По повод денешниот, прв ден на велигденските пости, познат како чист понеделник, од одржаната богослужба Свештената бигорска Обител упати порака до верниците.

Во ова древно македонско светилиште, изминатите денови, посебно вчера, на Прочка, присуствуваа околу две илјади верници од сите делови на државата.

The post ВИСТИНСКИОТ ПОСТ ЗНАЧИ ДА БЕГАШ ОД ЗЛОТО Свештената бигорска Обител упати порака до верниците appeared first on plusinfo.mk.

Ораганизаторот на овој настан и научен раководител Сашо Цветковски од институтот „Цветан Грозданов“ при МАНУ ја истакна важноста на школата за зачувување на творештвото на Дичо и други истакнати Мијаци како и целокупната културна историја во овој дел на Македонија.

Воедно, организаторот претстави и макета на монументалната плоча на која се претставени мотиви од ентериер на тресонечка куќа заедно со сликар што го симболизира Дичо Зограф. Плочата кога ќе биде изработена во планираната димензија, ќе биде поставена во паркот во црквата „Св. Апостол Петар и Павле“.

На отворањето поздравен збор имаше градоначалникот на општината Маврово и Ростуше Медат Куртовски, кој ги истакна придобивките од ваков културен настан и воедно се осврна кон историјата и значајноста на Дичо Зограф кој преку Македонија со својата уметност, како што рече, го освоил и поширокиот регион.

Во црквата беше отслужена и трисагија за покој на душата на великанот Димитар – Дичо Крстев и други упокоени што ја оддржа јеромонах Анатолиј од Бигорскиот манастир.

Во рамки на школата се предвидени повеќе научни истражувања и дебати кои ќе продолжат во наредните денови во селоТресонче, околниот регион и во Бигорскиот манастир. Едукативните и научно-истражувачките активности на школата ќе ги следат повеќемина учесници, кустоси и научни соработници од музеите и научните институции во Македонија, како и студенти од универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.

Малореканската летна школа е под покровителство на Бигорскиот манастир, здружението на граѓани „Брезовец“ – Тресонче, општина Маврово и Ростуше, како и истражувачкиот центар за културно наследство „Цветан Грозданов“ при Македонската академија за науки и уметности (МАНУ).

Со своите активности оваа школа има голем придонес во афирмацијата на Дичо Зограф, но и на македонските зографи од 19 век, а од досегашните активности произлегоа неколку научни трудови во кои се третираат дела на малку познати македонски зографи, со тенденција да се создаде база за посериoзни истражувања на македонската уметноста и преродбата во 19 век.

The post ПО ПАТЕКИТЕ НА ДИЧО ЗОГРАФ Малореканска летна школа во Тресонче appeared first on plusinfo.mk.

– Вечерва во 22:00 часот ќе започне сеноќното бдение во чест на празникот на Пресвета Богородица, во спомен на нејзината чудотворна икона „Достојно ест“. Благослов да присуствуваат имаат сите коишто молитвено сакаат да го прослават сечесниот спомен на Мајката Божја – изјави отец Крил.

Тој додава дека Бигорскиот собир се закити со копијата од оваа прекрасна икона уште во 2009 година, како една слатка утеха после страшното огнено искушение врз обителта.

– Со тоа Богомајката им покажа на своите чеда монаси, дека е тука со нив и во најтешките мигови, за мајчински да ги поткрепи и да им вдахне нови сили за духовна борба. А благодарното монашко срце непрестајно ја искажува својата верност и благодарност, плетејќи сеноќни славословија во чест на Царицата и на нејзината икона „Достојно Ест“. Така и сега неизмерната синовска љубов ги собра сите во Бигорското светилиште на уште една духовна средба со Мајката на животот, во чиишто прегратки сите таги и неволи исчезнуваат – изјави отец Кирил.

Според црковниот календар и преданијата на црквата, на 24 јуни се празнува иконата „Достојно ест“ заради чудото кое се случило пред неа во времето на патријархот Никола Хрисоверг (983-996).

Традиционално во Бигорскиот манастир се очекува големо присуство на верници кои ќе присуствуваат на одбележувањето на денот на иконата „Достојно ест“.

The post ЦЕЛОНОЌНО БДЕНИЕ ВО БИГОРСКИ Чудото на иконата „Достојно ест“ ќе биде одбележано appeared first on plusinfo.mk.

Моштите ги чуваше архимандритот Вартоломеј, игумен на светогорскиот манастир Есфигмен. Тој не ја крие неговата радост што дошол во Македонија.

– Не беше во нашата програма да дојдеме овде во Манастирот, зашто нашата мисија беше да ги однесеме во Софија за поклонение чесните мошти на Светите Браќа Кирил и Методиј, од кои дел се чуваат во нашата Обител. Архимандритот Никанор од Манастирот на Светите Бесребреници во Перник е брат на нашиот Манастир и неговиот Манастир ние го сметаме и како наш. Имено тој беше оној кој ја смисли и ја оствари програмата да дојдеме денеска кај вас – рекол Вартоломеј.

Одлуката да се посети Бигорски доаѓа откако Вселенската патријаршија го призна канонскиот статус на Охридската Архиепископија. Освен Вартоломеј, во Бигорски престојуваат и браќата монаси од манастирот Есфигмен, а во придружба на Високопреподобниот Архимандрит г. Никанор од манастирот на Светите Бесребреници во градот Перник од Бугарија.

– На свечениот и официјален манастирски пречек, од страна на нашиот старец и игумен, Епископ г. Партениј Антаниски, на светогорскиот Старец му беше подарен архимандритски крст од илјадагодишниот јубилеј на Бигорската Обител. Според манастирскиот типик, ценетиот гостин и неговата придружба беа со песнопенија и ѕвона внесени во Претечевиот храм, каде што беше отслужено пригодно молитвословие – вели отец Кирил.

Додава дека и двајцата имале и говори. Епископот Партениј го потенцирал значењето на оваа посета по одлуката на Вселенската патријаршија.

– Сегашниов благодатен настан за нас преставува една огромна радост, особено затоа што Вие сте првиот игумен од Света Гора кој доаѓа во официјална посета на нашиот манастир по прогласувањето на богслужбеното и канонско единство на нашата Црква од страна на светиот престол на Мајката Црква, Вселенската Патријаршија. За нас, како и за сите Православни, Света Гора значи многу. Сето ова што го гледате сега во нашиов Манастир, ова братство, е благодарение токму на Мајката Божја, Која некогаш благоизволи и го просветли преподобниот Старец Георгиј Капсанис да ги отвори вратите на своето срце и на својот манастир за првите монаси на Света Гора од кај нас. Вие го донесовте благословот на Света Гора овде, само неколку дена по пристигнувањето на благата вест од пресветлиот Центар православието, Вселенската Патријаршија – рекол Партениј и продолжил:

– Честа и радоста наша се уште поголеми, затоа што сме слушале за Вашата љубов кон Мајката Црква, Вселенската Патријаршија и особено кон личноста на Вселенскиот Патријарх г. г. Вартоломеј – еден Патријарх кого слободно можеме да го наречеме велик. Имено тој нам ни стана втор Фотиј Велики, подобен на првиот кој ги испратил Светите Кирил и Методиј, за да ја пренесат светлината на Евангелието среде Словените. Преку личноста на Патријархот Вартоломеј и со неговото благоволение да нè прими и прифати во лоното на Црквата и во семејството на православните, за нас се случи второто просвештение. По неговите молитви и заложби дојде и до помирување со Православната Црква на Србија, коешто беше официјализирано со неодамнешното сослужение во Белград. Ние искрено се надеваме дека од денес ќе започне нашата поголема соработка со светогорската монашка заедница, со Вас и со другите игумени и монаси од Градината на Мајката Божја – изјавил Партениј.

Г. Вартоломеј пак потенцирал дека му се исполнила тајната желба што ја имал со години да го посети овој манастир.

– Една тајна желба што ја имав многу години, во овој миг ја гледам како се исполнува на еден чудесен начин. Не беше во нашата програма да дојдеме овде во Манастирот, зашто нашата мисија беше да ги однесеме во Софија за поклонение чесните мошти на Светите Браќа Кирил и Методиј, од кои дел се чуваат во нашата Обител. Архимандритот Никанор од Манастирот на Светите Бесребреници во Перник е брат на нашиот Манастир и неговиот Манастир ние го сметаме и како наш. Имено тој беше оној кој ја смисли и ја оствари програмата да дојдеме денеска кај вас. Во себе почувствував една огромна радост, затоа што слушав, гледав, чувствував за Вашиот Манастир. И во овој миг, и слушам и гледам и чувствувам, присутен во Вашиот манастир. По благодатта Божја живееме историски моменти през целиов овој период и секој еден од нас станува мал дел од историјата која во моментов се испишува. И не можеме да Му искажеме ништо друго освен благодарност на седобриот Бог, Кој нè удостојува толку чудесни настани да се случуваат во нашиот живот, и покрај човечките безизлези кои имаат завладеано со нашиот живот – потенцирал игуменот.

Посочил дека по подигањето на таа шизма, која толку години ја измачуваше Црквата и Православието, веќе го живееме тоа чудо – сите да сме заедно на исто место.

– Затоа, дозволете ми да кажам сега кога за првпат доаѓам во Вашиот Манастир: Ви благодарам што ме примивте во мојот Манастир. Јас навистина се чувствувам како дел од Вашата заедница, како еден од Вашите отци. Ова е благодатта Божја и благодатта на Богородица, Која го благословува целиот свет, а особено нас монасите. Како што рековте многу точно и мудро, Сесветиот Вселенски Патријарх г. г. Вартоломеј е еден мудар јерарх, човек Божје, испратен во правиот момент, за да го исполни планот Божји, кој не е ништо друго, освен љубовта Божја за човекот и за единството помеѓу нас. Неговата Сесветост прави пресек на историјата и ние сме среде таа историја и се радуваме и ја вкусуваме оваа радост. И им ја посакуваме оваа радост на сите отци и на сите поклоници на овој Манастир – посочил Игуменот.

The post МОШТИТЕ НА КИРИЛ И МЕТОДИЈ ПАТУВААТ КОН СОФИЈА, НО НЕ НИЗ МАКЕДОНИЈА? Светогорските монаси на својот пат го посетија Бигорски, во неизмерна радост appeared first on plusinfo.mk.

Премиерата на филмот ќе се одржи на 15 април во 20 часот, а паралелно ќе се емитува и на Националниот сервис, на каналот Јутјуб и ќе биде споделен на официјалните Фејсбук страници на филмот и на Бигорскиот манастир.

– На секои илјада години во Бигорскиот манастир процутува по еден цвет, којшто сведочи за една друга убавина, не од овој свет. Тоа е токму оној петтиот елемент кој им дава потекло на сите оние познати четири елементи, тоа е онаа убавина којашто многу просветлени и филозофско освестени луѓе ја сместиле во центарот, како есенција на мудроста. И овој филм е токму за таа убавина што веќе еднаш го спаси светот – вели режисерот Каров за филмот за Бигорски.

Каров вели дека кога го работел филмот, земајќи го предвид секојдневието во кое сме нападнати од секакви идеологии и пораки, почувствувал дека тоа е едно морално патување, ниту кон минатото, ниту кон иднината, туку нагоре кон вечноста.

– Тоа што имено ние го доживеавме таму не беше наша привилегија, туку Бигорскиот манастир е отворен за сите и тоа е едноставно нешто што секој има право да го добие својот дел од него. Да го добие својот одговор, конкретно за мене беше едно патешествие кон вистината, кон светлината и ништо помалку од тоа – оценува режисерот.

Каров вели дека филмот го снимиле без финансиска поддршка, но самиот тој и целата екипа за возврат добиле многу повеќе.

– Едноставно не ни требаше финансиска поддршка. Нашите хонорари сесрдно без колебање ги дониравме, никогаш не ни стана збор за некој од нас да побара какви било пари. Ние за возврат добивме многу повеќе, нешто што не можеме да го потрошиме за време на животот, туку напротив можеме да го умножиме заради тоа што светлината и љубовта се единствените два елемента во нашиот живот што кога се делат, се умножуваат – вели режисерот Каров за МИА.

На 15 април ќе биде премиерата на документарниот филм за Бигорскиот манастир „1000 години сведок на светлината“, којшто не само што го одбележува големиот јубилеј на манастирот туку и го доловува духовниот монашки континуитет низ вековите. Колку време се работеше на снимањето на овој филм?

– Филмот се работеше цели пет години, безмалку пет години до премиерата, како го почнавме. Се разбира, тоа не беше интензивен процес на снимање, тука пандемијата си го направи своето и сите овие ковид-протоколи коишто го прекинаа снимањето, но никогаш не успеаја да стават никаква запирка, а камоли, пак, точка во поривот на авторите за да го реализираат ова дело, за што сум им особено благодарен, затоа што без тие луѓе кои пристапија во првите борбени редови на продукцијата Бранко Блажевски, Илија Жоговски, Благој Веселинов, Горан Костадинов, простете ако пропуштам некој тука во оваа пригода, и успеавме да ја изводиме продукциската битка и да го затвориме филмот.

Еве сега безмалку ситно броиме, ќе се случи и премиерата. Во контекст на премиерата… Знаете, кога режирате едно вакво дело, секогаш има одреден тип предизвици, па дури и да кажам искушенија нема да згрешам.

Едно од поголемите искушенија коешто успеавме да го надминеме на продукциско ниво заедно со бигорци беше баш премиерата којашто следува на 15 април, покрај ковид-протоколите коишто сè уште ги има во одредена мера кај нас, а следниот да речам проблем, што во принцип не е проблем, туку една голема прекраснотија, дедо Партениј, бигорскиот старец, има над три илјади духовни чеда. И кога дојде делот до тоа да почнеме да ги правиме списоците кој ќе дојде, како ќе дојде… сфативме дека ние едноставно немаме како да одговориме на есенцијална духовна потреба на оние сите луѓе со кои поминавме пет торжествени велигдени, пет торжествени божиќи и останатите празници помеѓу, да не ги набројувам, кон тоа во оваа пригода сакам не да им се извинам, туку сакам да објавам и да обелоденам дека ние едногласно најдовме компромис, а тоа е дека ќе се откажеме од фестивалскиот потенцијал на филмот, заради тоа што кога веќе јавно ќе го објавите на социјалните мрежи, едноставно не им ги исполнувате критериумите на големите фестивали, затоа што филмот е веќе пуштен, така што кон тоа ми е особено драго што сите едногласно одлучивме, па на крајот на денот овој филм беше за луѓето, а не беше за фестивалите.

И на 15 април во 20 часот сите ќе имаат можност да го погледнат паралелно на Македонската радио-телевизија и исто така на Јутјуб и ќе биде споделен на официјалните фејсбук-страници на филмот и на Бигорскиот манастир.

 Како се роди идејата да снимите документарен филм за Бигорскиот манастир?

– Тоа е еден дел од приказната којашто е приказна сама за себе. Секогаш присно ќе се сеќавам на моментот кога се отвори вратата од гостинската соба во манастирот Рајчица и влезе едно типче со не повеќе од 40 килограми и ми рече: „Ти си Ико Каров?“, реков: „Да, јас сум Ико Каров“. А инаку, колку да се знае, јас претходно интензивно го посетував Бигорскиот манастир спроведувајќи ја кинолошката програма на македонското овчарско куче караман, клубот на којшто сум претседател, и бевме случајно отидени со отец Профириј да ги провериме караманите од Рајчица… И да бидам искрен, кога ми се обрати човекот, повеќе мислев дека му требам нешто физички да му помогнам, така бев во тренерки полежерно облечен, ми рече дека следува голема прослава на илјадалетието, милениумската прослава на Бигорскиот манастир, заинтересирани сме сакаме повеќе автори како некоја неофицијална апликација да достават до нас, да видиме кој ние би сметале дека е најсоодветен за да ѝ пристапи на оваа проблематика и да реши за ние да добиеме филм.

И така тој човек од 40 килограми со една реченица успеа да ми стави товар на плеќи што тежеше цели илјада години, товар, што несомнено помогнаа доста луѓе, сите ќе ги прочитате на одјавната шпица, да биде достојно износен докрај и едноставно тоа е едно од најубавите чувства што јас лично ги имам доживеано во животот.

Во рецензијата на филмот се вели дека е автентичен, вистинит, во неговата срж е љубовта. Каква порака праќа овој филм?

– Многу интересно и многу точно срочено. За пораката на филмот нема да говорам, затоа што тоа би подразбирало да го раскажам филмот. Така што тоа ќе остане една мала енигма којашто ќе им ја оставиме на гледачите да ја откријат. Јас само би ви одговорил вака – на секои илјада години во Бигорскиот манастир процутува по еден цвет, којшто сведочи за една друга убавина, не од овој свет. Тоа е токму оној петтиот елемент, кој им дава потекло на сите оние познати четири елементи, тоа е онаа убавина којашто многу просветлени и филозофско освестени луѓе ја сместиле во центарот, како есенција на мудроста. И овој филм е токму за таа убавина што веќе еднаш го спаси светот.

Можете ли подетално да ни опишете како се одвиваше снимањето, сигурно поминувавте долго време во манастирот одблизу гледајќи го монашкиот живот. Каков впечаток добивте, како живеат монасите и дали вашата екипа на одредено време го живееше нивниот начин на живот?

– Манастирот има свое неотповикливо срцебиење, има свое неотповикливо темпо коешто се повторува уште од почетокот на времињата, тоа е тој светогорски типик, што кај нас епископот Партениј го носи и го возобновува во далечната 1995 година, пречекорувајќи го прагот на Бигорскиот манастир. Не е лесно ниту да се зборува, ниту да се снимаат на филм монасите, а камоли па, на пример, еден монах како што е отец Партениј, кој речиси безмалку 30 години битисува христообразно во истата соба во којашто се има вселено како 24-годишно момче, кога пристигнува во манастирот.

Во однос на темпото на манастирот, сите го живеат истото темпо – во четири и триесет стануваат, почнува утринската молитва, нормално и ние кога сме таму пристапуваме со големо задоволство и понатаму мислам дека би било излишно да говорам, затоа што Бигорски е манастир од отворен тип, така што сите можат да го посетат, сите можат да отидат и да го запознаат дедо Партениј, можат да зборуваат и со другите монаси.

Манастирите од отворен тип во денешно време во светот се сè поретки, тоа си носи одредени искушенија и проблематики, но биогорскиот старец нема никогаш да ги затвори вратите. Така што во оваа пригода на сите што подетално би сакале да го видат животот на монасите, би им препорачал да го посетат Бигорскиот манастир.

Што вие како личност и приватно и професионално го сметате за придобивка од снимањето на овој документарен филм?

– Јас верувам дека сите од тимот се здобија со големи духовни лични придобивки. Јас конкретно зборувам за мојата и бев прашан, инаку би сакал да имаат можност и сите да го кажат своето. За време на снимањето наша домаќинка која ни беше доделена од страна на дедо Партениј беше сестра Ефимија. Таа беше човекот што нè упатува низ манастирот, нè води. Таа е човек којшто просто е неверојатно колку има љубов за сите и разбирање за сите. И кога ќе успеете да ја разберете сестра Ефимија, едноставно ви се раѓа едно чудно смирение. Има и една реченица во филмот, којашто не е моја, а е ставена во сценариото на филмот: „Свети Серафим Саровски рекол: ‘Спаси се прво себеси и ќе спасиш илјадници околу себе’“. Знам дека малку е апстрактен одговорот, но многу голем дел од работите што се случуваат таму не ѝ служат на логиката во којашто функционираме, туку служат на друга логика. Тоа се малку интимни работи коишто не би можеле толку детално да се одговорат.

Што ви остави најголем впечаток, кои вредности се заборавени, кон што човекот секогаш се враќа?

– Во ерата во којашто живееме, во секојдневието од коешто обилно нè напаѓаат секакви идеологии во таа една дисторзија од пораки, да го правиш овој филм не беше некакво морално патување ниту кон минатото, ниту кон иднината, туку беше едно морално патување нагоре кон вечноста и навистина е едно незаменливо чувство коешто повторно, морам да го одговорам малку реторички ако е тоа точно, би ги повикал луѓето да отидат кои сакаат, на пример, вакви одговори за да можат да го почувствуваат од прва рака. Тоа што имено ние го доживеавме таму не беше наша привилегија, туку Бигорскиот манастир е отворен за сите и тоа е едноставно нешто што секој има право да го добие својот дел од него. Да го добие својот одговор, конкретно за мене беше едно патешествие кон вистината, кон светлината и ништо помалку од тоа.

Во документарецот повеќе луѓе изнесуваат свои сведоштва за тоа како Бигорскиот манастир им помогнал да се спознаат себеси и да го изменат дотогашниот начин на живот. Познато е дека Бигорскиот манастир има програми за помош на зависници од различни пороци. Каков е вашиот впечаток, одблизу разговаравте со тие луѓе?

– Во Бигорски нема тие, оние или овие. Значи, тоа е, таму си човек. Ние сите луѓе имаме проблеми, кои поголеми, кои помали, само што живееме во едно такво време и естетиката на времето е таква сакаме да ги апострофираме туѓите проблеми соочувајќи се чудно на тој начин доживувајќи ги нашите како многу помали. Затоа апсолутно нема „тие“ луѓе. Јас таму запознав многу луѓе и од тие сите луѓе што живеат во манастирот коишто не се монаси, нормално, затоа што има и момоци. Момоци се луѓе коишто не се од некаква одредена причина, едноставно работат за манастирот затоа што Бигорски е навистина голем град. Јас многу често на смеење знам да кажам едно мало гратче горе на планината Бистра. И фасцинантно е, во православието има една, не знам како да ја окарактеризирам – простете ми ако згрешам, подобро упатените – дисциплина ќе ја наречам – преумување. Преумувањето е всушност да го умртвиш стариот човек во себе и да се преумиш христообразно во име на љубовта како нов човек и за тоа е најодговорен, пак ќе споменам, дедо Партениј.

Има и сцени коишто сум одлучил дека не се доволно вкусни за во филмот, ама па не се страшни вака вербално кога би биле артикулирани. Кон тоа ќе ви раскажам една сцена. Таму нема терапии, и кога прашав на почетокот, „па добро, како ги лечите“, одговорот беше многу едноставен – „со љубов“. И кога ќе видите еден човек кој и самиот се откажал од својот живот, но не во смисла да си го одзеде не дај боже животот, туку едноставно зависноста или маките си го направиле своето и кога се соочува со проблемите и со вистината додека е таму затоа што знаете навечер кога ќе настапи тишината, ѕидовите во собите стануваат огледало. Не секој сака да се види така каков што е. Бев сведок на една сцена каде што еден човек навистина во очај се куди себеси, каков бил, што направил и слично, се навредува до таа мера, рони солзи, а дедо Партениј седи до него, рони уште поголеми солзи и на секоја негова навреда вели „ти си ангел, само треба да ти ги одврземе крилјата“.

Значи, секој духовно се преобразува на некој начин…

– Да, тоа е и поентата во принцип во православието – да станеме подобри. Не подобри од другите, туку подобри од себеси.

Може ли нешто повеќе да ни кажете околу филмот, дали продукцијата е исклучиво домашна, колкава екипа бевте на снимањето?

– Точно на број не ги знам. Прилично доста професионалци од Македонија се приклучија на овој филм. Главните автори мислам дека ги споменав. Во оваа пригода исто така сакам да им се заблагодарам не само на продукцискиот, т. е. на авторскиот тим, туку сакам да им се заблагодарам на сите што придонесоа ова да се случи, затоа што овој филм е снимен без буџет. Често знаат колегите од странство да прашаат, добро, како е да работиш за ништо толку долго време.

Тоа сакав и да ве прашам, како ја обезбедивте финансиската поддршка?

– Едноставно не ни требаше финансиска поддршка. Горивото го покривме сами. Нашите хонорари сесрдно без колебање ги дониравме, никогаш не ни стана збор за некој од нас да побара какви било пари. Туку да се навратам на она, колегите од странство кога ме прашуваат како е тоа пет години да истераш процес, а за возврат да не добиеш ништо. Јас често одговарам дека ние за возврат добивме многу повеќе, нешто што не можеме да го потрошиме за време на животот, туку, напротив, можеме да го умножиме поради тоа што светлината и љубовта се единствените два елементи во нашиот живот што кога се делат, се умножуваат.

Какви се вашите професионални планови во иднина?

– Планираме да почнеме со снимање уште еден филм за уште еден манастир којшто е под духовно водство на владиката Партениј, но засега не би откривал повеќе. За тоа потоа, сега да завршиме со ова.

The post ДОКУМЕНТАРЕЦ ЗА БИГОРСКИОТ МАНАСТИР „1000 години сведок на Светлината“ е филм за љубовта, постоењето и духовната преобразба appeared first on plusinfo.mk.

На почетокот на манифестацијата, во преполна сала, одеше најавна шпица како во познатиот научно фантастичен филм „Star Wars“ во кој беше обзнанета „војната на звездите“ – против вирусот!

Од димот се појави првиот Џедај Ранко Петровиќ, најавен како човек „кој нема намера да лежи во Владата, во Шутка, Идризово и на Инфективна“, а неговото појавување во преполната сала ги зовре социјалните мрежи и сите љубители на кромид-вести, кои реагираа поради салата, преполна со публика, во очекување на почетокот на големиот пандемиски спектакл. Во симпатичниот говор пред преполната сала, Ранко им порача на сите кои некогаш биле среќни на Златна Бубамара да станат и да ја напуштат салата, по што тој се појави во празната сала „Борис Трајковски“, без камери, публика и свечени костуми, и најави дека оваа Бубамара е посветена на здравствените работници и направена со строгите мерки на безбедност – имаме малку уметници па не смееме да ги изложуваме на било каков ризик по здравјето.

Со тоа Ранко Петровиќ со „Војната на ѕвездите“ практично направи нова епизода од познатата радио-драма „Војна на световите“ на Орсон Велс од 1938 – тогаш Велс предизвика паника, убедувајќи ја американската радио публика дека на Земјата се спуштиле вонземјани. Сега Ранко со „Војната на ѕвездите“ предизвика паника убедувајќи ја домашната публика дека со цел памет организирал Златна Бубама – во живо.

Иако подготвена согласно со препораките за заштита од вирусот – виртуелно, без собирања, под маски и на дистанца, 24-тата Златна Бубамара повторно резултираше со голема 4-часовна забава, со учество на бројни гости од земјава и од регионот, со многу смеа, музика, награди и неопходна доза иронија, обединети под мотото „Ќе го преживееме и ова!“.

Маестро Игор Џамбазов ја отвори Бубамара со убав уводен говор од Дојран.

По неизвесната и мачна 2020 година, во која кафеаните и училиштата работеа со скратено, а лекарите и инспекторите со продолжено работно време, Златната бубамара овогодишното вонредно пандемиско издание го посвети на лекарите и на другиот медицински персонал, кои годинава беа вистинските херои на новото време.

На 24-та Златна буба мара се доделени традиционалните награди во повеќе категории, но годинава, согласно со околностите, се доделени и награди во неколку новодефинирани категории, како пандемиски хит, концерт за црвената зона (за медицинските работници), карантинско шоу, корона хит позитивен, најоптимистичка песна и видео –спот.

Манифестација пренесе и емотивно потсетување на на сите наши гушкања и бакнувања на сцената од времето пред социјалната дистанца, потсетување на актуелни скечеви со Сашко Коцев за здравата исхрана и пензионерите во кој се кажаа преку 40 дијагнози и ортопедски помагала во духот на денешното време,  а се пуштаа и еколошките пораки кои Златна бубамара на популарноста ги актуелизираше пред многу години, а за кои нема никаква реакција од власта.

За прегледот на 2020 беше тешко да се обезбеди сатиричен поглед зашто пандемиските состојби и начинот на кој тие ни ги сменија животите ја надминаа секоја смисла за добар хумор – и црн и розов. Политичките елити и нивното неснаоѓање со секојдневните предизвици продолжи како и пред 2, 5 или 15 години, па и тука беше тешко да се најде нешто ново и досега некажано. А, сатирата кај нас, иако омилена, одамна веќе не е поддржана уметност. Секоја власт сатирата ја третира како опозиција – нека ја има, ако мора, ама глеј да ја нема, што не поминува кај Златна Бубамара со децении, а не па во сегашно време.

Атанас Атанасовски и Тино Костадиновски, како  нова бубамара генерација се покажаа како брилијантни сатиричари и предизвикаа катарзично смеење со нивното сатирично коментирање на политичката елита, што предизвика еуфорија на празните трибини.

Награда добија Дајте музика и  5+ фамилија кои имаа перфектно подготвени спотови и најави како вистински популарни звезди и проекти.

Анимираните јунации Биби и Боби ја добија наградата за најпопуларна анимирана серија за деца и добија многу голем аплауз од мајките и родителите пред малите екрани.

Некои од стенд-ап точките на мајсторите на Златната бубамара – Сашко Коцев и Игор Џамбазов, иако репризни се потврдија свежи – како вчера да се напишани.

Александар и Дац со голема дувачка екипа ја примија наградата за светски популарната „Корона чао“.

Кога Џамбазов има гитара во раце, целиот свет е негов. Од брегот на Дојранското Езеро ја отсвири „Вирус блуз“, а потоа и „Бела чао“ во нова најактуелна варијанта (Партиџано, тоа сме ние, вие сте тие другите) и  во само 3 минути ни покажа како тоа голем уметник како него може да изгледа и звучи најдобро, па дури и кога е снимен со камера од мобилен телефон.

Пандемискиот хит „И ово ќе проќи“ на загрепскиот рок-бенд „Хладно пиво“ доби награда за најоптимистички хит и песна со наравоучение – пандемијата да не научи никогаш повеќе здравјето и среќата ве да не ги земаме „здраво за готово“.

Песната за превенција од корона е пандемискиот „Рок хит позитиван“ на Забрањено Пушење и Елвис Џ. Куртовиќ, кој се консумира со препорачана доза на иверментин, магнезиум, цинк и Д-витамин.

Актерот Драгољуб Миќко Љубичиќ ја доби наградата за трајни вредности за глума, хумор и сатира и во 5 минути успеа да ни покаже како големите мајстори можат да те орасположат и насмееат до солзи. Па, така насмеани да може да си ја пееме песната „Кад ќе више та вакцинаа“ и во наредната година.

„Дубиоза Колектив“ добија награда за карантинско шоу и во нивно име наградата ја прими роботот Роби мегабајт за нивната „Роботска демократија“.

Во блокот за сеќавање на починатите, емоциите не однесоа на друга страна. Игор Џамбазов ги спомна тие што не напуштија оваа година, а архивските снимки нè потсетија дека ни биле големи Бубамара другари. Бранка Станковска го најави Зоран Џорлев како почеток на 9. конгрес на Бубамара, звукот на неговата виолина нè расплака, маестро Џорлев се појави во друштво со Драган Вучиќ како си ја пеат неговата „Свирете ја Зајди зајди“, а потоа следуваше споменот за диџеј Ицко. Во овој блок од спомени следуваше и архивска снимка од Зафир Хаџиманов од 2004 година, кога ја добива наградата за животно дело. Тука веќе на сите ни беше премногу – кога Зафир, заедно со Тоше и Калиопи, го отпеаја рефренот „А од љубов не се бега“.

Дека Џамбазов е нај-нај во било која улога се потврди уште еднаш, кога ја отпеа песната „Да се о мом животу прави филм ил барем стрип“ од Ѓорѓе Балашевиќ, по што блокот спомени го затвори омажот за панонскиот морнар Балашевиќ и неговата „Одлази циркус“, отсликувајчи ја тагата секаде каде што има проста душа словенска.

Награда за  песна на годината доби Раде Шербеџија за неговата „Ето пјесма“ која му ја напиша Хус од „Парни Ваљак“. Спотот и појавата на Раде ни дадоа сила дека можеме повторно да почнеме одново…

Во вонредната пандемиска Златна Бубамара лекарите делеа награди наместо рецепти како весела оптимистичка дијагноза, а стариот рокер Бајага им даде поддршка на сите медицински работници во црвената зона, како и нашиот Влатко Стефановски кој ја доби наградата за албум на годината за неговиот нов албум „Тафталиџе шафл“.

Наградата за животно дело ја доби познатиот маестро и диригент на мандолинскиот оркестар – Рамадан Шукри.

Иако организирана во вонредни околности и со низа рестрикции, 24. Златна Бубамара на популарноста  повторно создаде ТВ спектакл кој ни овозможи чувства на гордост и среќа кога ја пеевме „Македонија навива за вас“ и „Заветна“ со јунаците од „Преспав“.

Мотото на пандемиската Златна бубамара „Ќе преживееме“ е желба повторно вистински да ја исполниме салата „Борис Трајковски“ во некое следно издание на Златната бубамара, ако може уште в година.

The post Златна бубамара: Вакцината беше ефикасна за расположението (ФОТО) appeared first on plusinfo.mk.

„На неформалната средба зборувавме и за престојните празници и важноста дека истите треба да се слават под заштитни мерки и со почитување на здравствените протоколи – задолжително носење маска, хигиена на раце и одржување дистанца“, напиша Филипче.

The post Филипче запали свеќа за здравје во Бигорскиот манастир (ФОТО) appeared first on plusinfo.mk.

Да беше доблестен министерот за внатрешни работи и со европски манири, да беше автентичен социјалдемократ, а не антисекуларно настроен теократ, што се гледа од неговиот однос кон МПЦ, културно ќе му го вратеше орденот на игуменот Партениј. Заради кои причини?

Прво, затоа што таквите ордени се најчесто незаслужени. Колку ли само работници безрезервно се вложиле годиниве во изградба и промоција на манастирот, а веројатно не добиле ниту благодарница. Ако беше европски социјалдемократ, министерот требаше орденот барем да им го посвети на работниците. И какви се тие „посебни заслуги“ за кои зборуваа медиумите (барем да беа наведени сите до една транспарентно), или како што напишале „пожртвувано предавање на труд за обнова на манастирот“ кои можел да ги стори Спасовски како министер за внатрешни работи, а да не ја злоупотреби својата функција? Притоа, знаејќи дека, меѓу другото, главната активност на министерството со кое раководи е непосредно гонење на сторителите на кривични дела.

И второ, иако се работи за протоколарен, салонски подарок, сепак, станува збор за највисоко одликување, кое го доделува извесниот правен субјект кон личност – носител на една специфична јавна функција каква што е онаа на Спасовски. Оттука, давањето било каква награда или подарок неизбежно личи на пристрасен чин, и згора на сѐ, чин со латентна намера, несоодветен спрема чувствителноста на високата и активна функција, која ја извршува Спасовски во општеството.

Но, Спасовски, заслепен од фактот дека е уважен од некого, глатко загриза на фрлената јадица и бидна „купен“, т.е. „фатен“ во мрежата на игуменот Партениј. Тој не е ниту прв, ниту последен. Еден е од стотиците „уловени“ во Бигорски. Секој на свој начин. За обичните верници некогаш е доволно едно кафе, локум и убав збор, за да ги понесе манастирската амбалажа. За другите, пак, оние на високи функции, треба повеќе. Покрај убавиот разговор, треба и по некое парче светлуцав метал и лист хартија на која е потпишана почитта.

Затоа повторувам, да беше доблестен министерот Спасовски и да имаше, не капиталистички, туку личен социјалдемократски интегритет со кој ќе се држеше до законското начело на професионалната етика, преку која во службата не би смеел да се раководи од лични, верски или други интереси, дипломатски ќе се заблагодареше и ќе му го вратеше орденот на игуменот Партениј, порачувајќи му дека секое такво одликување, сѐ додека е тој активен вршител на висока и специфична државна функција, може да биде протолкувано како коруптивно дело на давање пасивен поткуп.

Законот, пак, за спречување на корупцијата вели дека, примањето подароци, може да влијае врз објективното и непристрасно вршење на функциите.

Сега се поставува клучното прашање. Како првиот полицаец, со веќе прифатен и ставен в џеб орден за заслуги, ќе излезе еден ден пред игуменот Партениј, ако треба да го гони како сторител на кривично дело? Еве, почнувајќи од најпростиот пример, доколку, евентуално, треба да го гони за организирање масовни собири за време на пандемија, па натака.

The post Ордените на МПЦ како латентен поткуп на активни функционери appeared first on plusinfo.mk.

По пречекот на претседателот Стево Пендаровски, кој е покровител на прославата и Неговото Блаженство, Архиепископот Охридски и Македонски г. г. Стефан, од Епископот Антаниски г. Партениј и традицинална мијачка гарда, беше отслужена Божествена архијерејска Литургија, со која чиноначалствуваше Архиепископот г. г. Стефан, во сослужение со своите собраќа од Светиот Синод на МПЦ-ОА.

– Бигорскиот манастир е нашиот победник над времето и над вековите,наша гордост што трае зашто од љубовта кон него и од љубовта од него израсна во неисцрплив вруток во наш духовен горостас и наш најдобар презент – рече меѓу другото во пригодното слово кон присутните Архиепископот г. г.Стефан. г.г. Стефан кој посебно се задржа и на придонесот на г.Партениј и бигорското братсво за она што денес претставува Бигорски и неговите метоси, посебно за помошта и подршката што ја дава за духовните чеда.

На г. г.Стефан му беше врачено највисокото милениумско признане на Бигорскиот манастир-лента со ѕвезда со ликот на чесниот Претеча.

– Токму овој јубилеј не поттикнува да размислуваме колку мудро ги користиме деновите во нашите животи и во што ги вложуваме, во потрага на материјални вредности или за покажување добрина и солидарност и кон сите оние на кои животот им станал претежок и колку секој од нас прдонесува за најважната кауза-за изградбата на слободно општество на рамноправни и доблесни во кои ќе се почитува достоинството на сите. Денес на почетокот на второто илјадалетие на Бигорскиот манастир размислуваме како некоја следна генерација наши потомци ќе ги цени делата на нашата генерација.Се надевам дека ако опстанеме со силна верба и почит и по илјада години ќе имаме добрини и вредности кои ќе останат зад нас за кои ќе се прикажува – порача меѓу другото во своето обраќање претседателот Пендаровски.

Посебно емотвно беше обраќањето на еден од штитениците на бигорскиот манастир и духовно едо на г.Партениј, чии зборови на благодарност г.Партениј ги слушаше со солзи во очи.

Во продолжение, од страна на Митрополитот г. Тимотеј и Епископот г. Партениј доделени беа ордени и благодарници на заслужни поединци и организации, кои дале значителен придонес за благолепието на Бигорски и за неговата евангелско-просветна мисија.

Целиот настан се одвиваше во строги протоколи за заштита од ковид-19.

Синоќа беше отслужена архијерејска Вечерна богослужба, на која молитвено претстоеше надлежниот архиереј, Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Дебарско – кичевски г. Тимотеј.

Пред почетокот на Вечерната богослужба, во храмот на Чесниот Претеча, Слово одржа Епископ Антаниски г. Партениј, во кое меѓу другото рече дека илјадагодишното наследство во коешто се слева текот на богослужбениот и аскетско-исихастичкиот живот, го направиле ова место плодотворна почва за обожение, Едемска градина за духовно наситување и за успокојување, прибежиште на душите изморени и обременети од гревот и светот.

Заради се она што го направил за манастирот, како и несебична помош и поддршка за прославата на великиот јубилеј, на г. Тимотеј му беше врачено највисокото милениумско одликување на Свештената Бигорска Обител – лента со ѕвезда и крст со ликот на Чесниот Претеча.

Посебно изненадување и украс на синоќешното торжество беше факелијадата околу храмот, организирана од стотина млади битолчани, предводени од навивачката група „Чкембари“, коишто, како и секогаш, и синоќа се покажаа верни и благодарни за севкупната дејност на Бигорски и на неговиот игумен, Епископот г. Партениј. Носејќи запалени факли како симбол за Христовата светлина со која Бигорската Обител цели илјада години ја озарува македонската земја, тие на свој начин се вложија себеси во достоинствената прослава на Бигорското илјадалетие.

Годинава се одбележува уште еден јубилеј, 25 години од замонашувањето на отец Партениј и започнувањето на неговата света мисија.

The post Одржана централната прослава на 1.000-годишнината од основањето на Бигорскиот манастир appeared first on plusinfo.mk.

Предизвикот им беше предаден на најдобрите готвачи кои работат во реномирани македонски ресторани. Менито за славеничката трпеза го подготвија петмина мајстори на кулинарството од здружението MCC (Macedonian culinari chef). Тие два дена престојуваат во манастирот и работат под полна пареа.

Со благослов на монашкото братство, МИА ѕирна во манастирската кујна каде се подготвуваа јадењата за гостите. Таму на големо се работеше на подготовка на продуктите и владееше позитивна атмосфера. Шефовите-готвачи ни кажаа дека пред составувањето на менито се водело сметка на дадените препораки и тоа да биде во склад со манастирските правила кога е во прашање исхраната. На трпезата нема да има црвено месо, а јадењата ќе бидат направени, главно од продукти кои монасите и монахињите сами ги произведуваат.

Готвачите велат дека послужената храна го има традиционалниот вкус на македонската кујна, но ќе има мали измени кои се во склад со новите гастрономски трендови. Работата на врвните мајстори на кулинарството: Зоран Андонов, Бобан Симоноски, Никола Мишковски, Деан Карапеев и Зоран Мајновски ја следи отец Захари кој дава насоки. За откривање на некоја кулинарска тајна, рекоа нема да биде тајна ако се открие сега: Во некоја друга прилика или ќе ја запишеме, само треба да ја смислиме, се пошегуваа на момент.

Славничкото мени кое ќе биде понудено на гостите ќе оди според манастирскиот ред:

Ќе се започне со златна капка, па за аперитив ќе биде послужена познатата Бигорска мастика и ликерите кои се прават во манастирската економија. Салатата ќе биде микс од сезонски артикли и зеленчуци. Неизбежни ќе бидат месените продукти: пита сарајлија, питулици и ѓомлезе. Меѓу ладните предјадења ќе се послужат: домашен ајвар, пинџур, сирење, кашкавал, пиперки полнети со кајмак и бајалдии (полнет црн патлиџан). За лажица или топло предјадење ќе има чорба (потаж) од тиква со која ќе се служи и кисело млеко, за да се зачини по вкус. На трпезата секако ќе се најде и манастирски леб, кој се подготвува според стар рецепт.

Главното јадење ќе биде на основа од риба, па покрај печено парче риба, ќе има кромидарник со димен крап во глинено грне и сето тоа придружено со гарнир од зеленчук. Десертот ќе биде посен, во духот на традицијата, па за да се заблажи закуската ќе се послужи варена тиква со мед и ореви.

мени

1. аперитив

2. салата микс од свежи зеленчук

3. месени јадења: пита сарајлија, питулици, ѓомлезе

4. мезе: ајвар, пинџур, сирење, кашкавал, пиперки со кајмак бајалди (полнет модар патлиџан)

5. чорба (потаж) од тиква со кисело млеко од страна и манастарски леб

6. Главно јадење: парче риба, кромидарник со димен крап во грне и гарнир од зленчук

7. десерт: тиква со мед и ореви

The post Познати шефови го подготвија милениумското мени за прославата на Бигорскиот манастир appeared first on plusinfo.mk.