Во ЕУ конечно почнаа посериозно да зборуваат околу проширувањето со земјите од Западен Балкан. Предлогот за постепено пристапување во Унијата поддржан од францускиот претседател Макрон и германскиот канцелар Мерц е вреден за разгледување.

Добро е што конечно тие увидоа дека досегашната пракса на Брисел да условува само со реформи и разни барања и на крајот на земјите кандидати да им вели – почекајте да видиме дали треба уште нешто да извршите – веќе не функционира. Дури и трпеливата Македонија (освен СДСМ – овецот Филипче) е уморна од таквите двојни стандарди и несериозности.

Е сега прашање е дали Брисел, сосе Макрон и Мерц ќе увидат дека за Македонија ова најавено постепено пристапување не е плодотворно. Не, не дека ние овде сме многу прибирливи, туку затоа што нашето стоење во место не е поради реформите, ниту поради поглавјата. Не е ниту во европските фондови, ниту во домашните задачи што ни ги испорачува ЕУ.

Нашата закоченост има име и презиме, седи во Софија и со години го злоупотребува правото на вето за да ја држи Македонија заглавена на европската раскрсница, држејќи го цврсто копчето на семофорот за да свети нон стоп црвено. Македонија не е заглавена на евроинтегративниот пат затоа што не стигнала до седмото или осмото поглавје, заглавена е затоа што не може да стигне ниту до првото, оти така си замислила Софија.

Од источниот сосед денес зборуваат за уставни измени, утре ќе зборуваат за јазик. Задутре можеби и за народ, за историјата, за традицијата… Искусивме доволно за да знаеме дека списокот на барања никогаш не завршува таму каде што ни ветуваат дека завршува.

И токму затоа, во Брисел, Париз, Берлин и во другите европски центри конечно треба да почнат да осмислуваат како да го надополнат предлогот за постепено проширување кога е во прашање Македонија.

Да, да…

Треба да размислат какви специфични правила ќе создадат за нашата држава. Бидејќи ние одамна не сме типичен кандидат. Нас ЕУ не направи нетипичен кандидат и сега треба да даде нетипичен позитивен предлог за нас. Оти нели велат не сакаат во ЕУ што побрзо.

Досега Македонија беше неправедно оставена со години да стои и да чека во ходникот на Европската Унија. Сега не ни е од помош што ни нудат во тој ходник да направат прозорец за да сме можеле да видиме што се случува во дневната соба на ЕУ, каде удобно седат членките.

Значи, се уште на потег е ЕУ. Предлогот на Макрон и Мерц засега е нон-пејпр, па нека наскоро стават на хартија видоизменет и соодветен предлог кој ќе стане официјален документ, каде ќе се вратиме на Копенхашките критериуми, без сопки и разни идентитетски вета на секој кластер. Треба да дообјаснат и дали ваквото членство е крајна понуда за нас или сепак главната цел е полноправно членство и кога тоа ќе биде. Потребна е јасна предвидливост на процесот. Македонија долго чекаше, ќе го почека и ова.

Секако на потег е и премиерот Мицкоски. Тој нека си се радува на успешните средби со Емануел Макрон и Фридрих Мерц, но и нека отвора „четири очи“. Верувам дека нивните пораки кон него биле искрени и дека Франција и Германија навистина сакаат да ја видат Македонија во ЕУ. Ама нека не заборава, идентитетот македонски мора да се сочува, а нека биде сигурен дека ќе има уште итри и подли обиди од разни соседски структури да ни биде скршен. Сето тоа тој мора да го предвиди, препознае и осмислено да одговори.

И нека не заборава, проширувањето не и е потребно само на Македонија, туку и на ЕУ. Оти во новата геополитичка карта на светот, секој квадратен километар од Европа што ќе остане надвор од Унијата станува потенцијален терен за влез на други глобални играчи, а тоа е ризик што Брисел не смее да си го дозволи ако навистина сака Европа да остане обединета и влијателна.

Затоа сопките што Бугарија и ги поставува на Македонија не се само сопки за нашата држава. Тие се сопки и за Европската Унија. Софија директно ја руши приказната што Брисел со години ја продава за Европа како заедница на вредности и семејство на народи.

Инаку, Мицкоски мора и дома да поработи повеќе околу реформите и борбата со корупцијата.

Индиректно, на потег е и и лидерот на СДСМ Венко Филипче. Тој всушност само треба конечно да разбере дека проблем не е Бугарите да бидат впишани во Уставот. Тоа никогаш не било суштинскиот проблем. Проблемот е што голем дел од бугарската политичка елита не се бори за правата на Бугарите во Македонија. Таа се бори за да го поткопа македонскиот идентитет, македонскиот јазик и историја.

И мора да разбере дека нема ништо глатко да оди понатаму во проширувањето ако сега без гаранции го смениме Уставот. Впрочем самата Софија тоа јасно му го покажува деновиве, не давајќи ни објаснување зошто само Бугарија го стопира македонскиот акциски план за малцинствата, за кој согласност дале сите останати земји од ЕУ, а е изработен со помош на експерти од Брисел.

Може ли Филипче тоа да го разбере?

Може ли Мицкоски да биде до крај внимателен?

Може ли ЕУ конечно да го врати процесот на проширување во фер и воедно забрзан ритам?

Македонија одамна го заслужи ова!

The post Предлогот од Макрон и Мерц постави тешки задачи за ЕУ, Мицкоски и Филипче appeared first on plusinfo.mk.

Изјаснувањето на граѓаните на референдум е најзначаен облик на демократијата. Е, тоа сега го доразбра и СДСМ. Затоа деновиве упорно бара одржување на референдум во Крива Паланка по прашање околу отворањето на рудник за антимон. Од партијата на Венко Филипче велат – најважно е народот да кажел што мисли за тој проект.

Добро е да се чуе дека социјалдемократите копајќи во својот партиски рудник наидоа и на демократската лекција дека треба за важни прашања да се изјаснат, а потоа и уважат ставовите на граѓаните. Но, не е добро што многу доцна влегоа во длабокото нивно „окно“ каде ова се кажува. Сигурно и на влезот од нивниот рудник пишува: „Среќно“, ама сепак немаат среќа во една работа – Македонија не заборава некои работи.

На пример, нема да се заборави како се однесуваше СДСМ при референдумот за наметнатата промена на државното име. Граѓаните практично кажаа „НЕ“, а власта на СДСМ тоа си го протолкува како „ДА“ и ударнички го заобиколи народното мислење.

Не се заборава и 2005 година, кога за референдумот за Законот за територијална организација, од Владата на СДСМ водеа кампања со пораки дека „некои прашања не заслужуваат одговор“. Тогаш референдумот им беше нешто што треба да се премавне, заобиколи, минимизира…

Овие „површински копови“ на социјалдемократите за многумина сега отвораат прашање и дилема – СДСМ напредува и почна да ја разбира демократијата или пак ова барање за референдум е само за некаква дневнополитичка потреба?

Да се надеваме дека е првото и дека копајќи во својот рудник (во овие тешки времиња за партијата) СДСМ ќе стигне и до камените блокови на кои одамна е исклесано дека успехот и развојот во демократијата не се гради со селективно дејствување, туку со конзистентност.

The post СДСМ копајќи во својот рудник ја откри демократијата – сега го уважува референдумското изјаснување appeared first on plusinfo.mk.

Опозицискиот СДСМ барајќи начин да излезе од хаосот во кој е одамна. Пред некој ден извади нова програма за делување, ама таа не предизвика особено внимание кај јавноста. Сега, пак, нивниот лидер Венко Филипче најави дека ќе му пишел писмо на ЕУ, најверојано посакува барем таму да привлече внимание.

Во писмото ќе го алармирал Брисел за „демонтирање” на евроинтегративниот процес од страна на македонската влада и премиерот Мицкоски. Како што самиот Филипче објасни тој воедно ќе повикал и на широка општествена мобилизација за зачувување на европската иднина на државата.

Останува нејасно како тој ќе ги мобилизира граѓаните кога над 85 отсто од народот се изјасни против францускиот предлог и преговарачката рамка. А сега најново и дека 76 проценти не се согласуваат со уставните измени, баш спротивно од она што го бара Филипче.

Граѓаните и на избори му кажаа што мислат за неговиот начин и начинот на СДСМ на водење на надворешната политика. Зарем Филипче ќе праќа писмо до Брисел, а не ги чита писмата кои македонските граѓани упорно му ги праќаат околу тоа како треба да се води Македонија по евтоинтеграцискиот пат?

Воедно, нели токму СДСМ и Филипче повикуваа на консензус за националните прашања? Каков е тој консензус ако прво се пишуваат писма до странство?

Затоа Филипче не треба да брза со праќање на писмото, прво треба да го чуе народниот глас, па да разговара со власта, па да види што може да помогне околу ЕУ – интеграциите. На пример, може да им пише писмо во Брисел дека е доста од двојните стандарди и ветата.

Или пак тој веќе реши само да се нуди во ЕУ дека ќе биде послушен кога тој би бил премиер? Па, не иде, не е добро, од голем лидер и голема партија така писмото до Брисел да биде во стилот:

„Почитувани ЕУ-комесари, овој Мицкоски не сака да ве слуша, а јас би ве послушал се што ќе ми кажете и сè што ќе побарате…“

Таквото писмо ќе го прочитаат секретарките на ЕУ-комесарите и пред да го пратат кај шефовите на увид ќе прашаат – а колкава поддршка има во народот овој Филипче? По добиениот одговор не сакам ниту да помислам каде писмото ќе заврши. Оставам самиот да помисли и да си одговори.

The post „Почитувани ЕУ Комесари, со писмово сакам да ви кажам: Овој Мицкоски не ве слуша, а јас ќе послушам сè што ќе побарате од мене“ appeared first on plusinfo.mk.

Македонија со години и години страда од вета добиени од земји членки на ЕУ. Од Брисел не уверуват дека тоа е нивно право кое мора да го прифатиме и да угодиме на тие што не кочат. Ама, во последно време внатре во ЕУ почнаа државите да си ставаат вета за други одлуки и сега види мајката – ветото било „злоупотреба”.

Последно такво кукање во Брисел се случи вчера кога министрите за надворешни работи на ЕУ не ја усвоија планираната одлука за заем на Украина од 90 милијарди евра како и намерата да се „бапне” нов пакет санкции против Русија. Унгарија и Словачка рекоа „стоп”, и на Брисел му се крена коса на глава од ветото.

Истите луѓе кои ни велеа низ годините дека ветото не е страшна работа и може да се тргне некогаш во иднината, сега вриштаат на сет глас за „проблем”, „самоволие” „парализа”. Кога Македонија беше блокирана со вето, тоа беше „европска процедура”. Кога ЕУ самата се блокира, тоа било недозволиво.

Македонија триесет години живее под ЕУ вето. Прво грчко – за знамето, па за името… Знамето се смени, името се смени, Уставот се смени, државата се преименува. Наместо крај на блокадите, следуваше француско „не”, нови методологии, нови условувања, па бугарско вето со барања што не ги поставува дури ниту окупатор на окупирана земја.

И пазете, сега кога премиерот Христијан Мицкоски не клечи како претходните премиери, туку ги прашува во Брисел – има ли крај ова со ветата – добива одговор дека тоа никој не може да му го гарантира и дека тој само мора да угоди на тие што ги ставаат ветата и да чека што ќе биде понатаму.

Сега, кога се во прашање други теми, други држави, одеднаш велат нема потреба да се чека, време е да се заобиколи ветото особено ако доаѓа од Унгарија. Чудо. Бугарија може да става вета, ама Унгарија не можело. Но, јасно е, Македонија е таа што е исклучокот, ако реши на пример Унгарија да ни става нам вета – тогаш тоа Брисел ќе го поздрави, а не да го критикува или заобиколува. Тогаш никој во ЕУ не би зборувал за злоупотреба на принципот на едногласност. Едноставно, Македонија е боксерска вреќа каде може секој да вежба – вето – ама, кога е за други работи Брисел увидува дека ударите болеле.

Па, одеднаш во ЕУ почнаа повици на реформа на гласањето за да се спречи „злоупотребата на принципот на едногласност”. Значи, кога ветото ја попречува бриселската агенда, тогаш треба да се менуваат правилата. И? Кога ќе ги сменат, ако ги сменат, за нас во Македонија кое правило ќе важи, новото дека нема едногласност или за нас ќе остане старото правило – кој сака вето може да ни стави? Впрочем, гледаме и сега кога се погласно се зборува дека неколку земји можеби ќе бидат примени во втората ЕУ – лига и за нив ќе важат две обврски: ускладување на надворешната политика со онаа на ЕУ, како и човековите права, за Македонија пак има едно плус бараење – да го смени и Уставот.

Затоа, прашањето повеќе не е дали Унијата треба да се реформира, треба сигурно, туку пред тоа дали конечно ќе си признае дека правилата, правдата и принципите не можат да важат само кога ѝ одговараат.

The post ЕУ почувствува дека ветото болело, ама на Македонија „нежно” ѝ го става и понатаму appeared first on plusinfo.mk.

Владиниот авион ги разлета разногласијата на македонското политичко небо. Те требало да се купи нов, те не требало да се купи, те овој се возел со него, те и ваши летаа со неговите крилја.

И еве дојде до разврска, испланираната набавка на нов авион за државни потреби, премиерот ја одложи поради повеќедневните критики од СДСМ. Власта покажа сенс и принципиелност, иако постоел договор меѓу премиерот Мицкоски и лидерот на СДСМ Филипче дека потребата од владин авион нема да се злоупотребува за дневнополитички поени. Поважно ѝ беше на власта да не се прави дополнителни поделби и иритации во општеството.

Дали оваа разврска и повлекувањето на Владата ќе влијае позитивно и врз СДСМ останува да се види. Прво треба да се научи дека треба да се држи до дадениот збор, но и поважното второто – социјалдемократите од овој случај има што важно да научат, тие во минатото не уважуваа дури и национален референдум и си тераа по свое – па ја клекнаа Македонија пред странци.

ВМРО-ДПМНЕ за административно прашање направи спротивно, иако тоа не стигна ниту до референдум. Убаво би било и СДСМ да биде таков понекогаш или тој ќе си остане различен – ќе си тера по свое, а некогаш и по барање на странци?

The post Еден авион – различни летови на ВМРО-ДПМНЕ и на СДСМ, ќе извлечат ли поука Социјалдемократите? appeared first on plusinfo.mk.

Со двотретинско мнозинство, Собранието го избра новиот состав на Државната изборна комисија. На предлог на СДСМ (оти опозицијата треба да го води ова тело) за претседател е избран Бојан Маричиќ.

Тој е дипломиран правник на Правниот факултет во Скопје, а последната државна функција му беше во владата на СДСМ како потпретседател за евроинтеграции.

Од тоа време Маричиќ остана запаметен по две работи. Скоро секој ден бараше Македонија да го смени Уставот, како и тоа што силно ја уверуваше јавноста дека нашата земја почнала преговори за пристап кон ЕУ.

Тој на пример пред 3 години вака зборуваше околу македонските евроинтеграции и неговите заложби за тоа:

„Знаеме што правиме и со која цел – за сигурен и добар живот на сите наши граѓани. Сега гледаме дека и ЕУ испорачува“, тврдеше Маричиќ и повторуваше скоро секој втор ден дека Македонија мора да го смени Уставот оти така барале странците.

Тој и останатите во неговата влада прво ветија на ЕУ дека ќе го сменат Уставот, а потоа кога дојде прашањето дали имаат двотретинско мнозинство Маричиќ даде легендарен одговор: „Прашање од милион долари е тоа“.

Дали Маричиќ сега е променет или ќе продолжи во исто темпо и начин да работи останува нејасно. Како што е нејасно и дали СДСМ немаше поквалитетен кандидат за важното место прв човек на ДИК или пак Венко Филипче праќа јасен сигнал до домашната и до странската јавност дека не ја напушта старата политика.

The post Каква порака праќа Филипче со инсистирањето Маричиќ да биде претседател на ДИК? appeared first on plusinfo.mk.

Али Ахмети повторно се обидува да се заканува. На неделниот когрес ги извади истите, одамна потрошени трикови. Со говор полн со закани, митологија и самовеличење се обиде да нe убеди дека сe уште ги држи конците на Македонија во свои раце.

Го заборави тој поразот од локалните избори или се уште од него му се врти во главата па му дојдоа вакви изблици? Или пак, може е лут оти гледа чести апсења на неговите соработници за криминали направени додека беше на власт?

Во занесот дури и се пофали дека тој ја растурил Југославија. А ете и сега ако излегол на улица, немало да се врати дома.

Дали ова опозиционерот пак Ахмети се заканува? Мора ова да го дообјасни лидерот на ДУИ.

Но, треба да знае дека неговата воинствена реторика не е храброст, ниту визија, туку признание на политичка немоќ и лош обид да се зачува популарноста меѓу македонските Албанци.

Неговиот говор не беше порака за иднината, не беше визија за национално единство, туку ехо од минато кое упорно го вади на маса, кога нема други аргументи.

Воедно тој покажа дека воопшто и не знае што е право и суд, кога почна да бара и Бадентер во одлуки кои треба да ги донесеуваат судовите. Тоа е голем доказ дека нему му се измешани работите правдина, правда и националност. А секогаш дава предност само на својата националност.

Најдобро е Ахмети да се сталожи, да го прифати поразот и да си ја реформира партијата. И да не меша работи од типот – до вчера уверуваше дека раководел со орли, сега му се гледаат лавови во неговите редови.

Не, лавовите се на друго место.

The post Ахмети се заканува и ги испомеша орлите со лавовите, а всушност треба да го прифати изборниот пораз appeared first on plusinfo.mk.

Тешки, кризни времиња веќе подолг период го притиснаа светот. Пожари има насекаде. И кај нас е така. Но тука, одамна веќе не гори само во шумата. Гори на сите страни: во правдата, во економијата, во администрацијата, во безбедноста, во евроинтеграциите….

Во Македонија секој проблем си има свој огин. Некои пламени вивнуваат поради неработење, некои поради корупција, некои оти имаме пиромани кои не му ја мислат на последиците.

Да, да за жал пожарите во нашата држава се многу чести! Најголемиот дел се наследени од претходните седум години, кога имавме власт, која наместо да ја чува држава, секојдневно потпалуваше нови, а старите огнови ги оставаше недоизгаснати. Ја пеплосаа Македонија на сите полиња.

Граѓаните пекаа по добар пожарникар и на изборите таа улога му ја дадоа на Христијан Мицкоски. Тој се нафати на тешката и ризична работа. Дали добро си ја врши задачата?

Го гледавме како летово гасеше вистински пожари во шумите. Му подметнуваа и пожари околу Скопје – и нив ги локализира, а потоа ги изгасна. Но изгледа дека тоа му беше само тренинг за овие поголемите: државните, економските, политичките, бриселските…

Пожарот со нискиот стандард на пензионерите го гасне континуирано. Пламените јазици кои одамна ги зафатија здравството и образованието ги намалува. Ги мафна и чудните пожари кои со години ги кочеа градењата на инфраструктурата низ Македонија. Едноставно, пожарникарот е цело време растрчан на терен и гаси секаде каде треба.

Ама пироманите не мируваат. Некои упорно сакаа да запалат меѓуетнички пожар, но Мицкоски и го гаснеше и делуваше превентивно, одмерено, а во Кичево на изборите дури и посериозно ги ослабна пироманите.

Ама другите пожари не се шегуваат – си тлеат и во даден момент пламнуваат.

Уште многу акции на пожарникарот може да се набројат. Некаде резултатите се одлични, некаде треба да се запне, некои уште не се лоцирани, но видливо е дека пожарникарот има добар нос да го насети чадот и не се мисли – тргнува да гаси.

Ќе успее ли? Може ли да го издржи темпото?

„Дури и премногу самиот, со уште два-тројца посериозни пожарникари, гаси. Мора да ги поттурне ‘во оган’ и многуте други пожарникари во неговата бригада и тие да сработат, да си ја заслужат платата, да помогнат во совладувањето на пламенот”, коментираат многумина.

И во право се! Оти многу пожари има за гасење во Македонија, за еден човек да може стигне на сите места, затоа му треба реорганизација во противпожарната единица со дополнителни луѓе, со квалитетна опрема. А, и да се заменат пожарникарите кои не се покажаа успешни во изминатава година. На оние, кои наместо со вода гасеа со бензин или пак чекаат да дојде главниот пожарникар за да почнат да гасат, не им е веќе местото во главната македонска противпожарна бригада.

Оти допрва следуваат и нови пожари, а некои од старите се распламтуваат. Од Брисел вчера, на пожарот што го разгори претходната власт околу евроинтеграциите и во кој потпишаа да изгори македонскиот идентитет, фрлија нови суви гранки. Добро е што Мицкоски таму отиде со огноотпорниот пожарникарски скафандер, па се обидува да го стиша и тој пожар. Овие пламени јазици се едни од главните тестови кои ќе покажат колку пожарникарот е успешен, затоа и му треба поддршка.

А за жал, многумина и во Македонија одмагаат. Не само што му пречат во гаснењето, туку напротив и самите потпалуваат. Бивши функционери, извикани политичари, потплатени медиуми и самонаречени аналитичари, наместо да дојдат на припомош на пожарникарот, тие или дуваат во огнот за посилно да гори или сеират и чекаат пожарникарот да колабира од високата температура на пламенот.

Мицкоски е на потег. Видливо е дека не е излиен од восок, но колку е отпорен неговиот челик треба да покажува секој ден.
Треба секој ден да внимава да ги превенира и потенцијалните пожари во главите на новоизбраните градоначалници. Тие треба да сфатат дека пожарите лесно се палат од лошо работење, а и треба да разберат оти градоначалничката функцијата не е логорски оган околу кој се пее, се пие, се раскажуваат вицови и се делат тендери. Треба сериозна работа, инаку пожар ќе има и во општините. И тука ќе треба да гаси главниот пожарникар.

На крај мора да бидеме искрени и да го обвиниме главниот бригадир дека е лично одговорен за еден пожар. И тоа не мал! На локалните избори, така силно ги запали штабовите на СДСМ и ДУИ, што од таму сѐ уште и неколку дена по гласањето се шири густ чад. Тие пожари партиите сами ќе ги гаснат, а потоа прочистени треба и тие да помогнат на пожарникарот, оти „Македонија без пожари“ е приоритет.

The post Пожарникарот Мицкоски appeared first on plusinfo.mk.

Ете заврши долгонајуваната посета на претседателката на Европската комисија, Урсула фон дер Лајен на Македонија. Сѐ уште се слуша ехото од таа вчерашна нејзина средба со македонскиот државен врв. Во тој оддек има и некои работи што останаа недообјаснети за јавноста.

Да, таа јасно побара смена на Уставот и јасно укажа дека топката е во македонскиот двор, сепак тоа не е нешто ново, напротив многупати сме го слушнале. Но заинтригира кратко напишаното од Фон дер Лајен дека ЕУ е подготвена. И тука е нејаснотијата, а бидејќи избегна средба со новинари се скрати можноста таа да добие прашање – на што конкретно ЕУ е подготвена кога се работи за македонското евроинтегрирање?

Флоскулата „Целосно ја поддржуваме вашата земја на нејзиниот пат кон ЕУ“ и сега ја добивме и многу пати сме ја слушнале низ годиниве. Сега беше добра прилика бриселската функционерка да каже нешто далеку поконкретно и попрецизно – што да очекува Македонија од Брисел за време на преговорите? Тоа објаснување го чекаат и го заслужуваат македонските граѓани, таа може да го даде утре, задутре… Впрочем, Брисел нѐнавикна дека сѐ нешто треба да чекаме. Те од таму да ни дадат датум за датумот, кога ќе ни кажат на кој датум ќе почнеме со нив преговори… те да ни дадат оценка до каде сме со реформите… те да ни дадат нов датум… те да ни дадат нови задачи… те овој еврокомесар што рекол… те оној или овој наш сосед каков услов ќе побара, те…

Урсула вчера ни кажа дека топката е во нашиот двор. Да, ама овој наш двор одамна тие го полнат со топки, а никако конкретно да ни помогнат да направиме рамен терен за игра со Европската Унија. Затоа и останува и ова необјаснето, што очекуваат тие да правиме со топките? Дали да постигнеме гол, или пак да си пикнеме уште еден автогол?

Претходните власти добиваа аплаузи од Брисел за давање автоголови. Ама, сега имаме ново државно раководство кое не прифаќа давање автоголови, туку рамноправен натпревар во кој топката за Македонија нема да биде коцкаста, а за некои европски држави округла и полна со магнет да се лепи само на нашиот гол. Така размислува и најголемиот дел од македонското население.

Затоа, Фон дер Лајен ни должи објаснување: Што очекува да правиме со топката и што конкретно ЕУ е подготвена кога се работи за македонското евроинтегрирање?

The post Очекува ли Фон дер Лајен Македонија пак да си даде автогол со топката што ја остави во нашиот двор? appeared first on plusinfo.mk.

Се сеќавате ли како порано со полна уста се фалевме дека наш ученик од шесто одделение знае повеќе од ученик од „осмо” од некоја европска држава или од САД. Е, тие времиња се зад нас. За жал! Нашите деца сега заостануваат во стекнатите знаења и вештини во однос на „европските”. Тоа, меѓу другото, го покажуваат и последните резултати од ПИСА тестирањата, каде што македонските ученици се некаде на дното на листата по остварени резултати.

Состојбата е алармантна! Како да се смени тоа? Каде е грешката? Има ли надеж да се разбуди образовниот систем за кој постојано се одвојуваат огромни средства од граѓаните?

Секако дека има! Само треба веднаш да се направат промени и реформи. Да, знам дека ви се крена косата од споменувањето на зборот реформа. Ама, под ова, не мислам на сите досегашни полуреформи и згрешени проекти од преку дваесетина министри за образование што Македонија ги имаше во последниве триесетина години. Се правеа бомбастично најавувани реформи, па реформи на реформите, од кои образованието само се повеќе се расформираше.

Доволен пример за такво нешто е набрзинка зготвената реформа на министерката Мила Царовска, за која сите релевантни институции укажаа дека е многу лоша и треба да се преправи, ама тогашната власт арогантно сето тоа го игнорираше и уверуваше дека ќе ни донела најнапредно образование. И? Се направи огромна штета и хаос од кој уште се трпат последиците.

Чаре? Сегашното раководство на ресорното министерство и сите владини агенции посилно, посеопфатно и постручно да запнат и да ги поправат работите. Секако, тоа си бара време, но додека се прави таа реформа, треба забрзано да се обезбедат подобри технички услови за да се одвива образовниот процес: со изградба и реконструкција на училишта, повеќе модерни нагледни средства, спорски сали, интернати, навремено печатење на учебници… Летен распуст за Министерството не смее да има.

Но, да се разбереме образованието не се подобрува само со владини уредби и нови училишни клупи. За квалитетен исчекор потребно е и работа со срце и со посветеност. Е таа работа зависи во голем дел од наставниот кадар. Професорите, наставниците исто така се на потег.

Оти во секоја училница „живост” на клупите, таблите и учебниците им дава токму наставниот кадар. Наставниците треба како „со креда на табла” внимателно да ја исцртаат иднината на секоја генерација што им е „доделена” за воспитување, учење и надградување. Тие со постојано надградување, преку лични примери, со многу практична настава, треба да ги разбудат вештините кај учениците.

Свесен сум дека не се доволно платени, свесен сум дека и нивната професија со текот на времето како општеството се менуваше, ја губеше почитта, свесен сум дека и децата и родителите често знаат „да ја претераат”, но мора да се најде начин за поголема посветеност и исполнетост. Само така образованието повторно ќе вади генерации, конкурентни со знаење и вештини во целиот свет. А тоа е примарната задача на училиштата, нели?

Пред некој ден се кажа дека новата Влада ги покачи платите на наставниците, во иднина планира ново покачување, гледаме и дека се инвестира и во училишните капацитети, а ветено е дека на 1 септември во ранците на учениците, конечно ќе има и учебници, па ете сега е време и наставниците да го дадат дополнителниот импулс.

Само 15 отсто да се подигне нивото на работење – ефектите ќе бидат видливи веќе при следниот распуст. А подигањето на тоа ниво не е некоја невозможна мисија, напротив, само треба да се прифати предизвикот ревносно да се пријде кон најблагодарната професија – учител.

На нашето општество не му требаат деца полни со петки, а многу од „одличните“ да немаат реални знаења. На Македонија и требаат идни генерации вистински подготвени да одговорат на разните животни предизвици. И требаат деца со вештини!

Во училишните клупи треба да се создаваат здрави, вредни и умни генерации. Сигурно секој наставник кога ја избрал оваа професија на ова помислувал. Епа ајде, апелирам тоа повидливо да се преточи во дело.

Да, во ова треба многу да помогнат (а не да одмагаат) и родителите. Ама за тоа во друга прилика. Сега е важно почетниот импулс да го дадат наставниците, а и професорите на факултетите.

Оти ако наставниците се подобруваат и извадат се од себе, ако се попосветено внесени во наставата, ако ја запалат искрата кај учениците – ќе засветат цели идни генерација. Ќе и светне и на Македонија.

The post Апел до наставниците и до професорите appeared first on plusinfo.mk.