За да го исполнам ветувањето од минатиот пат, морам повторно да го повикам на помош големиот Адорно. Една негова мисла сече како скалпел. Вели: „Во куќата на џелатот не се говори за јажето, инаку се јавува ресентимент“. Страотно остро, хируршки прецизно!

Иако во неговото време (1903-1969) не можел да ги познава денешните македонски прилики, Адорно всушност сликовито ни појаснува зошто некогашните сдсм „џелати“ од времето по Груевски, заедно со нивната омилена „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ (речиси сите до еден до гуша соучесници во величањето на бившана криминогена коалиција), од мај 2024 година со сите сили се обидуваат да го минимизираат до заборав периодот 2017-2024 година, да ги релативизираат нивните злосторства и да ги рехабилитираат тогашните (а дел и сегашни) политиканти-криминалци.

Во ниту еден нивен исказ денес нема да најдете ни збор за тогашните состојби во државата, за онаа коруптивно-криминогена власт со широка регионална но (особено) и европска репутација на мафија со своја држава, влезена во аналите на македонската и европската современа историја. Впрочем, и „нивната“ Европа сосема јасно и прецизно ги оквалификува како „хибриден режим“. До денес, барем во оваа насока, сегашната власт нема ни приближно таква етикета!

Затоа кај тогашните „прогресивци“ овој период не се спомнува, исто како и јажето пред џелатот – неговата основна убиствена алатка! Зашто, инаку, ако случајно го спомнете или не дај боже поставите прашање „за јажето“, веднаш се зазема одбранбен став и се преминува дури и во напад, се негира минатото како воопшто и да не постоело, а особено се избегнува прашањето за некаква вина за стореното. Кај некои тоа предизвикува бес и агресија, механизам со којшто човекот сопствената немоќ ја претвора во морална осуда на другите.

Тоа е она што ни се случува денес односно овие две последователни години, тоа е и приказната зошто ни во онаа секта безмалку сите едноставно одбиваат да говорат „за јажето“ – да изготват релевантен извештај за „нивното време“, а потоа и за реалните причини за губењето на изборите (што им се случува трипати за две години). Тоа впрочем е и причината зошто најголемиот дел од оние кои сега седат во раководството на сектата имале/имаат врска со „јажето“, а идентична е и причината зошто баш онаа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“, речиси сите, така здушно го формирале „хорот за рехабилитација“, со една единствена нумера: другите се виновни! Затоа, имено, во сите нивни говори и соопштенија, секогаш и како правило, другите се криминалци, другите се недемократи и предавници, другите се продаваат за пари…

Дали ни/им е некаква утеха што не сме единствен ваков пример во современата европска историја. Зашто, Адорно го пишувал текстот што го спомнувам во 1959 година, значи 14 години по катастрофалната пропаст на Третиот рајх и згрозеноста на светот од геноцидната страна на германскиот дух. Но, не го пишувал случајно или од здодевност. Тогашна Германија во многу нешта наликувала на сегашна Македонија. Сите барале да завладее заборав, меморијата да се избрише, администрацијата била полна со бивши нацистички гаулајтери, ги имало во сите министерства, дури и на високи, одговорни позиции. Исто како кај нас по 2024 година, со оние кои седум години беснееа низ државава. И нема одговорни!

Но не, сепак не се обидувам да изедначам нацистички гаулајтери со локални „идеолошки“ шерифи кои се обидуваат да фрлаат димни бомби што ќе го заматат минатото. Зашто тоа, повеќе или помалку, е во „душата“ на секој човек – да се прикажува подобар, поуспешен, поубав, поумен… Затоа Адорно вели: луѓето сакаат да се ослободат од минатото, бидејќи во неговата сенка не може да се живее. И тоа е, да речеме, разбирливо. Но, кај нас луѓето – конкретни луѓе – не само што сакаат да се ослободат од црното им минато, туку сакаат истото да го префрлат врз туѓ грб!

И токму тука се вклопува во играта онаа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ кои низ достапните идеологизирани (некои велат нивни!) медиуми „го чистат“ минатото, ги олеснуваат злосторствата, ја затемнуваат историјата… до миг кога сѐ ќе стане релативно, ќе се смеша лошото и доброто, па дури доброто ќе заличи на лошо, и обратно. Повторно ќе ја спомнам чудовишнана „битка за обвинителката“ со којашто се сака да се релативизира криминалот и корупцијата на она гангстерско дувло викано сјо (малите букви се…), па во битката се вклучуваат секакви навивачки групи и форуми бранејќи некаков ни виден ни чуен интегритет – зашто ако го имаше, ќе го видевме уште во 2020 година итн., итн.

И такви „битки“ ќе има и понатаму, само ако оваа власт се осмели да ги води контра докажаните криминали на бившите. Зашто, замислете каква атмосфера би се создала ако повторно се отвори „случајот Тетово“ и огнената болница!? Каква „битка за лидеро“ би била таа? Но не само тој случај, се разбира, ги има уште многу коишто – барем така изгледа во јавноста – некој ги држи „на мраз“ за некакви политички пазарења. Што повторно го наметнува прашањето за нови јажиња, џелати, жртви итн.

П.С.

Текстот е пишуван со намера да се совпадне со големиот празник што ја слави жртвата, но не го заборава ни џелатот. Македонската мината историја е полна со такви „празници“. Зошто мора и совремието да ни биде такво?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Јажето и џелатот appeared first on plusinfo.mk.

Теодор Адорно, еден од најголемите филозофи на минатиот век, во еден текст од далечната 1959 година, вели дека „прашањето што значи соочувањето со минатото треба да се објасни“. И тој го објаснува. Вели дека „постои желба да се подвлече црта, по можност минатото да се избрише од сеќавањето“. Ние денес сведочиме на апсолутната точност на оваа теза на Адорно и генијалноста на неговиот ум (не само по ова прашање).

И, вели понатаму Адорно, „ставот дека сѐ треба да се заборави и прости (…) го заговараат соучесниците“ во неправдите, а често и во злосторствата.

Но ние – поточно неколкумина околу нас – знаат подобро. Онаа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“, речиси сите до еден до гуша соучесници во величањето на бившана криминогена коалиција – вклучувајќи го таму и обвинителското дувло викано сјо (малите букви се…) – сега со сите сили се обидува да ги рехабилитира стожерните политиканти-криминалци кои го прелажаа народот и му се качија на вратот, надевајќи се дека со тоа ќе се рехабилитираат и себеси. Што би рекол народот: гладна кокошка просо сонува!

Затоа, впрочем, и им треба јавната рехабилитација на дотичната обвинителка што поднесува оставка преку смс порака, чија силуета ја носеа врз маиците на спотнатите гради. Ама забораваат – поточно: сакаат да заборават! – дека со тоа ја рехабилитираат и онаа Катица која прерасна во мрачен симбол на корумпираната „трета власт“, но и целиот тогашен криминоген апарат на чело со тезгарошон од Муртино, онаа „невина“ Црвенкапче која сега дреме во Брисел на наша сметка и уште стотици гаулајтери и гаулајтерки, меѓу нив и онаа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“.

Колку ли сме ние останатите, оваа глупава македонска раја, среќни што имаме такви, па нека се и малкумина, кои бдеат над нас како транзициски ангели веќе цели три децении. И мелат, гризат, грабаат, гребат…, само и само ние да бидеме среќни.

А колку се во суштина кутри „слободоумниве“ луѓе, колку се неуки – да не кажам потежок збор – што не знаат дека кога би се притаиле барем за час, јавноста можеби би заборавила на нив и нивните скарадни улоги во оваа транзициска фарса. Ама не, тие би да го продолжат истиот сон, уште да ги бранат и повторно да ни ги поттураат под нос бедните остатоци на регресивните „прогресивци“ коишто многу, сериозно многу ја чинеа државата. Не само на политички туку и на историски, културен, образовен, научен, економски… план. Да останеа прикриени барем неколку години, ќе ги заборавевме зашто ионака се небитни, неважни, петтокласни клиенти во вечна потрага по газда. Ама не, тие би да се самопромовираат во осведочени бранители на мафијашката држава, на ретардираната регресивна линија во оваа (сега) кутра држава.

И иако не знаат, многу се слични со деновиве „популарниот“ комедијант, инаку американски сенатор Линдзи Греам, чии коментари за Иран наводно во полза на Трамп само создаваат поголеми симпатии за нападнатата земја! Но, како што велат: на човек можеш само да му земеш, не можеш да му дадеш.

И понатаму, ако некој воопшто и се сомневаше (не само) во моите назнаки за папочните врски на таа „слободоумна група“ со онаа лековерна секта што се претставува како некогашeн СДСМ, нека го прочита неодамнешниот памфлет на нејзиното раководство. Таму тие дословно велат: „Не можеме сите да ја продаваме иднината на земјата за да штитиме една партија и нејзината криминална банда која повторно ја враќа државата во старите, мрачни денови на Никола Груевски“; и понатаму: „СДСМ останува посветена на европската иднина на Македонија, на борбата против корупцијата и на заштитата на граѓаните од катастрофалните политики на сегашната власт“ (sic!).

Во ред, одлично, но сега граѓанинот останува збунет: каде се загубија оние години помеѓу 2017 и 2024 па повторно се вративме на „мрачните денови на Никола Груевски“? Што се случи со нив односно што се случуваше во тој период, кој и кога го погреба? Или веќе го избришавме од меморијата, останува само уште да го избришеме од книгите, од текстовите по порталите и весниците, па и од календарот, ако затреба? И што ќе ни фали: од 2016 година директно ќе се катапултираме во 2025 и ќе ја продолжиме „борбата против корупцијата и на заштитата на граѓаните од катастрофалните политики на сегашната власт“!? Па тие се, по ѓаволите, наследниците на оние „мрачни денови“ бидејќи „прогресивниот“ период на етаблирањето на мафијашката држава веќе – не постои!

Јасна ли е сега стратегијата и тактиката како онаа „величествена“ но многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори и новинари – што инаку работи само за наше добор! – (ќе) победува? Со едноставно бришење, неспомнување, молк… за сето она што, прво, во периодот 2016-2024 година се случуваше во државава, и второ, за нивниот неизбришливо срамен придонес што ги следи како клиенти на таа власт а сакаат тоа време да се заборави! Затоа сѐ ќе се префрли на „мрачните денови на Никола Груевски“, а може и порано, ако затреба. Некој ќе рече дека и тоа е (донекаде) природно, но сепак: до вакви димензии? Сета вина да се префрла кај другиот само за да се забошоти, избрише сопственото учество во криминалните грозотии на „прогресивците“ и борците за нашата иднина?

Се разбира, има тука и многу други нешта, длабоки, често недофатливи. Кога поопстојно би ја погледнале таа „многу мала, слободоумна група на интелектуалци, професори, новинари“ која така и тоооолку се грижи за нашата добросостојба, ќе видите редица контрадикторни чувства, од незадоволство до пакост, од завист до непријателство, од немоќ до инфериорност… Сето тоа блика од нив во секој нивен збор, точка и запирка, во секој поглед полн со омраза против оние кои им го ускратија правото да беснеат во државата, но и против она огромно мнозинство кое, ете, го преферираше другиот!

Но за тоа и за други нешта во друга прилика.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Гладна кокошка…, или за „ретките луѓе кои победуваат“ appeared first on plusinfo.mk.

Насловот на оваа колумна не случајно е истата реченица од крајот на претходната. Зашто, апсолутно без намера да креирам некакви теории на заговор, останува нејасен целиот тој гноен „црн бран“ во македонскиот јавен простор којшто (дали диригирано?) цели на создавање атмосфера на безизлез, несигурност, страв, антипатии кон новата власт…? И што, по ѓаволите, сакаат протагонистите на таквите прикази, зашто евидентно е дека станува збор за една иста патолошка групација, црнобомбардерски настроена и со диоптрија за само една напумпана опција. И воопшто не им е грижа што нивните предвидувања, рецепти и толкувања на реалноста секогаш се чисти промашувања, што нивниот наивистички светоглед е одамна прочитан и исмеан и што нивните навивачки страсти будат само стомачни колвузии. Тие тераат, упорно, магарешки тврдоглаво, како да исполнуваат некаква норма, што ли?!

Како што впрочем е и последната најава за некакво ново плукачко писмо до еу (малите букви се…) од „лидеро“ на обезглавенана лековерна секта што глуми политичка партија, а се одѕива на лозунгот „или ние и еу или пропаст“! Ама кои се тие „ние“, колкумина се, какви се…? Па и онаа еу, не гледаат ли на што личи?! Или најважно е да се оцрни политичкиот противник, а патем и земјата/народот што ги поддржува?

Далеку сум, многу сум далеку од тоа да мислам дека кај нас со новата власт цветаат рози, уште подалеку сум од помислата дека релативно бргу нештата ќе се придвижат кон некаква нормала. Не ќе можат бидејќи активираните сопирачки со цврсти етно-партиски, идеолошки и еу-нато дихтунзи ја држат државата во место. И за тоа има јасни показатели. Овие другиве гласови – клиентелистички односно поданички – се само повторлив рефрен што треба да ја поткрева носечката мелодија.

Но сепак, повторно: што по ѓаволите сакаат да постигнат овие луѓе? Нивните црни гулаби да бидат соодветно третирани кај надлежните фактори во еу? Да поттикнат некаков бран протести против новата власт? Да инсценираат ново „случување на народ“ и повторно превземање на власта? Па за што го сметаат граѓанинот, за глуво-слеп понављач, малоумна овца која повторно ќе тргне кон нивното трло, раја која може да ја командува секој будала од нивните редови…? Па тоа во овој миг не би го можел ни еден Црвенковски, не пак политички шарлатан како Филипче.

И за што впрочем граѓаните би излегле повторно на улица? За да го поддржат глупавото писание до еу, или можеби оние наводни „250.000 со бугарски пасоши“ што ги сонувал еден бивш министер за надворешни? Па зарем е можно некој, дури и во сектана, да верува во тоа? И каде, по ѓаволите, до вчера беа тие 250.000 изгубени души, зошто тие не излезат на улица да бараат „еу или смрт“?!

Или, ако навистина на новиот јавен обвинител веќе на стартот му е „ставен оглав“, зошто овие со очи широко затворени кај претходнине двајца обвинители не ги забележуваа и оглавот, и седлата, и потковиците…? И како им се отворија очите баш после мај 2024 година па гледаат сѐ, дури и тоа што не постои? Како што ја гледаат и се згрозуваат од Македонија како дел од „зоната на држави кои се хранат со црна хроника како доминантен дел од животите на населението“, од кражбите, убиствата, насилничкото однесување…, коишто, нели, ги немаше во времето на нивните газди туку низ земјата течеше мед и млеко? Како така бргу, веднаш по мај 2024 година заборавија дека цели седум години Македонија беше апострофирана низ Европа како царство на криминалот и корупцијата, недефиниран простор каде мафијата си има своја држава? Каква е таа селективна меморија кај такви експерти за сѐ и сешто, па дури и за политикантство, па гледаат само тоа што сакаат да видат и го паметат она што им треба за нивните сомнабулни конструкции?

Па згора, се осмелуваат да пелтечат за некаков „пораз на системот“ и „пример за интегритет“ со омилената им обвинителка заборавајќи го нејзиниот удел во она дувло викано сјо (малите букви се…) и „Ангелите на Катица“. Тоа беше вистинскиот пораз на системот којшто сите овие надрилекари упорно го премолчуваа и немаа личен интегритет и трошка смелост тогаш да проговорат. А имаше за што. Ама сега, полна уста! Е па кога сите тие „форматни“ професори и правни експерти се поклонија дури и пред онаа Катица, што пак сега би нѐ чуделе нивните реакции? Или мислат дека со сегашниве „изблици“ ќе ги исперат рацете? Па уште подметнуваат и дека само на дотичната им миленичка ѝ биле одземени овластувањата а не на сите обвинители. И, се разбира, веднаш ги затвораат очите и пред крајно некултурниот чин на давање оставка по пат на смс! Ама нив им е сѐ дозволено, нели, баш како на „ангели“.

Не велам дека и порано кај нас немало јавно величање на партија и власт, славопојки и некритичко одмерување, но вакво мизерно подаништво, ваков цинизам и клиентелизам, лукративно коленичење во нечија – чија? – полза дури и по штета на целата држава е безмалку врв на интелектуална непристојност, уличарење, страотен провинцијализам и опсесивна патологија односно омраза кон еден дел од македонската политичка сцена. И зошто, за што, за кого? Зошто немаат доблест барем тоа отворено да го кажат? Да речат: оние беа подобри – во што? – оној премиер – кој? – беше подобар, попристоен, оној министер – кој? – беше постручен…?

Заборавија ли, на пример, кој им беше коалициски партнер, кој им беше собраниски спикер и како го избраа, кој беше вицепремиер, како и зошто онаа со скафандерот стана министерка за култура… и што сѐ видовме во нивните седум години политички јад и беда?

Е па повторно ли нив ќе ни ги враќаат?!

The post Што, по ѓаволите, сакаат овие? appeared first on plusinfo.mk.

Ние се правиме дека не разбираме дека според „ефектот на пеперутката“ сите наши порази водат кон само еден крај. Се правиме или навистина не разбираме, резултатот сепак е или ќе биде ист. Зашто не можете толку порази на крајот да претворите во – победа. Такво нешто никој не успеал. А крајот полека е на повидок.

Нашето константно разградување на општеството ќе резултира во тотален хаос и дефинитивен распад. А разградувањето е секојдневно, составено токму од малите и големите порази, од погрешни политики водени од погрешни луѓе, од погрешни луѓе на вистински места, од цел државен систем пополнет – или наполнет, како сакате – со погрешни луѓе. Партиски послушници, пријатели, роднини, клиенти…, сите тие се само кукли на јаже на одредени групи желни за моќ и алчни за пари. Тоа де факто не се ни партиите, иако овие се кријат зад нив.

Зашто, сите современи демократии денес се раководени од партии односно партиски луѓе. Дури и во најстабилните демократии ретко гледате независни експерти, слободни интелектуалци назначени на важни политички места. Но, и партиските луѓе се бираат според принципот на стручност и компетентност, а не според припадништво на партиска или неформална група или клан, од кругот на блиските пријатели и роднини и сл. Да не било така, ќе стасале ли тие демократии до денешниот степен на развој? Таму биографиите не се ценат според нивната „прекрасност“, туку според принципите на стручност, компетентност, експертски придонес во дотичното поле на делување…

Не е и не може да биде стручност и компетентност завршен факултет, па ни само „гола“ магистратура или докторат. Ако сето тоа – што секако не е за потценување – не е поткрепено со континуирана стручна работа во областа, валоризирана на сите современи начини, тогаш тоа е само празна „биографија“, а не „прекрасна“! Или, ако дозволувате полуписмен партиски потрчко да вреднува реномирани универзитетски професори со респектибилен научен придонес, па дури и да распоредува гувернер и вицегувернери на Народна банка, тогаш тоа не е демократски придонес, туку е само дрзок пример што води кон уличарско алапачисување. Исто како што најмалку демократски, односно е поразителен ставот на т.н. новинарски здруженија, за кои „Новинарите не се должни да трпат омаловажување, инсинуации и префрлање на вина (…)“, но функционерите мора да се однесуваат како боксерски вреќи за непристојни новинари! И замислете македонскиве „општествено-политички работници“ да го имаат еден Трамп наспроти себе. Би побудалеле!

Една поинаква крајност или еклатантен пример за комплетен човечки политички пораз е „лидерот“ на партиската секта што ја глуми некогашната СДСМ, кој како „изгубен Германец“ од еминентен специјалист неврохирург влета директно на партиско министерско место, упропасти сè што допре, но шарлатански лакомо ја грабна и политичката фотелја на прв човек на веќе распадната партија. И токму според „ефектот на пеперутката“, за две-три години направи таков хаос во партијата што веќе ни најверните членови не можат да ја препознаат. И сега, со еден таков багаж, на утрешните избори замислете го истиот на премиерско место! Хаос.

Што впрочем е речиси идентично на оној кутрион Ѓуро Мацут во Србија, со кого мајтап си прави цела држава, па дури и неговиот „ментор“ Вучиќ!

Како и да е, свесно или не, „концептот“ на мали, последователни и навидум безначајни порази – од уличари во државна администрација, преку полуписмени премиерски советници до „лидери“ на партија! – нужно води кон крупни и непредвидливи последици, за да конечно заврши со масивен пораз на сите државни фронтови. Зашто, не може, ама баш никако не може, политички некомпетентни и стручно неуки луѓе да водат една држава до благосостојба. Да, се разбира, ние не сме држава што може исклучиво самата да се избори за таква состојба, најчесто локалните политики зависат и од глобалните случувања – како во овој миг, на пример – но и изборот на вистинскиот пат, или соодветниот одговор за истиот, бара политичка умешност и стручна поткованост.

И, како што Лоренц велел дека трепетот на крилјата на пеперутката може да ја смени насоката на временскиот систем, така и нашите (поточно нивните) одлуки во даден миг можат да доведат до чувствителни зависности од различни нешта. И доведувале, до катастрофални состојби. Во актуелниот политички миг, на пример, смешните обвинувања на сектата дека македонскиот премиер е „прокси руски играч во регионот и во Македонија“ не е само фрапантно на штета на целата држава (еднакво како и она изедначување на Македонија со Иран и индиректниот повик до САД да ја бомбардираат земјава!), туку е и небулозна измислица. Уште поидиотско е тврдењето дека „цела Европа укажува дека тука има руско-српско-унгарско влијание“, а Унгарија е земја-членка на еу (малите букви се…)! А впрочем, од кое „гнездо“, од чија фирма им дојде екс-претседателот на сектата? И кој нивни екс-претседател имаше српски советници во кабинетот?

Дали компетентен политичар би се дрзнал да изрече вакви глупости? Дали сериозна политичка партија би застанала зад вакви наивно небулозни ставови на својот претседател и особено зад непредвидливите ефекти на истите во иднина, за партијата но и за земјата? И зарем навистина угледот на сопствената земја е толку малку важен, помалку од нанесувањето некаква „штета“ на политичкиот противник? А впрочем, кој „лидер“ и која партија би избрала за секретар за меѓународна соработка толку неук човек кој не знае дури ни што значи кратенката нато (малите букви се…)!?

И токму тоа се тие мали, но страотно гооолеми порази што секојдневно нè толчат со нивната непромисленост, доведувајќи ја во прашање зрелоста и конструктивноста на одредени личности во земјава и нашата потенцијална верба во нивната кауза. Впрочем, целата политичка ситуација во државата е прилично налудничава, при што партиско-личните конфликти ја доубиваат вербата на граѓанинот во потенцијалите на македонската политичка елита. Во таква атмосфера е невозможно да се дојде до колку-толку реалистичен договор за можните идни чекори во државата, туку политичката арена дури како да се подготвува за непромислени чекори.

Зашто, како што тврди Џејмс Хантер („таткото“ на „културните војни“), „демократијата (…) е договор дека нема да се убиеме помеѓу себе заради нашите разлики, туку наместо тоа ќе разговараме за нив“. Но ние, односно тие, секојдневно се „убиваат“ на еден или на друг начин, овде веќе не станува збор ни за идеолошки разлики. Што самото по себе мириса на верификувано насилство.

Затоа впрочем сме и толку далеку од каква и да е демократија, од каква и да е европеизација на државата (што и да значи таа фраза), но и од нормална за живот држава со извесна иднина!

Извор: Теодосиевски уметност

The post Сите наши порази appeared first on plusinfo.mk.

Фактот што ние не се ни обидува(в)ме да ги најдеме причините, или изворите, како сакате, на сето ова што ни се случува, е само уште еден доказ за нашата неспособност, неукост, лековерност…, но и (дали?) незрелост за сочувување на воспоставената државотворна традиција и тотална негрижа за идните генерации. Не може, не смее, на (самонаречените) политички „елити“ да им биде поважно да ги откријат тендерските афери на „непријателот“, да докажат кој е во право за редица блуткаво неважни прашања, или пак да обожуваат највисоките државни институции да ги наречат со најпогрдно име наместо конструктивно да размислат за можните излези од партиските, етничките, соседските… кавги.

Зошто, по ѓаволите, „елитите“ мислат дека е приоритетно да ги активираат сите најтупави и најглупави партиски „интелектуални“ ресурси за да ја докажат вината на Другиот и предноста на сопствениот „светоглед“? Зошто дуи (малите букви се…) мисли дека е многу над ВЛЕН или сектана како опашка на некогашната сдсм (малите букви се…) е попрогресивна од (сега) најголемата македонска партија? И зарем последниве години не го говорат токму спротивното? Но сеедно, дали на првите, како замена за сопствениот пораз, им останува „правото“ да ја навредуваат Претседателката на државата, да му симнуваат капа на коњот, нивни трабанти да ни докажуваат дека Земјата сепак е плоча а премиерот и тие околу него демек не знаат што говорат…?

И токму на сето тоа мислев кога неодамна напишав дека низ овие децении „самостојност“, „независнот“ и „сувереност“ како во миг минавме низ векови човечка историја и филозофија (бидејќи во претходниот систем тоа го знаевме само теориски!), и повторно – не научивме ништо. Зошто мораше толку децении како замена за сериозни политики наук да ни даваат коекакви полуинтелигенти и политиканти, сматуфени професорчиња и потпросечни новинарчиња, самопрогласени аналитичарчиња и лумпенкултурњаци…? Иако, впрочем, сите тие беа одлично платени за изнаоѓање решенија а не за создавање проблеми и дополнително поттурање нови суви гранчиња во огнот под овој зовриен етно котел!?

Дали сме ние единствениот пример во Европа каде самопрогласените политички „елити“ ја засмрдеа сопствената земја со нивното елементарно незнаење, неукост, простотилак… и алчност за пари, позиции и моќ, а ништо за возврат? Зашто, што доби македонскиот граѓанин од нив? Безмалку ништо. А иако не сме единствените, сепак сме меѓу малкуте такви параспур држави – лоцирани главно во соседството – каде државата служи како арена за партиски војни и трезор за богатење на поединци а не за просперитет на граѓаните и идните генерации.

И да, сето ова звучи само како уште една излитена фраза, но за жал вистинита. Зашто ако погледнете ретроспективно низ изминативе три децении конечно ќе видите дека сите проблеми во државава се генерирани од локалните незрели политики и политичари, нивната неспособност и незнаење но и коруптивно-криминогени апетити. Иако де факто граѓанинот им ја извојува победата за самостојна, независна и суверена држава, на крајот доби шипенки, суроица по глава, празен џеб! Од ригидниот етно Устав и моноетничките партии, преку криминалната приватизација, неукоста и ограниченоста на некогашните еднопартиски великодостојници и нивните семејства и „елити“, прилагодувањето на целиот „систем“ само на лични потреби и неспособноста правилно да се согледа и процени геополитиката на регионот…, сето тоа од денешна перспектива премногу заличува на смислен план, на убиство со умисла на државата!

Или, сето ова можеме да го поставиме и поинаку: ако, прво, „големите“ уставотворци (сосе „фамозниот“ Глигоров) не можеа да согледаат каква иднина за народот и државата ќе донесе поделбата на граѓаните во уставни етно-кампови, каде им беше умот? Или: подготвуваше ли некој уште тогаш терен за ова денес, за ова „Бугарите во Устав“? Зошто никој не го поставува тоа прашање?!

Или, ако уште тогаш знаеjа дека јужниот сосед „ќе нѐ дави како змија жаба“, зошто „давењето“ го развлекоа во цели две залудно фрлени децении? И зарем не беа одлично платени за да ги решаваат проблемите, а не да ги кријат под тепих? Или му оставија на „народот“ да си ги изживува националните чувства додека тие ги обезбедуваа(т) идните генерации на нивните семејства со доволно капитал?

Сите тие процеси беа осмислувани и (рако)водени низ анахрони соцреалистички политики, со сесрдна помош на инсталираните соучесници во редовите на денешните „три тоги“ како најплатени мозоци во државава и клиентелистичката „интелигенција“ од остатоците на некогашниот лумпенпролетеријат. И токму затоа тие процеси денес заличуваат на систематско убиство со умисла!

Низ него континуирано беше убивана културата, образованието, науката…, но и сите нормални, морални, професионални кадри токму во политиката, судството, здравството, универзитетот…  Лекции за демократија, право и правда, за регионални политики и геополитики… ни држеа полуписмени провинцијалци од редовите на потчинетиот „интелектуален свет“ иако главно не разбираа(т) што говорат, немаа стандард ниту мерка за разорените категории на мислењето. Сите до еден нечии миленичиња и советодавци, нечии докторанди и специјализанти, а всушност обични улични фолиранти. Сите нивни „ставови“ и „размисли“ за светскиот политички миг во тие времиња, божем пренесените „директиви“ на меѓународните ликови кои одлучуваа, всушност беа измислици, приказни без допир со реалноста коишто јавноста, држена во изолација, ги земаше здраво за готово!

Ние и тогаш но некои и денес бевме/сме величествен пример за Кантовата дефиниција на глупоста како „мана на којашто апсолутно не може да ѝ се помогне“. Токму затоа и сега голем дел од истите луѓе во редовите на сектата што ја глуми некогашната сдсм и нивната „пајтон интелигенција“ ја веат истата магла, ги раскажуваат истите глупави приказни, па дури и се гордеат со нив. Оние кои ја метастазираа државата и нејзините институции во „нешто опасно“, кои ги претворија во грабливци за одредена цел и „идеологија“, и понатаму уживаат во својата глупост на сметка на јавноста.

Извор: Теодосиевски уметност

The post Глупоста на едно време appeared first on plusinfo.mk.

Речиси ништо не можете да им забележите на зборовите на една јавна обвинителка дека „достоинството на јавниот обвинител започнува со неговата плата“! Иако, на пример, тој исказ некако, можеби ненамерно, арогантно ги потценува сите други професии во државава. Но, кога идентично, или многу слично, настапуваат и видни претставници од другите „тоги“, тогаш се прашувате: добро, а што со останатите професии? Имаат ли другите професии/граѓани некакво достоинство или такво нешто ним не им е потребно, или имаат можеби плати што го штитат тоа достоинство а обвинителите тоа го немаат, или на другите не им е многу важно достоинството… итн.? Многу прашања, малку одговори. Барем добри.

На пример, во едната од „тогите“, онаа „белата“, кадарот си заминуваше од државата бидејќи платите им беа ниски, да не речам мизерни. Не баш на сите односно главно на „помошниот“ медицински кадар кој според работите што ги врши баш и не е толку помошен, но беше беспомошен во однос на покачувањето на платите.

Што ќе рече дека и таму главен проблем беа/се платите, но и неколку други – би рекол клучни! – нешта. На пример пензионирањето, па затоа некој се сети да го промовира концептот на „доживотна работа“ односно непензионирање заради дефицитарниот високопрофесионален кадар. Можеби заради тоа некако престанаа да ги спомнуваат платите?

Но затоа третата „тога“, онаа универзитетската премачкана со сите бои, има цел пакет што постојано го поттура под нос на власта и граѓаните, а сепак меѓу главните точки во нивната „идеја“ за автономија на универзитетот и прогресивно и слободно општество приоритет има финансиската независност. Поточно – парите, а со нив и платите. Или, со речникот на обвинителката – нивното достоинство (како што, главно, тие го гледаат!). А автономијата го подразбира и тоа: тие самите да си ги одредуваат платите. Државата, поточно граѓаните, само да им даваат онолку колку што тие ќе помислат. Дури не треба ни да бараат туку сето тоа да оди според некаков автоматизам: нивна мисла, наша реакција. Парична!

Тој што ќе рече дека достоинството не е баш така лесно мерливо „нешто“, ќе биде во право. Никој не говори за возвратниот однос односно за „услугите“ што ги пружа на граѓаните. И квалитетот, и оценката на граѓаните за истите… Но, меѓу другото, достоинството се мери и според зборовите односно според изречениот „критериум“ за негова мерливост. Во случајов – според платите: колку повисоки плати, толку поголемо достоинство! Ех, да, кога тоа навистина би било баш така, нели.

Но кај нас, за жал, е така односно најчесто достоинството на граѓанинот така го третира и државата. Претходната власт на дело покажа дека за неа најважна и најдостоинствена категорија беа државните функционери кои си ги покачија платите за цели 75%! Иако, во континуитет односно сукцесивно и платите (читај: достоинството) на „трите тоги“ беа/се во постојан раст независно од сите други категории вработени граѓани. И за тоа секогаш се наоѓа(ло) „достоинствено“ образложение.

Поточно, и порано но и денес тие спаѓаат меѓу „најдостоинствените“ во државата односно со највисоки плати. Ако ги споредите со некои други професии, барем двојно се „подостоинствени“. Ако пак ги споредите со, на пример, некои уметници, тие се многукратно подостоинствени. Поточно, ако еден уметник, на пример сликар, за изложба добива 60.000 денари во текот на една година, тоа е одвај половина од една месечна плата на поголемиот дел од „тогите“. Но, за што ѝ требаат на една држава уметници кога има обвинители и судии, професори и доктори…?

Можеме да посочиме уште на десетици слични примери/професии, но на „тогите“ повторно ќе им биде малку. Тие би самите да си одредуваат колку вредат. На пример универзитетот се потсмева на фамозната Шангајска листа како и лисицата на грозјето. Кисело било, а листата „самоколонизирачка“! Ние сме единствени во светот што така ја гледаме. Си играат мајтап и со т.н. „импакт фактор“ зашто, по ѓаволите, зарем постои некој во светот кој би можел подобро да ги оценува од нив самите?! И меѓусебе, едни со други, „танте за кукурику“!? Но, интересно би било јавно да се објави колкав процент од македонските универзитетски професори објавиле барем една книга од областа за којашто се сметаат стручни!

И како недостатокот на научниот, стручниот, професионалниот, моралниот… авторитет овие категории го надокнадуваат со полтронство, клиентелизам, безрбетништво, подлизурство, политикантство…

Хиерархискиот ред во државата одамна е воспоставен, само треба да се одржува преку користењето на сите познати (соцреалистички) методи. И од тој „ред“ кај нас нема отстапување без оглед на називот на системот. Таквата системска хипокризија е во континуирано траење, од неа профитираат релативно мали општествени групи на сметка на сите граѓани кои ги плаќаат нивните „научно-достоинствени“ перверзии.

Не на сите, се разбира, би згрешиле ако во ист кош ги ставиме сите обвинители, судии, професори, медицински персонал…, но нивниот гласен молк за сите заткулисни махинации и коруптивни манипулации на нивните колеги автоматски ги става во него. Можеби, што се вели, „ни криви ни должни“, можеби интимно се срамат но заради редица (објективни?) причини се плашат јавно да истапат, меѓутоа „пресудата“ сепак не може да биде поинаква!

Кога сериозно би разговарале за професионалното достоинство, не би разговарале само за платите. Тие се дел од целиот пакет, но не можат да бидат главниот инструмент за валоризација, особено не само за одделни општествени категории. Кога сериозно би разговарале за професионалното достоинство во некои области, особено во областите што ги покриваат „трите тоги“, зарем би можеле да не говориме за корупцијата, криминалот во нивните редови, за поткупливите професори (некои дури и отстранувани од работните места), за заѕиданите пари во родителските куќи, за „патронско-клиентелистички однос“ во нивните редови…?

Она што е уште пострашно е фактот што државата упорно го негува мислењето дека таа постои за нив, а не тие за неа. Затоа, впрочем, и се формира онаа непотистичко-кронистичка редица кај „трите тоги“ која стрпливо чека некое место да се испразни и да седне меѓу привилегираните. Заради „достоинството“!

П.С.

Да не биде дека сум претерано малициозен кон овие три малигно достоинствени општествени групации, морам да дополнам дека веднаш зад нив кукурикаат оние полуинтелигенти, онаа „пајтон интелигенција“ составена од бивши „општествено-политички работници“, сегашни партиски новинарчиња и вувузели, како и одамна бајати „високи“ политиканти кои еднакво „достоинствено“ шират секакви токсични раскази во јавноста.

Ене ви го впрочем актуелниот пример со оној бивш „претседател“ кој како последна баба оговарачка подметнува наоколу секакви уличарски гадости.

The post „Достоинството“ на трите „тоги“ appeared first on plusinfo.mk.

Запрепастувачка вистина е дека Претседателката Сиљановска Давкова е прв македонски претседател што го посетил Меморијалниот комплекс „Треблинка“ – последната страотна „станица“ на егзодусот на македонските Евреи! Претседателката, за која дел од македонската простачка интелигенција ужива да подметнува дека „одамна никој за ништо не ја прашува“ и дека „околу нејзе сè апстрактно“, единствена сметала дека во нејзиниот мандат и таа „станица“ е задолжителен претседателски ангажман.

А простациве, тие нека уживаат во нивните провинциски озборувања зашто за ништо подобро и не ги бидува!

Но, запрепастувачка вистина е и фактот што на комеморацијата во Скопје, пред спомен обележјето во дворот на некогашниот Тутунски комбинат, се појави само владина делегација на чело со премиерот. Сите други политички „фактори“ во државата имале, веројатно, „попаметна“ работа, што ли? Или им е здодевно секоја година да ги повторуваат истите „ритуали“? Или – не дај боже – мислат како оној „докторон“ дека и тоа ужасно злосторство било за „нечие добро“ како што, според него, и денешното крвопролевање во Иран е за доброто на иранскиот народ?!

Не сакам да верувам дека нашите евроаспирации диктираат одреден степен на „присилен заборав“ или пак тоа е премолчан дел од целиот „пакет“ на „добрососедскиот“ договор со оние зад источната ни граница, но вакво непочитување на 7.144 жртви од една етничка заедница е срамно. Зарем поскапувањето на нафтата и минималната плата се за сектана теми поважни од ликвидацијата на толкав број македонски граѓани, па нека било тоа и пред 83 години? И зарем насилната смрт на толкав број луѓе не завредува ни две-три реченици почит? Или барем присуство на комеморацијата?

Или слепциве навистина се плашат дека ќе им се налутат Бугарите? А можеби и тие ургираат за промена на името на државата и на каменот во Треблинка?

Запрепастувачка вистина е и дека ниту еден од родителите на децата од трагедијата во Кочани не најде за потребно со еден збор да ги спомне и да им оддаде почит на тие жртви. А баш тој ден говореа за сè и сешто, па дури и дека не им чинела комеморацијата во Собранието!

За жал, македонската вековна трагедија е токму заборавот, некогаш ненамерен, но често и промислен, дневните политикантски калкулации на штета на јасно изразениот морален став, отсуство на историска димензија и одговорност… А ова беше/е еден од тие вечни датуми, сеќавање што опоменува и не смее да се заборави. Ако на тоа потсетува дури и амбасадорката на Германија во Македонија, како е можно тој датум кај нас да го игнорираат сограѓаните на жртвите на Холокаустот?

И како, по ѓаволите, ние ќе ги ставаме Бугарите во Уставот, но не и нивните жртви, оние 95% од некогашната еврејска заедница во Македонија?

Но, фрапантна вистина е и фактот што Холокаустот и понатаму се користи како геополитичка формула, дури и од страна на припадници на еврејскиот народ. Поточно, документарниот филм „Left Lane Straight“ на Каролина Кеј – инаку топла приказна за судбината на едно еврејско семејство во Кавала (Грција) – свесно или не манипулира со бројот на депортирани еврејски семејства од тој дел на Грција (околу 4.000) како втора најголема бројка по Холокаустот на полските Евреи, игнорирајќи ги случувањата во Македонија во тој период.

Зошто, кому и за што му се потребните таквите „крвави“ манипулации со историјата? И зошто, кому и за што е потребно ова игнорирање во Македонија?

Извор: Теодосиевски уметност

The post Запрепастувачки вистини appeared first on plusinfo.mk.

Не пледирам мојата дребност да ја споредувам со значајни луѓе, но човек денес не може, а да не се поистовети со зборовите на еден Черчил во триесетите години на минатиот век, дури и пред да се случат сите оние црнила коишто, некои мислеа, ќе бидат само минато. Тој велел:

„Тешко дека остана што и да е од она природното или стекнатото што, благодарејќи на моето воспитување, го сметав трајно и суштинско. Сѐ што сум сметал, или сум научен да сметам, за потполно невозможно, сето тоа се случи“!

Ако за најголемиот број нормални луѓе во Европа „Големата војна“ беше врвот на хоророт (а за нашите претци во Македонија и Балканските војни што ѝ претходеа), набргу од главата им се удрија нацизмот и фашизмот со уште понезамисливите ѕверства, омраза и крвопролевања во Втората светска војна. И со тоа како да требаше да завршат стравотиите, а Фукујама дури прогласи и крај на историјата.

Испаднавме наивни дека Хобс со „човек на човека волк“ е далечно минато, дека Einsatzgruppen се дефинитивно распуштени… Ама, погледнете ја Газа, погледнете го Иран, па и Украина, се разбира… Или, претходно, растурањето на Југославија! Сега Куба била на дневен ред.

И да, некои вчерашни и денешни „државници“ не биле како Черчил воспитувани во духот на хуманизмот, цивилизираноста, емпатијата, моралот… Всушност, ниту знаат што се тие поими. Повеќе наликуваат на возрасни налудничави силеџии кои му се одмаздуваат на целиот свет бидејќи некој во детството не сакал да си игра со нив, можеби им удирал „чврги“ и завратници, им ги земал парите за ужинка…, и сега шутрациве – враќаат „мило за драго“! Дошле нивните пет минути „слава“ (Ворхол).

Мислевме дека светот завршил со такви типови. Се излажавме. Темната страна на човекот секогаш успева да се изненади и себеси! Но, изгледа, само ние не се изненадуваме од сопствените постапки. Кај нас сѐ поминува мазно, а се правиме дека не го гледаме и она што ни се одигрува(ло) пред очите. Само одвреме навреме некој „неранимајко“ зачудено ќе нѐ потсети на детали од поблиското минато, како „случајот“ со „стариот лисец“ Глигоров, кого само по потреба кај нас некои го вадат како џокер, кога ќе им затреба во нивните ефтини паланечки игрички.

А богами и таа албанска новинска агенција, толку ли е зад времето и дури сега разбира за стоте милиони долари па крева толкава врева? Но и кај нас само пред месец дена тоа „куферче“ пак беше отворано. Но и веднаш, повторно, пикнато „под тепих“ од онаа позната македонска „пајтон интелигенција“ која така неуморно се грижи за нашиот јавен простор: не смее ни пиле – или глас – да прелета што може да им наштети на нивните газди.

Оние кои го величаа(т) „стариот лисец“, но веднаш после него „ги убија“ сите негови заложби! (Како што, впрочем, заврши и „наследството“ на Тито). Затоа и велам дека „старите лисци“ на Балканот ги убиваат – директно или индиректно.

Поточно, денес не можете да слушнете ниту „п“ од политиките на Глигоров, неговите настојувања за познатата еквидистанца, отпорот кон притисоците од соседите… Неговите пулени, оние кои му глумеа воодушевување од неговата далекувидост – којашто де факто се потврди – одвај дочекаа да го снема и да раскрчмат со неговото политичко наследство.

Затоа и македонскава интелектуална „елита“, предводена од онаа „пајтон интелигенција“ сосе вувузелите на бившите „општествено-политички работници“ така „мудро“ ги прескокнува сите политички тези на Глигоров, но пелтечи за некаква меѓународна геополитика, прашува што разговарале Трамп и Путин, но не и што бараше оној зевзек Руте во Македонија? Чекаат некој од оние ним омилени два-три странски весници да им каже?

Затоа и прашањето што во завиткана форма неколку пати го поставувам, но сега уште еднаш, поконкретно: што бараше Руте во Македонија? Ние сме му омилена туристичка дестинација или намерите му се поинакви? И ќе му удоволиме ли, не нему туку на оние кои си играат господари на војната? Ќе ја претвориме ли државата во еден голем нато (малите букви се…) полигон, но со тоа и легитимна цел на дронови, ракети и др.?

Што ќе му кажеше „стариот лисец“ на Руте, но и на оној Вајс кој тврди дека тоа што го испреговарала една банда измамници не можело да се „предоговори“? Или, замислете, како еден Броз ќе ги измаршираше ваквите политиканти?!

Од друга страна, ние како некакво потенцијално европско „слепо црево“ – состојба што најчесто самите си ја избира(в)ме – континуирано се повиваме под интересите/ударите на силниците (локални или меѓународни) барајќи си го местото под сонцево коешто одамна не грее за сите исто. И никако да го најдеме, иако сите одговорни триесет години се колнат дека ни е на дофат.

Во меѓувреме, веќе три децении континуирано кај нас се одвива првобитна акумулација на капитал, како покултурен израз за разграбување на државните ресурси од страна на оние кои ни ја „донесоа“ демократијата. И уште ни ја носат, во мали дози, на лажички. Како сируп против кашлица. Коекакви филистри глумат политички и интелектуални елити додека ја пикаат раката во џебот на граѓанинот!

А граѓанинот се согласува на сѐ мислејќи дека конечно ќе го остават раат, ќе живурка малку подобро, ќе може да ги испрати децата на летување… Никој не му кажува дека тоа нема да се случи, или можеби и ќе се случи во некоја иднина којашто тој нема да ја доживее. И кога веќе сѐ ќе биде разграбано!

Сега веќе ни во училиштата, уште помалку на факултетите, ги учат она за коешто говорел Черчил. Домашно воспитување одамна не постои, или постои во форма на семејно насилство коешто, повторно, никој ни го контролира ниту пак го казнува. Освен кога ќе се случи трагедија! Тогаш дури и екс-министерката за социјала најбезобразно бара одговорност од актуелниот министер на полицијата и „заборава“ дека сето тоа всушност е нејзино наследство!

The post „Старите лисци“ на Балканот ги убиваат appeared first on plusinfo.mk.

Како и целиот цивилизиран свет, особено „високоинтелектуалната“ Европа кон која, нели, стреми и нашава локална провинциска „интелигенција“ – особено сувопарната универзитетска „елита“ – и јас одбирам да молчам за овој ужас на векот, за цивилизацискиот колапс еднаков на оној европскиот во Втората светска војна но сега со заменети улоги… Но молкот ни е од различни побуди. Мојот е од срам, зашто каква полза од зборови, од емоции, од гадење…, кога сите молчат додека „прогресивните“ шерифи убиваат? Никаква. Ние како држава дури и ги пофаливме!

А се најде и еден – лекар, универзитетски професор, „лидер“ на (божем) демократска партија, (срам ми е и името да му го кажам!) – кој „епохално“ ни откри за што служи „епскиот бес“: за доброто на Иранскиот народ!(??) И таква идиотштина со векови не е слушната во човековата историја, таков нехуман простотилак изречен во дваесет и првиот век ќе остане забележан засекогаш. Баш од Македонија. И уште еднаш ја потврди на дело тезата на Хана Арент за „баналноста на злото“ којашто, ете, се најде некој, па и цела партија во Македонија, да го оправда. За доброто на народот им го убиваат верскиот лидер и безмалку целиот државен врв, срамнуваат со земја училиште со убиени преку сто и шеесет ученички…, и сето тоа за доброто на народот?!

Браво.

И чекав цели два дена да слушнам реакција барем од некој од раководството на неговата партија или некој од оние кои глумат интелектуалци, или од колеги од универзитетот, или од некоја друга партија… Штама! Што ќе рече дека и тие се подготвени веќе утре да убиваат за доброто на некој друг народ, па и на нивниот? Веројатно.

Затоа, да продолжиме со молкот, да се правиме дека не го гледаме/слушаме дивеењето на секакви налудничави монструми, а други, ним слични, да ни објаснуваат што првите всушност прават. За наше добро!

Меѓутоа, има нешто што никако не може да се премолчи: наследството и „симболиката“ на овие и вакви постапки. Од една страна тие целосно и неотповикливо ОПРАВДУВААТ сѐ што низ историјата на цивилизацијата се случувало на таков или сличен начин. Особено во 20-от и почетокот на 21-от век, а тоа ќе рече дека веќе нема злосторници, агресори, масовни убијци…, нема разлика помеѓу „Lebensraum“ и Газа, сега и Иран…, веќе од вчера за сѐ има оправдување без оглед на употребеното име. Па нека е и „потенцијална закана“, нели, во чиешто име се ликвидира како кучиња цело државно раководство, се таргетираат училишта од „паметни“ бомби итн.

А од друга страна, токму некој од Македонија – оваа земја која на сите страни говори за историските злосторства и притисоци врз неа – најде за потребно тоа да го оправда како „добро за Иранскиот народ“! Дали, тогаш, и сето ова што нам ни се случува е „за наше добро“, дали тоа е водечкото алиби за оние седум нивни злосторнички години? Дали тоа сега станува актуелна крилатица и за сите нивни криминали: за болницата во Тетово, за убиственине автобуси, можеби и за „Пулс“…, дали сето тоа сега ќе го оправдуваат со „за доброто на народот“?!

Просто да умреш од срам.

The post За доброто на народот… appeared first on plusinfo.mk.

Претпоставувам дека секој разумен граѓанин речиси целосно го разбира протестот на адвокатот искажан во судницата во која тече судењето за злосторството во кочански „Пулс“. И веројатно се согласува со него. Поточно, не можете да не се согласите со неговите констатации дека многу јавнообвинителски, но и судски одлуки во Македонија се контрадикторни односно спротивставени една на друга, дека обвинетите се многу често ставени во нерамноправна улога, дека голем дел од не само актуелните обвинителско судски проценки – барем за пошироката јавност – се произлезени од „непозната методологија“, па следствено „некои се во притвор, а некои од бегство (…) не се притвораат“, што „сериозно ја загрозува рамноправноста на обвинетите“!

Но, уште понерамноправни се оние кои со години отслужуваат високи казни додека други, за исти, слични или дури потешки кривични дела се – ослободувани.

И затоа не може човек да не се согласи со адвокатот кој вели дека се обидува да најде „дали постои дуализам, две категории на граѓани во оваа држава, едни со повластен третман и ние обичните“. Но, повторно, тоа го вели адвокатот. А вели и дека побарал и во Уставот, којшто пак укажува „дека сите граѓани сме еднакви во своите права“.

Но, од друга страна, истиот адвокат, но во улога на политичар со повеќегодишно партиско делување вели нешто сосема спротивно. Тој, имено, како и многумина пред и по него, паѓајќи во стапицата на двојството помеѓу професионалното и политичкото, искажува крајно спротивставени ставови односно се однесува целосно контрадикторно. Најмалку во три криминални случаи, сите поврзани со неговиот партиски „шеф“ Заев („Глобал“, „Пуч“ и „Поткуп“), адвокатот во улога на политичар јавно не го постави прашањето за еднаквост на граѓаните пред Уставот и законите на оваа држава. Или поточно: се воздржа, или „заборави“, да ја постави истата дилема како во случајот „Пулс“ vs „Груби“! И тоа е ѓаволската стапица во којашто паѓа една личност која ги вкрстува – поточно „ги меша“ – професијата со политичкото дејствување, особено кога второто е во високите политички кругови односно во онаа таканаречена политичка елита.

А таа стапица голтнала многу македонски добри професионалци а лоши политичари. Не го ставам спомнатиот адвокат во оваа група односно се воздржувам од проценки на неговото професионално делување. Но, неговото политичко однесување сведочи дека професионалната принципиелност е подредена на партиската, односно политичката – или идеолошката, како сакате – определба.

И, се разбира, не го посочувам како некаков типичен „случај“ туку само како еден инцидентно избран односно актуелен, но не и единствен таков пример кај нас. Лично сметам дека целата онаа групација таканаречени универзитетски професори како потенцијално врвни професионалци во нивните области, а чии имиња секојдневно ги среќава(в)ме и во промискуитетните врвови на македонското политикантство, се вистинските наши „шампиони“! И тоа ѓаволско двојство нè следи веќе од самите почетоци на процесот на осамостојување на државата по 1989 година.

Нив ги има(ше) во сите македонски влади од 1991 година наваму, на особено односно исклучително важни политички позиции, но со (главно) политикантски резултати. И тоа се чувствува до денешен ден, во сите општествени пори. Македонското политикантство им овозможува(ше) речиси секојдневно да се појавуваат во двојна улога, како политичари и професионалци (експерти, аналитичари, научници…), а меѓу нив како најбројни универзитетските професори, при што граѓанинот најчесто нема(ше) соодветни репери кое својство во која ситуација превладува. Но тие, се разбира, сметаат дека тоа се безмалку идентични позиции, достапни односно привилегирано овозможени само за нив.

Но, го игнорираат базичното: дека патиштата на професионализмот/експертизата и политиката ретко се вкрстуваат туку најчесто се движат паралелно – па и во спротивни и дури спротивставени насоки – фундаментално разликувајќи се во основите, целите и мотивацијата. Или, ако сакате, станува збор за различни парадигми, за најчесто спротивставени светогледи при што во едниот превладува специјализираното знаење, експертизата, научниот односно објективниот пристап и поглед на нештата, а во другиот сировата моќ, идеологијата, интересите (лични, партиски, државни…) и др.

И целата држава се прави блесава дека не разбира што се случува, дека една „шампионска“ контрадикторна и непринципиелна групација си присвојува значење на deus ex machinа, при што граѓанинот не знае кога дотичниот „господ“ чекори низ земјата македонска како професионалец односно, научник и експерт, а кога како политичар. Но, тие го приватизирале и тој момент сметајќи дека истиот им припаѓа ним и само ним: тие се и едното и другото и нивниот глас е глас господов, сличен на оној што му се јавува на Мојсеј од опожарената грмушка! Забораваат дека таа и таква ѓаволска дупка голтнала и многу поголеми и поважни ликови, а историјата и совремието ги изложила дури и на подбив и потсмев.

Зашто, низ македонската политика и јавното мислење во континуитет од веќе цели три децении роварат едни исти ликови во двојни ролји, главно со спротивставени и/или погрешно поставени „тези“, „конструкти“ и политикантски „прогнози“, денес дури делат и совети како требало да се постапува пред една или две децении во важни историски настани заборавајќи дека и тогаш токму тие биле главните советници или политички егзекутори. Еклатантни примери беа/се двете најцрни точки во поновата македонска историја: договорот со источниот сосед и промената на името на државата, со оргастично ракоплескање прифатени и оправдувани токму од индивидуи чија „видовитост“, „експертиза“ и „прогресивна мисла“ цели три децении се плеткаше во сите најважни политички прашања во државава но не се осмели на такви чекори. Впрочем, целата „експертска“ улога на таквите политикантски шутови се исцрпува(ше) во аподиктичното акламативно одобрување на глупостите на нивните партиски газди, најчесто на штета на државата но во нивна лична полза. Нивниот кариеризам, политикантство, поводливост и идеолошко слепило се вистинскиот отров за секоја демократија.

Безмалку идентичен „професионален“ молерај се случува и со предложените актуелни законски измени во високото школство. Тие вријат од тенденциозни, често и дрски глупости, но во алармот што го вклучија во „автономниот атар“ на македонските универзитети – особено УКИМ (иако сметам дека треба понатаму да се пишува со мали букви)! – ја извлекоа на површина сета соцреалистичка политикантска нечистотија таложена таму со децении, но и самобендисаното рекламерство и ароганција на оваа (веќе) жална групација. Дури и дотаму што и „народни“ пратенички отворено бараат и некаква гарантирана „правна сигурност“ односно онаа соцреалистичка академско-кариерна недопирливост да продолжи со „век и векови“.

Но, за тоа можеби во некоја друга прилика.

The post Ѓаволско двојство, или: ајде да се правиме блесави! appeared first on plusinfo.mk.