Шестмината обвинети за трговија со артефакти денеска во судот се прогласени за виновни и осудени се на 2 години затвор условно ако не направат кривично дело во рок од 5 години.

Иста пресуда добија обвинетите Ристе Панов, Александар Босилјанов, Вело Марковски, Имер Дани, Андони Бојаџи и Бобан Досевски.

Судијката Софче Гаврилова Ефремова посочи дека не е ефективна правда ако прати во затвор стари лица, па додаде дека со условната пресуда им олеснила на сите, но смета дека се виновни. Судијката ги поучи дека ако си ја сакаат државата, не треба да ги отуѓуваат добрата.

Случајот за наводна трговија со артефакти почна со спектакуларни апсења во 2017 година и заврши дури 7 години подоцна – со конфузен обвинителен акт, повлечено гонење за „злосторничко здружување“ и низа правни и процедурни недоречености.

• СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани

Меѓу обвинетите беше и д-р Вело Марковски, универзитетски професор и доктор на науки, кој тврдеше дека процесот бил политички мотивиран, а доказите – фабрикувани.

Обвинителката Маја Коневска, според завршните зборови на одбраната, не приложила ниедно решение од надлежна институција што би потврдило дека запленетите предмети навистина се културно наследство.

Самиот процес се одвиваше во атмосфера која честопати личеше повеќе на апсурден политички театар отколку на јасна кривична постапка – со сведоци што „сонувале цркви“ и сведочеле дека виделе предмети „некогаш, можеби“. Во завршните зборови, адвокатите тврдеа дека „во обвинението нема време, место, дело – нема ни доказ“.

• ОБВИНИТЕЛСТВОТО ПОПУШТА, СМЕНЕТА Е ПРИКАЗНАТА ЗА „ЗЛОСТОРСТВАТА“ НА ВЕЛО МАРКОВСКИ Нема злосторничко здружување, нема артефакти – обвинението стои на стаклени нозе

Вистината и правдата потешко ќе се откопаат и од самите „артефакти“

По денешната пресуда, останува клучното прашање – како, врз основа на што, и со кои докази е донесена одлуката? Одбраната тврди дека целото обвинение се темели на конструкција: рециклирање дејствија од одамна застарено дело, фабрикувани докази, правна недореченост и сценарио во кое фактите никогаш не биле централен елемент.

• ОБВИНИТЕЛКАТА КОНЕСКА ИЗВРШИЛА КРИВИЧНО ДЕЛО ВО СЛУЧАЈОТ СО АРТЕФАКТИТЕ? Вело Марковски обвини за фабрикувани докази

Иако судот формално пресуди, некои прашања сè уште лебдат: Дали судот донесе праведна одлука? Дали ова ќе биде уште еден случај во кој вистината останала закопана подлабоко од самите „артефакти“?

The post УСЛОВНА КАЗНА ОД 2 ГОДИНИ ЗА ВЕЛО МАРКОВСКИ И ЗА ДРУЖИНАТА Судијката е убедена дека се виновни ама не сакала да прати во затвор стари лица appeared first on plusinfo.mk.

По 7 години судење, менување обвинителни акти, стотици страници докази и по неколку одложувања, предметот за наводната трговија со артефакти влезе во својата последна фаза – завршни зборови. Меѓу обвинетите е и познатиот инфектолог и универзитетски професор д-р Вело Марковски. Но, наместо правен расплет, судницата наликуваше на „Рашомон“. Обвинителството се повлекува, но не сосема; судијката повремено губеше фокус, а обвинетите бараа правда.

Ако некој не знаел дали станува збор за археолошка фикција, политички прогон или за нешто друго, по завршниот збор – се чини, не е ни важно. Вистината, како и артефактите, не е откопана… или можеби намерно е закопана.

Не станал заштитен сведок, па добил кривична пријава

Рочиштето започна со завршниот збор на првообвинетиот Ристе Панов кој ги отфрли сите наводи против него како „измислици без аргументи и без докази“.

– Според обвинението, јас на 7 октомври 2017 година сум формирал група и сум изнесувал артефакти во странство. Никогаш не сум ја напуштил државата на 7 октомври 2017 година – рече Панов.

Тој потенцираше дека не копал со д-р Вело Марковски, не поседувал археолошки предмети, посочувајќи дека на снимките, доставени од обвинителството, се гледа како влегува во дуќанот на сведокот Васка со празна кеса, а излегува со полна – што, вели тој, докажува дека ги купил предметите.

Панов негираше дека чувал предмети кај д-р Вело Марковски или дека некогаш користел метал детектор. Тој рече дека обвинителката Маја Конеска конструира сценарија без материјални докази.

– Не е точно дека сум чувал предмети кај Вело, не сум поседувал христијански слики, не сум ги нудел. Одевме со Вело на планина, но не на локалитет. Да беше локалитет, прв ќе знаев бидејќи цел живот сум го минал таму по собирање печурки и поради вршење други активности. Обвинителката нема ниеден материјален доказ, па барем да викнеше еден сведок дека сум продавал археолошки предмети и камења. Никогаш не сум имал метал детектор, тоа се потврди со претресите, станува збор само претпоставка на обвинителката – рече Панов.

Панов додаде дека фотографиите на кои се базира дел од обвинението се симнати преку Вибер и не претставуваат доказ за продажба. Напротив, обвини дека обвинителството селективно ги исекло и ги прикрило сликите што се во полза на Панов.

За обвинувањето дека кај него бил пронајден македонски рубин, Панов рече дека таков рубин не бил најден кај него дома.

Посебно внимание посвети на обидот да биде врбуван како заштитен сведок, според неговото тврдење, а потоа детално ја опиша сцената.

– Обвинителката ми се јави телефонски да се видиме, средбата се случи во кафе бар. Дојде со двајца инспектори, извади фотографии од лица што ги знам и што не ги знам. Ми покажа фотографија и од сега обвинетиот Бобан Досевски. Ми рече да станам заштитен сведок. Не прифатив. По 2 дена добив покана да одам на распит – рече тој.

Тој ја посочи и апсурдноста во обвинувањето за нелегално поседување оружје поради патрони од ловечка пушка, кои, објасни тој, биле сопственост на неговиот татко и најдени во неговата соба.

– Да се засрами обвинителката, ова вторпат го прави за истите куршуми и пушка, сопственост на татко ми – изјави Панов.

Панов доставил и имотен лист, со кој покажал дека куќата е заедничка сопственост на семејството, а ловечката опрема припаѓала на брат му и на татко му. Во емотивен дел од завршниот збор, Панов раскажа дека неговите живот и семејство се уништени од овој процес.

– Судијата ме опомена да не давам жалба бидејќи ќе сум лежел затвор, така било наредено од горе. Ни го зацрни животот мене и на моето семејство – заврши Панов.

Нема време, место, дело – нема ни доказ

Адвокатот на Ристо Панов, Владо Џилвиџиев, потенцираше дека во обвинителниот акт недостасуваат основни правни елементи – кога, каде и како наводно се случило делото. Наместо прецизни факти, рече Џилвиџиев, обвинението се потпира на паушални тврдења, недоречени сценарија и на симболички разговори што не се ниту криминални, ниту доволни за пресуда.

Ниту еден доказ, посочи Џилвиџиев, не потврдува дека Панов некогаш ископал нешто. Напротив, посочи тој, сите докази укажуваат на тоа дека купувал од сувенирници. Монетите, што се најдени, додаде Џилвиџиев, се евтини железни копии, а не скапоцен нумизматички материјал.

Во однос на наводните археолошки предмети, адвокатот објасни дека нема докази дека станува збор за оригинали, ниту дека се ископани. Обвинението, според него, е изградено на погрешно толкување на секојдневни разговори, без суштинска правна анализа и без ниеден сведок што би потврдил наводна продажба.

Џилвиџиев остро ја критикуваше логиката на обвинението – откако обвинението за злосторничкото здружување е повлечено поради застареност – кое се преформулираше во серија други дела што, според него, се изведени од истото застарено јадро.

– Се зборува во идно можно време, дека ако ги нашле артефактите, ќе ги ископале, ќе ги продале. Тоа не е кривично дело – објасни Џилвиџиев.

Додека адвокатот со методичен тон ја развиваше својата правна анализа, судијката Софче Гаврилова Ефремова и дел од поротата делуваа отсутно. Судијката во еден миг изгуби фокус. Џилвиџиев немаше проблем, продолжи да ги раскажува проблемите со обвинението, но повремено ја погледнуваше судијката, па подвикнуваше, нагласуваше понекој збор, но таа беше имуна на неговиот инаку рамен и професионален глас, па продолжи да си зборува со поротничката.

Џилвиџиев ја опиша и социјалната динамика меѓу обвинетите, потенцирајќи дека д-р Марковски му помагал на Панов со позајмување пари и со пелени за децата, објаснувајќи дека во таа сиромаштија, Ристе Панов се фатил за Вело Марковски поради ситните подароци што можел да ги добие.

– Дали ова се кривични дела? – праша адвокатот, оставајќи му на судот одговор кој, според него, може да биде само еден.

Џилвиџиев предложи да се ослободи Панов од обвинението, а и да му се исплатат трошоците за одбрана.

„Ако знаете за што сум обвинет, кажете ми“

Во завршниот збор, д-р Вело Марковски посочи дека и по 7 години, сè уште не знае точно за што е гонет.

– Според рецензираниот обвинителен акт сум трет обвинет, па според истиот, барам да ми се прецизира за што сум обвинет – рече тој пред судот.

Марковски рече дека целиот случај е полициска конструкција – од инспектори што провоцирале настани до медиумска хајка што го прикажала како криминалец. Тој повторно посочи на процесниот апсурд, обвинителството формално се откажало од гонењето за „злосторничко здружување“, а потоа продолжило да гони група од 6 лица како да се злосторничко здружение, обвинувајќи дека сите дејствија во новиот обвинителен акт се директно изведени од застареното дело и дека само паричките што биле пронајдени кај него се „самостојна“ ставка, но дека ни за нив нема категоризација, ниту, пак, доказ дека станува збор за културно наследство.

– Обвинителот не прецизира кој предмет е природна реткост, а кој е под заштита, кој е артефакт, па остава судот да заклучи – рече тој.

Обвинителката извршила кривично дело?

Марковски рече дека не постои ниедно решение од Управата за заштита на културно наследство што потврдува дали некој од предметите навистина е културно наследство. Професорот ја обвини обвинителката Конеска за сериозни правни прекршувања.

– Управата за заштита на културно наследство носи такво решение. Обвинителката ги знаела тие нешта, а сепак не зела решение. Изнесува тврдење за предмет што не постои. Прави неколку кривични дела. Шпекулира и дава лажен доказ. Тој што ќе пријави друг дека сторил кривично дело, без доказ, ќе се казни со затвор од 3 месеца до 3 години… Обвинителката не пријавила решение, докази, а тврди дека станува збор за културно наследство со непроценлива вредност, а со тоа свесно прави кривично дело. Тој што изнесува докази во судска постапка, а што знае дека се лажни, ќе се казни со затвор. Обвинителката не пријавила решение, ниту, пак, докази, а тврди дека станува збор за културно наследство со непроценлива вредност, со што свесно прави кривично дело – посочи Марковски.

Тој ја обвини обвинителката и за изнесување лажен доказ за локалитети, велејќи дека обвинителката не докажала дека тој и другите обвинитети ископале кристали од локалитети.

– Сите минерали и камења, што се наведени, се во законот за минерални суровини и не подлежат на кривична одговорност. Во доказната постапка донесов слики од минерали, записи, снимки, доведов златар кој потврди дека ми дал камења, па вештак по информатика потврди дека не можам да ги ископам како член на злосторничка група кога сум ги поседувал пред „да се здружам“ со наводните злосторници… Јавниот обвинител тврди дека нешто е природна реткост, надвор од законот, без да достави решение. Изнесува лажни докази, а вештакот Петар Матевски, кога сведочеше, го прашав дали некое од камчињата е природна реткост. Тој рече дека во доменот на неговата експертиза не било побарано да истражува дали нешто е природна реткост. Обвинителката нуди шпекулација, место претпоставки, а тоа е уште еден показател за фабрикување – рече тој.

Марковски истакна дека вештакот на обвинителката, Кире Ристов, потврдил дека паричките на Марковски, што ги вештачел, не може да се најдат на еден археолошки локалитет – па дека затоа е невозможно тие да бидат ископани како целина. Конеска и судскиот вештак дејствувале „како злосторничко здружение“, тврди тој, кога тврделе дека некои предмети се културно наследство од непроценлива вредност – без да приложат решение, проценка или вештачење од надлежна институција.

– Дали приложи решение кои од предметите што ги имам се културно наследство, решение за римските парички што се одземени? Зошто не ги пријавила паричките во Управата која би извршила категоризација? Ако знае дека не се значајно културно наследство, а вели дека се, тогаш прави кривично дело. Таа знае дека не се, па затоа не ги пријавила во Управата. Знае од судска пракса дека за нумизматички материјал се одговара прекршочно, а бара кривична одговорност, тоа е кривично дело од страна на самата обвинителка. Обвинителката и судскиот вештак, како злосторничко здружение, треба да одговараат кривично бидејќи даваат лажен исказ. Јавниот обвинител добро ги знае казнените одредби. Вели дека станува збор за добра со непроценлива вредност, а судскиот вештак ги процени. Нумизматиката е дозволена низ целиот свет и се дозволува трговија со нумизматички предмети – посочи Марковски.

Дополнително, тој се пожали на „измислени сценарија“ во кои обвинителството во завршен збор првпат пласира нови тврдења, без претходна доказна постапка. Професорот ја истакна и хипокризијата на обвинителката.

– Маја Конеска доаѓа со прстен на раката, со преубав кристал со зелена боја, а тврди дека моите кристали се незаконски – иронично коментираше Марковски.

А каде се 2.000 евра?

Во дел од сведочењето што го допира лично, д-р Марковски раскажа за шокот од претресот – како специјалци влегувале во неговиот дом, ги отворале казанчињата во тоалетите, замрзнувачот, каминот, и како му исчезнале 2.000 евра.

– Специјалци и инспектори влегоа, тоа беше шокантно, не знам зошто го правеа тоа. Ја претресоа секоја педа, влегуваа во каминот, отвораа замрзнувач, казанчиња во тоалет… Од дома ми исчезнаа 2.000 евра со кои требаше да купиме мебел. Кога се пожаливме, еден од инспекторите ми рече: „Требаше да си ги земете и да ги чувате“. Му се јави на друг инспектор и му рече: „Ги најдовме работите на докторот“. Како да знаеше за кои предмети станува збор. Ме собраа, плачев, не знаев што се случува, каква злосторничка група, каков криминал… Чуварите беа нервозни. Некој од чуварите спомна дека обвинителот е викнат кај министерот за внатрешни работи, затоа се чекало. Па дојде обвинителката, црвена во лицето, па ме испрашуваше дали ќе бегам ако ме ставиле во куќен притвор. Со солзи прашував „Каде да бегам?“, не знаев што се случуваше. „Таквите како него шетаат со пиштол, спремни да убијат“, тоа го кажа обвинителот. Зборот повеќе ме болеше од притворот – рече Марковски.

Марковски минал три и пол месеци во притвор, а не му бил дозволен домашен притвор и покрај сериозната здравствена состојба по операција, рече тој. Марковски додаде дека единствената причина што излегол од притвор е одлуката на Врховниот суд за други обвинети. Тој обвини дека целата хајка била дел од политичка конструкција, насочена против него како јавна личност и како професор, поради политичките ставови.

– Дали е патриотски чин да затвориш универзитетски професор, да оставиш студенти на цедило? Дали е патриотизам да апсиш стотици луѓе за да не се бунат кога ќе го смениш името на државата? – рече Марковски, алудирајќи на завршниот збор на обвинителката на претходното рочиште, кога таа објаснуваше што значи патриотизмот.

Неговите последни зборови пред судот беа повик за праведна пресуда.

– Нема надеж за мене ако сум обвинет дека сум влегол во злосторничка група, а шефови ми биле Босилјанов и Панов. Се надевам дека судот ќе пресуди според доказите и според вистината, а не да даде каква било пресуда за да не плаќа државата и за да се спаси обвинителката – заклучи тој.

„Надвор од разумот е да се гони за дела кои паднаа“

Бранителот на д-р Вело Марковски, Љупчо Веселиновски, во завршниот збор пред судот посочи дека целото обвинение се темели на конструкција која веќе е формално срушена со повлекувањето на делото „злосторничко здружување“.

– Обвинителката јавно се откажа од гонење за тоа кривично дело, па оттаму е правно неодржливо да се продолжи со гонење на останатите дејствија што произлегуваат од истото. Надвор од разумот е да се тврди дека д-р Марковски ги сторил делата за кои е обвинет – нагласи Веселиновски.

Адвокатот посочи дека секоја точка од новиот обвинителен акт се базира на претходно наведени факти кои биле дел од застареното дело, па дека оттаму нема логичка, ниту правна основа да се конструира нова кривична одговорност врз нивна основа.

– Ако обвинителот се откажа од „злосторничко здружување“, не може од истиот наратив да извлекува нови конструкции за други дела – посочи тој.

Адвокатот ги поддржа и правните аргументи на адвокатот Џилвиџиев, оценувајќи ги како темелни и применливи и на случајот на д-р Вело Марковски. Според него, единствената разумна и законска одлука е ослободителна пресуда.

„Дел од обвинетите секогаш се колатерална штета“

Одбраната на Андони Бојаџи оцени дека обвинението против него е ништовно и изведено со цел да се оправда долготрајната судска постапка.

– Дел од обвинетите се колатерална штета. Секогаш е така. Во таа ситуација е и обвинетиот Андони Бојаџи – изјави тој, децидно додавајќи дека ниеден доказ не потврдил оти Бојаџи сторил кривично дело.

Според него, комуникацијата што обвинителството ја интерпретирало како инкриминирачка – разговори за Дојран, зелени картони, за познаници од Германија – е всушност пријателски разговор меѓу долгогодишни познаници.

– Не е посочено што точно се докажува со тие разговори. Па откако не успеа да докаже трговија со предмети, обвинителството се фати за „прикривање“. Но, ниту предметите се криеле, ниту се најдени – истакна адвокатот, посочувајќи дека Бојаџи сам ги предал предметите, кои ги поседувал со години, дел од нив купени во Солун.

Најсилниот аргумент на одбраната е дека монетите што ги поседувал обвинетиот се вообичаени сувенири – со мала пазарна вредност и без културно-историски статус. Тоа, според адвокатот на Бојаџи, не може да се третира како кривично дело.

– Тие не фигурираат во регистарот на културно наследство. Тоа се железни копии од антички монети, какви што се продаваат насекаде. Колкумина од нас би биле обвинети ако секој сувенир, што ќе го донесеме од странство, се третира како археолошки предмет? – посочи тој.

Одбраната побара ослободителна пресуда за Бојаџи, како и покривање на судските трошоци, со оценка дека самото обвинение е „субјективна креација“, а не засновано на докази.

А метал детектор, а апарат за испитување дијаманти… – само обвинителката не прави разлика

Одбраната на обвинетиот Бобан Досевски го нарече обвинението „фиктивно сценарио“, а не на доказ. Главниот настан врз кој почива делото на Досевски е изјава на жена која сведочела дека „ѝ се сонило дека во дворот има закопана црква“, па повикала луѓе да копаат, рече бранителот. Меѓу нив, и Досевски – кој, според одбраната, копал во подрумска просторија на жената за 1.000 денари. Од десетмина што копале, само Досевски е обвинет – ниту организаторот, ниту другите се опфатени, иако еден од нив бил и сведок на обвинителството.

– Два крста наводно биле најдени, но нема доказ дека се пронајдени при ископувањето, ниту дека биле депонирани во земја – посочи адвокатот.

Вештакот, пак, утврдил дека крстовите се занаетчиски предмети и не припаѓаат на археолошко наследство.

За дополнителна правна конфузија, обвинителството се повикало на мислење од академик од МАНУ кој, сепак, не е судски вештак и никаде не навел дека крстовите се археолошки добра, посочи адвокатот на Досевски.

Одбраната ја нагласи и малку сомнителната ситуација со наводниот метал детектор. Апаратот, што обвинителството го третира како доказ, не бил доставен во судницата, иако, според бранителот, тоа било од суштинско значење.

– Не станува збор за метал детектор, туку за евтин апарат, купен од интернет за испитување дијаманти. Дијамантот не е метал, туку минерал. Апаратот служи за испитување цврстина, а не за лоцирање метали. Обвинителството не докажа ништо – заклучи адвокатот.

Во сведочењето пред судот, Досевски нагласи дека уште еднаш е колатерална штета на истата обвинителка која, посочи тој, го гонела и во случајот „Фаланга“, без доволно докази. Во сегашниот случај, се повторил истиот шаблон: разговори со починат пријател, Живко, кои обвинителот, според него, ги претворил во сценарио „достојно за филм на Спилберг“, рече Досевски.

Осврнувајќи се на сведоците, Досевски тврдеше дека лажеле. Еден од нив, кој бил близок до полицијата, рекол дека добил закани од поранешниот премиер, Зоран Заев, посочи Досевски. Обвинителството поверувало во неговите лаги за „ископаните артефакти“, но го занемарило „признанието за политички притисок“, наведе Досевски.

Тој, исто така, се осврна на „лажното обвинение за поседување метал детектор“.

– Обвинителството ниту го достави „детекторот“ ниту докажа дека тој навистина постои. Инспекторката првин го нарече апарат, а потоа – детектор. Јас ѝ реков: „Проверете на интернет и ќе видите дека станува збор за уред за проверка на цврстина на дијаманти“ – изјави обвинетиот.

Како додаток, Досевски призна дека зел околу 1.500 евра од странци за да најде „кукаст крст“, но рече дека не барал археолошки добра, туку само ги зел парите, објаснувајќи дека и сам признал што сторил. Тој не ја негираше паричната трансакција, но го негираше обвинението дека ископал археолошки предмети, посочувајќи дека се чувствува обвинет за нешто што не го направил.

– Обвинителката се однесуваше осветнички – тврди тој – врбувала сведоци против мене, го искористила Ристе за да сведочи против мене.

„Друга пресуда, освен ослободителна, ќе значи продолжување на агонијата“

Во изјава за Плусинфо, д-р Вело Марковски појасни зошто верува дека процесот, што трае 7 години, не може да заврши со поинаква одлука освен ослободителна – а дека сè друго би значело нов круг судска тортура.

– Поради низа процесни пропусти, судот не би можел да донесе друга пресуда која повисоките судови не би ја одбиле – вели Марковски, алудирајќи на фактот што делото „злосторничко здружување“ е веќе правосилно застарено, а новиот обвинителен акт, според него, повторно го рециклира тоа дело под ново име.

Тој нагласи дека новите обвинувања се всушност стари дејствија, само формално преименувани.

– Во новиот обвинителен акт се даваат нови обвинувања по различен член од Кривичниот законик, но со исти описи од стариот обвинителен акт. Таму имавме пример за „прикривање“ по член 261, а сега е „присвојување“, што е правно неконзистентно – посочи тој.

Марковски укажува и на парадоксот во кој, иако обвинителката на завршен збор го повлекла делото за злосторничко здружување, повторно го наведува терминот „група“ во првата точка од обвинението.

– Во точка 1 повторно се цитира создавање група, обвинение кое јавниот обвинител веќе го повлече – рече д-р Марковски.

Заради сето ова, тој заклучува дека друг тип пресуда, освен ослободителна, би значел само нова агонија, односно уште години по судови.

– Доколку има друга пресуда освен ослободителна, ќе биде причина овој процес, во најмала рака, да се повтори – предупреди професорот.

Дополнително, тој истакна дека поднесувањето обвинителен акт 27 месеци по одредување притвор, а нов обвинителен акт по цели 7 години од наводното дело, е правен преседан што го девалвира целиот систем.

– Огромен преседан ќе биде и ќе настане „нова судска пракса“, обвинителен акт да се поднесува по 27 месеци од притвор, а нов обвинителен акт да се поднесува по 7 години од сторено кривично дело – заклучи професорот.

Дали вистината ќе заврши закопана подлабоко од самите артефакти?

По повеќе од 7 години, судењето за случајот со артефактите завршува како што и почна – со повеќе претпоставки одошто докази, со конфузен обвинителен акт и со повеќе правни противречности отколку одговори. Обвинителката Маја Конеска останува единствената што го брани процесот со полна сила, додека обвинетите, нивните адвокати и дури и дел од јавноста се прашуваат – како воопшто ова стигнало до суд.

Овој судски процес е како вртење во круг (осмиот од Пеколот на Данте). Но, сѐ има свој крај. На 22 мај, во 12 часот, ќе се соопшти пресудата.

1. СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани
2. СУДЕЊЕТО ЗА АРТЕФАКТИТЕ СЕ ПРЕТВОРА ВО ОКУЛТЕН ТРИЛЕР?! Се спомнаа мистични кругови, огништа, ланчиња на карпа и разни други чудесии
3. ЕДНА ВИДЕО МОНТАЖА ВРЕДИ 1.000 ИЗМИСЛЕНИ АРТЕФАКТИ Обвинетиот Вело Марковски поминал низ притворска голгота
4. ОБВИНИТЕЛСТВОТО ПОПУШТА, СМЕНЕТА Е ПРИКАЗНАТА ЗА „ЗЛОСТОРСТВАТА“ НА ВЕЛО МАРКОВСКИ Нема злосторничко здружување, нема артефакти – обвинението стои на стаклени нозе

The post ОБВИНИТЕЛКАТА КОНЕСКА ИЗВРШИЛА КРИВИЧНО ДЕЛО ВО СЛУЧАЈОТ СО АРТЕФАКТИТЕ? Вело Марковски обвини за фабрикувани докази appeared first on plusinfo.mk.

По седум години судски процес, сѐ уште останува неизвесно дали осумтемина обвинети – меѓу кои и познатиот инфектолог и универзитетски професор д-р Вело Марковски – навистина тргувале со непроценливо културно наследство или, пак, завршиле во „Процес“ од Кафка.

На рочиштето, коешто се одржа во петокот во Кривичниот суд во Скопје, Обвинителството, предводено од обвинителката Маја Конеска, призна делумна капитулација: делото „злосторничко здружување“ е повлечено поради апсолутна застареност.

Сепак, Обвинителството упорно се обидува да ја одржи обвинителната конструкција на нозе – налик на распарчена стара марионета што постојано се крпи со нови конци – преку преформулирање на истите, одамна разнишани, настани во нови обвиненија за „присвојување добра под привремена заштита и природни реткости“.

• СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани

Во петокот во Кривичниот суд во Скопје беше презентиран новиот обвинителен акт: делото „злосторничко здружување“ по член 394 од Кривичниот законик е повлечено поради апсолутна застареност.

Редоследот на обвинетите е сменет: сега првообвинет е Ристе Панов, потоа следуваат Александар Босилјанов, д-р Вело Марковски, Имер Дани и Андони Бојаџи.

Ситуацијата е уште позаплеткана ако се земе предвид дека еден од обвинетите, Живко Ристовски, веќе е починат, а другиот – Имер Дани – призна вина за прикривање и за злосторничко здружување, но не и за трговија.

Во своето излагање обвинителката Маја Конеска уште еднаш ја нагласи важноста на археолошките локалитети и ризикот од „уништување на контекстот на археолошкиот локалитет” дури и со аматерско користење метал-детектори.

Притоа, Конеска опиша сценарија во кои наводните археолошки добра биле нудени на албански државјани, иако за самата продажба нема докази – туку само снимки на состаноци, разговори и претпоставки за идни намени.

– Панов ја започна одбраната со категорично тврдење дека никогаш не бил пронајден археолошки доказ. И тоа е така. Бидејќи тој добро знае дека тоа е казниво, дека не треба да се прикриваат, па не ги чувал дома – претпоставува обвинителката.

Меѓу доказите и понатаму фигурираат камчиња кои се наоѓаат во продавници како „Фенг Шуи“ за по 400-1.000 денари, сувенири од пазари и мистични кругови на земја нацртани со масло, кои обвинителството ги интерпретира како доказ за илегални ископувања.

• СУДЕЊЕТО ЗА АРТЕФАКТИТЕ СЕ ПРЕТВОРА ВО ОКУЛТЕН ТРИЛЕР?! Се спомнаа мистични кругови, огништа, ланчиња на карпа и разни други чудесии

Вело Марковски има машина за патување низ времето?

Интересно е што, на рочиштето во петокот, Обвинителството првпат тврдеше дека д-р Вело Марковски и Ристе Панов заедно ископале парички што ги чувале кај Марковски.

Ова тврдење се судира со фактите: одбраната презентираше докази дека паричките биле фотографирани и заведени во компјутер на Марковски уште во периодот 2010-2016 година, што ги потврди и судскиот вештак, далеку пред наводното основање на злосторничкото здружение.

Дополнително, самото вештачење покажува дека спорните парички вредат околу 3 евра по парче – далеку од вредноста што би ја оправдала приказната за меѓународна трговија со артефакти.

Наместо докази – сценарија за страшните последици

Според досегашните факти и разговори со упатени страни, создавањето нов обвинителен акт што повторно се потпира на истите дејствија, но сега без група, остава впечаток на обид да се спасат остатоците од неуспешната првична конструкција.

Аргументите на Обвинителството, што се пласираат, се движат на тенка линија меѓу правната фантазија и реалноста:

– дека би било страшно доколку би дошле стручни лица од Англија и би ги изнеле „артефактите“;
– дека изјавата на Ристе Панов дека „крие нешто кај човек во Скопје“ наводно се однесува на д-р Вело Марковски, без конкретен доказ.

Обвинителката Маја Конеска во завршниот збор ја потенцираше опасноста од можните последици – што би се случило доколку артефактите навистина биле продадени – дури и ако конкретно такво дејствие не било извршено. Можеби нема докази за продадени артефакти на масони, Евреи или на експерти од Англија, за кои одбраната укажа дека веројатно се фиктивни ликови, создадени од инспекторите кои ја воделе истрагата – но би било страшно доколку би постоеле и доколку „злосторничката банда“ би им ги продала „артефактите“ од бувјак.

Во својот исказ на претходното рочиште, д-р Вело Марковски, истакна дека токму инспекторите, а не обвинетите, ги користеле термините како „артефакти“, „големиот мајстор“ и „ложи“, дека тие се обиделе вештачки да конструираат настани и структури што не постоеле, само за да создадат слика на организирано криминално здружение.

Но, Обвинителството инсистира дека и самата намера била доволно опасна за да оправда кривична одговорност, дури и да станува збор за фиктивни ликови.

Сето тоа, без конкретен доказ дека предметите се ископани, продадени или дека обвинетите уништиле нешто со вистинска историска вредност.

Се ближи крајот на маратонското судење 

Обично апсурдистичките дела се куси – ни самиот читател не сака да се мачи додека ги следи страдањата на протагонистите, фатени во мрежата на контрадикторната стварност во приказната.

Сепак, ова четиво има толстоевска должина и е мачно долго, агонично и болно. Но, сѐ има свој крај, а следното рочиште е резервирано за завршни зборови на одбраната – ритуалното финале на овој процес.

По толку години сведоштва, вештачења, испитувања и склопување теории, последниот збор ќе биде оставен на судијката Софче Гаврилова Ефремова.

Дали судот конечно ќе ја откопа вистината или само ќе ја закопа уште подлабоко?

ЕДНА ВИДЕО МОНТАЖА ВРЕДИ 1.000 ИЗМИСЛЕНИ АРТЕФАКТИ Обвинетиот Вело Марковски поминал низ притворска голгота

The post ОБВИНИТЕЛСТВОТО ПОПУШТА, СМЕНЕТА Е ПРИКАЗНАТА ЗА „ЗЛОСТОРСТВАТА“ НА ВЕЛО МАРКОВСКИ Нема злосторничко здружување, нема артефакти – обвинението стои на стаклени нозе appeared first on plusinfo.mk.

Во судницата на Кривичниот суд во Скопје, во понеделникот, повторно се отворија вратите за едно долго судење – процесот за наводна трговија со културно наследство. Веќе 7 години, осуммина обвинети, меѓу кои и познатиот инфектолог и универзитетски професор д-р Вело Марковски, се обидуваат да докажат дека не станува збор за археолошки артефакти од историска вредност, туку за безвредни сувенири, купени на пазари, бувљаци и во антикварници.

• СУДЕЊЕТО ЗА АРТЕФАКТИТЕ СЕ ПРЕТВОРА ВО ОКУЛТЕН ТРИЛЕР?! Се спомнаа мистични кругови, огништа, ланчиња на карпа и разни други чудесии

На ова рочиште, фокусот беше ставен на одбраната на д-р Вело Марковски кој не само што ја оспори целата конструкција на обвинението, туку на почетокот ја претвори судницата во импровизирана минералошка изложба на фотографии и видеа од продавница во Скопје. Продавницата се вика „Фенг Шуи“, а Марковски приложи и фискални сметки и сметкопотврди, со цел да покаже дека кристалите и предметите, кои се дел од доказниот материјал, воопшто не се ни блиску до археолошко богатство, туку дека може легално да се купат за неколку стотини денари.

Во судницата беа прикажани видеа, што се достапни на официјалниот Инстаграм профил на продавницата, и 14 фотографии во боја, направени како фотоисечоци од видеата. Покрај фотографиите, беа приложени и фискални документи за купени предмети. Потоа тој извади два кристала – чаден кварц и амазонит – и му ги предаде на судот, притоа објаснувајќи ја нивната природа и вредност: едниот чини 1.000 денари, а другиот 400 денари.

„Како ли ќе објасни државата во Стразбур дека задржувала во притвор 80-годишни луѓе?“

Во делот на директното испрашување од својот адвокат, Љупчо Веселиновски, д-р Марковски рече дека не се чувствува виновен и дека не може да сфати зошто се нашол во овој процес. Тој алудираше дека можеби станува збор за политичка хајка од претходната власт, поврзана со неговата колумна која ја напишал во 2018 година и била упатена до тогашниот премиер на Грција, Алексис Ципрас. Марковски посочи на упорноста на инспекторите, на долготрајноста на процесот и дури ја спомна можноста предметот да заврши во Стразбур.

– Овој судски процес, верувам, ќе заврши пред Европскиот суд за човекови права во Стразбур, каде што државата ќе мора да објасни како задржувала во притвор 80-годишни луѓе, додека бројни инспектори со невидена упорност се обидувале да конструираат кривични дела. Особено апсурдно е што, за предмети, чијашто вкупна вредност не надминува 6.000 евра според вештакот на обвинителството, се води процес што државата ја чини милиони евра – посочи Марковски.

Една видео монтажа вреди 1.000 фабрикувани факти

Во својата одбрана, д-р Вело Марковски се осврна на обвинението дека учествувал во незаконско ископување од археолошки локалитети – обвинување кое, според него, било изградено не врз основа на факти, туку врз визуелни и медиумски манипулации. Тој тврди дека на јавноста ѝ биле сервирани „монтирани вистини“, односно фото-комбинации од реномирани археолошки локалитети и од неговите камчиња, со цел да се создаде слика на сериозно кривично дело.

– Ако навистина сум се движел на археолошки локалитет, мобилните оператори преку базните станици лесно ќе го докажеле тоа. Наместо такви докази, на јавноста ѝ беа пласирани манипулативни фотографии – комбинации од познати локалитети како Стоби и фотографии од камења, пронајдени кај мене дома. На денот на моето приведување сите медиуми објавија ударни вести, а подоцна, на прес-конференција на тогашната владејачка партија, беа презентирани истите тие измешани фотографии – што предизвика медиумски линч. За жал, она што го бараше тогашниот владин портпарол на таа прес-конференција, подоцна се најде буквално преточено во обвинителниот акт. А јас ниту сум шетал по археолошки локалитети ниту сум копал– посочи тој.

Од операциона сала назад во ќелија

Д-р Вело Марковски детално ја опиша здравствената голгота низ која поминал додека се наоѓал во притвор. На 12 октомври имал закажано операција на жолчното ќесе – интервенција што вообичаено се смета за рутинска, но кај него била сложена поради долгогодишно воспаление.

Иако му било ветено дека ќе биде пуштен од притвор за да ја изврши операцијата, процесот се одолговлекол. На крај, едвај бил пронајден лекар кој прифатил да го оперира. По будењето од анестезија, го затекнале две дренажи во стомакот – нешто што, според него, не е вообичаено при лапароскопска интервенција. Требало да остане најмалку 10 дена на болничко лекување, но наместо тоа, уште наредниот ден бил вратен во затвор. Затворскиот чувар побарал да ја чуе дежурната сестра.

– Ако утре не го пуштат докторот, ќе му го пратам судијата таму – рекол затворскиот чувар, тврди Марковски.

Потоа следувале денови на преживување со 2 дренажи, на температури од -12 степени Целзиусови, со воспалени рани, без соодветна храна.

– Една недела јадев само варен компир. Не можев да ја поднесам затворската храна. Кога требаше да одам по нужда, ми носеа столица бидејќи имав рани и конци на стомакот – посочи професорот.

Но, додаде тој, уште поважно е што притворот требало да биде мерка за обезбедување присуство.

– Јас секоја недела ги молев да ме викнат, а цели 3 месеци обвинителот не ме повика ниеднаш – рече Марковски.

Професорот посочи дека во текот на тој период имал и вртоглавици, а двапати не бил однесен кај специјалист, иако имал сериозни симптоми.

– Во притвор нè чуваат за да не избегаме. Но еве, гледаме дека сите сме тука. Се покажа дека проценките на обвинителот се неточни – додаде тој.

Панов и неговото семејство едвај крпеле од ден за ден

Марковски се осврна и на Ристе Панов, кому му помогнал финансиски – носел млеко и пелени за неговите деца, а и му позајмил пари за да изгради купатило и да го поправи покривот на својата куќа.

– Го видов Ристе со двете негови деца – едното на две, а другото на шест години – во длабока сиромаштија. Еднаш, мислам дека беше јануари, сопругата на Панов ги капеше децата надвор. Го прашав зошто тоа го прават надвор, а тој ми одговори дека немаат купатило, ни пари. Се понудив да му помогнам и во неколку наврати му дадов пари, не одеднаш – вкупно околу 4.000 до 5.000 евра. Со тие пари го поправи покривот и направи купатило – посочи Марковски.

Односите меѓу двајцата почнале да се влошуваат во летото пред апсењата. Причината, според Марковски, била измамата околу минералот лорандит. Панов му ветил дека го поседува, знаејќи дека Марковски е колекционер, но подоцна се испоставило дека тоа било лага. По тој момент, нивната комуникација се свела на формални средби.

Марковски рече дека сиромаштијата на Панов и неговото семејство го потсетила на сопственото детство. Во такви околности – без работа и со две мали деца – Панов, според него, веројатно се обидувал да најде начин да преживее.

Инспекторите барале дијаманти, но нашле камчиња што вредат 100 евра по кило

Во сведочењето беше изнесено и дека средбите со наводни купувачи на камчиња биле инсценирани од инспектори. Панов го поврзал Марковски со неколку луѓе кои наводно сакале да купат минерали, според исказот на професорот. Следеле уште 2 средби во кафуле, блиску до продавницата на извесен Деко, кој имал експертиза за таквите минерали. Подоцна станало јасно дека тие луѓе биле инспектори – меѓу кои бил и Сеад Аметовиќ, познат како Мечка, како и неговата невенчана сопруга. Откако тие го прашале Марковски за цената, тој ги упатил кај Деко, кој им рекол дека такви камчиња купува по 100 до 200 евра за килограм. Разочарани, инспекторите си заминале.

Сеад Аметовиќ – Мечка, во една од средбите го довел професорот и го претставил пред својата невенчана сопруга, која наводно била вработена во Министерството за труд и социјална политика. Таа инсистирала да види дијаманти, на што Марковски ѝ одговорил дека во Македонија нема дијаманти и тука разговорот завршил.

– Реков дека нема дијаманти во Македонија, ама доколку сакаат амазонит, дека тоа го има. Претпоставував дека знаат дека за ископување амазонит е потребна концесија и сѐ останато. Сепак, тој амазонит да се третира тука како некоја реткост… а го има во изобилие… Најголемиот број точки во обвинението се лаги – посочи Марковски.

Агентите провокатори ги злоупотребиле своите овластувања?

Во својот исказ, д-р Вело Марковски ја посочи апсурдноста на обвинението – наместо да се тврди дека постои група што краде или бара злато, обвинителството тврди дека постои „злосторничка група за уништување предмети од национално значење“. Тој истакна дека токму инспекторите, а не обвинетите, ги користеле термините како „артефакти“, „големиот мајстор“ и „ложи“, дека тие се обиделе вештачки да конструираат настани и структури што не постоеле, само за да создадат слика на организирано криминално здружение.

Тој обвини дека агентите провокатори не само што известувале, туку и иницирале криминал. Еден инспектор наводно го убедувал Босилјанов да направи криминално дело. Имало разговори во кои инспектор велел „Ќе се јави главниот“, како и ред други примери, посочи Марковски.

– Главен? Главен инспектор? Главен на мафија? Не знам на што се мисли – додаде Марковски, со доза на сарказам.

Тој посочи дека е симптоматично тоа што некои од тие настани не се презентирани на судењето, како и одредени разговори кои ги имале инспекторите, на пример, Мечка разговарал по телефон со „шефицата“, а тоа не било презентирано на судскиот процес.

Сувенири во витрина и парички од татка си

Доколку читателите замислат сцена на професор со витрина во која има сувенири од Египет, Турција и од бувљакот кај Зелен пазар, кои им ги покажува на своите гости, не би си претставиле слика за извесен злосторник. Сепак, разликата е евидентна. Дали станува збор за артефакти? Не, туку станува збор за подароци и за ситници кои секој ги има дома… освен ако, се разбира, читателите не се сред обвинение за меѓународна трговија со културно наследство. Во тој случај, и мијачка носија може да стане фреска од византиска базилика, а паричка вредна 3 евра – доказ за злосторничко здружение.

Во продолжение на својата одбрана, д-р Вело Марковски беше прашан од својот адвокат дали некогаш разменувал информации со останатите обвинети за трговија со археолошки добра. Тој одговори дека првпат ги запознал сите обвинети на денот на приведувањето. За наводите дека предметите биле криени во неговиот дом и на т.н. „безбедни локации“, Марковски рече дека никогаш не слушнал за такви локации и дека сите предмети ги чувал на видливо место – во витрина во неговата соба. Дел од сувенирите биле набавени од пазари, некои од Турција, Египет и од бувљак, а некои ги добил од Ристе Панов.

– Кај мене доаѓаат многу гости, имам слави… Ако мислев дека нешто вреди, сигурно немаше да го чувам така достапно, во витрина што не е заклучена – рече тој.

Следеше сведочење и за мијачки носии, украсени со стари парички, документиран пример за тоа како фолклорни елементи можат да изгледаат како „артефакти“ ако човек се труди доволно да ги види непроценливите државни богатства во секој предмет од народната традиција.

Марковски даде свое појаснување за сребрените парички што му биле одземени при претресот. Објасни дека тие биле подарок од неговиот татко уште во 2012 година. Станувало збор за евтини примероци, вредни 3 до 4 евра по паричка, со вкупна вредност од околу 200 до 300 евра. Откако ги сликал, сфатил дека немаат некаква значајна вредност, па се консултирал со пријател од музеј кој му потврдил дека тие типови парички се вообичаени и не се предмет на интерес од страна на нумизматичарите. Дополнително, му било кажано дека Народната банка не откупува такви примероци, а советот што го добил од човек што работел на Бит пазар бил дури да ги фрли – само за да не си направи непотребни проблеми.

– Татко ми беше мајстор за носии, дали селаните му ги дале паричките бидејќи не ги ставале на носии… не знам. Но, ќе видите дека тие парички се сликани кај мене во 2016 година, а камчињата во 2010-2014 година. Нема зошто да ги прикривам како што се вели во обвинението, тие се мои и на моето семејство – посочи тој.

Подоцна, кога неговиот син се вселил на местото каде што живеел таткото на Марковски, дел од мебелот бил пренесен во домот на синот – без да се провери што имало внатре. Паричките биле пронајдени токму таму, при полицискиот претрес.

Марковски додаде и дека обвинението вели оти Панов ги криел паричките кај него дома, нешто што според него нема логика.

– Вештакот потврди дека Ристе не знаел за тие предмети. Како тогаш би можел да ги крие кај мене? – праша Марковски.

Тој посочи и дека постои случај во кој лице било санкционирано само прекршочно на аеродром за слични парички, додека, пак, против Марковски се води кривична постапка за ист тип предмети.

Телепортирање на две места и мистериозниот Евреин

Марковски се осврна и на дел од обвинението во кое се тврди дека со Ристе Панов, со метален детектор, пронашле предмет закопан на длабочина од 1,5 метар – нешто што, според него, е физички невозможно.

Тој објасни дека ниту е археолог ниту поседува опрема или знаење за да врши ископувања. Дополнително, иронично забележа дека било невозможно да се ископа наводната „дупка“ од 1 метар и пол за само 1 и пол час, особено ако теренот бил каменит.

– Металните детектори откриваат предмети на длабочина до 30-40 сантиметри. Во обвинението се тврди дека предметот е пронајден на 1 метар и пол под каменита површина, и тоа за 1 час и пол. Па уште сме отишле и на друг локалитет и таму сме пронашле 600 грама скапоцени камења. Тоа е сценарио за филм со Супермен – посочи Марковски со доза на иронија.

Се спомна и мистериозниот Евреин.

– Околу Еврениот што дошол… ниту дошол Евреин ниту купил камче од мене. Се спомнуваат суми од 2.000 евра за такво камче… а видовме дека за 1.000 денари се продаваат кристали со сличен изглед и квалитет – рече Марковски.

Уште поапсурдно, според него, било тоа што во обвинението стои дека на ист ден кога наводно копал во Македонија, воедно се наоѓал и во Грција.

– Се прашувам дали тој обвинителен акт го пишувал еден човек. Сме правеле лом во локалитети на одреден датум, а во исто време стои дека обвинителот знаел дека одам за Грција. Ако се слушале такви разговори, зошто не ми беше направен претрес на граница? – праша професорот.

Што е со фамозните мистични кругови?

Марковски коментираше и една од точките во обвинението која, според него, е особено нелогична и во која се споменуваат мистичните кругови, нацртани на теренот како наводни „знаци за богатство“.

Тој објасни дека локацијата на која биле забележани круговите е дел од природна конфигурација по која и претходно минувале, без да има какви било обележја. Според него, круговите се појавиле подоцна и биле нацртани со масло – а тоа што уште повеќе го зачудило е фактот што останале видливи цело лето без да се исушат или да се разлеат.

– Ми беше чудно и интересно, па одев да ги гледам. Сакав да им го одредам составот со специјални инструменти – изјави Марковски.

Тој додаде дека со Ристе Панов ги коментирале круговите и дека на снимките дури се забележува како тие двајца се исплашиле, откако круговите се појавиле на само десетина метри од нив.

– Кој ги нацртал, дали некој сакал да нè плаши… не знам – рече тој.

Во „Летечкиот циркус на Монти Пајтон“, Марковски ја изнесе и својата одбрана за наводните „златни“ ланчиња, како и за фантастичниот титанит од 500 грама.

Ристе Панов му подарил ланче за кој обвинителството тврди дека е златно и ископано од гроб.

– А ланчето е од медицински челик. Со крст. Кој воопшто би закопал ланче со мотив на Исус во гроб? И зошто некој би ми подарил ланче од 300 грама злато? – праша тој.

Осврнувајќи се на обвинувањата дека нудел титанит од 500 грама, Марковски посочи дека тоа е апсурд бидејќи во природата не постојат примероци од 500 грама – најголемите се од 2-3 грама.

Правдата е слепа пред фактите?

Според кафкијанската логика на овој судски процес, земјоделец не може да продава сувенири, а колекционерите – за секој случај – треба да се регистрираат како колекционери, иако никој не знае каде. Во продолжение следи едно скапоцено парче судски драмски текст. Обвинителката Маја Коневска му поставуваше прашања на Марковски.

– Спомнавте дека од Ристе сте купиле сувенири? – праша обвинителката.

– Да – одговори Марковски.

– Се занимавал со земјоделие?

– Да.

– Како може да купувате сувенири од човек што се занимава со земјоделие?

– Во Македонија никој не работи само една работа.

– Рековте дека ќе направите добар пазар со шаховските фигури.

– Ако шаховските фигури се од кристал, тоа е добар пазар.

– Дали тоа значи дека Ристе има дозвола да продава вакви сувенири?

– Не знам.

Откако испадна дека во Македонија не може да се купат нешта од луѓе кои званично не се во соодветната професија за продажба на тие нешта, испрашувањето продолжи во насока на регистрацијата на колекционерите.

– Рековте дека сте колекционер на минерали? – праша обвинителката.

– Да – одговори Марковски.

– Веројатно некаде сте регистриран како колекционер?

– Не сум регистриран никаде.

Испрашувањето продолжи со мистичните кругови.

– Сте виделе кругови на земја, па сте отишле да ги видите со обвинетиот. Како ги проверивте? Со метал детектор? – праша обвинителката.

– Тоа се гледа со око – одговори Марковски.

– Ја знаете добро функцијата на метал детекторот?

– Не.

Обвинителката Коневска го праша Марковски како знаел дека станува збор за инспектори, на што тој одговори дека неговиот адвокат му објаснил дека лицата, наведени само со телефонски броеви, без име и презиме, се всушност агенти со судска дозвола да учествуваат во истрагата. Во продолжение, Коневска повторно се фокусираше на тоа како Марковски да зборува за одредени теми што не се дел од неговата официјална академска експертиза, во процес кој оддаваше впечаток дека човек не може да се стекне со знаење надвор од својата професија.

– Рековте дека тие предмети не биле артефакти. Дали сте археолог? – праша обвинителката.

– Не – одговори Марковски.

– Рековте дека езерото на кое сте биле не е археолошки локалитет. Како знаете ако не сте археолог?

– Археолошките локалитети во Македонија – на пример, Скупи, Стоби и Хераклеја – ги знае секој интелектуалец, па така ги знам и јас. Таму видов дека нема ограда, табла, предиспитувања, можеби грешам, но претпоставив дека нема локалитет.

– Велите дека во Чашка нема полускапоцени камења. Тоа ви е познато како факт. Како?

– Неколку години се занимавав со минерали, имам труд во научно списание, сум имал интерес, сум читал книги, пишува кој минерал каде се наоѓа. Тена Шијакова, единствен професор минералог во Македонија, таа ги третира тие минерали, сум ја читал нејзината книга.

Потоа се разврза и муабет за тоа дали продавачите на саемите за кристали имаат дозволи.

– Сте наишле на полни сали со минерали, што се нудат на продажба, кога сте отишле на саем. Сте отишле легитимно. Така? – праша Коневска.

– Да. Нормално – одговори Марковски.

– Дали луѓето таму легитимно ги продаваат тие кристали?

– Како да кажам, на признаен светски саем што се одржува секоја година, да прашувам на штандови дали имаат дозвола за продавање?

– А вие имавте ли дозвола за ископување? – следуваше трик прашање од страна на обвинителката.

– Кога сум ископувал? Не сум ископувал, не сум истражувал – одговори Марковски.

Обвинителката заврши со нејзините „незгодни“ прашања, а Марковски ѝ се заблагодари.

– Фала на обвинителот што ме праша дали сум археолог, не сум, па не сфаќам зошто се тврди дека сум вршел археолошки ископувања – посочи професорот Марковски.

Правдата има заврзани очи, но не смее да има заврзани раце

Каков ќе биде крајот на овој правен Гордиев јазол?

На рочиштето во понеделникот имаше сѐ освен докази за археолошки артефакти. Имаше кристали од „Фенг Шуи“; сведочење за инспектори што глумат трговци со дијаманти; прашања од типот „дали земјоделец може да продава сувенири“; секако и гафот со „регистрацијата на колекционери“; како и кристали што чинат колку чаша точено пиво.

Освен ако во судницата, на следното рочиште, ненадејно не влезе некој лик, можеби мистериозниот Евреин, кој ќе извади артефакти со отисоци од Марковски и од целата „банда“ препродавачи – што едвај се движат – останува мистерија како ќе се оправда државното трошење милиони евра.

Останува само разврската што надежно можеби ќе покаже дека и во Македонија правдата знае да се насмее… макар и со стегната вилица, но и со меч в рака, освен вага. Инаку, една од запленетите римски парички ќе треба да ѝ се стави во уста на Јустиција кога ќе ја пратиме со чамецот на оној свет.

СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани

The post ЕДНА ВИДЕО МОНТАЖА ВРЕДИ 1.000 ИЗМИСЛЕНИ АРТЕФАКТИ Обвинетиот Вело Марковски поминал низ притворска голгота appeared first on plusinfo.mk.

Во судницата на Кривичниот суд во Скопје во четвртокот продолжи судењето за трговија со културно наследство, во процесот кој трае веќе седум години, а сè уште не е јасно дали осумтемина обвинети, меѓу кои и инфектологот и професор д-р Вело Марковски, навистина се занимавале со трговија со археолошки артефакти, или, пак, станува збор за речиси безвредни сувенири, купени од пазари и антикварници. Некој можеби ги препродавал тие сувенири, други ги купувале, некој ќарил некој зијанил, а обвинетите се товарат за злосторство со страшно име – трговија со непроценливо културно наследство.

• СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани

И ова рочиште, иако траепше со часови, мина во стилот на театарот на аспурдот. Почна со конфликт за техничко недоразбирање – адвокатот Мирослав Вујиќ бараше ЦД со тонскиот запис од претходното рочиште, а судијката Софче Гаврилова Ефремова му појасни дека инсталираната опрема е под интервенција и дека ќе го добие записот подоцна.

– Јас го побарав пред 45 минути! – возврати Вујиќ, на што судијката одговори дека записничарот се обидел да направи копија, но не успеал, па биле повикани ИТ техничари.

Така почна рочиштето – со расправија за ЦД.

Во еден момент, на крајот (но ова не открива ништо, деталите се во текстот), сред испрашувањето на Ристо Панов, телефонот му заѕвони на обвинетиот Андони Бојаџи. Судијката го опомена бидејќи телефоните треба да бидат на тивко или да бидат исклучени за време на судењето.

– Ами, адвокатот ме бара. Што да праам? Да го лажам? – рече тој, откако претходно неговиот адвокат беше заминал, па го побарал на телефон за да се консултираат, по што сите се насмеаја, па и судијката.

Бојаџи не беше засегнат од правилата во судницата. Во тие неколку секунди се чинеше дека сериозноста на сите правни лавиринти, кои го заплеткуваа испрашувањето на сведокот, беше ставена на пауза. Сепак, сите се луѓе, згора и уморни од рочиштето кое траеше долго.

Сведочеше Васка од скопската чаршија

Да се осврнеме на посериозниот аспект, бидејќи ова судење не е нималку смешно. Да не заборавиме дека во кривично-правната постапка беа изрекувани притвори, а во сиве овие години се потрошија илјадници евра народни пари за да се дојде до вистината. Не се знае ни кој на крајот ќе ја плати сметката…

Како сведок беше повикана Васка Трајковска Арсовска, вработена во занаетчискиот дуќан „Дедо Атанас“ во старата скопска чаршија. Таа објасни дека продавала традиционални предмети: ѓумчиња, котлиња, фигури од Афродита, сребрен прибор, рачно цртани шолји, везени работи, килими, носии – предмети какви што може да се најдат и во другите антикварници. Таа одговараше на прашањата Владо Џилвиџиев,  адвокатот на обвинетиот Ристо Панов,

– Го знам Ристо Панов, го имам видено неколкупати кај мене во дуќан. Купувал такви предмети, не многу често, можеби двапати годишно – посочи таа, додавајќи дека Панов ја посетувал и продавницата на нејзиниот сега починат татко.

Васка додаде дека сувенирите и дребулиите што ги купувал Ристо, биле во вредност од 1.000 до 5.000 денари. Таа потврди дека дозволувала Панов да ги фотографира предметите во нејзиниот дуќан.

– Секако дека дозволував да се сликаат предметите. Многу се слика, тоа е нормално денес – објасни таа.

Презентирани ѝ беа фотографии од мобилниот на Панов. За дел од нив тврдеше дека се сликани во нејзиниот дуќан, дека ги препознава плочките, витрината, па и некои предмети, но многу од дребулиите на фотографиите не ги позна како производи што ги купил Панов од нејзината продавница. Гледајќи една фотографија, Васка посочи дека можеби предметот е купен од продавницата на нејзиниот татко, но не го позна ракописот на татка си на потписот на предметот. Таа успеа да препознае еден бакарен сад кој наводно Ристо го купил од нејзиниот дуќан.

За потсетување, адвокатот Владо Џилвиџиев, кој го брани Ристо Панов, во средата на претходното рочиште, ја посочи клучноста на сведокот Васка Трајковска. Панов, тврди Џилвиџиев, купувал сувенири кај неа, а предметите, кои ги поседувал и за кои е обвинет, биле фотографирани со мобилен телефон токму во нејзиниот дуќан.

– Постои доказ со слики од мобилен телефон, за кои обвинителството тврди дека покажуваат нелегални артефакти, а со сведочењето на Васка ќе се докаже дека поголем дел од фотографиите во телефонот на Панов се со предмети од дуќанот во кој таа работи, бидејќи на фотографиите се гледаат витрината и плочките од продавницата – објасни адвокатот на Панов на претходното рочиште.

Сепак, Васка остро ги проценуваше предметите, давајќи оценка за нивната старост и изработка, кога наведуваше дали ѝ се познати. Кога обвинителката Маја Коневска ѝ укажа на Васка дека нема археолошка едукација, прашувајќи ја како проценува дали предметите се од нејзината продавница според нивната старост и квалитет, Арсовска посочи дека таа го добила своето долгогодишно искуство работејќи со татко ѝ кој бил и професор по историја и работел во музеј, а освен формално знаење, тој имал и практично искуство со таа проблематика.

– Точно, завршив Педагошки факултет, но татко ми ме научи. Во ова сум 40 години, а во животот, искуството значи многу. Имам доволно знаења за да работам во мојата старинарница, но не како археолог бидејќи не сум одела на терен и не планирам да одам – посочи таа.

„Со Вело фотографиравме камења што личат на фигури и на животни“

Потоа сведочеше обвинетиот Ристо Панов. Според обвинението, тој, заедно со уште неколкумина, вршел недозволени ископувања, тргувал со археолошки добра, а дел од предметите ги продавал во странство. Панов зборуваше и за обвинението кое наведува дека тој, заедно со обвинетиот Вело Марковски, без дозвола од надлежен орган, вршеле археолошки истражувања со метал детектор на археолошки локалитет кај Велес.

– Не, никогаш со Вело не сме вршеле никакви археолошки истражувања со метал детектор. Сме оделе на планина, но за да фотографираме камења што личат на животни или на човечки фигури. Таму каде што одиме, не постои никаква ознака дека станува збор за археолошки локалитет. Во регионот каде што живеам, воопшто нема таканаречена археолошка карта – посочи тој.

За многу фотографии од предмети со некаква вредност, што се наоѓаат во неговиот телефон, рече дека се симнати од интернет или дека му се препратени.

– Можат да се проверат – додаде тој.

За наводните скапоцени камења, дијаманти и македонски рубини со кои тргувал, заедно со лицето Имер Дани, спомнато во обвинението, Панов посочи дека станува збор за предмети, купени од старинарница.

– Ако нешто сум нудел, тоа биле фигури од антикварници. За камењата сме зборувале само со праќање слики – посочи тој.

Црна вреќа во Велес… полна со евтини гипсени фигури

На прашањето на неговиот адвокат, Владо Џилвиџиев, дали Панов седнал во паркот во Велес и од црна вреќа извадил статуетки, како што е опишано во обвинението, со цел да изврши нелегална трговија заедно со Дани и со други лица, Панов ја раскажа неговата верзија за настаните.

– Точно е дека се видовме со него и со непознати лица, што не сум ги видел, а јас донесов предмети, купени од продавницата на сведокот денеска, дали од татко ѝ или од сведокот не се сеќавам, но луѓето не ги бендисаа и си отидоа. Тоа не беа природни реткости, ни артефакти. Стануваше збор за фигури од гипс, од камен, какви што ги има во сите антикварници. Луѓето ги гледаа тие предмети на јавно место, да биле културно наследство, сигурно никој немало да ги донесе среде град. Истите луѓе, што не ги знаев, истиот ден, се запрени пред Битола со нивното возило, а возилото е претресено и не е најден никаков предмет, бидејќи не купија никаков предмет, зашто тоа се сувенири – посочи Панов.

Во обвинението, тврди адвокатот Џилвиџиев, се наведува дека Марковски и Андов нашле метален предмет – фигура висока 20 сантиметри, која претставува човек со штит и со меч во рацете. Но, Панов ги негираше и тие обвинувања.

– Не е точно дека сме ја пронашле. Таа фигура што ја видовме на сликата не сум ја поседувал никогаш. Таа се наоѓаше кај Столе во дуќанот, таму ја фотографирав и ја испратив. Тоа е автентична фотографија, но не и артефакт. Едноставно е сликана во продавница – одговори Панов.

Земјоделец со бизнис план

– Во дел од обвинението се спомнуваат и необработени полускапоцени камења, со тежина од 600 грама, кои наводно биле пронајдени на локалитет – посочи Џилвиџиев.

– На кој локалитет? Во нашата општина Чашка не постои место што е познато или обележано како локалитет за пронаоѓање драгоцени или полудрагоцени камења – одговори Панов.

За обвинението дека тој, заедно со Бојаџи и со Босилјанов, отишол во Грција за да продава археолошки добра, Панов беше категоричен дека таква средба не се случила.

– Никогаш не сум бил на таква средба. Ниту сме копале, ниту тие имаат видено такви предмети – рече тој.

Кога обвинителката го праша Панов зошто земјоделец како него нуди фигури од антикварница, Панов искрено призна: „Заради финансиска заработка.“

Археолошки локалитети се наоѓаат со метал детектори?!

Потоа, во текот на кафкијанскиот судски процес,  д-р Вело Марковски го презеде испрашувањето на Ристо Панов. Низ нивниот разговор се спомнуваа тајни кругови, палење оган и нешта што потсетуваат на окултни ритуали во некоја окултна фикција.

Марковски го праша Панов дали тој, Босилјанов и Ристевски создале група за уништување културно наследство, а Панов одговори дека никогаш не создале таква група. Панов посочи дека Вело Марковски никогаш не знаел за таква активност, бидејќи не ни постоела.

– Во обвинението стои дека сме користеле метал детектор и сонди. Дали сме користеле такви уреди? – праша Марковски.

– Не. Ниту сме користеле детектор, ниту со тоа се откриваат археолошки локалитети – одговори Панов.

Панов исто така порекна дека дошол експерт од Велика Британија за да ја процени вредноста на предметите што, наводно, купувачи сакале да ги купат за 15.000 евра. Тој повтори дека никогаш не копал никакви предмети со Марковски, ниту, пак, скапоцени и полускапоцени камења, а и дека фамозните предмети за кои се дискутира биле од антикварницата на Васка.

Марковски потоа му постави интересно прашање на Панов кое беше поврзано со нивните екскурзии на планина.

– Дали колата секогаш ја паркиравме на исто место?

– Да – рече Панов, појаснувајќи дека од паркираното место до локацијата, на која оделе да планинарат, пешачеле од 15 минути до еден час бидејќи „Вело не можеше повеќе да оди“. Автомобилот, според него, секогаш бил на видно место, што тешко се вклопува во приказната за наводни тајни ископувања.

„Лом ќе направиме“

Марковски потоа се осврна на порака во која Панов му пишал „лом ќе направиме“. Наводно, Ристо требало да се качи со Вело некаде горе каде што било скриеното богатство.

– Дали имаше сознание дека инспектори доаѓаат на теренот со цел да нѐ фатат живи?

– Да. Тоа беше јавна тајна – одговори Панов.

Марковски посочи дека во извештаите, инспекторите известиле дека не ги фатиле Панов и Марковски „оти е многу горе“.

– Како може универзитетски професор да отиде на некое место на кое не можат да се искачат полицајци, кои можеби се од специјалната единица? – праша Вело Марковски.

Тој укажа и дека во обвинението стои дека Панов и Марковски заедно ископувале археолошки предмети, иако Марковски доставил докази дека во тој период бил во Грција.

– Во какви односи бевме ние тогаш? – праша Марковски.

– Не контактиравме. Бевме скарани со Вело – рече Панов, со поглед вперен кон судијката.

Потоа следеше прашањето за комуникацијата на Панов со лице по име Агим, во која било наведено дека „човекот е професор, доктор на науки“ и „гарантира дека каменот е дијамант“.

– Кога сум тврдел дека некој камен е дијамант? – праша Марковски.

– Не се работи за тебе. Зборував за друг професор – одговори Панов, но само откако адвокатот Џилвиџиев интервенираше со приговор дека „можеби станува збор за друг професор“, а приговорот му беше одбиен.

Панов на некој клиент, кој барал фигури, според обвинението, му рекол дека „фигурите се во Скопје кај човекот“.

– Дали мислеше на мене? – праша Марковски.

– Не. Сакав да кажам дека се наоѓаат во дуќани – одговори Панов.

Тајни кругови, знаци, огништа на 20 места и други необјасниви мистерии

Марковски потоа го потсети Панов на дел од обвинението во кој се вели дека Панов, додека бил заедно со Марковски, барал детали за „локалитет со кругови и за недостапна пештера“ од човек што живее во Скопје. Тој посочи дека тоа не е можно бидејќи станувало збор за место кое му било роден крај на Ристо, па Ристо добро го познавал.

– Никогаш не сум барал информација за да не се изгубам. Тие кругови не беа таму, кога појдовме по некое време, имаше нацртано кругови, ги видовме, запалија оган околу нас, на 20 места, па до ден денеска тие знаци стојат, а некои се разрушени – рече Панов, во одговор кој наликува на сценарио од некој окултен трилер.

– Во обвинението стои дека ти си ми се јавил за да провериме „места со знаци каде што ќе направиме парче“. Дали тоа се однесува на тие кругови? – праша Марковски.

– Да. Некои сѐ уште стојат, а некои не – одговори Панов.

Панов, според обвинението, нашол 3 златни ланчиња со крст, а едно ланче му го дал на Марковски во кафеана во Велес. Панов изјави дека ги нашол ланчињата на карпа, дека не биле златни, туку од медицински челик и дека тие биле на неговата маса за време на претресот.

Се спомна и средба со мистериозен Евреин, кој наводно купил камче од Марковски, според обвинението.

Панов беше кус по тоа прашање, рече дека тоа не се случило.

Малку магија, малку полиција

Вело Марковски спомна наводна средба во кафуле, со купувач кој всушност бил инспекторот Сеад Аметовиќ – Мечка… Од Интерпол.

– Дали еден од купувачите беше инспектор од Интерпол, Сеад Аметовиќ – Мечка? – праша Марковски.

– Да. Седевме јас, Вело, тој и уште еден полицаец – одговори Панов.

Панов, исто така, потврди дека претходно имал контакт со обвинителката Маја Коневска.

„За давање – Вело“

Во завршниот дел од испрашувањето, Вело го праша Панов за тетратка (или лист) со наслов „За давање – Вело“, со предмети вредни повеќе од 50.000 евра. На листот или тетратката пишувало: 2 фигури Египет – 3.000 евра, 10.000 евра „мон. еги.“ (веројатно монети Египет), па имало прибор и некоја монета од 10.000 евра…

– Дали некогаш си ми кажал за оваа тетратка? – праша Марковски.

– Не.

– Што значи тоа „За давање – Вело“?

– Откога се скаравме, седнав дома, тоа е лист, не тетратка, од нервоза сум ги пишал сумите што ги кажуваш. Не се сеќавам како сум ги напишал. Оти не живеевме веќе, сум напишал некои без врска работи.

– Дали ги имаш тие монети или ти се од други извори? Дали за монети, што не знам дека постојат, ме задолжуваш за 30.000 евра?

– Тие што сум ги пуштил на Вибер, така се напишани тие цени, дека ги немам кај мене, туку се симнати од интернет – посочи Панов, кој низ целото судење алудираше дека сликите му се од интернет.

– Дали монетата од Египет за 10.000 евра… Дали станува збор за слика од убава златна монета што ми ја прати на Вибер, која јас и во распитот ја спомнав и за која прашав златар од стара чаршија… – не доврши Марковски, прекинат од судијката дека импутира одговори, а не поставува јасни прашања.

Нов круг во судскиот маратон за мистериозните кругови и „За давање – Вело“

Во обвинителниот акт се наведуваат комуникации за „фигури од антика“, за „монети Египет“ и за други мистични добра. Но, обвинетите тврдат дека станува збор за слики од интернет. Панов призна дека пишувал суми на некој лист хартија со наслов „За давање – Вело“, но рекол дека тоа било од нервоза, а не тетратка за тајна трговија, туку лист со гневни шкрабаници. Во делови од распитот, интересни беа деталите за мистичните огништа на 20 места, но и сведоштвата за уште неколку чудни и неверојатни настани.

Во судницата во која се зборуваше за фигури, антиквитети, фотографии од Афродита, сувенири, мистични кругови и огништа, лебдеше прашањето: дали ова е судење за сериозна криминална група или, пак, трогателна животна драма за неколкумина ентузијасти кои купувале евтини предмети и кои сега седат на клупа, оптоварени со сериозни обвиненија.

Можеби нешто повеќе за тоа ќе дознаеме на следното рочишта, односно во новата епизода од серијата „Верната дружина изматуфени ветерани во лов на скапоцено археолошко богатство“.

The post СУДЕЊЕТО ЗА АРТЕФАКТИТЕ СЕ ПРЕТВОРА ВО ОКУЛТЕН ТРИЛЕР?! Се спомнаа мистични кругови, огништа, ланчиња на карпа и разни други чудесии appeared first on plusinfo.mk.

По долги 7 години судење, сè уште не е јасно дали во случајот што товари 8 лица, меѓу кои и познатиот инфектолог д-р Вело Марковски, обвинетите навистина тргувале со археолошки артефакти или само со речиси безвредни сувенири од чаршијата и предмети купени од разни трговци кои ја злоупотребуваат пасијата на некои луѓе за мали пари да купуваат и потоа да чуваат стари предмети.

На рочиштето во средата на 26 март, во судницата на Кривичниот суд во Скопје можеше да се слушнат приказни за бакарни ѓумчиња, за фотографирани статуи од интернет и за планинарски прошетки, што Обвинителството ги нарекува „копање артефакти“. Во судницата владееше атмосфера на изнемоштеност, забуни и недоразбирања, а некои од обвинетите едвај стоеја на нозе.

Според обвинението, обвинетите Ристо Панов, Александар Босилјанов и Живко Ристевски, со цел стекнување противправна имотна корист, создале група за вршење кривични дела, поврзани со недозволени археолошки истражувања и ископувања, во која членувале обвинетите Вело Марковски, Андони Бојаџи, како и уште 3 други лица. Обвинението тврди дека групата организирано копала и тргувала со предмети што имаале културно-историска вредност. Одбраната, пак, тврди дека станува збор за обични предмети – сувенири, семејни наследства и стари парчиња, главно купени на пазар.

Со текот на времето, случајот, отворен спектакуларно и со притвори, почна да наликува на парадокс – обвинетите се главно стари и болни луѓе, доказите се нејасни или не постојат, а сведоштвата многу повеќе откриваат животни анегдоти наместо некаков криминал.

Се познавале само „партиски“, собирале печурки и тартуфи

На рочиштето во средата, сведочење дадоа неколкумина, меѓу кои и 66-годишниот Гордан Ристовски, кој изјави дека го познава Ристо Панов од партиски активности. На состанок во кафулето „Парма“ на 19 јуни 2018 година, како што рече, станувало збор за координативен партиски состанок, а Ристовски бил претседател на Унијата на ветераните. Тој посочи дека не се сеќава дали имало лица од странство, но потврди дека на состанокот не се зборувало за тргување со артефакти.

Прашањата на обвинителката Маја Коневска се сведоа на тоа дали Ристовски го познавал Живко Ристевски, еден од обвинетите.

– Бевте на состанок со него тогаш? – праша Коневска, а Ристовски потврди дека биле.

– Порано не го знаевте? – праша Коневска.

– Сме се среќавале партиски претходно.

– Значи, по друг основ не сте го познавале?

– Освен партиски, не го познавав по друг основ – посочи Ристовски.

Следеше сведочењето на Аце Алексовски од Велес, кој објасни дека со обвинетиот Ристо оделе на планина за да собираат печурки и тартуфи, но дека никогаш не ископувале артефакти на планина.

– Никогаш не сум видел да копа артефакти – посочи тој, додавајќи дека оделе на планина само откако ќе врнело, бидејќи тогаш имало повеќе печурки.

Адвокатот Владо Џилвиџиев, кој го брани Ристо Панов, ја посочи клучноста на сведокот Васка Трајковска, вработена во дуќан во Старата скопска чаршија. Панов, тврди Џилвиџиев, купувал сувенири кај неа, а предметите, кои ги поседувал и за кои е обвинет, биле фотографирани со мобилен телефон токму во нејзиниот дуќан.

– Постои доказ со слики од мобилен телефон, за кои обвинителството тврди дека покажуваат нелегални артефакти, а со сведочењето на Васка ќе се докаже дека поголем дел од фотографиите во телефонот на Панов се со предмети од дуќанот во кој таа работи, бидејќи на фотографиите се гледаат витрината и плочките од продавницата – објасни адвокатот на Панов.

„Имам ѓумче и монети од Солун, ги купив за 500 марки“

Андони Бојаџи, еден од обвинетите, мораше побргу да ја изнесе одбраната, бидејќи не беше во добра здравствена состојба, па неговиот адвокат посочи дека нема да биде во психофизичка состојба да говори подоцна на рочиштето.

Бојаџи зборуваше дека немал никакви артефакти дома. Тој објасни дека купил 12 монети и бакарно ѓумче на пазар во Солун пред 30 до 40 години.

– Ми се бендиса едно ѓумче за вода од бакар. Си велам, ајде да го земам, ми се виде евтино, го зедов и гледам мал куп монети. Колку што се сеќавам, околу 12 монети. Го прашувам за цена. Ми се бендисаа и ѓумчето и монетите за мене беа евтини – рече Бојаџи и посведочи дека за нив платил околу 500 германски марки, кои ги чувал во вазна дома во Солун, а потоа ги донел во Струмица.

– Тоа се истите монети што ми ги одзеде полицијата. Кога се преселив во втората ми татковина, ги зедов и тие. Кога дојдоа луѓето да бараат, ех… Кога дојдоа од полицијата кај мене дома, ми рекоа: „Kаде ти е златото?“. Јас им реков: „Немам“. „Имате монети?“, прашаа тие. „Имам“. Им ги дадов монетите, не беа скриени – појасни Бојаџи.

Потоа кажа дека сите во неговата фабрика во Грција купувале по нешто од пазарот. За дел од другите обвинети рече дека не ги познава и дека првпат ги видел во судница. Александар Босилјанов го познавал одамна, а со Ристо не се знаел претходно.

– Во полициска станица првпат го видов – рече Бојаџи.

„Нели ѓумчето и монетите беа поскапи?“

Потоа следуваше директно распрашување од обвинителката Маја Коневска, која се обиде да го соочи обвинетиот Андони Бојаџи со разлики меѓу неговите претходни и сегашни искази.

– Со оглед на одредени разлики во фактите што ги кажавте во 2022 година… Тогаш рековте дека монетите ги купивте на пазарот во Солун, денеска рековте дека тоа било пред 30 години? – праша Коневска.

– Не реков 30. Реков некаде околу 30 – одговори Бојаџи.

– Во 2022 година рековте дека тоа било во 2004 година. Што е вистината?

– Можеби било помалку, можеби повеќе. Од 40 погоре не било, не памтам точно – објасни тој.

– Тогаш рековте дека ги купивте за 100 германски марки. Денеска велите 500 марки. Исто така, тогаш рековте дека полицијата побарала метал детектор, денеска велите дека побарале злато.

– Да, реков дека немам метал детектор и дека немам злато. Кога ме прашаа дали имам артефакти, им реков дека имам стари монети – објасни Бојаџи.

– Рековте дека го познавате Александар Босилјанов. А Јован Мазелков?

– Не, само комшии сме, за тие работи не ми е познат.

– А Ристо Панов? Претходно рековте дека го знаете, сега велите дека не го познавате?

– Не го знаев претходно – рече Бојаџи.

„Ми беше качен притисокот, па морав да си легнам додека инспекцијата го тресеше мојот дом“

Театарот на апсурдот продолжи со сведочење на обвинетиот Александар Босилјанов, иако неговиот адвокат, Мирослав Вујиќ, бараше изјавата на неговиот клиент да биде дадена по сведочењето на жената од чаршијата, Васка, која наводно му ги продавала предметите на Ристо, но судијката Софче Гаврилова Ефремова сепак инсистираше прво тој да одговара, бидејќи Васка можеби немало да сведочи.

Босилјанов изјави дека за артефактите слушал само како муабети во неговата пицерија, како разни глупости и дека никогаш не ги држел во рака, ниту, пак, знае точно што се. Рече дека го познава Ристо бидејќи му е кум, а со Антони Бојаџи заедно растеле, но дека другите обвинети не ги познава.

На прашањата дали му пратил фотографија од артефакт на Ристо Панов, тој рече дека не се сеќава. На прашањето за наводно носење предмети во Грција заедно со Бојаџи, тој негираше.

– Какви предмети сме носеле? Ние одевме на езерото по риба, како и цела Струмица. Пишува дека ние 3-4 километри сме оделе пеш и 4 километри сме оделе назад, тоа се 8 километри. А јас со ова здравје не можам да одам ни 200 метри– додаде Босилјанов.

Тој потоа ја раскажа сцената кога полицијата дошла да го претресува неговиот дом.

– Притисокот ми беше висок, внукот ми стави инјекција, па заспав. Кога дојде инспекцијата, праша дали ми треба адвокат. Прашав дали имаат налог за претрес. Го покажаа. Реков, не ми треба адвокат, пак си легнав. Не се сеќавам дали слегов да отворам, или им го фрлив клучот од тераса, си легнав пак – објасни Босилјанов

Инспекторите барале негова асистенција за претресот, но тој им рекол да го извадат инвентарот долу, бидејќи не можел да се качува по скали, по што повторно легнал в кревет, опиша Босаилјанов.

При претресот биле најдени и куршуми, а Босилјанов не знаеше да каже од каде би можеле да бидат најдени такви куршуми.

– Немам поим. Инспекторката правеше записници, а јас немав поим на што се потпишувам. Ми направија повеќе записници, јас се потпишував и си легнав – додаде тој.

Во врска со обвинението дека е дел од злосторничко здружение, тој одговори дека со својата килажа тој не може ни да копа и дека имал девет болести.

Васка ќе дојде на следното рочиште, адвокатот Вујиќ бесен

Потоа беше направена пауза, по која судијката информираше дека успеале да го исконтактираат сведокот Васка Трајковска и дека сведокот ќе се појави на следното рочиште, иако претходно се мислело дека нема да дојде.

Тоа предизвика револт кај адвокатот Вујиќ, кој посочи дека одбраната на Босилјанов била дадена под претпоставка дека Васка нема да сведочи, а тој инсистирал да ја изнесат одбраната по сведочењето на Васка. Тој ја обвини судијката за манипулација, заканувајќи се дека нема да дојде на следното рочиште, што предизвика судир и драматична атмосфера, а судијката му се закани со опомена.

„Патроните се прекршок, не криминал“

По завршувањето на рочиштето, во изјава за Плусинфо, адвокатот Владо Џилвиџиев ја појасни позицијата на одбраната на обвинетиот Ристо Панов. Панов, тврди Џилвиџиев, бил набеден и дека нелегално поседува оружје, освен дека продава артефакти, но дека тоа обвинение е неосновано.

– Станува збор за пушки кои биле семејно наследство, а Ристо бил обвинет за нелегално поседување оружје, односно, за поседување патрони од ловџиска пушка. Поседувањето патрони е прекршок, но не и кривично дело, дотолку повеќе што станува збор за семејна куќа, во која пристап и клучеви има целото семејство, односно сопствениците на оружјето – појасни Џилвиџиев.

Тој додаде дека е сосем нелогично обвинувањето дека за време на состанокот на припадниците на партија се договарало тргување со артефакти.

– Станувало збор за состанок на припадници на партија, кои се организираат за избирање претседател на Унијата на ветераните, а е прикажан како место каде што се договарала нелегална трговија со артефакти – појасни тој.

Џилвиџиев додаде дека таквото обвинување е надвор од памет бидејќи, како што рече тој, никој не договара нелегална трговија со антиквитети пред сведоци, на состанок за избор на претседател на Унија на ветерани, во скопско кафуле.

Седум години безмилосно се трошат народни пари – за што?!

Репортерот на Плусинфо ќе известува и на денешното рочиште (четврток, 27 март), ако за ништо друго, за да разбере од кои причини судии, обвинители и адвокати цели седум години безмилосно трошат народни пари, за да утврдат наводна вина на една група старци, чии сувенири купени по пазари и во антикварница, вредат многукратно помалку од сумата што ќе се изарчи за ова бескрајно судење. Она што го видовме во судницата на Кривичниот суд во Скопје наликуваше на театар на апсурдот.

Особено што во божемното „злосторничко здружение“ видовме луѓе за кои добивме впечаток дека повеќето одвај стојат на нозе, а сите заедно да копаат цел ден не би можеле да ископаат ни половина кубик земја. Овие луѓе многу повеќе наликуваат на некакви политички ветерани, хобисти и колекционери на евтини предмети, кои при купувањето веројатно биле изманипулирани за ситни пари од превејани трговци.

Останува да се види дали по денешното рочиште ќе стане појасно зошто запнало Обвинителството судски да ја „раскринка“ оваа „опасна злосторничка група“, составена од изнемоштени луѓе и каков е јавниот интерес да се гонат овие „маратонци“, од кои некои можеби го трчаат и последниот круг.

The post СЕДУМГОДИШЕН СУДСКИ МАРАТОН ЗА СКАПОЦЕНИ АРТЕФАКТИ ИЛИ ЗА СУВЕНИРИ И БЕЗВРЕДНИ ДРЕБУЛИИ? Во наводната „злосторничка група“ саде болни старци и политички ветерани appeared first on plusinfo.mk.