозно ја фокусираат судската расправа за причините на трагедијата одошто тој што ги предложил да сведочат – се сеќавам на една мисла од воведниот говор на адвокатот Петар Дангов, бранител за обвинетиот Шабан Салиу.

На самиот почеток на оваа судска рашомонијада, Дангов ќе рече: „Параболата вели, не барај сенка каде нема светлина, не барај вина каде постои празнина и не барај кривица каде има чистина“. И ќе предупреди дека на ваквите начела се темелат најфундаменталните основи на општиот дел од кривичното право и дека со постапувањето во спротивност со нив, кривичното право се претвора во алатка за прогон на невини жртви.

Обвинителниот акт се темели на злоупотреба на болката на семејствата на загинатите и на повредените

Уште пред да се појави обвинителниот акт, во јавни настапи предупредував дека обвинителниот акт ќе биде една голема манипулација со вистината. Така и се случи. Стратегијата на Обвинителството се состои во обидот, да го парафразирам Дангов, болката на семејствата на унесреќените да стане темел на обвинението, емоциите да се промовираат во докази, а трагедијата да се претстави како вина по себе. Обвинителниот акт е обид, преку конструирање нов и правно неодржлив кривично-правен институт заснован на поимите „долготраен каузален тек“ и „долгогодишен каузален процес“, да се дојде до лажна правда, преку злоупотреба на чувствата на луѓето, а не низ потрага по вистината.

Кој и да го обмислил обвинението, кој и да суфлирал и кој и да го пишувал – а по хиерархиска линија, најодговорен за тој процес е поранешниот јавен обвинител Љупчо Коцевски – избрзано, невешто или со манипулативна намера се обидел да го задоволи јавниот гнев, преку создавање акт што наликува на рибарска мрежа фрлена широко, за да фати што повеќе „риби“. На обвинителна клупа седнаа 35 лица, вклучително и многу луѓе чија поврзаност со директната причина за пожарот е непостоечка во кривично-правна смисла.

Прашање на ден е кога родителите и блиските на жртвите, кои будно го следат процесот и досега своето незадоволство главно го насочуваат кон адвокатите на обвинетите, ќе сфатат дека се изманипулирани, не само со стратегијата на Обвинителството, туку и со лесно ветената брзина и острина на очекуваните драконски казни за сите обвинети. Самите сведоци – како на Обвинителството сега, така и на одбраната утре – бездруго ќе ја докажат бесмислата на основниот наратив на обвинителниот акт.

Таму каде што нема законска можност и надлежност, не може да има и одговорност

Тој процес на распаѓање на обвинението веќе почна. Правниот преседан востановен со одлуката на Основното јавно обвинителство за гонење на организиран криминал и корупција (ОЈО ГОКК) за запирање на постапката против седум полициски службеници, стави акцент на потребата од преиспитување на целиот случај. Обвинителството сега е соочено со сопствената контрадикторност: ако полицаецот со право е амнестиран од вина, затоа што немал законска можност и надлежност да врши инспекциски надзор, тогаш секој обид за прогон на административни службеници, градоначалници или министри, од истата причина, станува правно неодржлив.

Како што ќе истакне адвокатот Петре Шилегов, ако полицаецот е ослободен поради немање надлежност за инспекција, истото начело мора да важи и за администрацијата која само врши проверка на формално-правна документација „на хартија“. Ниту еден од обвинетите административци немал инструмент да ја верификува фактичката состојба во објектот, ниту пак законот им дава надлежност за внатрешна контрола на реновирањата на објектот.

Сведоците веќе ги открија клучните причини за трагедијата, а тоа е добра основа вината да се индивидуализира

Ова лутање низ бирократските лавиринти станува уште поапсурдно кога ќе се земат предвид морничавите сведоштва кои јавно веже ги изнесоа клучните доказите за причините за трагедијата и за директната вина. Исказите на преживеаните недвосмислено ја исцртаа мапата на смртта, потврдувајќи дека објектот претрпел фатални внатрешни реконструкции „на своја рака“, кои никогаш не биле пријавени ниту одобрени.

Да потсетиме. Сведокот Петар Марковски откри дека по реновирањето, помошниот излез бил буквално покриен со сепариња и де-факто станал нефункционален како евакуациски пат. Она што требало да биде излез за спас, сведоците го опишаа како „излез за малолетници“: врата што се користела исклучиво за криење деца при полициски рации. Дополнително, плафонот бил спуштен и обложен со запалив сунѓер, што предизвикало пожарот да се прошири за неколку секунди по активирањето на пиротехниката. Овие внатрешни интервенции и реновирања биле направени без никакви дозволи, исто како и во швајцарскиот случај во Кран Монтана, каде сопственикот сам ја поставил звучната изолација, без стручен надзор.

Во овој контекст, компарацијата со случајот „Ле Констеласион“ во Швајцарија е лекција по правна воздржаност која македонското обвинителство ја пропушти. Швајцарското правосудство покажа неопходна храброст да биде „мразено“ заради зачувување на интегритетот на законот. Иако италијанската премиерка Мелони ја оцени одлуката за пуштање на сопственикот Жак Морети од притвор како „навреда“, швајцарските судии не попуштија, инсистирајќи дека притворот не е казна и дека кардинален принцип е обвинетиот да остане на слобода до пресудата. Швајцарското обвинителство не ја прифати картата на популизмот и одби да го обвини „системот“, туку се фокусираше на директните чинители: сопственикот и лицата кои непосредно ракувале со опасните материи.

Со теориите за „долгогодишен каузален процес“ и „соизвршителство“, дури и студент би паднал на испит

Наспроти ова, како што веќе рековме, македонскиот пристап не е ништо друго освен популистички обид да конструира обвинителен акт којшто ќе опфати што поголем број лица, чија непостоечка вина се брани со правно неодржливата теза за за некаков „долгогодишен каузален процес“ (кој во одделни случаи се протега на неверојатни 14 години пред трагичниот настан), при што дејствувањето на овие луѓе се објаснува како „соизвршителство“. Вака „поткован“ студент, би паднал на испит по Кривично право, а не пак обвинител!

Очигледно е дека процесот некој го замислил како како театарска претстава од бескрајно многу чинови (а секој чини најмалку 150.000 евра, како што предупреди Шилегов), предвидени за промоција на бесмислените тези на Обвинителството, кои од темел ќе ги урнат и словото и смислата на Законот, но и она малку што што остана вредно за почит од системот на правораздавање.

А тоа веќе не е само израз на правна неписменост, туку и доказ за една бездушна манипулација со болката на луѓето. Да повторам, прашање на ден е кога најзасегнатите во случајов, луѓето кои во пожарот ги изгубија најмилите, ќе сфатат дека жртвите и повредените се двојно виктимизирани со оваа стратегија на криење на вистинските виновници во толпата обвинети, во тезите за нивната „колективна вина“ и за „превентивна кривична одговорност“, како и со севкупното разводнување на процесот. А со вака поставениот обвинителен акт, уште сега е јасно дека судската постапка нема да доведе до исход во наредните три до четири години.

Македонското општество нема да може да ја прифати таквата должина на траење на судската постапка. Најмалку тоа ќе го прифатат и родителите на загинатите и на повредените.

Вистинската правда бара храброст да се лоцира индивидуалната вина на оној кој директно ја создал опасноста.

Во европската правна пракса, блокирањето на евакуациските излези и свесното вградување несоодветни материјали, се третираат како дејствија на директните чинители, а не како административни пропусти. Со ваков обем на докази за тоа како објектот бил физички претворен во смртоносна стапица, обвинителството има „на тацна“ сервиран случај за директна одговорност на сопственикот и на неговите соработници. Секое натамошно инсистирање на прогон на периферни административни фигури, само ќе го потврди горчливото сознание дека „брзата правда“, дизајнирана за смирување на толпата, најчесто е само неправда со друго име.

На потег сега е Јавното обвинителство. На чело на овој орган во моментов е вршителка на должност, но наскоро ќе се избере ново раководство, со силен мандат и одговорност да ја одбрани стручноста на својата професија. Првиот тест дали ќе се придвижиме во посакуваната насока ќе биде токму обвинителниот акт за трагедијата во Кочани. Нема правник што не знае дека актот, ваков каков што е, веќе и полураспаднат на самиот почеток на судењето, не може да опстане.

The post НЕОДРЖЛИВАТА СТРАТЕГИЈА НА ОБВИНИТЕЛСТВОТО ЗА СЛУЧАЈОТ „ПУЛС“ ДВОЈНО ВИКТИМИЗИРА До кога ќе се тера инает со обвинителниот акт, кој на семејствата на жртвите без основа им ветува брза и лажна правда? appeared first on plusinfo.mk.

Не чувствувам потреба пригодно да изразам емпатија и поддршка за жртвите од трагедијата во дискотеката „Пулс“ во Кочани, за однапред да ја омекнам својата критика кон луѓе кои грубо и жестоко го повредуваат правото на одбрана на обвинетите во овој случај.

Напротив, сакам отворено да кажам како стојат нештата.

Ако само брзата, одмаздничка и драконска пресуда за обвинетите во случајот „Пулс“ е вистинското мерило за правдата за трагедијата за Кочани, тогаш овој театар во судницата во Идризово треба веднаш да прекине, судењето да се распушти, обвинетите да се соберат на плоштадот во Кочани, а на родителите на жртвите да им се даде оружје в рака за да ја извршат пресудата.

Доколку таа – пресудата – веќе е донесена, нема нужда до финалниот чин да патуваме вака бавно, а попатно сите учесници во процесот, вклучувајќи ги и бранителите на обвинетите, да се изложуваат на притисоци, напади врз нивниот професионален углед и закани по нивната безбедност.

Со ништо не можат да се оправдаат постојаните прозивки на бранителите на обвинетите, кои кулминираа со грубиот напад врз адвокатката Ивана Коцевска, бранителка на првообвинетиот и на третообвинетиот во овој случај. Болката на родителите на жртвите не може да биде оправдување за нивните жестоки притисоци врз бранителите на обвинетите. Ќе повторам, нападот врз адвокатката Коцевска не е прв, а реакцијата на родителите по нејзиниот апел да биде заштитена, навестува дека нема да биде ни последен.

Александар Наунов, родител на една од жртвите, упатил остра јавна реакција до адвокатката, отфрлајќи ги нејзините тврдења дека била нападната и потсетувајќи ја на, како што вели, „суровите зборови што ги изрекла во судницата“.

Кои се тие „сурови зборови“ што ги кажала адвокатката? „За вас е тој монструм, за мене е обичен човек“, рекла Коцевска за својот клиент. А што требала да каже – бранам монструм?! Наунов, во има на родителите, реплицира: „Тоа не е емпатија. Тоа е суровост“. Некои луѓе очигледно не сакаат да сфатат дека со тоа што обвинетите ќе се наречат „монструми“ или со други изрази кои имплицираат нивна неспорна вина, се крши темелното правно начело на презумпција на невиноста.

Коментирајќи ги обвинувањата дека ликот на адвокатката Коцевска бил искористен на непристоен постер, Наунов тврди дека многу луѓе можеле да се препознаат во илустрацијата, но дека единствено таа се препознала.

„Ние, семејствата, не ве спомнавме. Не ве нападнавме. Организиравме марш – тивок и достоинствен чин на луѓе кои бараат правда. Не штрајк, како што тврдите. А најмалку повик против адвокатурата“, вели Наунов.

Ајде да видиме дали тоа навистина е така. Еве ја фотографија од „достоинствениот протест“. Секој може да се увери дали бранителката на двајца осомничени навистина не била директно спомната (па се „препознала“) и дали не била нападната:

На фотографијата јасно се гледа дека учесниците на „достоинствениот протест“ носат постер со ликот на адвокатката Ивана Коцевска (го препознаваме сите, не само таа). Во рацете држи две актовки полни со пари. Зад неа е Ѓаволот и напис „Пари овде не ти се потребни“. Или можеби не е Ѓаволот, можеби и тој самиот се препознал?! Пораката упатена до бранителката на двајцата обвинети е совршено јасна и брутална – ти си поткупена, ќе одиш во Пеколот, каде што пари не ти се потребни. Имплицитно, тоа е порака и до сите бранители на сите обвинети.

Во продолжение на својата „реакција“, Наунов полемизира со тезите на одбраната и се заканува дека родителите нема да дозволеле „разводнување со спинови“. Ова го зборува претставник на родителите, кои се засегната странка во судскиот процес, а дел од нив се и сведоци. Нивната дебата во јавноста и на протести го компромитира процесот во целина.

Некој добронамерен, во кого гневните родители од Кочани имаат доверба, треба јасно и недвосмислено да ум укаже дека повредата на правото на одбрана на обвинетите, повредата на принципот „еднаквост на оружјата“ и повредата на начелото на презумпција на невиноста претставуваат законски основи за поништување на судската пресуда.

Но, јас не верувам дека постојат добронамерни луѓе чии зборови се важат меѓу родителите на жртвите. Се плашам дека тие се под силно влијание на политиканти и мешетари, кои сакаат да ја злоупотребат нивната болка за политички и за лукративни интереси. Тие ги поттикнуваат правдата да ја бараат на улица, со јавна кампања врз обвинетите, врз бранителите и врз мал дел од стручната фела којшто има смелост да каже дека сево ова не е во ред.

А нервозата и паниката кај тие што го поттикнуваат гневот на родителите и го насочуваат во насока на компромитација на судскиот процес, произлегува од еден страшен факт, за кој еднаш веќе мора јасно и гласно да се проговори.

Тврдам дека не постои чесен и одговорен правник, адвокат, обвинител и судија, кој не гледа дека обвинението за овој случај е катастрофално, безмалку од секој аспект. Тоа се темели на теорија на случај која не може правно да се докаже и на неодржливи правни квалификации. Да биде збрката комплетна, најмалку еден од осомничените е невин и според ваквите квалификации, но засега обвинителот нема смелост да го повлече обвинението против него.

Не сакам да кажам дека поради ова катастрофално обвинение треба да се протестира и да се цртаат нови постери. Но, вистинската адреса за клучниот проблем на процесот се Јавното обвинителство на РСМ и поранешниот јавен обвинител Љупчо Коцевски.

Уште пред да биде подигнато обвинението за Кочани, пишувајќи и јавно говорејќи за нужноста од смена на Коцевски, јавно изразував сомневања дека обвинението ќе биде стокмено со намера за да се искомпромитира судскиот процес, да се засили неартикулираниот револт на родителите на жртвите и на дел од јавноста, со крајна цел Судот да биде принуден да изрече драконска осудителна пресуда под притисок на улицата, со еклатантна повреда на начелата на законитост на постапката.

И еве, точно тоа се случува сега, во моментов.

Сведоци сме на политика на линч. Се вршат силни притисоци судницата во Идризово да се претворени во „револуционерен трибунал“. Идејата е обвинетите да се „гилотинираат“ не врз основа на доказна постапка, туку врз основа на „револуционерната свест“ за потребата да се нападне „системот“. Што и да се подразбира под апстракцијата „системот“. Затоа се бара „брза, строга и неумолива правда“, а тоа е имено Робеспјеровата дефиниција за теророт.

Не сум сигурен дали во овој момент во Македонија постои критична маса луѓе спремни да го осудат воскреснувањето на концептот на револуционерна правда во судскиот процес за трагедијата во Кочани. Чувствувам дека најголем дел од бранителите на осомничените, судиите и на сите други кои се засегнати со процесот, се решени да го издржат овој притисок, бидејќи се плашат дека и тие би можеле да бидат директно изложени на гневот на родителите на жртвите, напаѓани, клеветени, навредени и испраќани во Пеколот.

Чест на исклучоците, неколку храбри луѓе кои го кренаа гласот против ваквата неконтролирана вербална агресија, која никој не се осмелува да ја спречи и која веќе е прифатена како мизансцен на претставата во Идризово.

Што се однесува до мене, јас сериозно се подготвувам во скора иднина да ги анализирам и на јавноста да ѝ ги предочам сите аргументи на бранителите. Ќе го сторам тоа, свесен дека на многу луѓе нема да им се допадне тој дискурс, но цврсто убеден дека уличната „правда“ и драконските пресуди донесени во постапка во која веќе се кршат правото на одбраната и начелото на презумпција на невиноста не можат да не доведат до вистински праведна пресуда, а со тоа и до сатисфакција за засегнатите.

The post Во процесот за трагедијата во Кочани им се суди и на обвинетите и на нивните бранители и на начелата на законитост на постапката! appeared first on plusinfo.mk.

Ајде, вака претконгресно, да расчистиме некои важни работи кои се однесуваат на актуелното раководство на СДСМ на чело со Венко Филипче.

Војната со медиумите и со новинарите, но и со своите сопартијци кои се осмелија да го критикуваат, Венко Филипче ја почна во екот на локалните избори, кога беше јасно дека партијата ќе доживее уште еден тежок дебакл.

Разумен и вешт политичар среде изборна кампања не се кара со новинари и со медиуми. Не се кара со никого. А и баш да мора да се кара, во никој случај тоа не го прави директно, со партиски соопштенија и дури и лично, од партиската говорница.

Од причини кои до ден денес не можам целосно да ги разберам, Венко Филипче, непромислено и штетно, а неверојатно ентузијастички, го прави токму спротивното.

При тоа, како што веќе многу пати докажавме, со прецизна лингвистичка и стилска форензика, а и со информации од „разузнавачки“ карактер кои допираат од Бихаќка, станува збор за смислена стратегија за политичко дејствување и за пропагандна кампања дизајнирана од белградски пи-ар експерти.

Стратегијата е прочитана. Пи-ар кампањата е посебна приказна. Луѓето гуглаат „соопштенија СДСМ“, на глас ги читаат тие памфлети – смешно преведени од српски на македонски јазик – и на глас се смеат. Читателите меѓу себе се поздравуваат со култните фрази „ништо не е случајно“, „разоткриени сме“, „сите ќе одговараме“.

Пишурија општа.

Но, да се вратам малку на темата „ММЕ кој прв почна“.

Војната со порталот Плусинфо, СДСМ ја објави меѓу двата изборни круга, со соопштение во кое изнесе клевети и навреди за медиумот, само затоа што на Бихаќка не им се допаднала точната вест дека Филипче прогласи лажно водство на четири свои градоначалници после првиот круг – а никој од тие четворица кандидати на СДСМ не поведе и никој не стана градоначалник. На нападот од Бихаќка одговорив со жестока колумна, во која на лидерот на СДСМ јавно му порачав дека после овој директен напад, сè меѓу нас е лично.

И да биде криво седи право збори, ете да кажам дека после овој прв „крвав“ инцидент, имаше обид да дојде до примирје. Сведочам јавно дека Венко Филипче ми се јави по телефон и ме праша што е тоа што меѓу нас двајцата станало лично. Во неколку збора му го објаснив мојот емотивен однос кон моите проекти и му реков дека можеби должам и подетално објаснување. Филипче предложи да се сретнеме. Бидејќи беше ден петок пред вториот круг на изборите, се договоривме да се видиме „од понеделник“. Човекот веќе не се јави. А кога почна канонадата напади со првото соопштение на СДСМ во кое бев наречен „Фрљо“ и со многу други погрдни изрази, ми стана јасно дека сме се разбрале и сме се договориле како што се договараат Путин и Зеленски.

Набрзо Венко Филипче влезе во војна и со други новинари и медиуми, кои исто така ги „почести“ со безочни и срамни навреди и со куп клевети.

Луѓето од СДСМ кои се осмелија јавно да настапат со критики кон раководството – Јован Деспотовски, Мирослав Шиповиќ и Петре Шилегов – беа грубо нападнати и наречени „квислинзи“ и „петоколонаши“, згора и наклеветени дека биле нечии должници, дека биле уценети и што ли уште не.

Јас сум прогласен за „координатор на сите напади“ насочени кон ова раководство на чело со Филипче. Во соопштенијата на СДСМ се проширија тешки небулози дека сум ги координирал дури и Деспотовски и Шилегов, иако е факт дека со двајцата не сум се видел ниту сум разговарал веројатно повеќе од една година. Како и да е, веќе се однесувам согласно со новата функција што ми е доделена – координирам, распоредувам дивизии, издавам наредби. Ти – то! Ти – то! Јас сум Тито, човече! Хахахаха. Ќе полудам и јас со овие…

Синоќа го отворив сајтот на СДСМ, уште еднаш да го погледнам составот на Извршниот одбор на СДСМ, да видам кој уште треба да се нападне пред конгресот. Покрај Филипче, нормално. Гледам, освен Јон Фрчковски, кој деновиве држел прес-конференција на оваа тема, ниту еден друг член на партискиот врв не се впуштил во ваква глупава и штетна расправија. Што се однесува до Јон Фрчковски, од моја страна и од страна на Плусинфо, момчето има третман на заштитено и толерирано лице – ако не го знаел тоа, еве сега да си знае и да го има предвид својот специјален статус.

Колку што мене ми е познато, ниту еден друг член на Извршниот одбор на СДСМ и ниту еден потпретседател не е дел од оваа самоубиствена мисија на Филипче. Барем не јавно. Ова е важно да се каже. Јас, пак, не сум во кавга со ниту еден член на Извршниот и на Централниот одбор на партијата. Ги исчитав сите имиња, голем дел од тие луѓе не ги ни познавам. Не сум во војна со ниту еден пратеник на СДСМ. И со ниту еден поранешен член на раководствата на СДСМ. Исклучок можеби е Зоран Заев, кого често го спомнувам во моите колумни и во јавните настапи, но факт е и тоа дека од негова страна засега нема никаква реакција.

Што сакам со ова да кажам?

Несомнено е во право Ивор Мицковски кога пишува дека „вакво арогантно, клановско, трибално, депотенцирано, искаљано, криминално и криминогено, тесно и финансиски зависно, просто и некултурно, караџиско, а испразнето од секаква политичка тежина и цел, освен личниот спас од кривична одговорност – е вакво штетно раководство, некогаш најголемата опозициска партија СДСМ не памети во својата историја“.

Потпишувам, но… Можеби треба да бидеме малку попрецизни. Јас мислам дека под зборот „раководство“ во случајов треба да се сметаат Филипче и неговиот спонзор Заев (иако вториов нема такво формално својство), можеби неколку молчаливци околу Венкота (не знам, не би можел да ги именувам), задолжително неколку клучни надворешни „стратези“ и пи-ар советници и поважните луѓе од пропагандата машинерија на СДСМ.

Значи, да биде јасно – единствениот човек што ја води оваа самоубиствена мисија, со формални овластувања во име на партијата СДСМ, е Венко Филипче. Голем дел од остатокот на реалниот раководен тим на Бихаќка, всушност, е една паразитска параструктура, којашто формално не е легитимирана на конгрес или на друг статутарно признат начин.

Без оглед на поддршката што Филипче може да си ја обезбеди на конгресот на 24 јануари – а се знае и како! – нема двојби дека тој е прилично осамен во оваа војна. Сите други имаат егзит сценарио, наратив со кој лесно ќе ја оправдаат својата епизодна ролја, само Венко нема. Тој е тој, како што се вели во едно од соопштенијата на Бихаќка, што легнува и станува со мислата кои новинари и медиуми ќе го нападнат, какви „токсични наслови“ ќе објават, што ќе сторат „петоколонашите“ и „квислинзите“, како да се „разоткријат“ сите „непријатели“, како да се препознае нивната „координираност“ и нивната божемна врска со ВМРО и на крајот, како со жестока контра да се нападнат – ама баш сите!

Не е убаво тоа што се случува со Венко Филипче и што веќе се изгуби и потребата и смислата да се убедува човекот дека никој со никого не е координиран, дека новинарите и медиумите си тераат свои агенди, дека баш никој за ништо не се договара со Деспотовски и со Шилегов, дека никој овде не игра пешачки фудбал со Жан Митрев и секако, дека никој за оваа работа сериозно не кова завера со ВМРО-ДПМНЕ.

Велам, нема смисла да се разубедува Филипче, бидејќи на него очигледно му е многу тешко, оти му се случило најлошото – тој изгледа почнал да верува во бајките од оние глупави соопштенија на СДСМ!

Венко се спуштил на нивото на белградскиот инфантилен автор на тие неверојатни памфлети, се соживеал со нив, ги повторува истите наративи, истите полуписмени и смешни реченици и фрази, кои не сум ги слушнал уште од времето кога бевме во комунизам. Кој бре денес зборува за „петоколонаши“ и „квислинзи“? Знае ли вопшто некој од помладите генерации зошто се вели петта, а не четврта или шеста колона, на пример? Знаат ли луѓето кој бил тој Квислинг? Добро, за Квислинг нешто ви објаснија изгубените во преводот од Бихаќка. А за колониве, се знае нешто? Е јас знам, ама не ви кажувам, за инает! Нека ви објасни тој „из Београда“.

И си вергла Венко така, влегува смело во „осиното гнездо“, од олимписките височини (кај што беше баш бог, човече!) пичи прудолу устремен кон овој брод, со одлучност на камиказе, решен дури и да загине ако е уверен дека неговата бесмислена смрт во авионот што се урива ќе означи макар симболична и морална победа на оние што се осудени да ја изгубат војната.

Каков лош филм… Страшно!

На крајот на ова мое последно писание на оваа тема пред конгресот на СДСМ, на Венко Филипче и на другите луѓе со легитимен мандат да одлучуваат за иднината на оваа партија, би сакал да им кажам една важна работа: постои само еден човек и само една партија на кои им одговара Венко Камиказе Филипче и таа паразитска параструктура околу него и натаму да останат газди на Бихаќка.

Да, погодувате, тоа се Христијан Мицкоски и ВМРО-ДПМНЕ.

Знаете и зошто им одговара тоа – затоа што СДСМ на чело со Венко Филипче и неговата екипа ќе доживеат катастрофален пораз на следните парламентарни избори, кога и да се случат. После тие избори Филипче и паразитите бездруго на клоци ќе бидат избркани од Бихаќка, но какво фајде од тоа кога СДСМ ќе биде маргинална партија, без никаква политичка тежина и значење на македонската политичка сцена?

Размислете добро за ова, другарки и другарчиња од СДСМ!

Од вас зависи!

А сега, еднострано стапувам во претконгресен молк. На сите со право на глас и со чувство за одговорност, им посакувам успешен собир и исход кој ќе го означи почетокот на реформите и на преродбата на СДСМ.

The post Само на Мицкоски и на ВМРО-ДПМНЕ им одговара оваа самоубиствена мисија на Венко Камиказе Филипче! appeared first on plusinfo.mk.