РЕПРИНТ (Објавено во „Дневник“ на 04.11.1998 година)

Ко­га ќе ста­не збор за ма­ке­дон­ски­от чо­век, а осо­бе­но за не­го­ви­от мен­та­ли­тет, Ср­би­те по­не­ко­гаш рас­ка­жу­ва­ат ед­на мош­не илус­тра­тив­на при­каз­на. Кол­ку во не­а има вис­ти­на, кол­ку фан­та­зи­ја, не би мо­жел да ка­жам. Важ­но, ти­е во ос­но­ва­та ве­ру­ва­ат во неа, а осо­бе­но во неј­зи­на­та по­ен­та.

При­каз­на­та ве­ли де­ка не­ко­гаш, до­де­ка ти­е сѐ уш­те би­ле тур­ски по­да­ни­ци, тре­ба­ло не­кој да пој­де во Ца­риг­рад и да во­ди не­как­ви важ­ни пре­го­во­ри на дво­рот на тур­ски­от сул­тан. Ар­но ама, пра­ша­ње­то би­ло и прем­но­гу важ­но, та­ка што ед­но би­ло си­гур­но: ако пре­го­ва­ра­чо­т не им оди на ра­ка на Тур­ци­те, теш­ко си му не­му, тие, по оби­чај, ќе нај­де­ле на­чин да му го ра­си­па­т сто­ма­кот (да не ре­ча­м ап­ла: да го от­ру­јат). За­тоа, иа­ко има­ле ум­ни, уче­ни гла­ви и до­бри пре­го­ва­ра­чи, Ср­би­те се сте­га­ле да се при­ја­ва­т за та­а важ­на ми­си­ја. На крај ре­ши­ле да ис­пра­та­т еден Ма­ке­до­не­ц (ју­жен,Ср­бин! Се зна­е­ло и то­гаш: јуж­ни­от Ср­бин и не е баш не­кој јак Ср­бин, па иа­ко оти­де кур­бан ште­та­та не­ма да би­де пре­го­ле­ма!).

Наш­ле не­кој на­ши­нец, му нап­ра­ви­ле ме­та­ни­ја на умот и ер­бап­ла­кот, та све­че­но го ис­пра­ти­ле за в Ца­риг­рад. На­ши­не­цот пре­го­ва­рал што пре­го­ва­рал, дош­ло вре­ме да се „ја­де леб“. Ич­ко ефен­ди, што ќе ја­деш? – го пра­ша­ле до­ма­ќи­ни­те. Па, мо­же ли пет ва­ре­ни јајца! Му да­ле пет ва­ре­ни јајца. Та­ка еден ден, та­ка два ли, три ли, пет ли. А Ич­ко се „пет ва­ре­ни јајца“, па „пет ва­ре­ни јајца“. Го нап­ра­ви­ле до­го­во­рот (за чу­до – во пол­за на Ср­би­те) и Ич­ко – жи­в и здрав! – се вра­тил во Срби­ја. Ка­ко ос­та­на жив, бре чо­ве­ку? – рас­пра­шу­ва­ле Ср­би­те, а тој сѐ по ред им рас­ка­жал. Тур­ци­те, пак, пре­ку сво­јот ам­ба­са­дор, ис­то та­ка ви­со­ко го оце­ни­ле ма­ке­дон­ски­от пре­го­ва­рач. Рек­ле. „Чок ак’­ли“ („мно­гу умен“). Ете, от­то­гаш до де­нес Ср­би­те (из­врту­вај­ќи го ма­лу тур­ски­от из­раз) нѐ на­ре­ку­ва­ат нас Ма­ке­донци­те (по ма­лу пе­јо­ра­тив­но, по ма­лу со за­вист) – „чо­ка­лии“. По­и­на­ку ре­че­но: ер­бап лу­ѓе, ум­ни гла­ви (срп­ски: „па­мет­ња­ко­ви­ќи“).

На ова­а при­каз­на се при­се­тив пред први­те пар­ла­мен­тар­ни из­бо­ри, на ед­но ТВ-со­о­чу­ва­ње на си­те пар­тис­ки ли­де­ри што учес­тву­ва­а во кон­ку­ренци­ја­та и ре­ков де­ка ве­ру­ва­м во ра­зум­нос­та, уме­ре­нос­та на ма­ке­дон­ски­от чо­век и де­ка не мис­ла­м оти тој (ка­ко рас­па­ле­ни­те хрват­ски или срп­ски на­ци­о­на­лис­ти, на при­мер) вед­наш ќе им се фр­ли во раце на на­ши­те на­ци­о­нал­ни нео-ро­ман­ти­ча­ри. Та­ка и бид­на: иа­ко до­би­ја нај­го­ле­м број мес­та во пар­ла­мен­тот, не­о­ро­ман­ти­ча­ри­те се­пак не мо­же­а са­мос­тој­но да фор­ми­ра­ат вла­да.

Ста­ри­от гос­по­дин, зна­еј­ќи го ова, во­оп­што и не се пот­ру­ди да „фор­ма­ли­зи­ра“ и да гу­би вре­ме со по­чи­ту­ва­ње на Уста­вот (ну­деј­ќи им ман­да­т за сос­тав на вла­да), ту­ку над­ве-нат­ри при­соб­ра дел од ма­ке­дон­ска­та ин­те­лек­ту­ал­на ели­та и нап­ра­ви ед­но чу­до од „ек­сперт­ска вла­да“.

Ко­га се по­ка­жа де­ка прет­се­да­те­ло­ви­те из­бра­ни­ци не фун­кци­о­ни­ра­ат ка­ко што тој си за­мис­лу­ва­ше, тој без теш­ко­ти­и ус­пе­а да нап­ра­ви преп­ка и да ги со­бо­ри, а ман­да­тот им го да­де на по­е­ди­неч­но по­бе­де­ни­те ква­зи-ко­му­нис­ти, ква­зи-ре­фор­мис­ти, ква­зи-со­ци­ја­лис­ти, ко­и (за­ед­но со „чес­ни­те Ал­банци“), до­де­ка да треп­неш, сос­тави­ја вла­да и ни се ка­чи­ја на гр­бот за до­дат­ни осум го­ди­ни.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Слово за (не)пристојноста appeared first on plusinfo.mk.

РЕПРИНТ (Објавено во „Дневник“ на 05.08.1998 година)

Пред не­кој ден, спро­ти Илин­ден, слат­ко се из­насме­ав на еден ви­ц што рас­ка­жу­ва кол­ку мно­гу се из­ра­ду­вал еден пен­зи­о­нер ко­га дознал де­ка го­ди­на­ва, во прва­та не­де­ла на ав­густ, не­ма да се ра­бо­ти во по­не­дел­ни­к со ог­лед на то­а што праз­ни­кот се па­ѓа во ви­кен­дот. Уни­вер­зи­тет­ски­те про­фе­со­ри, ба­ре­м ле­те, мно­гу ли­ча­т на пен­зи­о­не­ри­те: има­ат бес­ко­неч­но дол­ги фе­рии, во ко­и не­де­ли­те не се раз­ли­ку­ва­ат мно­гу од ра­бот­ни­те де­но­ви. Осо­бе­но го­ди­на­ва!

По не­ми­ли­те нас­та­ни од лан­ски­от Илин­ден (ис­ту­ра­ње­то на во­да­та од ус­та­та врз об­ле­ка­та на прет­се­да­те­лот на Ре­пуб­ли­ка­та и не­го­во­то ис­вир­ку­ва­ње за вре­ме на праз­нич­ни­от го­вор), го­ди­на­ва не­кој се се­тил да го пра­ти први­от чо­век на држа­ва­та на си­гур­но, во не­как­ва ка­ра­у­ла, ка­де што со вој­нич­ка­та ат­мос­фе­ра, не­ма те­о­ри­ја да се пов­то­ри так­во неш­то. А за да не му се слу­чи неш­то слич­но на мла­ди­от бес­тра­шен бо­ре­ц про­тив ок­то­по­ди и дру­ги га­дин­ки, овој­па­т (ве­лат!) то­а тре­ба­ло да го оне­воз­мо­жа­т око­лу пет­сто­ти­ни по­ли­ци­ја­ци и три­е­сет спе­ци­јал­ци. Та­ка, со ог­лед на то­а што се­ко­е из­не­на­ду­ва­ње бе­ше ис­клу­че­но, мо­ра да приз­на­м де­ка са­ма­та пар­тис­ка просла­ва на Илин­ден не ме ин­те­ре­си­ра­ше прем­но­гу, па праз­ни­кот (на ови­е мор­ни­ча­во ви­со­ки тем­пе­ра­ту­ри) ми по­ми­на глав­но во друш­тво на уба­ва­та кни­га „Louis Philippe e Louis XVIII” на Мишел По­ња­тов­ски.

Фа­ла му на Бо­га што принцот По­ња­тов­ски нав­ре­ме се пов­ле­че од по­ли­ти­ка­та и им се по­све­ти на ис­то­рис­ки­те ис­тра­жу­ва­ња, па та­ка и нас­та­на ова де­ло, што во не­ко­и ас­пек­ти е ин­те­рес­нo и за ма­ке­дон­ски­те при­ли­ки. Кни­га­та, име­но, збо­ру­ва за та­мош­на­та „тран­зи­ци­ја” по про­те­ру­ва­ње­то на На­по­ле­он, што Францу­зи­те, ка­ко на­род кој са­ка пре­циз­ност, ја на­ре­ку­ва­ат „рес­тав­ра­ци­ја”. (Па­те­м ре­че­но, ва­ка би мо­ра­ло да се на­ре­ку­ва и она што го пра­ви­ме, од­нос­но што би тре­ба­ло да го пра­ви­ме, во Ма­ке­до­ни­ја: рес­тав­ра­ци­ја на гра­ѓан­ско­то оп­штес­тво, ко­е т.н. ко­му­нис­ти го раз­не­би­ти­ја во пе­ри­о­дот од 1945 год­н­на до де­нес.) Во не­ко­и клуч­ни точ­ки слич­нос­та со Ма­ке­до­ни­ја е еви­ден­тна: ка­ко што Луј XVIII им ја дол­же­ше сво­ја­та (пов­ра­те­на) кру­на на странци­те, та­ка и на­ша­та рес­тав­ра­ци­ја глав­но се дол­жи на пот­ре­би­те и за­лож­би­те на странци­те.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Со сила убавина не бидува appeared first on plusinfo.mk.

РЕПРИНТ (Објавено во „Дневник“ на 22.04.2002 година)

Го зна­е­те она „Их! ба­те Митре! Ка’ ме кан­диса!”. Или мо­же­би слу­чај­но не го зна­ете: ед­но лу­до мла­до шо­фер­че во­зе­ло не­ко­ја мла­да не­вес­та (на која, па­тем, тоа мно­гу ѝ се до­па­ѓало) од Би­то­ла до Ре­сен, по ста­ри­от пат, се раз­бира. Кај Ѓа­ва­то зас­та­на­ле да здив­нат, да по­се­дат во де­бе­ли­те сенки, да се на­пи­јат лад­на вода. Не­вес­та­та за се­то вре­ме си мис­ле­ла са­мо на едно: ќе му тек­не ли на ова убаво, та пре­у­ба­во мом­че да ѝ се џит­не в прег­ратка. А не­му ни­ка­ко да му текне: не­вес­та­та му би­ла со­сетка, а неј­зи­ни­от маж – прв дру­гар. Се­де­ле што се­деле, а ко­га за­ус­тил да пред­ло­жи да про­дол­жат со па­тот, са­мо што из­го­во­рил: „Ајде, не­весте…”, ту­ку оваа му скок­на­ла во прег­ратка, „пре­ко­ру­вај­ќи го”: „Их, да не пук­неш, ба­те Митре, ка’ ме кан­диса!”.

Та­ка не­ка­ко из­ле­зе и со мо­е­то вра­ќа­ње на стра­ни­ци­те од ДНЕВ­НИК: ми се ја­ви по те­ле­фон „ба­те Митре” (г. Ге­ров­ски) и уш­те не го дов­рши пред­ло­гот, а јас ве­ќе при­фа­тив. Од со­се­ма дру­ги по­буди, се раз­бира! (Без ог­лед на г. Ан­дов и Ге­ор­ги­ев­ски, из­бори, из­гле­да ќе мо­ра да има, а ко­лум­ни­те се мош­не до­бар на­чин да се до­сег­не до оние 60% од ма­ке­дон­ско­то гла­са­ча­ко те­ло што се­ри­оз­но се мис­ли да­ли во­оп­што да из­ле­зе на тие из­бори.)

И така, еве ме на­зад, ми­ли мои (што би ре­кол „об­ви­не­тиот” Да­на­и­лов-Фрчкоски!). Со тоа што јас не­ма вед­наш да поч­нам да ви го ми­јам мо­зо­кот од љу­бов­та спре­ма СД­СМ или ВМРО-то ни. Ба­рем не ди­рек­тно! Зашто, за што и да се фа­ти чо­век во жал­на Ма­ке­до­ни­ја сѐ на крај се све­ду­ва на “зас­лу­гите” на спо­ме­на­ти­ве суб­јекти.

Зе­ме­те го, да ре­чеме, ОК­ТО­ПО­ДОТ на Бра­не од­нос­но КО­РУП­ЦИ­ЈА­ТА на ЉуБчо. Пр­ви­от ѝ бе­ше кум (а не­го­ва­та пар­ти­ја тво­рец), вто­ри­от (УЧЕ­НИ­КОТ НА ЃА­ВО­ЛОТ!) да­леку, да­ле­ку си го над­ми­на учи­те­лот. И сега, ка­ко и првиот, на вре­мето, и вто­ри­ов “се оби­дува” да во­ју­ва про­тив зло­то што ина­ку фе­но­ме­нал­но го прак­ти­цира! Де но­си за­ко­ни про­тив пе­ре­ње­то пари, де ан­ти­ко­руп­цис­ки за­кони! Ми­жи Асан да ти баам!

Пред не­кое вре­ме ме по­се­ти еден фин џентл­мен од Ме­ѓу­на­род­на­та криз­на гру­па (МКГ). Си пра­вев­ме му­а­бет, ка­ко што дал Гос­под и туку, во еден мо­мент, чо­ве­кот ме пра­шу­ва што сум мис­лел јас за иде­ја­та на МКГ (од вре­ме­то на до­на­тор­ска­та кон­фе­ренција), Ев­роп­ска­та Уни­ја да ѝ оп­ре­де­ле­ла ан­ти­ко­руп­цис­ки со­вет­ник на ма­ке­дон­ска­та влада. „Не ме бен­ди­су­ва таа идеја”, од­го­во­рив ка­ко од пушка, а гос­ти­нот, из­не­на­ден, за ма­лу ќе се засркне­ше од ка­фето.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Презервативи appeared first on plusinfo.mk.

РЕПРИНТ (Објавено во „Дневник“ на 01.06.2000 година)

Де­но­ви­ве, не без при­чи­на, и не без прак­ти­чен по­вод, се пот­се­тив на ед­на со­се­ма без­на­чај­на епи­зо­да од мо­и­те мла­ди док­то­ран­дски де­но­ви во Гер­ма­ни­ја.

Во да­леч­на­та учеб­на 1969/70 го­ди­на бев сти­пен­дис­т на де­нес ве­ќе свет­ски поз­на­ти­от Мак­с План­к Ин­сти­тут за стран­ско и ме­ѓу­на­род­но кри­вич­но пра­во во Фрај­бур­г ин Брај­зга­у и ра­бо­тев врз мо­ја­та док­тор­ска те­за за прав­на­та по­лож­ба на осу­де­ни­кот по из­држа­на­та каз­на. Ин­сти­ту­тот то­гаш бе­ше мал. Има­ше од­вај пет стран­ски гос­ти (во спо­ред­ба со де­неш­ни­те пе­де­се­ти­на). По при­ро­да­та на ра­бо­ти­те, ни­е „гас­тар­бај­те­ри­те” (ка­ко што на ше­га се на­ре­ку­вав­ме се­бе­си), се др­жев­ме за­ед­но и во Ин­сти­ту­тот и над­вор од не­го. Се­кој ден (за 1,20 ДМ) ру­чав­ме во уни­вер­зи­тет­ска­та Mensa academica. Са­мо мош­не рет­ко мо­жев­ме да си го доз­во­ли­ме лук­су­зот да ја­де­ме в рес­то­ран. Епи­зо­да­та на ко­ја се се­тив се одиг­ра ток­му во те­кот на еден та­ков (ек­склу­зи­вен) ру­чек.

Мо­јот шпан­ски при­ја­тел Ми­гел Ба­хо Фер­нан­дез (де­нес ви­ден про­фе­сор на Уни­вер­зи­те­тот во Мад­рид и бо­га­т ад­во­кат) во еден мо­мент, ко­га ни го до­не­со­а ја­де­ње­то, нер­воз­но ре­а­ги­ра­ше на то­а што не ни до­не­ле и леб. И Шпанци­те, име­но, ка­ко и Ма­ке­донци­те, не мо­же да си за­мис­ла­т ру­чек без леб. Кел­не­рот, по­го­ден од нер­воз­ни­от тон на мо­јот при­ја­тел, не се пре­да­ва­ше, го пог­лед­на енер­гич­но аро­ган­тни­от Шпа­не­ц и – ка­ко да е то­а нај­при­род­на­та, нај­раз­бир­ли­ва­та ра­бо­та на све­тот – од­вра­ти:

„Прош­та­вај­те гос­по­ди­не, уба­во се се­ќа­ва­м де­ка ви­е леб во­оп­што и не на­ра­чав­те”.

Шпа­не­цот са­мо што не го уд­ри да­мла: „Тре­ба да по­ра­чу­ва­м леб?! Ова е не­чу­е­но, ова е на­пол­но лу­да зем­ја!”. А ко­га ве­ќе фа­ти да се ка­ра, из­на­ка­жа ед­но чу­до ра­бо­ти и, ме­ѓу дру­го­то, ка­ко кру­н­ски до­каз, ту­ку ис­тре­се и еден ва­ков ар­гу­мент: „Кол­ку са­мо да зна­е­те – во еден ју­гос­ло­вен­ски рес­то­ран во смет­ка­та ни­ко­гаш не пи­шу­ва ‘Mehrwertsteuer eingerechnet’, но за­то­а пак се­ко­гаш има леб на ма­са­та!”. Не ве­ру­ва­м де­ка кел­не­рот осо­бе­но се пот­ре­се, ни­ту пак де­ка бе­ше прем­но­гу им­пре­си­о­ни­ран со прес­ти­жот на ма­ли­от, бе­ден гас­тар­беј­тер­ски рес­то­ран во Annagasse. Но, то­а не е ни важ­но.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post ДДВ appeared first on plusinfo.mk.

РЕПРИНТ (Објавено во „Дневник“ на 29.04.1998 година)

На вре­ме­то, во за­ед­нич­ка­та тат­ко­ви­на, про­фе­со­ри­те по кри­вич­но пра­во од прав­ни­те фа­кул­те­ти се­ко­ја го­ди­на ор­га­ни­зи­ра­а т.н. „ин­тер­ка­те­дар­ски сос­та­но­ци”: сврзу­вај­ќи го ко­рис­но­то со при­јат­но­то, се дру­жев­ме, чи­тав­ме ре­фе­ра­ти, дис­ку­ти­рав­ме, одев­ме на из­ле­ти, а има­ше и за­ед­нич­ки све­че­ни ве­че­ри. На нив, пак, обич­но „се ево­ци­ра­а спо­ме­ни” од на­ше­то дру­же­ње со сту­ден­ти­те. На ед­на так­ва сред­ба во Сп­лит, за вре­ме на за­ед­нич­ка­та ве­че­ра, се­га ве­ќе одам­на по­кој­ни­от про­фе­сор Бог­дан Зла­та­ри­ќ (од Прав­ни­от фа­кул­тет во Заг­реб), рас­ка­жа вак­ва, вис­ти­ни­та анег­до­та!

Испра­шу­вам, ве­ли, еден сту­дент, и ни­ка­ко да се ре­ша­м да­ли да го пуш­та­м или не: неш­то знае, неш­то не знае. Ко­неч­но, ка­ко по­след­на шан­са, му да­ва­м уш­те ед­но пра­ша­ње: ин­дис­кре­ци­о­нен де­ликт! Мом­че­то се фа­ќа за пра­ша­ње­то ка­ко да­ве­ни­к за слам­ка и се до­ви­ва ка­ко што зна­е и умее, но теш­ко му оди. За да му по­могнам, ве­лам: ос­та­ве­те ги на стра­на де­фи­ни­ци­и­те. Мо­же­те ли со еден при­мер да по­ка­же­те де­ка зна­е­те за што ста­ну­ва збор. Мо­жам, од­го­ва­ра сту­ден­тот и, ка­ко од топ, на­дов­рзу­ва: то­а е ко­га јас за вас би из­не­су­вал или про­не­су­вал де­ка има­те љу­бов­ни­ца!

Пад­нав­те, ко­ле­га, му ве­лам: ус­лов за по­стое­ње на кри­вич­но­то де­ло из­не­су­ва­ње лич­ни и се­меј­ни при­ли­ки е да се ра­бо­ти за неш­то што мо­же да ми наш­те­ти на чес­та и уг­ле­дот. На мо­и го­ди­ни (про­фе­со­рот има­ше ед­но 65-66 го­ди­ни), со так­ва из­ја­ва ви­е ни­ка­ко не мо­же­те да ми наш­те­ти­те. Нап­ро­тив, мно­гу е по­ве­ро­јат­но е де­ка ќе ми го кре­не­те уг­ле­дот…

Иа­ко ни­кој не по­ве­ру­ва де­ка сту­ден­тот на­вис­ти­на пад­нал, заш­то од­го­во­рот во ос­но­ва­та е то­чен, ду­хо­ви­ти­от зак­лу­чо­к на про­фе­сор Зла­та­ри­ќ мо­же да ва­жи и за „слу­ча­јот Гли­го­ров”: ако на чо­век од 65-66 го­ди­ни не мо­же да му наш­те­ти вак­ва афе­ра, до­тол­ку по­ма­лу то­а мо­же да би­де ко­га се ра­бо­ти за не­кој што на­пол­нил осум­де­сет! (До­тол­ку и сум сог­ла­сен со шар­ман­тни­от ко­лум­нис­т од ДЕ­НЕС, кој, збо­ру­вај­ќи за „сла­бос­ти­те на прет­се­да­те­лот”, по ма­лу за­вид­ли­во ги на­ре­ку­ва „им­пре­сив­ни спо­соб­нос­ти”!).

Ова­а под­роб­нос­т од за­кон­ско­то би­ти­е на кри­вич­но­то де­ло из­не­су­ва­ње лич­ни и се­меј­ни при­ли­ки (чл. 174 КЗ) ќе мо­же­ше да би­де ра­зум­но об­јас­ни­е зош­то г. Гли­го­ров не ту­жи, ни­ту пак на­вес­ту­ва де­ка ќе пок­ре­не кри­вич­но-прав­на туж­ба во врска со „гнас­ни­те шпе­ку­ла­ции” на по­е­динци од ма­ке­дон­ско­то по­ли­тич­ко под­зем­је (спо­ред ре­ал-со­ци­ја­лис­тич­ки­от во­ка­бу­лар на нај­рев­нос­ни­те прет­се­да­тел­ски бра­ни­те­ли): чо­ве­кот е над се­то то­а и не се об­ѕр­ну­ва на оз­бо­ру­ва­ња­та, па, не са­ка ни да ту­жи (ис­то ка­ко Ва­ле­ри Жис­кар д’Естен, не­ко­гаш­ни­от прет­се­да­тел на Францус­ка­та ре­пуб­ли­ка, кој, иа­ко има­ше сто и ед­на при­чи­на за тоа, ни­ко­гаш ни­ко­го не да­де на суд).

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Индискреционен деликт appeared first on plusinfo.mk.

Пред мно­гу го­ди­ни (сѐ уш­те бев­ме СФРЈ), бев по­ка­нет на ед­на ве­че­ра, што во ко­на­ци­те на ма­нас­ти­рот Св. Пан­те­леј­мон ја при­ре­ди то­гаш­ни­от ам­ба­са­дор на САД. Во еден мо­мент, сре­де ве­че­ра­та, ам­ба­са­до­рот, г. Во­рен Зи­мер­ман, без как­ва и да е врска со кон­тек­стот, об­ра­ќај­ќи ми се лич­но ме­не, глас­но се за­чу­ди што во мо­ја­та зем­ја уни­вер­зи­тет­ски­те про­фе­со­ри (нас­про­ти по­ли­ти­ча­ри­те) ужи­ва­ле не­ве­ро­јат­но го­ле­м уг­лед, до­де­ка кај нив (во Аме­ри­ка) прак­тич­но ни­кој не ги фер­мал, до­де­ка, нап­ро­тив, по­ли­ти­ча­ри­те би­ле на го­ле­ма це­на. Си­те пог­ле­ди се свр­те­а кон ме­не. Лу­ѓе­то зна­е­ја де­ка сум про­фе­сор и пра­ша­ње­то го сфа­ти­ја ка­ко не­кој вид от­во­ре­на про­во­ка­ци­ја.

– Мис­ла­м де­ка ста­вот на на­ши­от на­род е поб­ли­зок на ре­ал­нос­та, од­го­во­рив. За да се ста­не уни­вер­зи­тет­ски про­фе­сор тре­ба дол­г тре­нин­г и по­себ­на дар­ба. Не зна­м ка­ко е со Аме­ри­канци­те, но на­ро­дот кај нас зна­е де­ка се­кој не мо­же да ста­не уни­вер­зи­тет­ски про­фе­сор. Нап­ро­тив, бук­вал­но се­кој бу­да­ла мо­же да ста­не по­ли­ти­чар!

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post ПОРИПРОГ appeared first on plusinfo.mk.

Чо­век по­не­ко­гаш зна­е да би­де воз­бу­ден од неш­то, а да не би­де све­сен за сво­ја­та воз­бу­да. То­гаш во деј­ство обич­но ста­пу­ва не­со­ни­ца­та. Не­ма ни заб­р­зан пул­с ни­ту пак по­ка­чен крвен при­ти­сок, на­ви­дум е со­се­ма приб­ран, ми­рен, са­мо – ни­ка­ко да зас­пие! И поч­ну­ва да раз­мис­лу­ва за неш­то што тре­ба да го сто­ри, а то­а уш­те по­ве­ќе го од­да­ле­чу­ва од со­нот.Ток­му то­а ми се слу­чи но­ќес­ка. Легнав ре­ла­тив­но ра­но (во два ча­сот по пол­ноќ) и уба­во, мир­но спи­ев до че­ти­ри, ко­га се раз­бу­див и ста­нав да се на­пи­ја­м во­да и го чу­в Мар­ко (ма­га­ре­то на со­се­дот) ка­ко збе­с­на­то тро­па со ко­пи­та­та по ли­ме­ни­те ѕи­до­ви на сво­ја­та под­виж­на ку­ќич­ка со ко­ја го во­за­т по гра­дот и со не­го, вап­сан ка­ко зеб­ра, ги сли­ка­ат де­чи­ња­та. Та­ка мо­јот до­сет­лив со­сед се оби­ду­ва да за­ра­бо­ти не­ко­ја па­рич­ка и да пре­жи­вее. Ар­но ама но­ќе на Мар­ко во­оп­што не му е удоб­но во тес­ни­от ме­та­лен зат­вор, па по це­ла но­ќ тро­па ли тро­па кут­ри­от без да има кој да му по­мог­не.

Да сме Ан­гли­ја се­ка­ко би се на­шо­л не­кој да го при­ја­ви и со­се­дот да од­го­ва­ра за из­ма­чу­ва­ње на жи­вот­но. Ама не сме Ан­гли­ја, ту­ку Бал­кан бав­ча, Ма­ке­до­ни­ја, а во не­а ни­кој не се гри­жи ни за лу­ѓе­то, а ка­мо­ли за жи­вот­ни­те. Пред не­кој ден ми­ну­ва­м пре­ку Ка­ме­ни­от мос­т по ед­но ку­чеш­ки лу­то вре­ме, сту­дот прос­то апе по об­ра­зи­те, а не­ко­и Ци­га­ни сре­де мос­тот (врз ед­но ли­то картон­че) ос­тави­ле бе­бе не по­ста­ро од две го­ди­ни за да пи­та за нив. Ле­жи кут­ро­то, не мрда. Лу­ѓе­то ми­ну­ва­ат, врта­т гла­ва или им пцу­ја­т сѐ по спи­сок на без­душни­те ро­ди­те­ли.

Да сме прав­на држа­ва, ка­ко што не сме, г. Став­ре Џи­ков би ги вик­нал на ра­порт скоп­ски­те об­ви­ни­те­ли да ги рас­пра­ша чу­ле ли не­ко­гаш за чл.201 ст. 2 КЗ (кој со зат­вор од три ме­се­ци до три го­ди­ни ги каз­ну­ва ро­ди­те­ли­те што од ко­рис­то­љу­би­е го на­ве­ду­ва­ат сво­е­то де­те на пи­та­ње). Но, ка­ко што на ови­е стра­ни­ци по­ве­ќе па­ти кон­ста­ти­рав­ме, г. Џи­ков очиг­лед­но има по­важ­ни ра­бо­ти оп­што да се гри­жи за при­ме­на­та на Кри­вич­ни­от за­ко­ник, би­ло да е во пра­ша­ње Ци­ле На­ци­о­на­ле, би­ло да се во пра­ша­ње пи­та­чи­те. До­тол­ку по­ве­ќе што по­следни­ве се Ро­ми, а тој (и пре­ку се­лек­тив­на­та при­ме­на на за­ко­нот?) мо­ра да да­ва свој при­до­нес за “ре­лак­си­ра­ни­те ме­ѓу­ет­нич­ки од­но­си”.

Ете так­ви мис­ли фа­ти­ја да ми се врта­т по гла­ва­та, во чи­еш­то не­ко­е  кат­че дре­ме­ше и соз­на­ни­е­то де­ка е втор­ни­к и де­ка де­нес тре­ба да си ја на­пи­ша­м “до­маш­на­та ра­бо­та” (ка­ко што са­ми­от ги на­ре­ку­ва­м мо­и­ве ко­лум­ни). И та­ка, мис­леј­ќи си од ед­но на дру­го на тре­то ста­на де­вет ча­сот, а јас око не зак­ло­пив. Око­лу де­вет сум зас­пал (се­га сме на зим­ски рас­пуст, па мо­же да си го до­пуш­та­м лук­су­зот на днев­но дос­пи­ва­ње), та сум по­спал ед­но два ча­са.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Признание appeared first on plusinfo.mk.

На по­че­то­кот од се­кој час по јо­га, во т.н. пси­хо­мен­тал­на под­го­тов­ка, прак­ти­кан­тот во се­бе си да­ва збор де­ка ќе мис­ли са­мо на она што го пра­ви и не­ма да доз­во­ли ни­ед­на дру­га мис­ла да му го од­вле­че вни­ма­ни­е­то од концен­тра­ци­ја­та врз из­ве­ду­ва­ње­то на веж­би­те.

Мо­јот по­след­ен час по јо­га се сов­пад­на со нат­пре­ва­рот Ју­гос­ла­ви­ја – Хо­лан­ди­ја. Ме­не ма­лу ме ин­те­ре­си­ра „вто­ра­та нај­важ­на ра­бо­та на све­тот”, па не ми пад­на на па­мет по­ра­ди фуд­ба­лот да го жрт­ву­ва­м ча­сот. То­а е ед­но, а со­се­ма дру­го – чо­век да го од­ржи ве­ту­ва­ње­то од по­че­то­кот на ча­сот и да не мис­ли на ниш­то (ос­вен на веж­ба­та што ја из­ве­ду­ва) ко­га, во еден миг, це­ло Таф­та­ли­џе (ка­де што се на­о­ѓа прос­то­рот во кој веж­ба­ме) се кре­на на но­га ис­пуш­тај­ќи ги­гат­ски из­ви­к на ра­дост, за­до­вол­ство, вис­тин­ска сре­ќа очиг­лед­но по­ра­ди го­лот на „на­ши­те”. Ов­де-он­де има­ше и по не­кој ре­вол­вер­ски ис­трел.

Низ свес­та ми прос­тру­и ед­на мис­ла – „ју­го­нос­тал­ги­ја”, заш­то не тре­ба­ше мно­гу за да се разбе­ре при­чи­на­та на на­род­но­то оду­ше­ву­ва­ње. Ча­сот бе­ше при крај, па та­ка од на­ру­ше­на­та концен­тра­ци­ја (се на­де­вам) не­ма­ше го­ле­ма ште­та.

„Ју­го­нос­тал­ги­ја” ми дој­де на па­мет и во врска со еден друг нас­тан: ми­на­ти­от чет­врток, со г. Алек­сан­дар Тор­тев­ски, ка­ко први лу­ѓе на Ли­га­та за де­мок­ра­ти­ја, бев­ме на ТВ ВИС (ако не се ла­жам) во Стру­ми­ца, пак во вре­ме на не­как­ва пла­не­тар­но важ­на фуд­бал­ска сред­ба. Ни ре­ко­а де­ка та­а те­ле­ви­зи­ја би­ла „ко­му­нис­тич­ка”, а бев­ме по­ка­не­ти (ве­ро­јат­но) по­ра­ди ед­нов­ре­ме­ни­от пре­нос од фуд­бал­ско­то првен­ство: та­ка ем ти­е ќе би­да­т „де­мок­ра­ти” (ете, ка­на­т и ли­де­ри на опо­зи­ци­о­ни пар­тии!), ем ни­кој или (по­ра­ди фуд­ба­лот) ре­чи­си ни­кој не­ма да нè гле­да/слу­ша.

Ли­га­та за де­мок­ра­ти­ја очиг­лед­но не е ни­как­ва де­мок­рат­ска ал­тер­на­ти­ва за Ма­ке­до­ни­ја, но ни­е (за ина­ет!) оди­ме се­ко­гаш ко­га ќе нѐ по­ка­на­т во на­деж де­ка не­кој се­пак мо­же­би ќе нѐ гле­да. То­а се на­ши­те „три­би­ни”.

(Па­те­м ре­че­но, за три­би­ни­те, за ос­но­вач­ки­те сос­та­но­ци, за ТВ нас­та­пи­те на не­ко­и дру­ги  де­мок­рат­ски ал­тер­на­ти­ви ре­дов­но се из­вес­ту­ва на МР­ТВ-ата и во ор­га­ни­те на ССР­НМ, што са­мо по се­бе мош­не ре­чо­ви­то збо­ру­ва за нив, но и за ал­тер­на­тив­ни­те де­мок­ра­ти ка­ко так­ви. Нам, во ис­про­ба­ни­от по­ли­тич­ки ма­ни­р на нај­до­бри­от од си­те по­ре­до­ци на све­тот, глав­но не ни се спо­ме­ну­ва ни име­то. Неј­се! Мно­гу не се са­кал­ди­су­ва­ме: важ­но е што де­нес ве­ќе не се ор­га­ни­зи­ра­ат на­уч­ни со­би­ри или де­ба­ти на те­ма „идеј­но-по­ли­тич­ко­то од­не­су­ва­ње на дру­га­рот Еди Кој­си” со во­вед­ни из­ла­га­ња на ви­со­ки фун­кци­о­не­ри на Де­мок­рат­ска­та ал­тер­на­ти­ва. И то­а е нап­ре­док, ќе приз­на­е­те!)

Во раз­го­во­рот ме­не ми се от­ка­чи она за „ко­му­нис­тич­ка­та те­ле­ви­зи­ја”, на што на­ша­та шар­ман­тна во­ди­тел­ка бур­но ре­а­ги­ра­ше во смис­ла: кој ни го ре­кол тоа, ти­е не би­ле ни­как­ва „ко­му­нис­тич­ка те­ле­ви­зи­ја” итн. итн. Уште мо­рав да ѝ се из­ви­ну­вам, а ср­це­то ми се ис­пол­ни со при­јат­но чув­ство: штом лу­ѓе­то го до­жи­ву­ва­ат ка­ко нав­ре­да ква­ли­фи­ка­ти­вот „ко­му­нис­тич­ка те­ле­ви­зи­ја”, на СД­СМ очиг­лед­но му се бли­жи кра­јот.

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post Југоносталгија appeared first on plusinfo.mk.

Пред три де­це­ни­и (Гос­по­ди, кол­ку бр­гу вр­ви вре­ме­то!), ка­ко млад док­то­рант, прес­то­ју­вав ед­на го­ди­на на Мак­с План­ко­ви­от Ин­сти­тут за стран­ско и ме­ѓу­на­род­но каз­не­но пра­во во Фрај­бур­г им Брај­зга­у (СР Гер­ма­ни­ја). И то­гаш бе­ше то­а доб­ра, но ре­ла­тив­но ма­ла инс­ти­ту­ци­ја. Нас, гос­ти­те, нѐ има­ше са­мо пет­ми­на (Ју­гос­ло­вен, Ун­га­рец, Ита­ли­ја­нец, Шпа­не­ц и Ја­по­нец). Од вре­ме на вре­ме Ин­сти­ту­тот ор­га­ни­зи­ра­ше де­ба­ти по од­дел­ни каз­не­но-прав­ни пра­ша­ња на ко­и зе­ма­а учес­тво си­те гос­ти.

Еден ден, на при­мер, раз­го­ва­рав­ме ток­му за Untersuchungshaft или, по наш­ки, ис­тра­жен зат­вор (се­га: при­твор). Мо­е­то из­ла­га­ње не бе­ше дол­го.

Уште жи­во се се­ќа­ва­м на она што го ре­ков. А ре­ков: Слу­шај­те, во на­ши­от За­кон за кри­вич­на­та по­ста­пка (ЗКП) ние, се раз­би­ра, имав­ме за­кон­ска ре­гу­ла­ти­ва и за при­тво­рот. На­ша­та по­зи­ти­вис­тич­ки нас­тро­е­на прав­на на­у­ка ја из­ла­га­ше та­а ре­гу­ла­ти­ва прог­ла­су­вај­ќи ја за ре­чи­си нај­доб­ра на све­тот (што и не е чу­до ко­га се зна­е де­ка жи­ве­ев­ме во нај­до­бри­от од си­те мож­ни по­ре­до­ци!).

Та­ка ќе тра­е­ше не зна­м кол­ку дол­го, да не се слу­че­ше „афе­ра­та Ран­ко­виќ”, при што из­ле­го­а на ви­де­ли­на мно­губ­рој­ни зло­у­пот­ре­би на ЗКП, пред сè, од стра­на на по­ли­ци­ја­та.

И, ка­ко што то­а чес­то би­ду­ва кај нас, на­мес­то да се ме­ни неш­то кај лу­ѓе­то што го при­ме­ну­ва­ат за­ко­нот, ни­е по­и­тав­ме да го из­ме­ни­ме за­ко­нот. Ниш­то по­лес­но и по­ед­нос­тав­но од тоа! Тој се­га гла­си ва­ка: … (и јас го про­чи­тав мо­јот пре­вод на гер­ман­ски на но­ва­та ре­гу­ла­ти­ва на при­тво­рот).

На кра­јот са­мо до­да­дов: “Ва­ка се­га гла­си но­ви­от за­кон! Да се на­де­ва­ме де­ка тој ќе има по­доб­ра суд­би­на од ста­ри­от!”

Утре­ден­та ме срет­на (на­са­мо!) мо­јот ун­гар­ски ко­ле­га и, за ме­не мош­не не­о­че­ку­ва­но, ми упа­ти ос­тра „дру­гар­ска кри­ти­ка” за она што го бев ре­кол на со­би­рот: Гос­по­ди­не Мар­ја­но­виќ, ви­е прос­то ре­че­но ја пцу­евте сво­ја­та зем­ја!”. Јас, нап­ро­тив, не сме­тав де­ка има ниш­то ло­шо во она што го збо­ру­вав, но не­мав на­чин да го убе­да­м мо­јот ун­гар­ски при­ја­тел.

Слу­ча­јот ми по­могна: не­кол­ку де­на по­доц­на дој­де ју­гос­ло­весн­ки­от на­ци­о­на­лен ре­фе­ра­т на те­ма „Untersuchungshaft” (од др Зво­ни­ми­р Ше­па­ро­ви­ќ од Заг­реб) и во не­го, уш­те во прва­та ре­че­ни­ца, бе­ше спо­ме­на­та „афе­ра­та Ран­ко­виќ” ка­ко по­вод за ме­ну­ва­ње на ЗКП. Не ме мр­зе­ше да го по­зај­ма­м за ма­лу тек­стот и да му го по­ка­жа­м на пра­во­вер­ни­от др Кал­ман Ѓер­ѓи. Чо­ве­кот вни­ма­тел­но го про­чи­та тек­стот и око­ко­ру­вај­ќи ги очи­те пром­рмо­ре неш­то за то­а кол­ку ли би­ле чуд­ни ли, кол­ку ли не­раз­бир­ли­ви, на­ши­те ју­гос­ло­вен­ски при­ли­ки.

Де­нес ра­бо­ти­те те­мел­но се сме­ни­ја во Ун­га­ри­ја: мо­јот не­ко­га­шен фрај­буршки при­ја­тел е, не са­мо про­фе­сор по каз­не­но пра­во на Уни­вер­зи­те­тот во Бу­дим­пеш­та, ту­ку и Држа­вен об­ви­ни­тел на зем­ја­та.

Не­о­дам­на ми пи­ша де­ка за не­го­ви­от из­бор гла­са­ле и прва­та (дес­ни­чар­ска) и вто­ра­та (ле­ви­чар­ска) вла­да. Не зна­м са­мо ка­ко сто­и ра­бо­та­та со тре­та­та, не­о­дам­на из­бра­на (пак дес­на!) вла­да на г. Ор­бан.

Та­му ра­бо­ти­те се сме­ни­ја, но не и во Ма­ке­до­ни­ја! Ако се за­не­ма­ри фор­мал­на­та из­ме­на на име­то и сим­бо­ли­те на вла­де­јач­ка­та пар­ти­ја, сѐ дру­го е по ста­ро, па и мен­та­ли­те­тот на ста­ри­те до­бри ква­зи-ко­му­нис­ти: при се­кој со­ци­ја­лен проб­ле­м на кој ќе на­ле­та­ме (а Бо­га­ми на­ле­ту­ва­ме мош­не чес­то!) да се ме­ни за­ко­нот или Уста­вот!

По­бегна­ле не­ко­и кри­ми­нал­ци (По­ра­ди за­кон­ска­та ре­гу­ла­ти­ва? Или по­ра­ди то­а што би­ле „лу­ѓе од зас­лу­га” за не­ко­го, да не ре­ча­м за ко­го?), а ние, дај да го из­ме­ни­ме Уста­вот ли, за­ко­нот ли, за да му ги за­мач­ка­ме очи­те на на­ро­дот!

The post Ми германско јајце не мож’ да га снесемо! appeared first on plusinfo.mk.

Пе­ри­пе­ти­и­те со Пе­да­гош­ки­от фа­кул­тет жи­во ме пот­се­ти­ја на ед­на прак­ти­ка од вре­ме­то на ед­но­у­ми­е­то, за ко­ја ина­ку све­до­ча­м и во мо­ја­та ав­то­би­ог­раф­ска со­ти­ја СТРУ­ЧЕН ТРУД (што не­кол­ку кни­жар­ни­ци во Скоп­је и на­о­ко­лу без­на­деж­но се оби­ду­ва­ат да ја про­да­ва­ат во ис­посте­на­та зем­ја Ма­ке­до­ни­ја): ко­га гла­ве­ши­ни­те на единстве­на­та пар­ти­ја ќе са­ка­а да се ота­ра­са­т од не­кој непо­же­лен ли­бе­рал, анар­хо-ли­бе­рал и сл., ќе го по­ви­ка­а во Град­ски­от ко­ми­тет сек­ре­та­рот на со­од­вет­на­та (за­дол­жи­тел­на) ОО СКМ и ќе му ре­чеа: ва­ка и ва­ка, или ќе го ре­ши­те проб­ле­мот со тој и тој или ни­е ќе ја рас­пуш­ти­ме ва­ша­та ос­нов­на ор­га­ни­за­ци­ја! (Са­мо они­е што жи­ве­е­ле во нај­до­бри­от од си­те мож­ни по­ре­до­ци на све­тот зна­е­ја как­ва ужас­на пер­спек­ти­ва бе­ше тоа: еден фа­кул­тет, еден инс­ти­тут и слич­но да ос­та­не без аван­гар­да­та на про­ле­та­ри­ја­тот!) При­то­а на по­ви­ка­ни­от ни­ко­гаш не му да­ва­а ниш­то цр­но на бе­ло: то­а тре­ба­ше да се ре­ши во ду­хот на на­ши­от са­мо­уп­ра­вен со­ци­ја­ли­за­м (со чо­веч­ко ли­це).

Сек­ре­та­рот ќе пој­де­ше на фа­кул­те­тот или на инс­ти­ту­тот или сл., и ис­то тол­ку не­фор­мал­но ќе им го ка­же­ше на чле­но­ви­те на сек­ре­та­ри­ја­тот она што му го бе­а рек­ле во Ко­ми­те­тот. Се­кој од нив ќе им го ка­же­ше то­а (во че­ти­ри очи) на они­е што му бе­а блис­ки и та­ка на след­ни­от сос­та­нок има­ше кри­тич­на ма­са за од­лу­ка во ду­хот на су­гес­ти­ја­та.

Ако от­по­сле се по­ка­же­ше де­ка од­лу­ка­та би­ла ут­ка (не­де­мок­рат­ска или кој зна­е как­ва), ви­нов­ни бе­а са­мо и единстве­но са­мо­уп­ра­ву­ва­чи­те. Впро­чем, они­е од ко­ми­те­тот фор­мал­но и не по­стое­ја: иди па до­ка­жи де­ка та­ка ти рек­ле. А и да до­ка­жеш (Бог да чу­ва!), пак ниг­де не пи­шу­ва де­ка то­а за те­бе би­ло за­дол­жи­тел­но.

Ју­но­ши­те од де­нес вла­де­јач­ки­от СД­СМ, ги не­ма­ат, се раз­би­ра, хи­по­те­ки­те на ед­но­ум­на­та пар­ти­ја, ту­ку са­мо неј­зи­ни­те па­ри, неј­зи­ни­те згра­ди, неј­зи­на­та ин­фрас­трук­ту­ра и, што е нај­важ­но, неј­зи­ни­от не­у­ниш­тив дух! Од дру­га стра­на, се­га е плу­ра­ли­зам, се­га не­ма ОО-и, ОК-и, ГК-и, УК-и, ЦК-и и но­во­то вре­ме си ба­ра но­ви ре­ше­ни­ја: ќе тре­ба ли да се ре­ши пра­ша­ње­то на не­кој­си та­му проб­ле­ма­ти­чен де­кан, со не­го­ви­те лу­ѓе, со не­го­ви­те сту­ден­ти, со не­го­ва­та ад­ми­нис­тра­ци­ја ед­нос­тав­но ќе се фор­ми­ра нов фа­кул­тет, а на ста­ри­от (ко­му што, спо­ред за­ко­нот, не сме­е да му фа­ли ни влак­но од гла­ва­та), ка­ко на не­ну­жен прос­то не­ма да му се да­ва­ат па­ри. Впро­чем, и чу­му му се, ко­га не­ма ни про­фе­со­ри, ни асис­тен­ти, ни сту­ден­ти, ни сту­ден­тски пра­ша­ња, ни хи­ги­е­ни­ча­ри (да не ре­ча­м чис­тач­ки).

Та­ка, на СД­СМ-ов­ци­те (и на нив­ни­те чес­ни ко­а­ли­ци­о­ни пар­тне­ри) ни­кој жи­в не мо­же да им преф­рли де­ка уки­на­ле еден фа­кул­тет, член на Уни­вер­зи­те­тот Св. Ки­рил и Ме­то­диј, де­ка згре­ши­ле ду­ша по од­нос на ав­то­но­ми­ја­та на Уни­вер­зи­те­тот. Кој са­ка да ви­ди ка­ко теш­ко на­вис­ти­на се уки­ну­ва еден фа­кул­тет тре­ба са­мо да ги пре­лис­та ста­ри­те (под­врза­ни) при­ме­ро­ци на на­ши­те днев­ни вес­ни­ци во врска со Фа­кул­те­тот за без­бед­ност: та­му има ро­ко­ви, прав­на си­гур­нос­т за вра­бо­те­ни­те, та­му се ре­ша­ва суд­би­на­та на нас­тав­ни­от ка­дар, на асис­тен­ти­те, та­му се ре­ша­ва­ат без­број ма­те­ри­јал­ни пра­ша­ња. Та­му по­ста­пката на уки­ну­ва­ње ќе пот­ра­е до 21 сто­ле­тие!

Целата колумна прочитајте ја на следниот ЛИНК.

***

Сакате да продолжите со читањето на останатите 319 колумни? Обезбедете си примерок!
Оваа колумна е само една 319-те издадени во збирката наречена едноставно „Колумни“. Оваа книга, како и сите останати во издание на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, не се продаваат на „традиционален“ начин. туку се добиваат како благодарност за вашата донација. Финансиските средства обезбедени од донациите ќе бидат употребени за помош при школување и вработување на деца без родители, што е една од стратешките определби на Фондацијата.

Инструкции за нарачување За да ја добиете оваа книга, кликнете на копчето Донирај на следниот ЛИНК и во полето за забелешка наведете ја адресата на која сакате да ви биде доставена книгата. Донирајте износ по Ваш избор во Фондот за школување на Фондацијата Ѓорѓи Марјановиќ, а книгите заедно со автограм од авторот ќе Ви бидат доставени на Вашата домашна адреса. Забелешка: Можете да донирате износ по Ваш избор, но не помал од 1500 ден + поштарина. Поштарината за испорака во Македонија изнесува 130 денари. За испорака надвор од Македонија, контактирајте ја Фондацијата претходно.

The post СДСМ – и сѐ е можно! appeared first on plusinfo.mk.