Морам повторно да го потенцирам значењето, или важноста, како сакате, на извинувањето во „реалната политика“ како предуслов за некаква доверба, па и простување, она простување коешто Хана Арент го смета за неодминлив услов во политичкиот свет. Ова го велам поради фактот што некои од „платформашите“ итекако имаат причина да се извинат на јавноста за дејствувањето во минатото, и тоа токму во редовите на оваа сдсм (малите букви се…)! Ако е тоа така, а така е, веќе на стартот прават грешка во чекори, што подоцна може скапо да ги чини кај гласачкото тело (ако се осмелат да излезат на избори, се разбира). Зашто некој, некогаш, и кај нас (ќе) мора да ја надмине некултурната провинциска убеденост во непогрешливоста во политичкото делување.

А понатаму, бидејќи станува збор за (повеќе или помалку) академска односно интелектуална група луѓе, морам пак да потсетам на Арент и нејзиното укажување дека „делата и говорот“, во крајна линија, не значат, не „произведуваат“ ништо; нивниот „продукт“ се интерпретативните наративи што произлегуваат од нив. А од овие изминати седум, плус оние 28 години партократски криминал и корупција, во јавноста произлегоа страотни наративи. Да, граѓанинот слуша и гледа, а виденото и слушнатото, комбинирано со реално стореното, создаваат политичко значење!

Па следствено, ниту во овој поглед дотичната „Платформа“, барем на почетокот, не ги исполнува очекувањата. Дури напротив!

Зашто, кога поединецот се крие зад групата односно кога нема „три чисти“ да биде цитиран во јавноста, па и оценуван (или гласан!) според кажаното веќе денес или утре, тогаш гласачот останува дури и без оние „дела и говор“ на Арент. Или – останува без ништо! Кога говорот – особено политичкиот! – не можете да го поврзете со лик, како утре ќе го поврзете (или не) со дело? Не постои анонимност во политиката, особено кога говорот дава суд, ги означува – позитивно или, како во случајов, негативно – актуелниот политички миг и состојби. Не знам зошто некои сериозни поединци тоа не го разбираат? Впрочем, тоа е интерпретацијата на Арент на Кантовата „Критика на моќта на судењето“ идентификувана како „продолжен начин на мислење“ – или „здрав разум“ – што му овозможува на судот да го „пречекори“ личното кога е упатено како став кон другите.

А најновото „соопштение“ на „платформашите“ врие од безлични, двосмислени, често контроверзни и (најблаго речено) неумесни судови за македонската политичка сцена. Од, на пример, „35 години (…) ненаучени лекции“ (во коишто голем дел од нив имаат директен удел), за „болните компромиси“ за меѓународното етаблирање на Македонија (каде, повторно, и тие имаат удел, а во случајов не нудат дури ни став за иднината на „компромисите“), за „суровата поделба на супер богати и драматично сиромашни работници и семејства“ (што беше идеен проект токму на нивната партија)…, до „ актуелната власт на врвот на ранг листата на неспособни Влади“ (та зарем онаа на Заев и Ковачевски беше поуспешна, или онаа на Бучковски?) итн., итн.

Или, поточно, да го беа пишувале ова млади луѓе кои штотуку зачекоруваат во политиката, ќе беше разбирливо, дури и симпатично. Но вака да се обраќаат до јавноста партиски членови со онолкав (темен) стаж во првите политички редови, или поединци (Петровска, Петров и др.) кои до вчера беа дел од онаа заевистичка номенклатура со директен удел во „болните компромиси“, е тоа е навредливо! И тоа веќе нема никаква врска со политиката туку – со здравиот разум. Оној на Кант! Зашто, „минатите дела“ (повторно Арент!) не можат да бидат поништени. Нивната „трајност“ не е само во нивните ефекти туку и во „приказните“ генерирани од јавноста во политичкиот свет низ годините!

А сепак, сепак, „Платформата“ има една гооолема предност. Имено, факт е дека денешнава сдсм е болна партија, попрво секта на неразумни самобендисани и „бизнис ориентирани“ поединци, чист пример на вештачка политикантска интелигенција во македонскиот јавен простор. Впрочем, погледнете ја онаа фотографија под „планот на шемаџиите“. Па, по ѓаволите, страв да те фати! За овие и Робеспјер или Берија се мали деца. И факт е дека јавноста речиси секојдневно отворено таму бараше коренити реформи зашто овие политикантски шалабајзери континуирано го девастираа(т) македонското политичко ткиво. Запрепастува и фактот што во едно некогашно сепак образовано (иако претежно соцреалистичко) партиско милје не остана ни грст разумни интелектуалци, луѓе со пошироки политички и историски погледи кои можеа, и можат, да внесат промени во таа „партија“. Потиснати од актуелната вештачка интелигенција, тие целосно се повлекоа. Што, во дадени ситуации, не може да им се забележи зашто актуелнава партиска машинерија меле сѐ пред себе.

Затоа впрочем досега не се најде еден, барем еден да се спротивстави на убиствената болшевичка порака на „лидеро“ Филипче после катастрофата на локалните избори дека „и за пораз и за победа никогаш не е на еден одговорноста, секогаш е колективна“! Кога таков ортодоксно ретрограден дух и понатаму провејува во оваа и ваква секта, таму тешко може да има некакви поместувања, особено не од неопходниот вид, па и од оние посочени од групацијава иницијатори на промени.

Меѓутоа, и во една претходна прилика напишав: ако „акцијата“ на оваа „Платформа“ се сведува на некакви стереотипни и сиромашни „соопштенија“, при што секој си го пази (да простите) задникот јавноста да не разбере кој што рекол, од тоа нема да има ништо конструктивно. Такви „интелектуални“ муабети се водат на секоја втора кафеанска маса во Македонија. Тоа е чист селско-табланетски „блеф“, обид да се излезе од калта со чисто лице. Што по правило е невозможна мисија!

Извор: Теодосиевски уметност

The post „Мала група пучисти“ контра онаа мала група… appeared first on plusinfo.mk.